අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්

පොදු බවේ ශෝකාන්තය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 27, 2015

කළින් සටහන් කියවා නැත්නම් මෙතැනින් පළමුවැන්න සහ මෙතැනින් දෙවන්න කියවා අනතුරැව මෙය කියවන්න.

රාජාණ්ඩු ක්‍රමයේ දී රජකම හිමිවෙන්නේ අයෙක් රජ පරම්පරාවට අයිති නම් පමණි. එවක දී අනුන්ගේ පුද්ගලික දේපල අල්ලා ගන්නා තරඟය සිද්ධ වූයේ රජ පරම්පරාවේ අය අතරයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය විසින් හැම දෙනාටම අනෙක් හැම අයෙක් සතු පුද්ගලික දේපලට හිමිකම් කියන්නට ඉඩක් පෑදිණ. මෙය පොදු බවේ ශෝකාන්තයයි (tragedy of the commons).

ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් ආණ්ඩුව තුලින් සාමාන්‍ය වැසියාගේ බදු බර තවත් වැඩි වීම සිද්ධ වේ.

ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් සර්ව සාධාරණ වූ වෙනස් නොවන අධිකරණ මූලධර්ම කෙමෙන් තුරන් වී ගොස් නීතිය යනු නීති සම්පාදනය බවට හැරීම සිද්ධ වේ.

ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් වර්තමානය ගැන වැඩියෙන් සලකන, සමාජ මට්ටම් ගැන කාලවරණය දැක්වීම වර්ධනය වේ.

ඒ කොහොම දැයි විමසා බලමු.

රජෙක් යනු යම් දේශ සීමාවකට අයිතිය කියන ලද්දායි. එම අයිතිය ඔහුට ඔහුගේ පුතාට පවරන්නට හැකියාව තිබිණ. ඒ නිසා තම අයිතියේ වටිනාකම රැක ගන්නට ඔහු පෙළඹුණි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක දී පාලකයා යනු දේශ සීමාවේ වස්තු සම්පත් වල තාවකාලික බාරකාරයෙකි. එහි දී පාලකයා කරන්නේ වර්තමාන ආණ්ඩුවේ සියළු ආදායම් මාර්ග වැඩි කරන්නට උත්සාහ ගැනීමයි. එහි දී ප්‍රාග්ධන අගයන් හීන වී ගියාට, නාස්තිය සිද්ධ වූවාට, ඒවා සලකා බැලීමක් සිද්ධ වෙන්නේ නැත.

පහත දැක්වෙන්නේ රාජාණ්ඩු නැති වී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආණ්ඩු බිහිවීමෙන් පසු ඒ රටවල දකින්නට ලැබෙන ප්‍රතිඵල කිහිපයකි.

පළමු ලෝක යුද්ධයට පෙර වූ රාජාණ්ඩු යුගයේ දී, දළ ජාතික නිෂ්පාදනයෙන් ප්‍රතිශතයක් හැටියට ආණ්ඩුවේ වැය 5% කට වඩා ඉහළ ගියේ ඉතාමත් කලාතුරකිනි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පටන් ගැන්ම සමඟින් සාමාන්‍යයක් හැටියට ආණ්ඩුවේ වැය 50% ක ඉහළ මට්ටමක පවතී.

පළමු ලෝක යුද්ධයට පෙර රටක සමස්ත සේවක ප්‍රමාණයෙන් 3% කට අඩුවෙන් පමණක් ආණ්ඩුවේ සේවකයන් සිටියහ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ආරම්භය සමඟ එය 15% සිට 20% දක්වා ඉහළ නැඟ තිබේ.

රාජාණ්ඩු යුගයේ දී රත්තරන් වැනි වෙළඳ ද්‍රව්‍ය මත පදනම් වූ කොමොඩිටි මුදල් දකින්නට ලැබුණි. මුදලේ ක්‍රය ශක්තිය කෙමෙන් වැඩිවෙමින් පැවතිණ. එහෙත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යුගයේ දී කඩදාසි මුදල් නිසා මුදලේ ක්‍රය ශක්තිය පහළ යමින් පවතියි.

රජවරැන් ණය බරින් පිරැණ අවස්ථා ඇතත් සාමකාමී යුගයන් හි දී ඔවුන් ණය බර අඩු කරගන්නට සමත් වූහ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යුගයේ දී යුධ වැදෙද්දී ආණ්ඩුවේ ණය ඉහළ යයි. සාමකාමී යුගයන් හි මහජන ව්‍යාපෘති දියත් වෙද්දී එය තවත් ඉහළ යයි.

රාජාණ්ඩු යුගයන් හි දී මූර්ත පොලී අනුපාතයන් ක්‍රමයෙන් පහත වැටී 2 1/2 ක් පමණ වූවා යැයි දකින්නට හැකියි. එහෙත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය බිහිවීමත් සමඟ මූර්ත පොලී අනුපාතයන් (උද්ධමනය අනුව නාම මාත්‍ර පොලී අනුපාතිකයන් හැදීමෙන් පසුව) 5% ක් දක්වා ඉහළ ගිහින් ඇත. එනම් 15 වැනි සියවසේ පොලී අනුපාත හා සමාන වේ.

19 වැනි සියවස අවසානය දක්වා ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයක් ලොව දකින්නට නොමැතියි. එහෙත් වර්තමානයේ දී හැම වසරක දීම, දස දහස් ගණනක නීති සහ රෙගුලාසි සම්පාදනය වේ.

ආදායම් ඉහළ ගිය ද ඉතිරි කිරීම් අනුපාත කෙමෙන් පහළ යයි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් හැකියාව ලැබුනේ ස්වභාවික එලීට් අයව සහ වංශවත් ප්‍රභූන්ව අබලන් කරන්නටයි. ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ දී පමණක් නොව මරණයේ දීත් රජයට පවරා ගන්නා බදු මාර්ගයෙන් ඔවුන්ගේ වස්තු සම්පත් අහිමි කරන්නට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සමත් විය. එලීට් පවුල් භුක්ති විඳි ආර්ථික නිදහස් තත්වයන්, විද්වත් දූරදර්ශී හැකියාවන් සහ අධ්‍යාත්මික සහ සදාචාරමය වූ නායකත්වය අහිමි කර එය ජනතාවගේ මතකයෙන් ද තුරන් කර දමන්නට හැකියාව ලැබිණ.*

වර්තමානයේ ධනවත් මිනිස්සු ලොව සිටිති. එහෙත් ඔවුන් බහුතරය භුක්ති විඳින මහා ධන සම්පත් ආණ්ඩුව මාර්ගයෙන් කරන ලද මැදිහත්වීම් තුලින් අත්පත් කරගත් ඒවායි. ඔවුනට වඩා අඩුවෙන් ධනය ඇති අයට වඩා ඔවුන්ගේ ධනය ඉපැයීම රජයෙන් නිතරම වාසි ලබාගැනීම මත රඳා පවතියි. පාරම්පරික නායකත්වයෙන් යුතු පවුල් වලින් පැවතෙන අය නොව මොවුන් අලුතින් ධනවත් වූ අයයි. ඔවුන්ගේ හැදියාව සද්ගුණයෙන්, ප්‍රඥාවෙන්, උදාරත්වයෙන් හෝ රැචිය අනුව දිස්වෙන්නක් නොවේ. ඔවුන්ගේ හැදියාව යනු වර්තමානයට නැඹුරු වූ, අවස්ථාවාදී වූ, සමාජයේ අනෙක් හැමෝම පෙන්වන ගති ස්වභාවයන්ම පෙන්වන්නයි.

හැබැයි ඒ නිසාම, ඔවුන්ගේ මත වලට සමාජයේ වෙනත් කෙනෙකුගේ මතයකට වඩා වැඩි තැනක් නොලැබීමත් වාසනාවකි!!!!.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය විසින් ජයගත්තේ ජෝන් මේනාඩ් කේන්ස් සිහින මවන ලද්දකි. එලීට් පංතිය අබලන් වීම ඔහු හැඳින්වූයේ “කුලී උපයන පංතියේ සුඛ මරණය” කියායි. “අවසානයේ අපි ඔක්කොම මිය ගිහින්,” යන්න අපේ කාලයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජවයෙන්, ඉතිරි කිරීම් නොතකා හැර, වර්තමානයේ කාලවරණය පමණක් සලකන හැදියාවෙන් යුතු වීම මනාවට පිළිබිඹු කරයි.

ශ්‍රමිකයන් උසස් බවට පත් කරනවා වෙනුවට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය විසින් එලීට් අයව ශ්‍රමිකයන් බවට හරවා ඇත. බහුතර සමාජයේ චින්තනය සහ විනිශ්චය විකෘති කර ඇත. ජනතා පාලනය විසින් ස්වභාවික එලීට් අයව දුර්වලයන් කරද්දී විද්වතුන් සමාජයේ වැඩියෙන් ප්‍රසිද්ධ සහ බලගතු තනතුරැ ලබාගන්නට සමත් වූහ. ඔවුන්ට රාජාණ්ඩු යුගය තුල දී වරම් නොතිබි රට පාලනයෙන් ඒකාධිකාර විනිසුරැ වූ පාලන පංතිය වෙන්නට අවස්ථාව පෑදුණි.

රජ ඇතුළු රජවාසලේ නිලතල දැරෑ අයට වැඩියෙන් විද්වත් පිරිසක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් තේරී පත් වී ජනාධිපති සහ මැති ඇමති තනතුරැ දැරැවාට විද්වතුන් පිරි පාර්ලිමේන්තු ලොව ඇතැයි මින් අදහස් නොවේ!!!!

මහා ජන ප්‍රසාදයක් දිනා ගන්නටත් ඒ කටයුතු සඳහා අරමුදල් එකතු කරන්නටත් හපනෙක් වීම යනු විද්වතෙක් වන්නට අවශ්‍ය කුසලතා සහ හැකියාවන් වලින් වෙනස් ඒවා වෙති. එසේම විද්වත් නොවන අයත් බදු වලින් යැපෙන පාසැල් හා විශ්ව විද්‍යාල වලින් උපාධි සහතික ලබමින් එළියට බසිති. මහජන සේවයේ යෙදෙති.

කිසිම අර්ථ ශාස්ත්‍රඥයෙක්, දාර්ශනිකයෙක්, ඉතිහාසඥයෙක්, සමාජ න්‍යායවාදියෙක් දැන් ස්වභාවික එලීට් වෙතකින් ලැබෙන රැකියාවක නියැළෙන්නේ නැත. පරණ එලීට් අයට පවා අද ඔවුන්ගේ වැය දරන්නට නොහැකියි. අද විද්වතුන් සියල්ල පාහේ මහජන සේවකයන් වෙති. ඉඳහිට නාම මාත්‍ර වශයෙන් ඔවුන් පුද්ගලික ආයතන සහ සමිති සමාගම් වල සේවය කරති. පාරිභෝගික ඉල්ලුමට හසු නොවෙන විද්වතුන් අද තනතුරේ රැඳී ඉන්නට ‘tenured’ වෙතින් ආරක්ෂාව ලබා ඇත. විද්වතුන් යැයි සැලකෙන සංඛ්‍යාව ද වේගයෙන් ඉහළ ගොස් ඔවුන්ට කරන ගෙවීම් ද සත්‍යය වෙළඳපොල අගයට වඩා ඉහළ මට්ටමක පවතී. ඒ අතර විද්වතුන්ගේ නිපැවුම් වල ප්‍රමිතිය ද එන්න එන්නම පහළ බසිමින් පවතී.

ඊටත් වැඩියෙන් අද දකින්නට ලැබෙන්නේ බහුතර විද්වතුන්ගේ නිපැවුම් තේරැම්ගත නොහැකි වීමත් ඒවා ඖචිත (relevant) නැතිවීමත් ය. රජයේ විවිධ පුරප්පාඩු පුරවමින් මේ සියල්ලම පාහේ විද්වතුන් සේවය කරන නිසා ඉතින් එහි පුදුමයක් නැත. ඔවුන් රජයට ප්‍රශංසා කරමින් සිටිති.

ඉතිහාසයේ කිසිම අවස්ථාවක රාජාණ්ඩු ක්‍රමය ප්‍රශංසා කළාට වඩා මහත් සංඛ්‍යාවක් අද ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආණ්ඩු ක්‍රමය ප්‍රශංසා කරන ප්‍රොපගැන්ඩා හි යෙදී සිටිති.

* උග්ගල් අලුත්නුවර සිඩ්නි එල්ලාවල වැනි චරිත ගැන දුර්ලභ සටහන් ඉතිහාසයට එකතු කිරීම ප්‍රසාදයට පත්විය යුතු බව මෙහි දී මට මතක් විය.

(තවත් කොටසක් ළඟදීම)

2001 දී හාන්ස්-හර්මන් හොප විසින් ලියන ලද “ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, අසාර්ථක වූ දෙවියන්,” යන පොත ඇසුරිනි.

ස්වභාවික එලීට්, විද්වතා සහ ආණ්ඩුව

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 26, 2015

පළමු කොටස මෙතැනින්. එය කියවා නැත්නම් මේ කොටස නිසි ලෙසින් අවබෝධ නොවේවි.

පැරණි සමාජයේ සියල්ලන්ගේම ජීවන මට්ටම් එන්න එන්න ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ඉහළ ගියත්, විද්වතෙක් එනම්, අධ්‍යයන කටයුතු සඳහා ජීවිතයෙන් වැඩි හරියක් ගෙවන අයෙක්, සපයන සේවාවන් ලබාගන්නට අවශ්‍ය වූයේ සමාජයේ සුළු පිරිසකට පමණි. එදිනෙදා ජීවිතයේ මුහුණ පාන්නට සිද්ධ වෙන කම්කටොළු සඳහා මේ විද්වත් අයගෙන් උපදෙස් ගැනීමේ අවශ්‍යතාවයක් සමාන්‍ය මිනිසාට නොතිබුණි.

පල්ලි පංසල් සංස්ථාවට හැරෙන්නට, විද්වතුන්ගේ සේවය පැතුවේ කළින් සටහනේ හඳුන්වා දුන් කුසලතා ස්වභාවයෙන්ම පිහිටන ලද ‘ස්වභාවික එලීට්’ අයයි. ඔවුන් තම දරැවන්ට අධ්‍යාපනය ලබාදෙන ගුරැවරැන් වෙන්න යැයි විද්වතුන් වෙතින් ඉල්ලා සිටියහ. තමන්ගේ උපදේශකයන් වෙන්න යැයි, ලේකම් හෝ පුස්තකාල බාරව ඉන්න යැයි, විද්වතුන්ට කීහ.

විද්වතුන්ට රැකියා හිඟ වූ අතර, එලීට් යනු ස්වභාවයෙන්ම අඩු සංඛ්‍යාවක් බැවින්, විද්වතුන්ට ඇති ඉල්ලුම ද අඩු විය. විද්වතුන්ට ගෙවන ලද වේතන අඩු මට්ටමකින් පැවතිණ.

ස්වභාවික එලීට් අතර අයෙක් විද්වතෙක් වූයේ කලාතුරකිනි. ඒකාධිකාරයක් පිහිටුවා ගෙන රජ පරම්පරාවට ඇතුල් වන්නට හැකි නොවූ එලීටිස්ට්ලා කළේ තම සුවිශේෂී කුසලතාවයන් යොදවමින් ව්‍යාපාරයන්හි නියැළීමයි. එලීට් අයගේ බුද්ධි මට්ටම ඔවුන් විසින් පඩි ගෙවමින් සේවය ලබාගත් විද්වතුන් තරමින්ම වූහ. ඒ නිසාම විද්වතුන් සතු බුද්ධි මට්ටම ගැන දත් එලීට් අය විද්වතුන්ට දැක්වූ ගරැසරැව මඳ විය.

විද්වත් යැයි සමාජයේ ගෞරවයක් හිමි වූවත්, ඔවුන් විසින් අධ්‍යාපනය සපයන ස්වභාවික එලීට් අය ඔවුනට වඩා සමාජ තත්වයෙන් ඉහළට යන්නට සමත් වූහ. ඔවුනට වඩා සුඛෝපභෝගී ජීවිත ගෙවන්නට සමත් වූහ. එලීට් පවුල් මත යැපෙමින් ඔවුනට වඩා දුප්පත් ජීවිත ගෙවන විද්වතුන්ට එය නුරැස්සන්නකි.

ඉතින් යුක්තියේ ඒකාධිකාරයක් ගොඩ නඟන්නට හදන රජතුමෙකුට විද්වතුන්ගේ සහාය දිනා ගැනීමට පහසුවෙන් හැකියාව ලැබීම පුදුමයක් නොවේ. රාජාණ්ඩු ක්‍රමයේ පාලනයට දෘෂ්ටිවාදී යුක්තිසහගත බවක් සපයන විද්වතුන්ව රජ වාසලේ උපදේශකයන් හැටියට පත්කර සහ ඇමති පට්ටම් දී සමාජයේ සැලකිල්ලට හා ඉහළ වේතන පිරිනමන්නට රජතුමා සමත් විය. තමන්ට වැඩි ගරැසරැ නොදැක්වූ එලීට් අය වෙතින් තම ජීවිකාව උපයන්නට සිද්ධ වී සිටි විද්වතුන්ට දැන් ඒ අඩුපාඩුව පිරිමසා ගන්නට අවස්ථාව පෑදිණ.

ඒත් විද්වතුන්ගේ තත්වය දියුණු වූයේ සීමාවකට පමණි.

රාජාණ්ඩු ක්‍රමයේ දී පාලකයා සහ පාලිතයා අතර පැහැදිලි වෙනසක් තිබුණි. පාලිතයාට කිසිම අවස්ථාවක පාලකයෙක් විය හැකියාව තිබුනේ නැත. රජතුමාගේ බලය වැඩිවීමට එරෙහිව ස්වභාවික එලීට් අය වෙතින් පමණක් නොව සාමාන්‍ය ජනතාව වෙතින් ද සෑහෙන විරෝධයක් එල්ල වුණි. ඒ නිසා රජෙකුට බදු ඉහළ දැමීම පහසුවෙන් කළ හැකි කාර්යයක් නොවීය. විද්වතුන්ට කළ හැකි රැකියාවන් තවමත් සීමිත වූහ.

රජතුමා ස්ථාවර ලෙස බලය අල්ලා ගෙන සිටිද්දී, ස්වභාවික එලීට් අය විසින් සලකන ලද ආකාරයට රජු ද විද්වතුන්ට සලකන්නට විය. ස්වභාවික එලීට් අයට වඩා වැඩි භූමි ප්‍රමාණයක බලය රජුට හිමිව තිබිණ. එනිසා රාජ්‍ය අනුග්‍රහය අහිමි වෙන තැනට කටයුතු කරන්නට විද්වතුන්ට ඇති ඉඩකඩ ද සීමාසහිත සහ අවදානම් විය.

19 වැනි සියවස දක්වා විද්වත් යැයි සැලකෙන ශේක්ස්පියර් සිට ගර්තෙ දක්වා, ඩෙකාට් සිට ලොක් දක්වා, මාක්ස් සිට ස්පෙන්සර් දක්වා සියල්ලන් වෙතින් දැකිය හැකි ලක්ෂණය වනුයේ ඔවුන්ගේ නිර්මාණ සියල්ල පුද්ගලික දානපතියන්, ස්වභාවික එලීට් අය, රජ හා රජ පවුලේ අය විසින් අනුග්‍රහය දක්වන ලද ඒවා බවයි.

ඒ අයගේ අනුග්‍රහයන් තව දුරටත් නොලැබී යද්දී ඒ විද්වතුන් රස්සා වෙනස් කළහ. වෙන පළාත් වලට පදිංචියට ගියහ. උපන් ගම් බිම් හැර දා යද්දී මුදල් අගහිඟකම් වලට මුහුණ දෙන්නට ඔවුනට සිද්ධ වූවත් එහෙත් එයින් විවිධ ජාතික විද්වතුන් බිහි වූහ. විවිධ භාෂාවන් ගැන දැනුම ඔවුන් අතර දියුණු විය. එක දානපතියෙක් හෝ අනුග්‍රාහයෙක් නැති වෙද්දී තවත් දානපතියෙක් හෝ අන්‍රගාහකයෙක් සොයා ගත හැකියාව පාදා ගන්නට සංක්‍රමණයෙන් විද්වතුන්ට අවස්ථාව පෑදිණ.

ස්වභාවික එලීට් අයගේ ශක්තිය දැඩිව පවතිද්දී සහ මධ්‍යම ආණ්ඩුව හෝ රජුගේ තත්වය දුර්වල ව පවතිද්දී විද්වත් අයගේ නිදහස වැඩියෙන්ම දකින්නට ලැබේ. එවැනි කාල වකවාණු තුල දී විද්වත් උත්සාහයන් සහ සංස්කෘතික කටයුතු වැඩියෙන් වැජඹෙන ආකාරය දකින්නට හැකිවේ. එහෙත් එයට හේතුව කුමක්දැයි එලීට් අය මත යැපීමට සිද්ධ වීම නුරැස්සන විද්වත් බහුතරය වටහා නොගත්හ.

රාජාණ්ඩු ක්‍රමයෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට යද්දී ස්වභාවික එලීට්, විද්වතා, සහ ආණ්ඩුව අතර පැවති සම්බන්ධතා වල මූලික වෙනසක් හට ගැනිණ.

පැරැන්නන් රාජාණ්ඩුවට විරෝධය පෑ හේතු දෙකකි. එකක්, යුක්තිය පසඳාලන ඒකාධිකාර විනිසුරැවා සහ සාමයේ ආරක්ෂකයා හැටියට පෙරට වඩා අධික වැයක් දැන් රජතුමාට ගෙවන්නට සිද්ධ වීමයි. අනෙක, රජු පැරණි නීති විකෘති කිරීමයි.

එහෙත් රජුට ස්වභාවික නීති විකෘති කරත හැකියාව ලැබුනේ කෙසේදැයි සහ යුක්තිය පසඳාලන වැය අධික වෙන්නට හේතු වූ කාරණය කුමක්දැයි බහුතරය වටහා නොගත්හ.

ඒ දෙකටම හේතු වූ කාරණය ඒකාධිකාරයයි. මෙය හඳුනාගත්තේ අල්පයකි.

පාලකයාගේ එලීට් චරිත ලක්ෂණය දක්වමින් එය වැරැද්ද ලෙස පෙන්වා දුන් අය සමාජයේ වැඩියෙන් සිටියහ.

බහුතරය ඉල්ලා සිටියේ දැන් රජු පලවා හැරිය යුතු බවයි. ඒ වෙනුවට ජනතාව පත් කළ යුතු බවයි.

එහෙත් නීතියේ ඒකාධිකාරය සහ නීතිය ආරක්ෂා කරන ඒකාධිකාරය එලෙසින්ම තව දුරටත් පවත්වා ගෙන යෑම බහුතරය විසින් නිවැරදි කරගත යුතු දෝෂය හැටියට දැක්කේ නැත.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ඵෛතිහාසික ජයග්‍රහණය එයයි.

සාමාන්‍ය මිනිසාට තමන්ට වඩා හොඳින් කුසලතා පිහිටා ඇති වූවෙක් ගැන ඇති ඊර්ෂ්‍යාවත්, විද්වතුන් තමන්ට ලැබිය යුතු යැයි අපේක්ෂා කරන ලද සමාජ තත්වයත්, යන දෙකම එලීට් අය අතර ඇති තරඟකාරීත්වයෙන් දිනන්නට ඒකාධිකරයක් අල්ලන රජු විසින් යොදාගන්නා ලද්දයි. නමුත් අවසානයේ ඒ සමාජ බලයම, රජු විසින් දිරිමත් කර සහායට ගන්නා ලද්දම රාජාණ්ඩුව නැති කර දමන්නට සමත් විය.

රජතුමාගේ වැඩියෙන් හොඳ සහ අඩු වැයකින් බෙදන යුක්තිය යන්න හිස් පොරොන්දුවක් වෙද්දී, ජනතාව අතර සමහිමිකම් ආරක්ෂා කරන්නේ නැතැයි කියා විද්වතුන් විසින් රජුට විරෝධය පාන්නට ජනතාව පෙළ ගැස්වූහ. රජුට ජනතාව පක්ෂපාතී කරන්නට ද විද්වතුන් යොදා ගත්තේ මේ හේතුවමයි. තමන්ට අනුග්‍රහය දක්වන රජුට හොඳ යුක්තිය අඩු වැයෙන් බෙදත හැකියි කියන විද්වතුන් අදත් සිටිති!!

ඒකාධිකාරයෙන් මෙය ඉටු කරන්නට නොහැකි යැයි අවබෝධ කරගත්තවුන් ස්වල්පය හැරෙන්නට රටේ බහුතරය මෙන්ම රජවරැන් ද පැමිණිල්ල තාර්කික යැයි සිතූහ. රජකම අහෝසි කර සමහිමිකම් ස්ථාපනය පිණිස යුක්තිය පසඳාලන ඒකාධිකාරයේ පාලන බලය සාමාන්‍ය මිනිසාට පැවරීම පිළියම යැයි සිතූහ.

ජනතාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අය වනාහී තමන් යැයි සිතා සිටි විද්වතුන් මේ අධිකරණ ඒකාධිකාරයේ පාලන බලය හිමිවිය යුත්තේ ද සාමාන්‍ය මිනිසා නියෝජනය කරන තමන් යැයි අපේක්ෂා කළහ. නමුත් එය එසේ සිදු නොවීය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට ගියත් තවමත් තබාගත් ඒකාධිකාරයේ පාලන බලය අල්ලා ගන්නට තරඟයේ යෙදෙන්නේ ද ස්වභාවික එලීට් අයයි.

පුද්ගලික අයිතියෙන් යුතු ආණ්ඩුවක් වෙනුවට මහජන අයිතියෙන් යුතු ආණ්ඩුවක් ඇති වීමෙන් සිද්ධ වූයේ පුද්ගලික වූ ඒකාධිකාරය වෙනස් වී මහජන ඒකාධිකාරයක් බිහිවීමයි. රාජාණ්ඩු ක්‍රමයෙන් පසුව ගිය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමය තුල ඒකාධිකාරය එසේම තිබි බැවින් යුක්තිය පසඳාලන වැය තවත් වැඩියෙන් ඉහළ යන ලදි. නීතියේ ප්‍රමිතිය තවත් පහළ බහින්නට පටන් ගති.

(තවත් කොටසක් ඊ ළඟට)

2001 දී හාන්ස්-හර්මන් හොප විසින් ලියන ලද “ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, අසාර්ථක වූ දෙවියන්,” යන පොත ඇසුරිනි.

පාර්ලිමේන්තුවට ද උගතුන් අවශ්‍ය?

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 24, 2015

උගතුන් පිරි නව පාර්ලිමේන්තුවක් හදන උත්සාහයක් ඒ ෆේස්බුක් කල්ලියෙන් ඇරඹී ඇත.

උගතුන් යනු කවුද?

පැරණි සමාජවල යම් කර්මාන්තයකට අදාල ගැටළුවක්, සමාජ අරගලයක්, වෛද්‍ය පිහිටක්, අධ්‍යාත්මික සහනයක් ලබාගන්නට හැකියාව ලැබේ යැයි කියා ඒවාට මුහුණ දුන් අය විසින් සොයා ගිය සුවිශේෂී පිරිසක් වූහ. ඔවුන් සමාජයේ අනෙකුත් අයට වැඩියෙන්, හොඳින්, උදව් ඉල්ලා එන අය හමුවේ පවතින තත්වයට වැඩියෙන් සුවදායක යහපත් තත්වයක් කරා යන්නට අවවාද අනුශාසනා දිය හැකියවුන් වූහ. ඔව්හු ප්‍රතිඵල ගෙන දීමට සමත් අයයි.

මේ අයව අනතුරැව සමාජ නායකයන් බවට ජනතාව විසින් පත්කර ගත්හ.

මොවුන් අතරින් එක් අයෙක් බලය තමන් අතට ගැනීම නිසා රජ පරම්පරාවල් හැදී අනුන්ට අවවාද අනුශාසනා පමණක් කරන අයගේ වගකීමට වැඩියෙන් බලයක්, එනම් තමන් වෙතින් අවවාද අනුශාසනා ඉල්ලන්නට එන්නේ නැති අයගේ ජීවිත වලට බලපෑම් එල්ල කරත හැකි බලයක් අනතුරැව රටේ පාලකයන් යැයි කියාගත්තවුන්ට ලැබිණ.

රාජ්‍යයන් හි සම්භව්‍ය සිද්ධ වූයේ කෙසේද යන්න ගැන න්‍යායයන් දෙකකි. එකක් ෆ්‍රාන්ස් ඕපන්හයිමර්, ඇල්බට් ජේ නොක් වැනි අය විසින් ගෙනෙන හමුදා මෙහෙයුමකින් කල්ලියක් විසින් තව කල්ලියක් පරාජයට කරන්නට සමත් වීම දක්වයි. හරියට විජය කුමාරයා ඇවිත් යක්ෂ, නාග කල්ලි පරදවා ලක්දිවේ පාලන බලය අල්ලා ගත්තා හා සමානයි. මෙය රාජ්‍යයක බහිර්ජන්‍ය සම්භව්‍යය පිළිබඳ න්‍යායයි (theory of the exogenous origin of the state).

විල්හෙල්ම් මුඋල්මාන් (Wilhelm Muelmann) වැනි මානවවේදීන් සහ මානව විද්‍යාඥයන් මේ පළමු න්‍යාය විවේචනයට භාජනය කරති. පිටතින් පැමිණි හමුදාවක් කරන ලද ආක්‍රමණයෙන් සියළු රාජ්‍යයන් බිහි වූයේ නැතැයි ඔවුන් පෙන්වති. ඔවුන් පෙන්වා දෙන්නේ කෘෂිකර්මයේ නියැළුන ගොවියන් අතරට පැමිණ සංචාරක/එඬේර පිරිස් ආක්‍රමණයෙන් බලය අල්ලා ගත්තේ නැති බවයි.

හමුදා ආක්‍රමණයක් සිද්ධ වූවා යැයි පළමු කට්ටිය විසින් සලකද්දී ඒ දේශයේ රාජ්‍යයක් හැටියට සංවිධානය වී තිබුණු පාලන පද්ධතියක් තිබූ බවක් හැඟවේ. එනම් රාජ්‍යයක බහිර්ජන්‍ය සම්භවයට අනිවාර්යෙන්ම අන්තෝජනන (endogenous) රාජ්‍යයක් තිබුණා යැයි විශ්වාසයක් ද අවශ්‍යයයි.

එවැනි න්‍යයායක් ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ බර්ට්‍රන්ඩ් ඩ ජුවෙනාල් විසිනි. ඔහුගේ දැක්මට අනුව රාජ්‍යයක් යනු එහි ස්වභාවයෙන්ම විසූ එලීට්ස්ලාගේ (elites) ප්‍රසරණයයි.

මුල් සමාජයන් හි විසූ පුද්ගලික දේපල (ගල් පතුර, පිහිය) අයිතිකරැවන් අතර එකිනෙකා කැමැත්තෙන් කරන ලද ගණුදෙනු සමහිමිකම්වාදී නොවීය. එය එලීටිස්ට් ස්වභාවයකින් යුතු විය. ධූරාවලියක් අනුව සැකසුණකි. සෑම සමාජයකම ස්වභාවයෙන් පිහිටන ලද කුසලතාවය නිසා කිහිප දෙනෙක් එලීට් යන සමාජ තත්වයෙන් පිදුම් ලදහ. එය ශාරීරික ශක්තියක්, ධනවස්තු එකතු කරගන්නට සමත් වීමක් හෝ ප්‍රඥාව පෙන්වන්නට හැකියාවක් ලැබීම හෝ නිර්භීතකම නිතර පාහේ විදහා දක්වන්නට හැකියාවක් තිබීම යනාදියෙන් යුතු වූවකි.

මේ අයට ස්වභාවයෙන්ම අධිකාරි බලයක් ලැබිණ. ඔවුන්ගේ මත සහ විනිශ්චයන් ජනතාව අතර ප්‍රසාදයට සහ ගෞරවයට ලක්විණ.

එමෙන්ම, විවාහ වෙන්නට හා දරුවන් හදන්නට යද්දී කරන ලද තෝරාගැනීම් නිසාත් නීතිමය, සිවිල් හා ජානමය උරැමයන් නිසාත් මේ ස්වභාවයෙන්ම අධිකාරියක් හිමිකරගන්නට සමත් වූවන් සමාජයේ ප්‍රභූ පවුල් කිහිපයකට සීමා වෙන්නට ද පටන් ගැනිණ.

ඉතින් සමාජයේ මිනිසුන් අතර ආරවුල් හට ගනිද්දී, ඔවුන් පැමිණිලි වලටත් ආරවුල් සමාදානයටත් සොයා ගියේ සුපිරි දක්ෂතා සතු වූ ද, දූර්දර්ශී වූ ද, ආදර්ශවත් ජීවිත ගෙවන ලද මේ පාරම්පරිකව ඊට සුදුස්සෝ යැයි සැලකෙන පවුල් වෙතටයි. මේ පවුල්වල මූලිකයන් ආරවුල් විසඳත හැකි ඒ දැනුම සඳහා මිලක් නියම නොකළහ. සිවිල් යුක්තිය පසඳාලන වගකීමක් තමන් සතුව ඇතැයි හැඟීමෙන් එය සැබැවින්ම ජනතාවගේ යහපත උදෙසා කරන ලද මහජන සේවයකි.

විනිසුරැවාගේ සහ සාමය රකින්නාගේ භූමිකාව සමාජයක ඒකාධිකරයක් බවට පත්වෙන පියවරයන් සියල්ල එකින් එක කුඩාවට හටගෙන ඒත් තීරණාත්මක ලෙස පැතිර යන ලද ඒවායි.

එය සිද්ධ වූයේ කැමැත්තෙන් අනුන් වෙනුවෙන් මැදිහත්වෙන වගකීම් බාරගත් අය අතරින් එක් එලීට් අයෙක් විසින් පවුලේ අනිත් එලීට් අයගේ කැමැත්ත අකමැත්ත නොසලකා හරිමින්, තමන් ඉදිරියට සියළු වියවුල් හා පැමිණිලි ගෙනෙන්න යැයි කියා යම් භූමි ප්‍රදේශයක බලය අල්ලා ගැනීමේ දී ය.

මෙතැන් සිට සමාජයේ වැසියන්ට තමන්ගේ ආරවුල් සමනයට හා උපදෙස් සඳහා කුමන විනිසුරැවෙක් වෙත යන්නේ දැයි කළ හැකි තෝරාගැනීම අහිමි විය.

රාජ්‍යයේ (state) ප්‍රභවය ස්වභාවික එලීට් අයගේ ධූරාවලියක් තුලින් බිහිවූවකි. එසේ බලන්නට පටන් ගනිද්දී මිනිස් වර්ගයා සිය ඉතිහාසයේ බහුතර කාලයක් රාජාණ්ඩු වලට යටත් වී සිටියේ කෙසේදැයි කියා පැහැදිලි වෙයි.

රෝමයේ ක්‍රි. පූ. 31 හි ඇතීනියානු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, වෙනිස්, පුනරැද යුගයේ ෆ්ලොරන්ස් සහ ජිනොවා හි එක්සත් පළාත්, 1291 සිට පැවත එන ස්විස් කැන්ටන්ස්, නෙදර්ලන්තයේ 1648 සිට 1673 දක්වා වූ එක්සත් පළාත්, ක්‍රොම්වෙල් යටතේ එංගලන්තය වැනි ඵෛතිහාසික අවස්ථාවන් මීට ව්‍යතිරේක වශයෙන් දකින්නට හැකියි. එහෙත් ඒ කිසිවක් වර්තමානයේ පවතින, එක මිනිසෙකුට එක චන්දයක් හිමිවෙන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමයක් හැටියට සැලකිය නොහැකියි. ඒවා ඉතා එලීටිස්ට් මට්ටමකින් පවතින ලද ක්‍රම වූහ. උදාහරණයක් වශයෙන්, ඇතැස්න්ස් හි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන කතාබහේ දී බහුතරයක් නොසලකා හරින්නේ එහි පාලන බලයට හිමිකම් කියත හැකියාව තිබුණේ ජනගහණයෙන් 5% කට බවත් එහි චන්දය ප්‍රකාශයට අවසර ලැබුනේ ජනගහණයෙන් 5% කට බවත් ය.

මිනිස් වර්ගයා පැරණි රාජාණ්ඩු යුගය සත්‍යයෙන්ම අත්හැරියේ පළමු ලෝක යුද්ධය අවසන දී පටන් පමණයි.

ස්වභාවික එලීට් අය අතරින් එහි එක් සාමාජිකයෙක් විනිසුරු සහ සාමදාන කටයුතු තම අධිකාරිය කරගන්නට සමත් වූ තැන් පටන්, නීතිය සහ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම යන දෙකේම වැය ඉහළ ගියේය.

නොමිලේ සපයන ලද හෝ කැමැත්තෙන් දෙන ගෙවීමක් වෙනුවෙන් ඉටු කරන ලද සේවයක් ඉන් අනතුරුව අනිවාර්යෙන්ම ගෙවිය යුතු වූ බද්දක් හැටියට පැනවිණ.

එමෙන්ම එතැන් පටන් නීතියේ ප්‍රමිතිය පහළ බැස්සේය.

තම සේවාදායකයන් විසින් ඔවුනට දුන් විසඳුම් දෝෂ සහගතැයි කියා හෝ තීරණ පක්ෂපාතී වූවා කියා වෙන විනිසුරැවෙක් සොයා යතැයි කියා ඒකාධිකරයක් සතු විනිසුරැවාට බියක් නොවීය. ඉතින් ඵෛතිහාසික වූ පුද්ගලික දේපල නීති පිළිගන්නවා වෙනුවට, යුක්තිය පිළිබඳ වූ සර්ව සහ වෙනස් කළ නොහැකි මූලධර්මයන් යොදා ගන්නවා වෙනුවට ඔහුට හිතුමතයේ නීති හදන අවකාශයක් ලැබිණ.

රජෙක් විසින් නීතිය හා සාමය ඒකාධිකාරයකින් තමන් යටතට ගත් මේ කුඩා පියවරේ පටන් ස්වභාවික එලීට් පිරිස් හි අනෙකුත් සාමාජිකයන් එයට විරෝධය පාන්නට ද පටන් ගති. ඉතින් තමන්ගේම එලීට් පිරිස් අතරින් එල්ල වෙන විරෝධය නිසා තමයි රජවරුන් විසින් “ජනතාව” නැත්නම් “සාමාන්‍ය මිනිසා” යනුවෙන් හඳුන්වන පිරිස් හා එකමුතු වෙන්නේ.

ඊර්ෂ්‍යාව (envy) යන ජනප්‍රිය මනෝභාවයට ඉඩ දෙමින් රජවරැන් විසින් ජනතාව වෙනුවෙන් තවත් අඩුවට තවත් හොඳින් යුක්තිය පසඳාලන්නට හැකියාව ඇතැයි පොරොන්දු වෙති. ඊට අවශ්‍ය බදු ද තමන්ගේ එදිරිවාදීන්ට වැඩියෙන් තමන් අඩු කරනවා යැයි පොරොන්දු වෙති. පාලකයන්ගේ තරඟකරැවන් වෙන්නේ අනිකුත් පාලන බලය අල්ලා ගන්නට හදන අයයි. පාලකයන් තම සහාය පිණිස එකතු කරගන්නේ විද්වතුන් (intellectuals) කියාගන්නා කොට්ඨාශයයි.

(ඉතිරි ඒ කොටස ඊ ළඟට)

2001 දී හාන්ස්-හර්මන් හොප විසින් ලියන ලද “ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, අසාර්ථක වූ දෙවියන්,” යන පොත ඇසුරිනි.

නියුරෝමාකටින් වල දී හඳුනාගත් මොළයට දිව්ව පණිවුඩය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 20, 2015

arunishapiro:

යල්පැන ගිය කතිකාවක් නැවත කරලියට පැමිණ ඇති නිසා මෙය ද නැවත ගෙන එන්නට සිත්විය.

Originally posted on අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්:

2004 දී ඩොලර් මිලියන හතරක අගයකින් වූ ක්‍රියාකරන මොළයක තතු දැනගත හැකි fMRI මැෂිමක් ආධාරයෙන් පර්යේෂණය කරන ලදි. මොළයේ මිලීමීටරයක තරම් කුඩා කොටසක පවා සිද්ධ වෙන ක්‍රියාවලිය දැනගත හැකි, ඒ ඒ මොළයේ කොටස් වලින් කුමක් වෙන්නේ දැයි දැනුම සීඝ්‍රයෙන් ඉහළ යන යුගයක අද අපි ජීවත්වෙන්නේ. අවධාරණයෙන් කිව යුත්තක් තමයි තවමත් දන්න හරියට වඩා නොදන්න හරිය වැඩියි. ඒත් වෙනදාට වඩා අද දන්නා හරිය වැඩියි. ඒ වගේ ම නොදන්නා හරිය සහ සොයාගත යුතු කොටස් මොනවා ද යන්න ගැනත් අද දැනුමක් වැඩියෙන් තියෙනවා!!!!!

පර්යේෂණයේ අරමුණ වූයේ සොඛ්‍යය වෘත්තීන්හි යෙදි අයත්, සිගරට් කොම්පැණි වල අයත්, දුම් බොන හා දුම් නොබොන සියල්ලන්ටත් පැහැදිලි කරගත නොහැකිව සිටි දැයක් නිරාකරණයයි. එනම් කාලයක් තිස්සේ අහිතකර බව ගැන කොතරම් කියා දුන්නත්, සිගරට් පැකට් වල නොයෙකුත් ආකාර වලින් අවදානම් ගැන ලියා තිබුණත්, කාලයක් තිස්සේ සිට සිගරට් දැන්වීම් ලොව පුරා තහනම් වූවත්, සමහර රටවල සිත කළඹන පින්තූර පෙට්ටියේ ම දක්වා තිබුණත්, දුම්බොන අය තවමත් දුම්බොන්නේ මන්දැයි සොයන්නටය.

දැනට ලොව දුම්බොන අය…

View original 553 more words

ධනවස්තු නිෂ්පාදනයේ පාලනය යනු මිනිස් ජීවිත පාලනයයි

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 19, 2015

vz00250-

පුද්ගලික ජීවිතයට කරන මැදිහත්වීම් වලින් සැලසුම් හදන නායකයන් අපට කියන්නේ ඒ ආඥාදායක නීතීන් බලපාන්නේ ආර්ථික කටයුතු වලට කියා පමණකි.

සමාජයේ වැසියන් බොන “මතට තිත” තබන්නට මැදිහත්වීම් රිසි වූවන් ගෙන එන්නේ මත් හි ඵලවිපාක අවබෝධයට කැමැත්තෙන් සහභාගී විය හැකි වූ වැඩ සටහන් නොවේ. මත්පැන් භාවිතය මෙයින් අඩු කරත හැකි යැයි කියමින් ගෙනෙන ඔවුන්ගේ අසාර්ථක ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියයි.

සිගරට් බීම නවත්තන්නටය කියා සිගරට් බීමෙන් ලැබෙන දුර්විපාක රැගත් ඡායාරෑප පල කිරීම ගැන ඔස්ට්‍රේලියාවේ වැසියන්ගේ කැමැත්ත නොබෝදා 28% ක සිට 49% ක් දක්වා වැඩි විය. මැදිහත්වීමේ නීතිය කඩ නොකිරීමේ තහනම ඔස්ට්‍රේලියන් රජයට පනවත හැක්කේ සිගරට් පැකට් එක හදන කොම්පැණියටයි. වෙනත් නිෂ්පාදකයන් විසින් දුර්විපාක ඡායාරෑප රැගත් සිගරට් පැකට් එක නොදැක ඉන්නට හැදූ ඒවා ඉතා සීඝ්‍රයෙන් අලෙවි වූහ.

මිනිසා යනු අපූරැ සතෙකි.

“මිනිසා ජීවත්ව සිටින තාක් කල්, ඔහුගේ හද පතුලෙන් නැඟෙන නැතිවම බැරි සාරයට (élan vital) සවන් නොදී සිටීමට ඔහුට නොහැකිය. ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට හා ශක්තිමත් කර ගැනීමට මාර්ග සෙවීම ඔහුගේ සහජ ගතියයි. පවතින තත්වයක් ඔහුගේ කැමැත්ත අනුව අසම්පූර්ණ වූ විට ඉන් ඇතිවන නොසන්සුන් බවෙන් ගැලවෙන්නට ඔහු සතුට යැයි කියන්න සොයා යන්නට ඔහු පෙළඹේ.”-ලුඩ්විග් වොන් මීසස් සිය මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් පොතෙන් මෙය මනාව පැහැදිලි කර දුන්නේය.

මිනිස් කැමැත්ත හසුරැවන්නට මැදිහත්වීම්කරැවන් ගන්නා වෑයම් මොනවා වුවත්, ඒ ඒ මිනිසා සොයා යන්නේ තම තම කැමැත්ත ඉටු කරගන්නට මාර්ගයකි. වෙළඳපොල යනු තම කැමැත්ත සොයා යන මිනිසා වෙතින්ම නිර්මාණයක් වූවක් බව බැහැරලකට දා මැදිහත්වීම් නීති පැනවීමෙන් මිනිස් හැදියාව වෙනස් කර නොහැකියි.

දුර්විපාක සිහිකරන ඡායාරෑප සිගරට් පැකට් වලට සිගරට් නිෂ්පාදකයන් ලවා දම්මවන්නට ඔස්ට්‍රේලියන් ජනතාවගේ කැමැත්ත ඉහළ ගියේ ඒ මැදිහත්වීමෙන් සත්‍යයෙන්ම සිගරට් බීමෙන් අනිවාර්යෙන්ම රෝගාබාධ වලට ගොදුරැ වෙන අයව බේරාගැනීමට හැකිවෙනවා යන විශ්වාසය නිසයි.

වෙළඳපොල සඳහා සිගරට් හැදීම සහමුලින් තහනම් කළ නොහැකියි. මිනිස් ඉතිහාසයේ සෑම අස්සක් මුල්ලකින්ම කුමන විලාසයකින් හෝ එන ‘හයි’ එකක් ලැබෙන්නක් උරා බොන්නට මිනිසුන් අතර පිරිසක් කටයුතු කරන ලද බැව් පෙනේ. සිගරට් නිෂ්පාදනය සහමුලින් තහනම් කළ හොත් ඒ කර්මාන්තයේ කළුකඩකාරයන් රජයනු ඇත.

මිනිස් සිරැරට අහිතකර වූවක් නිපදවන්නට ලාබ උපයන කොම්පැණි වලට ඉඩදීම අනුන් ජීවත්විය යුත්තේ කෙසේදැයි තීරණය කරන මැදිහත්වීම් රිසි වූවන්ගේ සිත් කරදරයට පත් කරයි. එවැනි කොම්පැණි ලබන ලාබ වලින් බදු ගැනීම ගැන ද මොවුන්ගේ සිත් කරදරයට පත් වේ. ඉතින් මේ අනුන් ජීවත්විය යුත්තේ කෙසේදැයි තීරණය කරන මැදිහත්වීම් රිසි වූවන් ඔවුන්ගේ සිත් කරදරයෙන් නිදහස් කර ගැනීමට සිගරට් පැකට් වල දුර්විපාක පෙන්වන ඡායාරෑප සිගරට් කොම්පැණිය ලවාම දැම්මවීමෙන් යහපත් ප්‍රතිඵල ලැබේ යැයි දුර්තමය බහුතරයක් පක්ෂ වූ මහජන මතයක් හැටියට ගොඩ නඟති.

මැදිහත්වීම් රිසි වූවන් මෙවැනි අසාර්ථක වෑයම් ගණනාවක නියැළෙති. ඔවුන්ගේ ශක්තිය ලැබෙන්නේ මහජන මතයෙන්.

මහජන මතය විසින් ප්‍රතිපත්ති තීරණය කිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක වුවත් ඒකාධිපතිවාදයක වුවත් සිද්ධ වෙන්නේ එකම ලෙසින් යැයි පැහැදිලි කළේ න්‍යාය සහ ඉතිහාසය ලියූ ලුඩ්විග් වොන් මීසස් විසිනි.

දේශපාලනඥයෙකුට ජයග්‍රහණය කළ හැකියාව ලැබෙන්නේ ඔහුගේ සමයේ මතවාදයන්ට අනුව ඔහු හැඩගැසෙනවා නම් පමණකි. යම් අරමුණක් සාක්ෂාත් කරගැනීමට ඒ අයට ගමන් කරන්නට උවමනා මාර්ගයේ ඔවුන්ව දක්කා ගෙන යන්නට යමෙක් සූදානම් පමණක් එවැන්නෙක් නායකයෙක් වෙයි.

යම් රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙක් මහජන මතයට විරැද්ධ වෙන්නේ නම් ඔහුට පැවැත්මක් නැත. එවැන්නා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක නිලධාරියෙක් දැයි කියා හෝ ඒකාධිපතියෙක් කියා හෝ වෙනසක් නැත. දේශපාලනඥයා මිනිසුන් ඉල්ලා සිටින්න දිය යුත්තෙකි.

හරියට ව්‍යාපාරිකයා විසින් පාරිභෝගිකයා ඉල්ලා සිටින්න දීම වගේමයි!!!!

දැන් හිතාගන්න පුළුවන් නේද ඕනෑම රටක අයහපත් ප්‍රතිපත්ති වලට මූලික වන හේතුව මොකක් ද කියා?

ඒ නිගමනයට එන්න බැරි අයට: බහුතර රටවැසියන් අයහපත් මතයන් අල්ලා ගෙන සිටීම නිසා අයහපත් ප්‍රතිපත්ති බිහි වේ!!!!

ඒ ආණ්ඩුවට බැනලා මේ ආණ්ඩුවට ගෙනාවට වැඩක් නැහැ. දූෂණය, භීෂණය, මංකොල්ලය යනාදිය සමාජයකින් තුරන් වෙන්නේ නැහැ ඒවා සත්‍යයෙන්ම මොනවාදැයි අවබෝධයක් ලැබෙන මහජන මතය වෙනස් වෙලා නැත්නම්.

ඒකාධිපතිවාදයක් එක්ක බැලුවම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක ඇති එකම වාසිය, අරමුණු කරගත්තා වූ දේශපාලන ප්‍රතිඵලය කරා යන්න සිද්ධ කරන ලේ වැගිරීම් අඩු වීම පමණයි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහතික කරන්නෙ බහුතරයේ සැලැස්ම අනුව සම්පාදනය වෙන ආණ්ඩුවක්. පැහැදිලි බහුතරයක් ඇති වෙද්දී සුලුතරය යටත් වී සිටීමත්, පැහැදිලි බහුතරයක් නැති වුනාම හැමදාම අවුල් වියවුල් තියෙන රටක් වීමත් දකින්නට ලැබෙන්නෙ ඒකයි.

මිනිසා ස්වභවයෙන්ම කැමතියි ඒකාධිපතියෙකුට. ඒකාධිපතියා යන සංකල්පය හැමදාම මිනිසුන් අතර ජනප්‍රිය වූවක් බව මීසස් පැහැදිලි කරල තියෙනව. සාමාන්‍ය බුද්ධිය පැත්තකට දාලා අනුන්ගේ සිත් දිනාගන්නට සමත් පෞරැෂ සම්පන්න නායකයෙකු ගැන දැඩි විශ්වාසයක් තබා ගැනීම මිනිසාගේ සාමාන්‍ය හැදියාවක්.

සාමාන්‍ය බුද්ධිය වෙහෙසන්නට, බුද්ධිමය විචාරය සඳහා ඉඩ දෙන්නට නම් නිවැරදි අදහස් ගැන කතාබහක් සමාජයක පටන් ගැනෙන්න අවශ්‍යයයි. නිවැරදි අදහස් ගැන කතාබහ වැඩිවෙද්දී මහජන මතය ද නිවැරදි වෙලා එවිට රටක නිවැරදි ප්‍රතිපත්ති ද බිහිවෙයි.

තමන්ට ලැබී ඇත්තේ දූෂණ භීෂණ වලින් පිරි රටක් සහ ඒවායේ නිරත වෙන පාලකයන් නම් එය ඔවුන්ගේ වැරැද්ද නොව ඔබ ඉල්ලා සිටින්න ඔබට ලැබී ඇති සැටි පිළිබිඹු කරනවා පමණකි.

“ධනවස්තු නිෂ්පාදනයේ පාලනය යනු මිනිස් ජීවිතයේ පාලනයම වේ.” -හිලෙයාර් බෙලොක්

“The control of the production of wealth is the control of human life itself.” -Hilaire Belloc

අද ඇමෙරිකාවේ ජනාධිපතිවරැන්ගේ දිනයයි

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 16, 2015

Grover Cleveland.tif

පෙබරවාරි මාසයේ තුන්වැනි සඳුදා දිනයේ සැමරැම ජෝර්ජ් වොෂිංටන්ගේ උපන් දිනය, ඒබ්‍රහම් ලින්කන්ගේ උපන් දිනය නිමිති කරගත්තක් සේ ම, ඇමෙරිකාවේ සියළු ජනාධිපතිවරැන් සිහිකරන නිවාඩු දිනයකි.

යහපාලනය ගැන කතාබහ පටන් ගෙන ඇති ලංකාවේ අයට ඇමෙරිකාවේ නිදහස අගයන අයගේ* ජනාදරයට පත් වූ ජනාධිපතිවරැන් කවුදැයි හඳුන්වා දෙන්නට තබන සටහනකි මෙය.

කැල්වින් කූලිජ් නොහොත් “සයිලන්ට් කැල්” යැයි හැඳින්වෙන ජනාධිපති කළේ තමන්ට හිමි වූ මුල් පුටුවේ බලයෙන් ආණ්ඩුවේ බලය අඩු කිරීමයි. බදු වැඩි කරන හා වියදම් වැඩි කරන විසල් ආණ්ඩු සමයක කූලිජ් ඒවාට දායකත්වය නොදී සිටීම ඇමෙරිකන් ඉතිහාසයේ කැපී පෙනෙන ලක්ෂණයකි.

වොරන් හාඩින් මිය ගිය හෙයින් ජනාධිපති වූ කූලිජ් දිව්රුම් දුන්නේ මධ්‍යම රාත්‍රියේ දී සමාදාන විනිශ්චයකරැවෙක් වූ සිය පියා ඉදිරියේ දී ය. ඔහු දිව්රැම් දීමෙන් අනතුරුව නැවත නිදන්නට ගියේය.

කැල්වින් කූලිජ් වසර හයක් බලයේ සිටියේය. හාඩින්ගේ මරණයෙන් පත්වීම ඔහු තම ප්‍රථම නිල වාරය හැටියට සලකා දෙවැනි වාරයක් ජයගෙන එහෙත් තෙවැනි වාරයක් ඉල්ලන්නට නොගියේය. ඒ රටේ නීතියෙන් ජනාධිපතිවරයාට නිල වාර සීමාවක් සම්මත නොවූ යුගයක වීම අතිශය පැසසුමට ලක්විය යුත්තකි.

හේ තෙවතාවක් බදු ප්‍රමාණවත් ලෙසකින් පහළ දැම්මේය. ව්‍යාපාරිකයන්ට පාඩුවේ වැඩ කරගෙන යන්නට ඉඩ සැලසෙන පරිදි වැඩ කරන අයව ඒවාට ඇඟිලි ගසන ආණ්ඩුවේ ආයතන වලට පත් කළ අයෙකි. විදේශ වෙළඳපොල සමඟ ගණුදෙනු සඳහා League of Nations හා හවුල් නොවී ඇමෙරිකාව තනියම කටයුතු කළ යුතු යැයි ඔහු විශ්වාස කළේය.

කූලිජ් විසින් ගෙන ගිය පිළිවෙත් නිසා ෆෙඩරල් ආණ්ඩුවේ ණයබර හතරෙන් එකක් අඩු කරගන්නට හැකිවිණ. ඒ කාලයේ ප්‍රාන්ත ආණ්ඩු වල බජට් ෆෙඩරල් බජට් වලට වඩා ඉහළින් වැඩි වූ කාලයකි.

කූලිජ් විසින් ගොවියන්ට බෙදන සහනාධාර ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

ගංවතුර පාලනයට ෆෙඩරල් ආණ්ඩුව මැදිහත්වීම හෙළා දැක්කේය.

කළු ඇමෙරිකන් අයගේ සහ කතෝලික භක්තිකයන්ගේ සිවිල් අයිතීන් ආරක්ෂාවට පක්ෂ වූ අතර විදේශීය යුද්ධ වලට හවුල් වීමෙන් වැළකී සිටියේය.

Seeing Calvin Coolidge in a Dream (1996) නමින් ප්‍රබන්ධයක් ලියන ජෝන් ඩාර්බිශර් එහි කතා නායකයා හැටියට යොදන්නේ උගත් චීන සංක්‍රමණිකයෙකි. මේ චීන සංක්‍රමණිකයා ඇමෙරිකන් වෙන්නට ඇමෙරිකන් ඉතිහාසය හදාරයි. එහි දී රටේ සාමය සහ සමෘද්ධිය අතිවිශිෂ්ඨ ලෙසකින් පැවතුනු, භෞතික සැප සම්පත් පමණක් නොව සංස්කෘතියෙන් ද දියුණු වූ සමය කැල්වින් කූලිජ්ගේ පාලන සමය බව ඔහු සොයා ගනියි. තමා හැදුනු වැඩුනු පරිසරය අනුව චීනා හිතන්නේ රටක සමෘද්ධිය එහි නායකයාගේ සද්ගුණය හා බැඳී තිබෙන්නක් කියායි. එම සාමය හා සමෘද්ධියට පාදක වෙන නායකයාගේ සද්ගුණය නම් පුරවැසියන්ගේ ජීවිතයට කරන ආණ්ඩුවේ මැදිහත්වීම් වලින් කොතරම් අයින් වීම ද යන්න ඇමෙරිකාවේ ද බහුතරයකට තවමත් වටහා ගැනීමට අසීරැ වූවකි. ඵෛතිහාසික ප්‍රබන්ධයක් තුල ඵෛතිහාසික තොරතුරු ඉතාමත් නිවැරදි ලෙසින් දක්වන්නට මෙහි කතුවරයා ගත් උත්සාහය අනගියි.

“දේශපාලන මනස යනු මහජන ජීවිත ගත කරන ලද මිනිසාගේ දෙවරක් පිළුණු වූ ප්‍රතිඵලයකි. වරක් ප්‍රශංසාවෙන් ද වරක් අවලාදයෙන් ද පිළුණු වී ඇත. ඔවුනට කිසිවක් ස්වභාවික නොවේ. සියල්ල කෘතිම ය.” -කැල්වින් කූලිජ්

හිටපු ජනාධිපති විලියම් හෙන්රි හැරිසන් බලයට පැමිණ මාසයක් ඇතුලත මිය ගිය නිසා බලයට පත් වූයේ ජෝන් ටයිලර් ය. “ඇක්ටින් ප්‍රසිඩන්ට්” යැයි හඳුන්වමින් ඔහුගේ මුල් පුටුවේ බලය හෑල්ලු කරන්නට ගිය අයට ඔහු හොඳ පාඩමක් ඉගැන්වීය. වසර හතරක පමණ නිල කාලය තුල තමන් සතු නිශේධන බලය ඔහු බහුල වශයෙන් භාවිතා කළේය. ඒ කොංග්‍රසය, සුපිරි උසාවිය සහ ජනාධිපති අතර බලය බෙදී පවතින බව පසක් වෙන සේ කටයුතු කිරීමෙනි.

සෙමිනෝල් ස්වදේශී ඇමෙරිකන් ජනතාවට ඔවුන්ගේ සම්භවය තිබි ෆ්ලෝරීඩා ප්‍රාන්තයේම වාසයට ඉඩ දී එතෙක් ඇමෙරිකන් ඉතිහාසයේ වැඩිම වැයක් ගිය සහ දරැණුතම ලේ වැගිරුණ යුද්ධය සේ සැලකෙනදෙවැනි සෙමිනෝල් යුද්ධය නිමා කළේය. ඔහු ඩෝ කැරැල්ලට ෆෙඩරල් හමුදාව යැව්වේ නැත. එහෙත් ඔහු ටෙක්සාස් එකතු කිරීම නිසා පසු කාලයක දී මෙක්සිකන්-ඇමෙරිකන් යුද්ධ හටගති.

ව්‍යාපාර සඳහා සහනාධාර බෙදීමේ උත්සාහය ඔහු වැළැක්වීය.

අත්සන් කරන්නට ගෙනා නව පනත් වලින් බහුතරය ප්‍රතික්ෂේප කර දමන්නට සමත් වූවෙකි. මීට කළින් ලියූ සටහනේ එන නීතියේ රීතිය ආරක්ෂා කිරීම ගැන මෙය කදිම උදාහරණයකි. හැබැයි යල්පැන ගිය නීති පද්ධතියක එල්ලී සිටීම නොව ඇමෙරිකන් ව්‍යවස්ථාව සහ අයිතීන්ගේ පනත වැනි විධිමත් නීති පද්ධතියක් ඇත්නම් පමණි මෙය සාර්ථක වෙන්නේ යැයි ද කිව යුතුයි!!!!

ප්‍රාන්ත ෆෙඩරල් ආණ්ඩුවේ මුදලින් යැපෙන්නට සලසන මධ්‍යම බැංකුවක් හදන්නට ගිය උත්සාහයන් හේ ව්‍යර්ථ කළේය. එයින් රටේ එක් පිරිසක් පරදුවට තබා තවත් පිරිසකට විශේෂ වැදගත්කම් දෙන අයට භාණ්ඩාගාරය විවෘත කර තබන්නට ඔහු ඉඩ නුදුන්නේය.

මුදල් ප්‍රසාරණයට හේ කැමැත්ත නොදැක්වීය.

ජේම්ස් ගාර්ෆීල්ඩ්ට ජනාධිපති පුටුවට එන්න උවමනාවක් නොතිබිණ. සිවිල් යුද්ධයේ ජනරාල්වරයෙක් වූ හෙතෙම නිලවාර 9 ක් කොංග්‍රස් සභාවේ නියෝජිතයෙක් වූවෙකි.

කළු ඇමෙරිකන් අයට සිවිල් අයිතීන් තහවුරැ කරන්නටත්, තම පක්ෂයෙන්ම ගෙනා සමහර කර්මාන්ත ආරක්ෂාව පිණිස තීරැ බදු ඉහළ යැවීම ප්‍රතික්ෂේප කරන්නටත් ගාර්ෆීල්ඩ් සමත් විය.

ආණ්ඩුවේ රැකියා සොයා, ආණ්ඩුවෙන් උදව් ඉල්ලා එන අයගේ නිමාවක් නැති බව දැකි ගාර්ෆීල්ඩ් “මගෙ දෙයියනේ! මෙතැන මොකක්ද තියෙන්නෙ මිනිසෙකුට ඊට එකතු වෙන්නට උවමනා වූවක්?” යැයි විමසීය.

ග්‍රෝවර් ක්ලීව්ලන්ඩ් නිල වාරයක් අවසන් වීමේ දී යළි තෝරා ගැනීම නිසා නොවන දෙවරක් බලයට පත් වූ එකම ජනාධිපතිවරා වෙයි. එසේම මැදිහත්වීම් වලින් අඩු ආණ්ඩුවක් වෙනුවෙන් කැප වූ ඩෙමොක්‍රැටික් පක්ෂයෙන් පත්වෙන අන්තිම ජනාධිපතිවරයා ද වෙයි.

ක්ලීව්ලන්ඩ් යුද්ධ නොකළේය. ඔහු කරන ලද මැදිහත් වීම් වලට වඩා ඔහුව ඇගයෙන්නේ අනුන් ගෙනා මැදිහත්වීම් මහත් රාශියක් වළක්වන්නට සමත්වීම නිසයි.

ආණ්ඩුවේ සේවකයන් සංඛ්‍යාව අඩු කරන්නට සමත් විය.

“ජනතාව ආණ්ඩුවට සහාය දුන්නාට, ආණ්ඩුව ජනතාවට සහාය දිය නොයුතුයි,” කියන අයෙක් වර්තමානයේ කුමන හෝ රටක ජනාධිපතිවරයෙක් වේවි ද?!!!!!!!

මෑත කාලයක දී රටවැසියන්ගේ ණයබර ඉහළ යාමට නොව රට සංවර්ධනයට පාදක වූ ජනාධිපතිවරයෙක් හැටියට ඉන්නේ රොනල්ඩ් රේගන්ය. ඔහු සිය මුල් පුටුවේ බලයෙන් කොංග්‍රස් සභාවේ මැදිහත්වීම් අඩු කරන්නට රටවැසියා සමඟ එකතු විය. එහෙත් ඔහු ආණ්ඩුවේ සමහර විසල් සැලසුම් සඳහා (උදා: මත්ද්‍රව්‍යට එරෙහි යුද්ධය) කැමැත්ත දැක්වීය. ඔහුගේ කාලය තුල ලිවියතන් රාක්ෂයා වර්ධනය වීමේ වේගය මඳක් බාල වූවා පමණි. රේගන් පාදක කරගත් රහස් පරීක්ෂක ප්‍රබන්ධයේ මා කළ සිංහල පරිවර්තනය “ඇමෙරිකන් බදු අබිරහස” මෙතැනින් කියැවිය හැකියි.

*Three Great Presidents You Don’t Know, by Lawrence Reed

යහපාලනය සහ නීතියේ රීතිය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 15, 2015

1383925_10151935564210851_430459756_n

ආසියාවේ ආශ්චර්යය, ධර්මිෂ්ඨ සමාජය, යහපාලනය, යනාදී වචන වල අර්ථ මොනවා දැයි ඇසුවොත් අයෙක් ඒවායේ අර්ථයන් මොනවාදැයි තමන් දන්නවා යැයි හෝ අනුමානයෙන් කියත හැකි යැයි විශ්වාස කරයි.

රට ආශ්චර්යයක් වුවහොත්, නැත්නම් යහපාලනය නිසා සැලසෙන “පොදු යහපත” හෝ “පොදු අරමුණු” මොනවා දැයි ඇහුවොත් ඒවා මොනවා දැයි තමන් දන්නවා යැයි හෝ අනුමානයෙන් කියත හැකි යැයි බොහෝ අය විශ්වාස කරති.

එහෙත් පොදු යහපත සාක්ෂාත් කරගන්නට ගන්නා එවැනි ක්‍රියා මාර්ගයකින් පොදු යහපත කෙසේ සැලසෙනවා දැයි විස්තරාත්මකව පැහැදිලි කරන්නට යැයි කිවහොත් ඊට සමත් අයෙක් නොවෙති.

ආණ්ඩු පාලනයකින් පොදු යහපතක් සැලසෙනවා යැයි විශ්වාස කරන නිසා ඒකීය පුද්ගලයාගේ ජීවිතය මෙහෙය වන්නට නීතියේ බලයක් හා සැලසුම් හදන බලයක් රජයට පවරන්නට බහුතරය සූදානමින් සිටිති.

අනුන්ගේ ජීවිත සැලසුම් කරන සහ නීතියේ බලය ආණ්ඩුවට පැවරෙද්දී ඒවා සතුවෙන්නේ වැරදි කරන සුළු, තමන් හා සමාන වූ දැනුම ඇති, මිනිසුන් අතරින්ම තෝරා පත්කරගන්නා ලද, බලය අල්ලා ගන්නට තරඟ කර ජයගත් මිනිසුන් සුළු පිරිසකටයි.

රටක ඕනෑම නීතියක් ඒකීය පුද්ගලයාගේ නිදහසට යම් ලෙසකින් හෝ බාධා පමුණවන නීතියකි.

නීතියේ රීතිය යනු නීත්‍යානුකූල ජීවිත ගෙවන ඒකීය පුද්ගලයන්ගේ කටයුතු වලට හිටි අඩියේ බාධා ගෙනෙන යම් ආණ්ඩුවක් වෙත් ද එය මෙල්ල කරන යාන්ත්‍රණයයි.

නීතියේ රීතිය, නීතියේ රජැයුම, නීතියේ අධිපාලනය යනාදිය rule of law සඳහා ඇති සිංහල පද වහරයි. නීතියේ රීතිය ගැන මම කළින් ලියූ සටහනක් මෙතැන.

නීතියේ රීතිය අනුගමනය කරන ආණ්ඩුවක් සහ හිතුමතයේ වැඩ කරන ආණ්ඩුවක් අතර වෙනස පැහැදිලි කරන්නට නම් නීතියේ රීතිය යනුවෙන් අදහස් වෙන්නේ කුමක්දැයි කියා දැන සිටිය යුතුයි.

රටක පවතින නීති වලට අනුකූලව ජීවත්වෙන ඒකීය පුද්ගලයෙකුට තම සතුට සොයා යන්නට නිදහස ලැබෙයි. රටේ නීති වලට අනුකූලව කටයුතු කරන්නට එකඟ වී සිටිද්දී, එනම් නීත්‍යානුකූලව කටයුතු කරන පුද්ගලයෙක් හැටියට සතුට සොයා යන වෑයම් ගනිද්දී, රට පාලනය කරන ආණ්ඩුව විසින් උවමනාවෙන්ම තමන්ගේ වෑයම් කඩාකප්පල් කරන්නට පියවර නොගන්නේ යැයි රටක පුරවැසියෙක් අපේක්ෂා කරයි.

ස්ථිරව පවතින විධිමත් නීති පද්ධතියක් තුල, ඒ නීති කඩ නොකරන්නේ ද, ඒකීය පුද්ගලයෙකුට තමන් කුමන සතුටක් සොයා යන්නේ දැයි සහ ඒ සොයන සතුට වෙත යන මාර්ගය කෙසේ දැයි තීරණ කරන්නට නිදහසක් ඇත.

එහෙත් රටක ආර්ථික කටයුතු කුමන ආකාරයෙන් සිද්ධ විය යුතුදැයි තීරණ ආණ්ඩුවක් මඟින් සිද්ධ වෙද්දී, එවිට ඒකීය පුද්ගලයාට තමන් කුමන සතුටක් සොයා යන්නේ දැයි සහ ඒ සොයන සතුට වෙත යන මාර්ගය කෙසේදැයි තීරණයට නිදහස අවහිර වෙයි.

යම් ප්‍රතිඵලයක් තෝරාගෙන එය උදෙසා, (උදාහරණ හැටියට කැසිනෝ, සංචාරක කර්මාන්තය, WiFi) දියුණු කළ යුතු යැයි තීරණය කර ඒ ඒ අරමුණ සාක්ෂාත් කරනු පිණිස නිෂ්පාදන ක්‍රම මෙහෙයවීම යනු රටක ආර්ථික කටයුතු කුමන ආකාරයෙන් සිද්ධ විය යුතුදැයි ආණ්ඩුවක් තීරණය කිරීමකි.

ස්ථිරව පවතින විධිමත් නීති පද්ධතියක් යනු දියුණු කළ යුතු අරමුණක් ඉදිරියේ නොව එවැන්නක් තීරණයට කළින්ම සකස් කරගන්නට හැකි, කාලාන්තරයක් තිස්සේ වෙනස් නොවී පවතින්නට සම්පාදනය කරත හැකි ඒවා වෙති.

ඒවා සුවිශේෂී පුද්ගලයන්ගේ කැමැත්තන් සහ අවශ්‍යතාවයන් ගැන සැලකිල්ලක් දක්වමින් සකස් කරන ලද ඒවා නොවේ.

ස්ථිරව පවතින විධිමත් නීති සැකසෙන්නේ ඒ ඒ පුද්ගලයන් සොයා යන ඒ ඒ අන්තයන් සාක්ෂාත් කරගනිද්දී අනුන්ට බලහත්කාරකමක් සිද්ධ වීම වළක්වන්නට පමණකි.

කාලයක් පුරා වෙනස් නොවී පවතින සේ සකස් වූ ඒ නීති කඩන්නා යනු අනුන්ට බලහත්කාරකමක් කරන්නෙකි. ඊට ලැබිය යුතු නිසි දඬුවම් ලැබිය යුත්තෙකි. ඒ බව සැවොම කළින්ම දැන සිටිති.

ස්ථිරව පවතින විධිමත් නීති පද්ධතියකින් මේ පිරිසට වඩා වැඩියෙන් වාසියක් අර පිරිසට ලැබෙන්නේ නැත.

අර ජන කොට්ඨාශයේ හෝ මේ ජන කොට්ඨාශයේ අපේක්ෂා සාක්ෂාත් කරන්නට දන්නවා කියාගත්තවුන් විසින් හදන මහා පරිමාණ සැලසුම් වෙනුවට විධිමත් නීති පද්ධතියක් නිසා ඒ ඒ පුද්ගලයාට අනෙකුත් ජන කොට්ඨාශයක පුද්ගලයන් සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ යුත්තේ කෙසේදැයි වැඩ පටන් ගන්නට පෙරම නිවැරදි අනුමානයෙන් කිව හැකියාව ලැබේ.

ආර්ථික අර්බූද නිතර දකින්නට ලැබෙන රටවල ඒ ඒ පුද්ගලයාගේ නිදහසට බාධා පමුණවමින් පොදු යහපත උදෙසා යැයි කියමින් ගෙනෙන මහා සැලසුම් දැකිය හැකියි. සැලසුම් හදන අධිකාරියක් ඔවුන් නොදන්නා පුද්ගලයන්ට කැමති විදියකින් ප්‍රයෝජන ගන්න යැයි කියා තමන් හදන සැලසුම් වලින් අවස්ථා පිරිනමන්නේ නැත.

අනාගතයේ දී සැමට එක සේ බලපාන විධිමත් නීති පද්ධතියක් ගෙනෙන්නට මැදිහත්වීම් කැමති ආණ්ඩුවක් ඉදිරිපත් වෙන්නේ නැත.

මැදිහත්වීම් කැමති ආණ්ඩුවක් කරන්නේ මිනිසුන් අතර අවශ්‍යතා හට ගනිද්දී ඒ අතරින් සහාය වෙන්නට උවමනාවෙන්ම යම් යම් පිරිස් තෝරාගැනීමයි. ඇමෙරිකාවේ නීති විරෝධී පදිංචිය ඇති හිස්පැනික් අයට පුරැවසිකම සහ ලංකාවේ බිත්තර වී සහනාධාරය මීට කදිම උදාහරණ වෙති.

විධිමත් මූලධර්ම වලින් පමණක් පිළිතුරැ දිය නොහැකි ගැටළු සඳහා මැදිහත්වීම් රිසි ආණ්ඩුවක් නිතර පාහේ උත්තර සැපයිය යුතුයි. එවිට ජනතාව අතර ගැටළු විසඳන්නට ආණ්ඩුවක් අවශ්‍ය යැයි ජනතාව විශ්වාස කරන්නට පටන් ගනියි. උත්තර සපයද්දී, එවැනි ආණ්ඩුවක් විවිධ පිරිස් අතර විශේෂතා මොනවාදැයි තීරණය කරන බලය තමන් සතුව තබා ගනියි.

කොච්චර බිත්තර වී රටේ වගා කළ යුතු ද, කොච්චර බස් ප්‍රමාණයක් රටේ ධාවනය විය යුතු ද, ගෑස් සිලින්ඩරයක් කීයකට විකිණිය යුතු ද, අවම පඩිය කීයක් විය යුතු ද, යනාදී තීරණ කාලාන්තරයකට සරිලන පරිදි සැකසෙන විධිමත් මූලධර්ම වලින් ලබාගත නොහැකියි.

ඉතින් ඒ ඒ අවස්ථාවන් හි දී, ඒ ඒ තීරණ ගත යුතු නිසා, හැම බජට් එකක දී ම එක පිරිසකගේ අවශ්‍යතා හමුවේ තව පිරිසකගේ අවශ්‍යතා පාවා දීමක් සිද්ධ වේ. අවසානයේ දී කාගේ හෝ දැක්මට අනුව කාගේ අවශ්‍යතා වැඩියෙන් වැදගත් ද යන්න තීරණය කෙරෙයි.

ඊ ළඟට ඒ දැක්මට අනුව රටේ නීති සම්පාදනය වෙයි.

යුක්තිය පසඳාලන දීර්ඝ කාලීන විධිමත් නීතිය අතරත් ඒ ඒ ආණ්ඩුවට රෑ දොළහට හෝ බජට් එකෙන් හෝ විධායක ඕඩර් එකකින් වෙනස් කරත හැකි ස්වාධීන නීති අතරත් වෙනස පැහැදිලි කිරීම පහසු කාර්යයක් නොවේ. කතරගම යන පාර පෙන්වන බෝඩ් ගසා තිබීම යනු දීර්ඝ කාලීන විධිමත් නීතියට උදාහරණයක් වෙද්දී කතරගම යන පාර මෙයැයි කියා ඒ මේ පාරවල් වලින් එහි යෑම නීති විරෝධී කර අවහිර කර තිබීම ස්වාධීන නීති වලට උදාහරණයකි.

යම් අවස්ථාවක් ඉදිරියේ කටයුතු කෙසේ සිද්ධ වෙන්නේ දැයි කියා රටේ ජනතාවට කල් ඇතුවම දැනුම් දෙන්නේ විධිමත් නීති වෙති. සුවිශේෂී කොට්ඨාශයක් යම් තැනක දී හෝ යම් කාල වේලාවක දී ගන්නා තීරණය එය සැලකිල්ලට ගන්නේ නැත.

සැමට බලපාන යම් ලෙසකින් ආණ්ඩුව නිශ්චිතවම වැඩ කරන්නේ යැයි සමස්ත ජනතාව අවබෝධ කරගනිද්දී, එහෙම නැත්නම් මෙයාකාරයෙන් සැවොම වැඩ කළ යුතු යැයි ආණ්ඩුවක් අපේක්ෂා කරද්දී, ඒ ඒ පුද්ගලයාට තමන්ට පුද්ගලික වූ සතුට සොයා යන මාර්ගය හදා ගන්නට එය සහාය දෙයි.

විධිමත් නීති වලින් දැනට හඳුනා නොගත් යම් සුවිශේෂී වූ පිරිසකට වුව ද එක සේ යුක්තිය සැලසේ.

තම තමන්ගේ අරමුණු ඉටු කරගන්නට අයෙක් විධිමත් නීතියකින් කෙසේ සහාය ගන්නවා ද යන්න අපිට කළින් දැන ගන්නට හැකියාව නොලැබේ. ඒ නිසා යම් පිරිසකට පමණක් යම් අරමුණක් ඉටු කරගන්නට හැකියාව ලැබෙන තෝරාගැනීමකට ඉන් ඉඩක් පෑදෙන්නේ නැත.

ආණ්ඩුවක් විසින් රටේ ආර්ථිකය මෙහෙය විය යුතු යැයි සිතන අය යහපාලනය යනු නීතියේ රීතියට ඉඩ දීම බව විචාරා බලන්නට කිසිත් උත්සාහයක් නොගනිති.

ෆ්‍රෙඩ්රික් හයෙක් ලියූ දාසභාවයට යන පාර (1944) ග්‍රන්ථය ඇසුරිනි. ඒ පොත ගැන කළින් ලියූ සටහන මෙතැනින්.

අපි හැමෝම කරනවා, ඒත් ඒ කුමක්දැයි බහුතරයක් නොදැනීම

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 12, 2015

වෙනෙසියුලාවේ කොන්ඩොම් හිඟයක්! දෙසැම්බරයේ පටන් ගත් හිඟය දැන් ට්‍රෝජන් බ්‍රෑන්ඩ් කොන්ඩොම් 36 ක් ඇති පැකට්ටුවක් ඩොලර් 750 ක් එනම් බොලිවාර් 4,760 ක් දක්වා ඉහළ ගිහින්.

ඉතින්, උපත් පාලන විධි ක්‍රම නොමැති වීම නිසා රටේ මිනිසුන් කරන ලිංගික එකතු වීම් අඩු වෙන්නේ නැත. අඩු වෙන්නේ ප්‍රවේශමෙන් සිද්ධ වෙන ලිංගික එකතු වීම් ය. වෙනෙසියුලාව දකුණු ඇමෙරිකාවේ ලිංගිකව බෝවෙන රෝග වැඩියෙන්ම පැතිර ඇති රටක් සේ ම 13-19 වියේ ගැබ්ගත් අය වැඩියෙන් ඉන්නා රටකි. එහි ගබ්සා තහනම්ය. මේ කොන්ඩොම් මිල ඉහළ යෑමෙන් නීති විරෝධී ගබ්සා වැඩි වෙන්නට ඉඩ ඇත.

ස්වභාව ධර්මයා සමඟ උදේ හවා ගැටෙනවා මිසෙක වෙනත් විකල්පයක් නොතිබූ පුරාතන මිනිසා ස්වභාව ධර්මයා විසින් එල්ල කරන ලද අභියෝග හමුවේ දී වැදගත් සත්‍යයක් ඉතා ඉක්මණින් අවබෝධ කරගන්නා ලදි.

එනම්, තම ශ්‍රමය ඵලදායී ලෙස වෙහසන්නට අවශ්‍ය බවත්, ඒ සඳහා බුද්ධිය පාවිච්චියට ගැනීම අවශ්‍ය බවයි.

ඒ සඳහා තමන්ට ස්වභාවයෙන්ම ලැබෙන්නා වූ අයිතියක් ඇති බව කතාබහට ලක්වූයේ බුද්ධිවිචාර යුගයේ නොහොත් 1650 ගණන් වල දී ය.

ඒ අයිතිය රජයක් හෝ වෙනත් කිසිවෙක් තමන්ට ප්‍රදානය කරන ලද්දක් නොවන බව වර්තමානයේ දී අවබෝධ කරගෙන සිටින්නේ ලොව අල්පයකි.

තමන් වෙහෙසන ශ්‍රමයේ ඵලදාවට ද තමන්ට අයිතියක් කියත හැකියාව යනු රජයක් හෝ වෙනත් කිසිවෙක් තමන්ට ප්‍රදානය කරන ලද්දක් නොවන බවත් වර්තමානයේ දී අවබෝධ කරගෙන සිටින්නේ ලොව අල්පයකි.

ස්වභාව ධර්මයා සමඟ උදේ හවා ගැටෙනවා මිසෙක වෙනත් විකල්පයක් නොතිබූ මිනිසා ඉතා ඉක්මණින් අවබෝධ කරගත් තවත් වැදගත් සත්‍යයක් වූයේ තම බර උසුලාගෙන යෑම තමන්ගේ වගකීම බවයි. අද ඒ තම වගකීම කුමක්දැයි දන්නා අය ලොව සිටින්නේ අල්පයකි.

මොබයිල් ෆෝන් හා ෆේස්බුක් භාවිතයේ ඉන්නා වර්තමාන මිනිසා අර ස්වභාව ධර්මයා සමඟ නිති ගැටෙන්නට සිද්ධ වූ මිනිසාගේ තත්වයෙන් ඉතා දුරස් ස්ථානයක පහසු ජීවිතයක් ගෙවයි.

හිඟය (scarcity) යන සාධකය මෙලොව ස්වභාවික වූවකි. එනිසා මිනිසා ශ්‍රමය ඵලදායී ලෙසින් වෙහෙසිය යුතුයි. ඒත් වර්තමානයේ දී හිඟය යන සාධකය සංවාදයට භාජනය වෙන්නේ ආර්ථික ප්‍රවේශයකින් නොව රජයේ සුබ සාධන සැලසුම් බෙදන ප්‍රවේශයෙනි.

හිඟය යනු වෙනත් කිසිම මිනිසෙක් පැත්ත පළාතක නැති වුවත් මිනිසා විසින් මුහුණ දිය යුතුම වූ සාධකයකි. උදාහරණයක් හැටියට දවසේ පැය 24 ක් පමණක් ඇති හිඟය ඔබට මෙන්ම බිල් ගේට්ස්ට ද මුහුණ දෙන්නට සිද්ධ වූවකි.

හිඟයට මුහුණ දෙන මිනිසා හිඟය පියවා ගන්නට බුද්ධිය මෙහෙයවයි.

තමන් හදාගන්නට නොදන්නා දෙයක්, තමන්ට පැය 24 ක දී නිම කළ නොහැකි දෙයක් සඳහා වෙන අයෙක්ගේ සහාය ගන්නට මිනිසා “හුවමාරැවේ” යෙදෙයි.

ඒ ආර්ථික ප්‍රවේශයයි.

මේ ආර්ථික ප්‍රවේශය සැලකිල්ලට ගැනීම බැහැරකට දමා ඇති නිසා මිනිසුන් අතර බහුතරය බඩුවක මිල තීරණය වෙන්නේ කෙසේදැයි නොදැන කතාබහ කරන්නේ බඩු මිල ගණන් ගැන පමණි.

තෙල් මිල පහළ දැම්ම නිසා අනෙක් බඩු භාණ්ඩ වල මිල පහළ ගියේ නැත්තේ ඇයි දැයි අහන අය එසේ අහන්නේ හුවමාරැව යනු ඒ ඒ මිනිසා විසින් ගන්නා තීරණයක් බව නොදන්නා හේතුවෙනි.

ලෝක තෙල් මිල තවමත් පහළ මට්ටමක පවතී. ලෝකයට තෙල් සපයා ආදායම් උපයන වෙනෙසියුලාවේ ආර්ථිකය 2015 වසරේ දී 15% කින් හැකිළෙනු ඇතැයි කියැවේ. ලෝක තෙල් මිල පහළ යෑම ඊට බලපාන ප්‍රධාන හේතුවක් පමණි. ඒ ප්‍රධාන හේතුව රටේ ආර්ථිකය හැකිළෙන සාධකයක් වෙන්නේ මෙතෙක් කාලයක් රටේ ගෙන ගිය අහිතකර ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් නිසයි. උගෝ චැවේස් බලයට එද්දී ඒ රුදුරු ධනේශ්වරයෙන් වැඩකරන පංතිය බේරා ගැනෙනු ඇතැයි යැයි ප්‍රශංසා ලියූ ලංකාවේ මාධ්‍ය වෙනෙසියුලාවේ වැසියන් අත්විඳින දුර්භාග්‍යයන් ගැන අද කිසිවක් නොලියති.

ලෝක තෙල් මිල පහළ ගිය හෙයින් හිටිහැටියේ වෙනෙසියුලාව ආර්ථිකව බංකොළොත් වූවා නෙමෙයි. මෙතෙක් කාලයක් තිස්සේ රට ආ ගමන් මාර්ගය මෙම තත්වයට ඔවුන්ව ගෙන එන ලදි.

හුවමාරැව යනු හිඟය නිසාම ලොවට බිහිවූවකි.

හිඟය පියවා ගන්නට ඒකීය පුද්ගලයන් අතර කැමැත්තෙන් සිද්ධ වෙන ගණුදෙනු මැද්දට පැන, සාධාරණය යුක්තිය ඉටු කරන්නට දන්නවා කියාගත් දේශපාලන විසඳුම් ගෙනෙන අය නිසාම කළුකඩකාරයන් බිහිවෙති.

පිටි සහ තෙල් මිල බජට් එකෙන් අඩු කරපු නිසා බේකරි කෑම වල මිල ද අඩුවිය යුතු යැයි කළුකඩකාරයා බිහිවෙන්නේ කෙසේදැයි නොදන්නා කියයි. බේකරි කෑම මිල තීරණය කරද්දී පිටි සහ ඉන්ධන තෙල් මිල හැරෙන්නට වෙනත් දේවල් වල මිල ගණන් කිසිවක් අදාළ නොවන්නේ ද?!!!

තේ කඩකාරයා ලවා මිල අඩුකරවන්නට අපිට ක්‍රමයක් නැහැ. කිරිපිටි මිල පහත දැම්මම, සීනි මිල පහත දැම්මම ඔවුන් දැනගන්න ඕනා ඔවුන් ද මිල අඩු කළ යුතු යැයි කියා,” වැනි කියමන් එන්නේ රජයක් විසින් බඩු මිල තීරණය කරන්න දන්නවා යැයි සිතන නිසයි.

ඉතින් සාධාරණය හා යුක්තිය ඉටු කරන නාමයෙන් ඕපපාතිකව බිහි වූවක් හෙවත් හුවමාරැවට බාධා ගෙනැවිත් අනතුරැව ඔවුන්ගේ වෑයම් නිසාම බිහි වූ කළුකඩකාරයා මෙල්ල කරන්නට තවත් දැඩි පියවර ගත යුතු යැයි ඔවුන්ම කියති!!!!

බඩුවක් වැඩියෙන්ම විකුණත හැකි මිල ගැසට් පත්‍රයකින් තීරණය කළාම එයින් බඩු මිල අඩු කරන්නට වෙළෙන්ඳන්ව බලහත්කාරයෙන් යොමු කරවන්නට හැකි වේ යයි මෙසේ රජයක් විසින් බඩු මිල තීරණය කරන්න දන්නවා යැයි සිතන අය කියති.

හුවමාරැවක දී ලාභයක් උපයන්නට සමත් වෙන්නේ හුවමාරැවේ දෙපැත්තේම ඉන්නා අයයි. කොන්ඩොම් 36 ක් ඩොලර් 750 කට ගන්නා අයට එම කොන්ඩොම්, දරැවෙක් හදනවාට වඩා; ගබ්සාවක් කර පව් පුරවා ගන්නවාට වඩා; බෝවෙන ලිංගික රෝගයක් හදාගන්නවාට වඩා; ලාභ යැයි දකියි. ඩොලර් 750කට කොන්ඩොම් විකුණන්නා කුණු කොල්ලයට බඩු විකුණන්නෙක් නොවේ. මන්ද ඔහු සපුරා ගත නොහැකි ඉල්ලුමක් සපයන්නෙකි.

එහෙත් හුවමාරැවෙන් පරිභෝජකයාට ලැබෙන ලාභය බහුතරයක් නොසලකති. කොන්ඩොම් මිල අඩුවෙන් සහ කොන්ඩොම් ගැනීමට කැමති අයට ඒවා බහුල ලෙස කඩේ දකින්නට ලැබීම මෙන්ම බේකරි කෑම කන්න කැමති අයට අඩු මිලකට ඒවා බහුල ලෙස කඩේ දකින්නට ලැබෙන්නේ කෙසේදැයි අමතක කරන දේශපාලන ප්‍රවේශයෙන් පමණක් හිතන්නට හුරු වූ අය කරන්නේ ලාභයක් උපයන්නා ආත්මාර්ථකාමියෙක් යැයි හංවඩු ගැසීමයි.

ලෝකවාසීන්ගේ සමෘද්ධිය සලසන්නේ දේශපාලනඥයන් විසින් නොවේ. එහෙත් ලෝකවාසීන්ගේ සමෘද්ධිය සලසන, එනම් හිඟයන් පියවා ගන්නට ඒ ඒ අය සොයන දෑ බහුලව වෙළඳපොලේ තබන අය හැම පැත්තකින්ම ගැරහිල්ලට ලක් වෙන අයයි. ඔවුන් වීරයන් නොවෙති. ඔවුන් කලා කෘතියක් නිර්මාණය කරන කලාකරැවා සේ, පාලමක් හදන්නට දන්නා ඉංජිනේරැවා සේ, ලෙඩුන් සුව කරන්නට සමත් වෛද්‍යවරයා සේ බඩු වෙළඳපොලට ගෙනෙන්නට හපනෙක් වූ අයෙක් පමණි.

නමුත්, කලාකරැවාට, ඉංජිනේරැවාට, වෛද්‍යවරයාට ඔවුන්ගේ දක්ෂතා වලට අගයක් දෙන බහුතර ලෝකවාසීන් භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කර වෙළඳපොලට ගෙනැවිත් එනම් පාරිභෝගිකයා ඉල්ලන දේවල් සපයන්නට සමත් වූවාට වෙනස් ආකාරයෙන් සලකයි.

නිෂ්පාදකයාගේ බඩු රෙගුලාසිකරණය වෙයි. ඒවාට බදු පැනවේ. ඒවා තහනම් වෙයි. සහතික මිලක් පනවමින් මිනිසුන් කැමැත්තෙන් කරන හුවමාරැවට බාධා ගෙනෙයි. මුදලේ අගය පහළ යවයි. නිෂ්පාදනය කරන්නේ මොනවා ද කරන්නේ කොහොම ද යන්න නීති සම්මතයෙන් අනුන් තීරණය කරයි. ශ්‍රමයට වැටුපක් තීරණය කරමින් ශ්‍රමයේ ඵලදායී බවක් අත්දැයි නැත්දැයි යන්න සැලකිල්ලෙන් ඉවත් කරයි. ලාභ උදුරා ගනියි. කර්මාන්ත රජයට පවරා ගනියි. අහෝසි කරයි. නිෂ්පාදකයාගේ පුද්ගලික ආචාර ධර්ම මොනවාදැයි අහයි.

ඒ සියළු බාධක මධ්‍යයේ ව්‍යාපාරිකයෙක් අසාර්ථක වෙද්දී ඒ ගැන දුක්වෙන අයෙක් නැත.

ඒ සියළු බාධක මධ්‍යයේ ව්‍යාපාරිකයෙක් සිය බුද්ධිය මෙහෙයවමින් (රටේ නීති නොකඩා, රජයේ ගැත්තෙක් සේ හේත්තු නොවී) සාර්ථක වුවහොත්?

එවිට අනෙක් හැමෝම කරන දේ කුමක්දැයි නොදන්නා අය කියන්නේ,

ඔහු ආත්මාර්ථකාමියෙක් කියායි.

ඔහු කෑදරකමෙන් ඒ දේවල් කරනවා කියායි.

ඔහු පුංචි ව්‍යාපාර විනාස කර දමනවා කියායි.

ඔහු දේශීය නිෂ්පාදන බංකොළොත් කරනවා කියායි.

ඔහු වැඩියෙන්ම සල්ලි තියෙන අයට පමණක් විකුණනවා කියායි.

ඔහු පරිසරය විනාශ කරනවා කියායි.

“අපි හැමෝම කරනවා, ඒත් අපි කරන්නේ කුමක්දැයි කියා දන්නේ අප අතරින් ස්වල්පයක් පමණයි,” -ගර්තෙ.

ඔබේ වෙහෙසේ ඵලදාව බදු ලෙසින් උදුරා ගන්න එපා යැයි ඔබේ දේශපාලනඥයා වෙතින් ඉල්ලා සිටීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නැත. ඔබට අයිති නොවූවක් ඔබට බෙදන්න එපා යැයි ද ඔබ ඔබේ දේශපාලනඥයා වෙතින් ඉල්ලා සිටිය යුතුයි.

මැදිහත්වීම්වාදයේ අවුල් ආර්ථික සමස්තයෙන් සැඟවෙන ආකාරය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 10, 2015

බුබ්බුලය හා පුපුරා යෑම ගැන බියවන්න යැයි හැදූ රැප් විඩියෝවක් 2011 දී මම සිංහලට පරිවර්තනය කළෙමි. වෙළඳපොලට ඉඩ නොදී වෙළඳපොල මෙහෙයවන්න දන්නවා යැයි කියාගත් අය ගෙනෙන අනේක විධ මැදිහත්වීම් නිසා ආර්ථිකයක් ව්‍යාජ ආකාරයෙන් ඉහළ යෑමත්, අනතුරැව එය පුපුරා යෑම හෙවත් ඒ මැදිහත්වීම් නිසා ඉහළ ගිය ආර්ථිකය කඩා වැටීමත් යන විෂම චක්‍රය මැදිහත්වීම්වාදයේ අනිවාර්ය ප්‍රතිඵලයයි.

සබැඳියෙන් ගිහින් කියවන්නට හා නරඹන්නට හැකි රැප් සිංදුවේ ඔස්ට්‍රියන් අර්ථ ශාස්ත්‍රයේ දැක්ම ෆ්‍රෙඩ්රික් හයෙක් සේ රඟපාන නළුවා වෙතින් ද මැදිහත්වීම්වාදය කරපින්නා ගත් සර්ව ආර්ථික න්‍යායන් ජෝන් මේනාඩ් කේන්ස් සේ රඟපාන නළුවා වෙතින් ද පිළිබිඹු වෙයි.

තෝරාගැනීම් කරන්නේ ඒකීය පුද්ගලයන් පමණකි.

එය, කොමියුනිස්ට්කාරයා ද, සමාජවාදියා ද, ධනවාදයේ හෝ ධනවාදීන්ගේ නායකයා යැයි ලේබල් ඇලවිච්ච අයෙක් වූව ද, ඒ සියළු මැදිහත්වීම්වාදීන් විසින් නොසලකා හරින වැදගත්ම කාරණයයි.

අර්ථ ශාස්ත්‍රයේ තාර්කික ස්වභාවයේ පදනම සකස් වෙන්නේ හිඟය හමුවේ ඒකීය පුද්ගලයාගේ තෝරාගැනීම් අනුවයි.

එහෙත් මැදිහත්වීම්වාදීන් විසින් කරපින්නා ගත්, නොමිලේ බෙදන නිදහස් නොවූ අධ්‍යාපනයෙන් ඒකීය පුද්ගලයාගේ තෝරාගැනීම් වලට අවධානයක් ලැබෙන්නේ නැත. සාර්ව අර්ථ ශාස්ත්‍රය (macroeconomics) ඉදිරිපත් කරන්නේ සමස්ත (aggregates) ප්‍රමුඛ කරගත් සහ සමස්ත පාලනය කරන ආකාරය කියාදෙන දැනුමකි.

නීතියක් ගෙනැවිත් අපරාධ නොකරන ලද පුද්ගලයන් හිටිහැටියේ අපරාධකරැවන් බවට හරවත හැකි රටේ නීති වෙනස් කරන බලය ලත් අය, මේ සමස්ත යනු අදාළ වූ මිනුම් හැටියට සලකති. ඒ නිසා හිටිහැටියේ රටක වර්ග අඩි දහදාහකට වඩා ඇති නිවසක් මන්දිරයක් යැයි සැලකිල්ලට පත් වී ඊට බද්දක් පැනවෙයි!!!!*

අපිට දැනගන්නට නිශ්චිතවම අවශ්‍ය වූවක් අපට සාර්ව ආර්ථ ශාස්ත්‍රයේ එකදූ විචල්‍යයක් විසින් හෝ හරියාකාරව මැන දෙන්නේ නැත. අර්ථ ශාස්ත්‍රයේ දී එක අසම්පූර්ණ මිනුමක් සලකා බැලීම නොකර “කතාව” ඇත්ත දැයි බලන්නට තව මිනුම් ගණනාවක් සලකා බැලීම සිද්ධ කරන්නේ ඒ හෙයිනි. උදාහරණයක් වශයෙන් යම් කඩයක කුඩ සියල්ල එදා විකිණී ගියේ වැස්සක් වැටිච්ච නිසා යැයි පමණක් සැලකිල්ලට නොගෙන අසල්වැසි කඩවල් වල කුඩ විකුණන්නට තිබුණා ද, ඒ කුඩ වලට වඩා මේ කඩේ කුඩ වල මිල ගණන් අඩු වූවා ද, මේ කඩේ කුඩ කුමන නිෂ්පාදකයෙක් සපයන ලද්දා වූ ද යනාදිය සැලකිල්ලට ගැනීමෙන් වැඩියෙන් නිවැරදි දැනුමක් කරා එන්නට කඩහිමියාට හැකිවේ.

එසේ වගවිභාගයෙන් තොරව අයෙක් යම් එක පරිසිද්ධියක් මත, එනම් ආ වැස්සක් පාත්වුනා ඒ නිසා කුඩ ඔක්කොම විකිණිලා ගියා යැයි තීරණයක් ගන්නේ ද, එවිට වෙනත් විචල්‍යයන් නොසලකා හැර, එනම් ඒ “කතාව” ඇත්ත දැයි තව තවත් පරිසිද්ධි තුලින් සොයා නොබලා ගත් තීරණය නිසා, කඩේ බංකොළොත් වී යයි.

සමස්ත සැලකිල්ලට ගැනීමෙන් තොරතුරු සඟවන්නට හැකියාව ලැබේ. ඒ සමස්ත සැලකිල්ලට ගැනීමෙන් එළඹෙන වැදගත් නිගමන ද අවුල් වෙයි.

ආණ්ඩුවක් විසින් ජනගහණයේ යම් කොට්ඨාශයකට විශේෂ බද්දක් පනවා (එයින් රැපියල් බිලියන 3 ක් එකතු වෙනවා යැයි කියා) ඒ නිසා රැපියල් බිලියන 2 ක ආහාර සහනාධාර වෙනත් කොට්ඨාශයකට දෙන්නට හැකියාව ලැබෙනවා යැයි කියන්න සලකා බලමු. මෙහි ශුද්ධ ප්‍රතිඵලය වෙනුයේ සමස්ත ව්‍යයීකාරක ආදායම (disposable income) රැපියල් බිලියන 1 කින් අඩුවීමක් පමණක් යැයි සැලකීම වෙනත් වැදගත් දේ බොහොමයක් නොසලකා හැරීමයි.

ශුද්ධ අංකය නොසලකා හරින්නේ ඒ ඒ බදු ගෙවන පුද්ගලයන් වෙනස් වෙනස් ආකාර වලින් සැලකිල්ලට ලක්විය යුතු ආකාරයයි. වර්ග අඩි දහ දාහක නිවසක් මන්දිරයක් යැයි කියා බද්දක් පැනවීමේ දී, එහි අයිතිකරැවා වෙනත් කිසිත් දැයකට අයිතියක් කියනවා දැයි නැද්දැයි සලකා බැලීමක් සිද්ධ නොවේ. සමහර විට මන්දිරය එයාගේ සම්පූර්ණ වත්කම විය හැකියි. සමහර විට මන්දිරයක් අයිති කරගන්නා උවමනාවෙන් එයා සිය ජීවිතය පුරා ඊට වෙහෙසුනා විය හැකියි. ඒ වෙහෙස වීමෙන් එයා වෙනත් අයට ආදායම් මාර්ග ගණනාවක් පාදා දුන්නා විය හැකියි.

රාජ්‍ය බලය සතු පුද්ගලයන්ට රජයේ මුදල් තමන්ගේ ලෙසින් පරිහරණය කරන්ට මනා ඉඩකඩ පෑදෙන්නේ ද රටක නීති රෙගුලාසි වැඩිවෙද්දී බව ද මැදිහත්වීම්වාදීන් නොසලකා හරින්නකි.

මිනිසුන් විසින් අයිතිය කියන්නට ඉදිරිපත් වෙන්නේ කුමකටදැයි තීරණය හැසිරවීම රාජ්‍ය බලයෙන් සිද්ධ වෙන්නේ නම්, එවිට සෑම දෙනාටම එක සේ නිදහස සහ යුක්තිය සැලසෙන්නේ නැත.

ඒකීය පුද්ගලයා අයිතිය කියන්නේ කුමකට දැයි කියා හෝ ඔහුගේ ශ්‍රමයේ ඵලදාව ඔහු කුමකට යොදවන්නේ දැයි කියා හෝ රාජ්‍ය මැදිහත්වීමක් සිද්ධ වෙද්දී රජයක් ස්ව-අයිතිය සහ එයින් එන තම ශ්‍රමය තමන් කැමති පරිදි වෙහෙසන අයිතියට බාධා කරයි.

රජයක් අයෙක් වෙතින් උදුරා තවත් අයෙකුට බෙදන සෑම අවස්ථාවක දී ම සිද්ධ වෙන්නේ මෙයයි. යමෙකුගේ ප්‍රතිපත්ති වලට හෝ චරිතයට අපි අකමැති වූ පළියට :D ඔහුගේ වත්කම සොරා ගන්නට රජයට බලය දීම යනු සියල්ලන්ගේම අයිතීන් කප්පාදුවට සහ සියල්ලන්ගේම වත්කම් අඩුවීමට ද පාර කැපීමයි.

මීට හැකියාව රජයක් ලබාගන්නේ සමස්ත හදමින් එහි ප්‍රතිඵල “ශුද්ධ බදු” වල සඟවමින් ඒ නිසා ඇතිවන හානිකර ප්‍රතිඵල ද දකින්නට නොලැබෙන සේ සඟවමිනි.

නැවත බෙදන ප්‍රතිපත්ති නිසා රටවැසියන්ට සැපයුම් පැත්තෙන් ඇතිවන හානිකර ප්‍රතිඵල දකින්නට නොලැබේ.

ධනවත් අයට බදු පනවා දුප්පත් අයට බෙදීම නිසා දෙගොල්ලන්ගේම නිෂ්පාදනයට සහභාගී වීමේ දිරිගැන්වීම අඩු වී යයි. ඉහළ බදු වලට මුහුණ දෙන ඉහළ ආදායම් උපයන අයගේ නිෂ්පාදන අගය ඉතා කුඩා ප්‍රමාණයකින් හෝ අඩු වෙද්දී අනිත් අයත් ලබාගන්නා අගයන් අඩු වී යයි. එය සිද්ධ වෙන්නේ ඉහළ ආදායම් උපයන අයට තමන් ඉදිරියේ ඇති සම්පත් වලින් අනිත් අයට සපයන්නට හැකි වූවාට වඩා අඩු අගයක් සපයන්නට මේ මැදිහත්වීම් නිසා පෙළඹීමයි.

ඉහත රැප් සිංදුවේ එන බුබ්බුල හා පුපුරා යන චක්‍රය (boom and bust cycle) සහ ව්‍යාපාර චක්‍රය (business cycle) අතර වෙනස පහදා දුන්නේ ඔස්ට්‍රියන් අර්ථ ශාස්ත්‍රඥයන් විසිනි.

ෆ්‍රෙඩ්රික් හයෙක් විසින් “සමාජයේ දැනුම භාවිතය” හි දී සහ වෙනත් තැන්වල පෙන්වා දෙන්නේ, සමස්ත හැදීම හැමදෙනා වෙනුවෙන් ගෙනෙන මධ්‍යම සැලසුම් සම්පාදනයේ අනිවාර්ය අංගයක් බවයි. එයින් ආර්ථිකයේ දියුණුවට අවශ්‍ය ඉතා වටිනා තොරතුරැ සම්භාරයක් බැහැර වෙන බවයි.

එතැන ඒ වේලාවේ පවතින විෂමතා ගැන සමහර පුද්ගලයන් පමණක් දන්නා නිසා අගයන් උපදවන්නට ඔවුනට පමණක් හැකියාව ඇත. මේ දැනුම හැමෝම වෙනුවෙන් මධ්‍යම සැලසුමක් නිර්මාණය කරන රාජ්‍ය නායකයන්ට ලබාගන්නට නොහැකි වූවකි.

වෙළඳපොල හමුවේ ඒ ඒ පුද්ගලයා කැමති තීරණ ගන්නට ඉඩ වැඩි කරද්දී, එනම් බදු බලපෑමක් නිසා නොව සිය කැමැත්ත පමණක් සලකා, තමන් රටේ නීති උල්ලංඝණය නොකර උපයා ගත් වත්කමෙන් වර්ග අඩි දහ දාහක ගෙයක් හදනවා ද, ගෙයක් නොහදා කුලියට ඉන්නවා ද, වත්තක ටෙන්ට් එකක් ගසා ජීවත් වෙනවා ද, යනාදියට ඉඩ ලැබෙද්දී, වැඩියෙන්ම නිවැරදි තීරණ ගන්නා අය වැඩියෙන්ම අගනා ජීවිත ගෙවති. ඔවුන් ගත් නිවැරදි තීරණ නිසා ඔවුන් දියුණු වෙද්දී සමාජයට අගයක් එකතු වෙයි. ඔවුන් ගත් වැරදි තීරණ නිසා ඔවුන් බංකොළොත් වෙද්දී බේරාගැනීමක් සිද්ධ නොවේ නම් එවිට සෙසු රටවැසියන්ට ණය බරක් එකතු නොවේ.

වෙළඳපොල හමුවේ දී අයෙක් ගන්නා තීරණ (අරයා ගෙන් මෙයාගෙන් ඇහුවත් අන්තිමේ දී තීරණයක් ගන්නේ යම් පුද්ගලයෙක්) යනු ස්වභාවයෙන්ම සංඛ්‍යාන දත්ත වලට එකතු කරන්නට නොහැකියි. එය සංඛ්‍යානමය ආකාරයකින් මධ්‍යම සැලසුම් හදන බලඅධිකාරියකට දැනුම් දෙන්නට හැකි ක්‍රමයක් නැත.

සමස්ත හැදීමේ ගැටළු ගණනාවකි. උදාහරණයක් හැටියට රැකියා හා විරැකියා දත්ත සමස්තයන් හැදීමේ දී රස්සාවක් තිබුණත් නිල වශයෙන් රස්සාවක් නැති විය හැකියි. වැඩ වර්ජනයේ යෙදෙන ආණ්ඩුවේ විශ්ව විද්‍යාල ගුරැවරයා නිල වශයෙන් රැකියාවක් ඇති අයෙක් වුවත් ඔහු වර්ජනය පැවැත්වෙන කාලය තුල වැඩ කරන්නේ ද නැද්ද?!!!!!

ඉතින් වැදගත් කාරණය නම් මෙසේ සමස්ත ගැන සැලකිල්ල දක්වන මැදිහත්වීම්වාදයේ දී ඒකීය පුද්ගලයන්ට දැක්විය යුතු අවධානය ගිලිහී යෑමයි.

රජයක් ඵලවිපාක විඳින්නේ නැත. සමාජයක් ඵලවිපාක විඳින්නේ නැත. ඕනෑම තෝරාගැනීමක දී තෝරාගන්නේ ඒකීය පුද්ගලයෙකි. තෝරාගැනීම් නිසා ඵලවිපාක විඳින්නේ ද ඒකීය පුද්ගලයෙකි.

රාජ්‍ය නායකයන් පමණක් නොව හැමට සැලසුම් හදන්නට ඉදිරිපත් වෙන ෆේස්බුක් වීරයන් පවා හැම රටකින්ම පාහේ නොමඳව දකින්නට ලැබේ!!!!!

* දේශපාලන බලයෙන් අයෙක් මන්දිර අයිති කරගැනීමට සමත්වීම ද මැදිහත්වීම්වාදයේ අතුරැ ප්‍රතිඵලයක් මිස නිදහස් වෙළඳපොල ලක්ෂණයක් නොවේ.

අව්‍යාජ වේතන ඉහළ යැවෙන ක්‍රමය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 5, 2015

Money

ධනවාදී ආර්ථික ක්‍රමයේ දී ක්‍රමයෙන් ඉහළ යන අව්‍යාජ වේතන (real wages) එහි නෛසර්ගික ස්වභාවයයි. කළින් සටහනේ සඳහන් හර්බට් ඩව් මෙන් ප්‍රාග්ධනයක් එකතු කරගන්නට දක්ෂයෙකුට ඉඩ ප්‍රස්ථාවක් ලැබෙද්දී, ඒ දක්ෂයා විසින් තාක්ෂණික වූ නිෂ්පාදන ක්‍රමවේදයන් වැඩි දියුණු කරන්නට සමත් වෙයි.

ධනවාදයට ඉඩ දෙනවිට අව්‍යාජ වේතන ඉහළ යන එම නෛසර්ගික ප්‍රතිඵලය ලැබෙන්නේ දක්ෂයාට තව තවත් තාක්ෂණික නිෂ්පාදන ක්‍රමවේදයන් වැඩි දියුණු කරන්නට තව තවත් ප්‍රාග්ධනයක් එකතු කරගන්නට ලැබෙන නිසයි. එවිට වැඩි පිරිසකට නිෂ්පාදනයට සහභාගී වෙන්නට අවස්ථාව ලැබී හැමෝගේම අව්‍යාජ වේතන ක්‍රමයෙන් ඉහළ යයි.

හර්බට් ඩව් 1897 දී යෙදූ නොපසුබට වෑයම නිසා වර්තමානයේ දී 54,000 ක පමණ පිරිසකට ලෝකය පුරා ඇති ඩව් කොම්පැණිවල ශ්‍රමය වෙහෙසා වේතන ලබන්නට හැකියාව ලැබී ඇත.

අව්‍යාජ ලෙසකින් පඩිය ඉහළ යන්නේ ආණ්ඩුව ලවා පඩිය වැඩි කරන්න යැයි ඉල්ලන වර්ජනයෙන් පසු ආණ්ඩුවක් විසින් නීතියක් සම්මතයෙන් පඩි වැඩි කිරීම නිසා නෙමෙයි. ඒත් අව්‍යාජ වේතන ඉහළ යන්නේ කෙසේදැයි නොදන්නා ජනතාව, නොමිලේ ලැබුණු නිදහස් නොවන අධ්‍යාපනයෙන් ඒ දැනුම මඟහැරී ගිය හෙයින් වෙන්නැති, වේතන ඉහළ දැම්මේ නැත්නම් වැඩ වර්ජනය කරනවා යැයි තර්ජනය කරති.

ආණ්ඩුව බෙදන හැම දෙයක්ම කාගෙන් හෝ බලහත්කාරයෙන් ගන්නා ලද්දකි. බදු සහන එකක් හෝ අත් නොහරින, නීතියෙන් අපරාධකරැවෙක් නොවන්නේ නම් සිය ආදායමෙන් කැමැත්තෙන් බදු සඳහා කොටසක් රජයට යවන අය ලෝකයේ කොපමණ ඉන්නවා ද?!!!

අව්‍යාජ වේතන තීරණය වෙන්නේ මහබැංකුවක් මුදල් අච්චු ගැසීමේ නියැළෙද්දී නොවෙයි. ඒකාධිකාරය අසාධාරණයි අයුක්ති සහගතයි කියන්නට හැමෝම එකඟ වෙන්නෙ අසීමිත බලයක් සමීපයට එන මුදල් ගැනම වූ ඒකාධිකාරයක් මහ බැංකුවට දීලා!!!

ආයෝජනය කරන ප්‍රාග්ධනය වැඩි කරන්නට හැකි ඒකීය පුද්ගලයාගේ ශක්තිය වැඩි කිරීමෙන්, එනම් ඊට දක්ෂයාට ප්‍රාග්ධනයක් එකතු කරගන්නට ඉඩ පාදනවා මිසෙක ශ්‍රමයට වේතනයක් රිසි අය සඳහා රටක අව්‍යාජ වේතන අනුපාතයන් ඉහළ දමන්නට හැකි වෙන කිසිත් ක්‍රමයක් ලොව නැහැ.

ප්‍රාග්ධන හිමියන් ආයෝජනය කරන්නේ තමන්ට පරිභෝජනය කර අවසන් කරන්නට හැකි වූවකි. එය ඔවුන් විසින් උපයා ගත් හෝ ඔවුනට උරුම වූ ධනයකි.

පරිභෝජනයෙන් අවසන් කරද්දී එම ධනය තවත් අයගේ වේතන ඉහළ යන අන්දමේ ප්‍රාග්ධනයක් ලෙස ආයෝජනය වීමක් සිද්ධ නොවේ.

උපයා නොගත් සහ උරැම නොවූ ධනවස්තුව, එනම් මහජනයා වෙතින් බලහත්කාරයෙන් ගත් බදු මුදල් වලින් කා බී අවසන් කරන මහජන ධනය නිසාත් රටේ වැසියන්ට අව්‍යාජ වේතන ඉහළ යන මාර්ග පෑදෙන ආයෝජනයන් සිද්ධ නොවේ.

ප්‍රාග්ධනය ආයෝජනය කරන්නා එයින් ලාභයක් උපයන්නට සමත් නොවෙන සෑම අවස්ථාවක දී ම, එවිට ද අව්‍යාජ වේතන ඉහළ යන මාර්ග පෑදෙන්නේ නැත. වෙළඳපොල විසින් ඒ අසාර්ථක ප්‍රාග්ධන හිමියන්ගේ වෑයම් අවම කරන්නේ ඔවුන්ව බංකොළොත් කරවමිනි. රාජ්‍ය මැදිහත්වීමක් නැති කළ වෙළඳපොලේ බංකොළොත් වෙන අසාර්ථක ප්‍රාග්ධන ආයෝජකයන්ව බේරාගැනීමක් ද නොමැත.

හර්බට් ඩව් මෙන් තමන්ගේ මුදල් යොදවා කරන අසාර්ථක වෑයම් කිහිපයකින් පසුව ලාබ උපයන සාර්ථක මාර්ගයක් හොයා ගන්නට සමත් නොවන්නේ නම්, වෙළඳපොල යනු අලාභ අත්දකින ව්‍යවසායකයාව වෙළඳපොලේ තව දුරටත් රැඳෙන්නට ඉඩක් නොදෙන තැනකි. මැදිහත්වීම් නොමැති වෙළඳපොල යනු දක්ෂයන්ට වැඩි කාලයක් රැඳී සිටින්නට ඉඩ ලැබෙන්නකි. එය සිද්ධ නොවෙන කළ, එනම් දක්ෂයන් වෙනුවට අදක්ෂයන් ප්‍රාග්ධනය මෙහෙවීම තමන් පාලනයේ තබා ගනිද්දී, එවිට අව්‍යාජ වේතන ඉහළ යෑම ද නවතී.

ලාභ සොයන්නට දන්නා දක්ෂයාට තව තවත් ප්‍රාග්ධනය එකතු වීම නවතින්නේ ද, එවිට තව තවත් අව්‍යාජ වේතන ඉහළ යෑම ද නවතී.

තව තවත් ප්‍රාග්ධනය එකතු වීම වෙනුවට ප්‍රාග්ධනය පරිභෝජනය යොදා ගැනෙනුයේ ද, එවිට අව්‍යාජ වේතන ටික කාලයක් යනතුරු, (ප්‍රාග්ධනය එකතු වෙන තෙක්), පහළ වැටී තිබිය යුතුයි.

ආණ්ඩුවක් මැදිහත් වී නීති සම්පාදනයෙන් ප්‍රාග්ධනය පරිභෝජනයට පාර කපන්නේ ද, එවිට ශ්‍රමිකයන්ගේ වේතන ඉහළ යන්නේ නැත.

ආණ්ඩුවක් මැදිහත් වී ණය ලබාගැනීමේ හැකියාව වැඩි කරද්දී එවිට තාවකාලික බුබ්බුලයක් (boom හෙවත් ආර්ථික නැඟීමක් හැටියට පෙනෙන ව්‍යාජ සමෘද්ධියක්) හටගෙන එය අවසන් වෙන්නේ ආර්ථික පරිහානියකිනි.

වර්තමානයේ දකින්නට ලැබෙන නොයෙකුත් ආර්ථික අවුල් වියවුල් ඉදිරියේ එය ධනවාදයේ අර්බූදයක් යැයි කියන්නට ඉදිරිපත් වෙන ධනවාදය කුමක්දැයි නොදන්නා අය බහුල වෙති. ග්‍රීසියේ, යුරෝපයේ, ජපානයේ පවතින්නේ ධනවාදයේ අර්බූදයක් නොවේ. එය ධනවාදයේ අඩුපාඩු මකන්නට කියමින් ඊට වඩා හොඳ ක්‍රමයක් යැයි කියාගත් මැදිහත්වීම්වාදයේ අර්බූදයකි.

මැදිහත්වීම්වාදීන් ආර්ථික ගැටළු විසඳන්නට අර්ථ ශාස්ත්‍රමය විෂයය දැක්මකින් පිවිසෙන්නේ නැත. ඔවුන්ට උවමනා ප්‍රාග්ධනය හිමි සහ ප්‍රාග්ධනය එකතු කරන්නට වෙහෙසෙන ව්‍යවසායකයන් මෙල්ල කරන්නටය. එයින් අවසානයේ රටේ සියල්ලන්ගේම, ඔවුන් විසින් උදව් කරන්නට පොරොන්දු වූ දුප්පත් රටවැසියන්ගේ ද වේතන තවත් පහළ යනවා යැයි අර්ථ ශාස්ත්‍රයෙන් ඔප්පු කළත් ඔවුන් එය සැලකිල්ලට නොගනිති.

ඉතින් ශ්‍රමය ඵලදායී ලෙස වෙහෙසන්නට කැමති නම්, එහෙනම් තමන්ගේ ශ්‍රමයට ගෙවන වේතන ද අව්‍යාජ ලෙසින් ක්‍රමයෙන් ඉහළ යනවා දකින්නට කැමති විය යුතුයි. ලාබ උපයන්නට දන්නා දක්ෂයන් නිසාම පමණක් තම ශ්‍රමය ඵලදායී ලෙස වෙහෙසන්නටත් එයින් අව්‍යාජ වේතන ක්‍රමයෙන් ඉහළ යනවාට කැමති නම් වෙළඳපොල දක්ෂයන් මෙල්ල කරන්නට අකමැති විය යුතුයි.

ශ්‍රමය වෙහෙසීම පමණක් රිසි අය, තමන් කරන රස්සාවේ කිසිම ඵලදායීත්වයක් නැති වුනාට කමක් නැහැ ඉහළ යන ව්‍යාජ පඩියක් අතට ලැබුණා නම් ඒ ඇති යැයි සිතන අයට මේ සත්‍යය වටහා දෙන්නට නොහැකියි.

වේතන ඉහළ යනවා යැයි පෙනුනාට ඊට වඩා වේගයෙන් ණයබර හා ජීවන වියදම් වැඩිවෙනේනේ මන්දැයි වටහා ගන්නට මේ අයට නොහැකියි.

ප්‍රාග්ධනයට හානියක් මිසෙක ප්‍රාග්ධනයට තව එකතු වීමක් සිද්ධ වෙන්නේ නැත්නම් එයින් තමන් වැඩ වර්ජනය කරනවා යැයි කරන තර්ජනය හමුවේ දිනාගත් ඉල්ලීම් වලින් ඉහළ දමා ගත් වේතන ව්‍යාජ වූ බවත් මේ වැඩිවෙච්ච පඩියක් අතට ලැබුණාම හොඳටම ඇති යැයි සිතන අයට පහදා දෙන්නට නොහැකියි.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 251 other followers