අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්

නිතර කියැවෙන හණමිටිය අංක 1 -විෂමතාවය හැම තැනම පවතී

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 11, 2015

ක්ලිෂේ (cliché) යනුවෙන් සැලකෙන්නේ මුල් චින්තනයේ තිබි අර්ථය හිඳී ගිය, පමණට වඩා වැඩියෙන් භාවිතයට ගත්, වාක්‍යයක් හෝ මතයකි. “ප්‍රගතිශීලිවාදයේ ක්ලිෂේස්” යටතේ ආර්ථික අධ්‍යාපනය සඳහා වූ පදනම විසින් ලියාගෙන යන ලිපි පෙළ සඳහා පොදු නිර්මාණශීලී අවසරය යටතේ මම සිංහල පරිවර්තන මෙසේ ඉදිරිපත් කරන්නෙමි.

#1 — ආදායම් විෂමතාවය හටගන්නේ වෙළඳපොල බලය තුලින් සහ ඊට ආණ්ඩුවේ මැදිහත්වීම අවශ්‍යයයි

විෂමතාවය හැම තැනම පවතී. වැසි වනාන්තරයේ, අනෙකුත් සියළු පැළෑටි සහ සතුන්ට වැඩියෙන් මැහෝගනී ගස් විසින් වතුර සහ හිරැ එළිය ලබා ගනිති. අපේ ආර්ථික පරිසර පද්ධතියේ දී, ව්‍යවසයාකයන් සහ ආයෝජකයන් විසින් අනෙකුත් අපට වැඩියෙන් වත්කම් පාලනයේ යෙදෙති. මැහොගනි ගස් ගැන සිත් කරදර කර නොගත්ත ද, ධනවතුන් ගැන මහත් සිත් තැවුලට පත්වීමක් දකින්නට ලැබේ. එනමුත් විෂම වූ ආකාරයෙන් සම්පත් බෙදී පැවතීම පැහැදිලි කරත හැකි ඉතා හොඳ හේතු පවතී.

සමහර විෂමතා හටගන්නා ප්‍රභවය අනෙකුත් ඒවාට වඩා හොඳ වූ ඒවායි. උදාහරණයක් වශයෙන්, එද්දලවාදයෙන් හටගන්නේ නුසුදුසු විෂමතාවන් වෙති. ඒ නිසා ආර්ථික ව්‍යවසායකයෙක් සහ දේශපාලන ව්‍යවසාකයෙක් අතර පැහැදිලි වෙනස කුමක් දැයි දැන සිටීම අපට වැදගත් වූවකි. ආර්ථික ව්‍යවසායකයා සමාජයට අගයක් නිර්මාණය කරන්නෙකි. දේශපාලන ව්‍යවසායකයා අනුන් වෙතින් තමන්ගේ මල්ල පුරවා ගන්නට සම්පත් මාරැකරන්නෙකි. ඔහු එසේ කරන්නේ සහනාධාර බෙදන්නට, විශේෂ වරප්‍රසාද සහ තරඟය ඇණ හිටුවන නීති ගෙනෙන්නට යැයි උසිගැන්වීමෙනි. මේ ධනවාදීන් යැයි කියාගත් එද්දලයන් අව්‍යාජ ව්‍යවසාකයන් වෙතින් වෙන්කර ගන්නට හැකි නම්, එවිට අපිට වැඩ කරන අයත් තම මල්ල පුරවාගන්නා අයත් වෙන් කර හඳුනා ගන්නට ද ලැබේ. අවංක ව්‍යවසායකත්වයෙන් පැවතෙන විෂමතාවය යනු වැරැද්දක් ඇතැයි පෙන්වන එකක් නොව, හැම පැත්තකින්ම සිද්ධ වෙන වැඩි දියුණුව පෙන්නුම් කරන්නකි. නිර්මාණශීලී කටයුතු සහ හුවමාරැව තුලින් හැමෝම සිටිනවාට වඩා හොඳ තත්වයකට ගෙන යන ක්‍රමයේ දී, සමහර පිරිසක් ධනවතුන් වෙති. එය ක්‍රමයේ ස්වභාවික ලක්ෂණයකි. මුල්‍ය හොඳින් හසුරැවන ලද්දවුන් හැටියට ව්‍යවසායකත්වයට සහ ආයෝජකයන්ට පාරිතෝෂිකයක් ලැබෙන ක්‍රමයකි. ජනතාව විසින් මුල්‍ය මනා ලෙසින් හසුරැවන්නේ නැති විටෙක අනිවාර්යෙන්ම ඔවුන් අසාර්ථක වෙති. එනම්, අයහපත් ආයෝජන කරන සහ පාරිභෝගිකයන්ට හොඳින් නොසලකන අය වැඩිකල් ධනවතුන් වී සිටින්නේ නැත.

විෂමතාවය ගැන කන් කෙඳිරිගානවා ඇසෙන විට අපි වහාම විමසිය යුත්තේ, “ඉතින් ඇයි?” කියායි. ඇමෙරිකාවේ සිටින සමහර බුද්ධිමත් වූ (එසේම සමහර ධනවත්ම වූ අය පවා) දුප්පතුන් ගැන තැකීමක් කරන්නේ ධනවතුන් විසින් පාලනය කරන වත්කම් ගැන ඇති තැකීමෙනි. දුප්පතාට නැත්තේ ධනවතාට ඇති හෙයින් යැයි කියන පැරණි ශූන්‍ය ඓක්‍ය (zero-sum) චින්තනයෙන් මෙය පැවත එන්නකි. එහෙත් අයෙක් අනෙකා පාවා දෙමින් වැඩි හොඳ ජිවිතයක් ගත කරන්නේ එද්දලවාදයෙනි. එය සිද්ධ වෙන්නේ අවංක ව්‍යවසායකත්වයේ හා නිදහස් හුවමාරැවේ කොන්දේසි යටතේ නොවේ.

පර්යේෂකයන්ට සහ සංවර්ධකයන්ට වෙනුවට නීතීඥයන්ට සහ රජයට බලපෑම් කරන කල්ලි වලට මහත් මුදල් කන්දරාවල් දෙමින් කටයුතු කර නැත්නම්, ධනවතුන් ධනවත් වී ඇත්තේ මහත් පිරිසකට මහත් අගැයුම් නිර්මාණය කරන්නට සමත් වීමෙනි. එහෙයින් සුපිරි ධනකූවේරයන් නොසිටීම යනු සෙසු ජනතාව, විශේෂයෙන්ම දුප්පත් අය, ඉදිරියේ වූ අහිතකර ලක්ෂණයකි. එයින් දැක්වෙන්නේ මේ දෙකින් එකකි: එක්කෝ නිර්මාණය වී ඇත්තේ ඉතාමත් සුළු අගයක් බවයි (අපේ ජීවිත වලට ලැබී ඇත්තේ හොඳ දේවල් අල්පයක්, අයිෆෝන්ස් සහ චොක්ලට් ට්‍රෆ්ල්ස් වැනි). එහෙම නැත්නම් සිද්ධ වී ඇත්තේ, අගය නිර්මාණය කරන මුල්‍ය බාරකරැවන් වෙන්නට හැකි වැදගත් දිරිගැන්වීම් සියල්ල ජනතාව වෙතින් ඉවත් කරන ලද ආණ්ඩුව විසින් රැඩිකල් විදියට නැවත බෙදාහැරීමේ යෙදී සිටීමයි.

ආයෝජන වලට යොදවන ලද හෝ බැංකු ගිණුම් වල සම්පත් පවතින විට ඒවා අකර්මන්‍ය ලෙස පවතින්නේ නැත. බොහෝ ධනවතුන් තම මිලියන ගණන් මුදල් මෙට්ටයන් යට සඟවා තබන්නේ හෝ රත්තරන් කාසි පුරවන ලද පොකුණු වල නාන්නේ නැත. ආර්ථික ස්ථාවරත්වයෙන් යුතු කොන්දේසි සපුරද්දී, මේ සම්පත් නිරතුරැව ක්‍රියාශීලී වෙති. ස්ථාවර වාතාවරණයක දී, එයින් කොටසක් දුර බැහැරක වූ කඩකාරයාගේ නිර්මාණශීලීත්වයට ඉඩදෙන ණයක් හැටියට එළියට බසී. එහෙමත් නැත්නම් වෙළඳ ද්‍රව්‍ය වල මිල ස්ථාවර කරන එකවර වත්කම් මිල දී ගන්නා සහ විකුණන අයෙකු අතින් තවත් කොටසක් පරිහරණයට ගැනේ. තවත් කොටසක් තම මුල් නිවහන මිල දී ගැනීමට හැකියාව ලැබෙන පරිදි හෙදියකට ණයක් හැටියට ලැබේ. සාමාන්‍ය අවස්ථා හමුවේ දී මේ සියල්ලම හොඳ දේවල් වෙති. ඒත් මේ ආර්ථික ජාලාවන්ට යන්නට පෙර රජය විසින් මැදිහත් වී බහුතර සම්පත් අල්ලා ගනිද්දී ඒවා ආණ්ඩුවේ නිලධාරිවාදය තුල නාස්ති වී යයි -සමෘද්ධිය මිය යන්නට ඇතුල් වන සුළි සුළඟකි.

එසේම අපි මතකයේ තබා ගත යුත්තේ, අපේ සමානාත්මතාවය පවතින වෙළඳපොල නිසා, අපි බහුතරය රජවරැන් සේ ජීවත්වන බවයි. වත්කම් පරතරය මෝඩ භක්තියෙන් හැම විටම එළියට ඇද ගත්ත ද, වත්කම් පරතරය යනු ජීවන මට්ටමේ පරතරය නොවේ. ඩොන් බෝර්ඩෝ නම් අර්ථ ශාස්ත්‍රඥයා අපිට මතක් කරන්නේ බිල් ගේට්ස්ගේ ධනය ඔහුගේ ධනයට වඩා හැත්තෑ දහස් ගුණයකින් බවයි. එහෙත් ඔහු විමසන්නේ මහාචාර්ය බෝර්ඩෝට වඩා හැත්තෑ දහස් ගුණයක් කැලරි අනුභවයට බිල් ගේට්ස්ට හැකියාව ඇත්දැයි කියායි. බිල් ගේට්ස්ගේ කෑම වේල හැත්තෑ දහස් ගුණයකට වඩා රසයෙන් වැඩි දැයි කියායි. බිල් ගේට්ස්ගේ දරැවන් හැත්තෑ දහස් ගුණයකට වඩා අධ්‍යාපනය ලබා ඇත්දැයි කියායි. බිල් ගේට්ස්ට යුරෝපයට හෝ ආසියාවට හැත්තෑ දහස් ගුණයකට වැඩි වේගයෙන් සහ වැඩි ආරක්ෂාවකින් යුතුව යා හැකිදැයි කියායි. බිල් ගේට්ස් හැත්තෑ දහස් ගුණයකට වඩා වැඩි කාලයක් ජීවත් වේදැයි කියායි. වර්තමානයේ දී ඇමෙරිකාවේ ඉතාමත් දුප්පත් කොටස පවා 18 වැනි සියවසේ කිසිවෙකුටත් වඩා හොඳ සහ ලොවෙන් තුනෙන් දෙකකට වඩා හොඳින් ජීවත් වෙති.

අනෙකුත් අය විෂමතාවය ගැන කන් කෙඳිරිගාන හැටි ඇසෙද්දී, අපි අපෙන් ඇසිය යුත්තේ මෙයයි: ඔවුන් ඇත්තෙන්ම දුප්පතුන් ගැන තැකීමකින් යුතු ද? නැත්නම් ඔවුන් ධනවතුන් ගැන තරහෙන් සිටිනවා ද?

මෙන්න මෙහෙමයි වෙනස කියන්නෙ: කවුරැ හෝ “පරතරය” ගැන කුනු කුනු ගාද්දී, අහන්න, දැන් ධනවත් අය තවත් ධනවත් වෙද්දී අප අතර ඉන්න දුප්පත්ම දුප්පත් අයගේ තත්වය මීට වඩා දියුණු වෙනවා නම් එයට ඔවුන් කැමති දැයි කියා?

ඇය “නැහැයි” කිව්වොත්, ඇය පිළිගෙන ඇති බව පෙන්වන්නේ, ඇයගේ තැකීම වනුයේ ධනවතුන්ට ඇති දේ ගැන මිසෙක දුප්පතුන්ට නැති දේ ගැන නොවන බවයි.

ඇය “ඔව්” කිව්වොත්, ඉතින් එවිට එහෙම යැයි කියන “පරතරය” අදාල නොවන්නකි.

එවිට රජයේ සහනාධාර වලින් ජීවත් වෙන්නට ගෙවනවා වෙනුවට දුප්පත් අයගේ තත්වයන් වැඩි දියුණු කරන සුජාතක කාරණයන් ගැන කතාබහ කරන්නට යා හැකියි. තවත් විදියකින් කිව්වොත්, අපි අර්ථාන්විතව කතාබස් කළ යුත්තේ සාපේක්ෂක දරීද්‍රතාවය ගැන නොව නිරපේක්ෂක දරීද්‍රතාවය ගැනයි.

ආදායම් විෂමතාවය ගැන බොහෝ කතාබහේ දී දකින්නට ලැබෙන ආවේගශීලී වූ ගතිකයක් ඇත. තවකෙකුට වඩා අඩුවෙන් ඇතැයි අයෙක් දකියි. ඒ ගැන ඊර්ෂ්‍යාවක් පහළ වෙයි. සමහර විට අනිකාට වඩා වැඩියෙන් තමනට ඇතැයි දකියි. ඒ ගැන ගිල්ටි බවක් දැනෙයි. එහෙමත් නැත්නම් වෙනත් අයෙකුට වෙනත් තවත් අයෙකුට වඩා ඇතැයි දකියි. ඒ ගැන කෝපයක් පහළ වේ.

ඊර්ෂ්‍යාව, ගිල්ටි බව, කෝපය.

මෙවැනි හැඟීම් තුලින් ද සමාජ ප්‍රතිපත්ති හැදෙන්නට අවශ්‍ය?

ධනසම්පත් වල සම්භවය ගැන අවබෝධයක් හටගනිද්දී, එනම් අවංක ව්‍යවසායකයන් සහ මුල්‍ය බාරකරැවන් විසින් සහජයෙන්ම විෂමතාවයෙන් පිරි පරිසර පද්ධතියකින් හටගත්තක් බව, එවිට අපි අපේ ප්‍රාථමික ආවේගයන් බැහැර ලා ඉදිරියට යන්නට ඉගෙන ගනිමු.

සමාලෝචනය:
ආර්ථික විෂමතාවය යනු, ඒකීය පුද්ගලයන් නිර්මාණය වී ඇති පෞරැෂ අංගයන් මෙන් මිනිස් සංහතියේ ලක්ෂණ නිර්වචනය කරන්නකි.
ආර්ථික විෂමතාවය වෙළඳපොල තුලින් ස්වභාවයෙන්ම හට ගනිද්දී, එයින් වැඩිපුරම පෙන්වන්නේ ඒකීය පුද්ගලයන්ට අනික් අයගේ උවමනාවන් සපුරාලන්නට ඇති හැකියාවයි. ආර්ථික විෂමතාවය දේශපාලන සබඳතා වලින් හට ගනිද්දී එය පෙන්වන්නේ අසාධාරණ සහ දූෂිත වූ බවයි.
දේශපාලනයෙන් හෝ (බර්නි මෑඩොෆ් වැනි වංචනකියන් වෙතින්) නොවන ආර්ථික විෂමතාවය හටගනිද්දී එයින් සමස්ත සමාජයේ ම ජීවන මට්ටම අනිවාර්යෙන්ම ඉහළ යයි.
“දුප්පතුන්” ගැන ඇති කැක්කුම බොහෝ විට “ධනවතුන්” ගැන ඇති ඊර්ෂ්‍යාව නැත්නම් අවඥාව වසා ගන්නා තැතකි.

ඉංග්‍රීසියෙන් කියවන්න කැමති අයට:
Clichés of Progressivism #1 –Income Inequality Arises From Market Forces and Requires Government Intervention by Max Borders

Advertisements

One Response

Subscribe to comments with RSS.


ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

%d bloggers like this: