අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්

නීතිය විපර්යාස කර ඇත!

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අප්‍රේල් 25, 2015

ස්වීඩනයෙන් සංචාරය පිණිස නිව් යෝර්ක් නගරයට පැමිණි පොලිස් නිලධාරීන් හතර දෙනෙකු පසුගියදා ලේ මිසරාබ්ල සංගීත නාට්‍යය නරඹන්නට සබ්වේ මාර්ගයක ගමන් කරමින් සිටියහ. එහි කොන්දොස්තර විසින් පොලිස් නිලධාරීන්ගේ සහාය ඉල්ලනවා මහජන ඇමතුම් පද්ධතියෙන් ඇහෙද්දී ඔවුන් තම සේවාවන් සපයන්නට ඉදිරිපත් වූහ.

ගුටිකෙළිය සිද්ධ වෙමින් පැවතියේ සබ්වේ හි ගමන් කළ අස්ථානගතව? (හෝම්ලස්) ජීවත්වන පිරිමි දෙන්නෙක් අතරයි. එකෙක් මහා හයියෙන් බැන වදිමින් අනෙකාට දැඩි ලෙසකින් පහර දෙයි. යට වූ පිරිමියා තුවාල ලබා කිසිත් කරකියාගත නොහැකිව සිටියි.

ස්වීඩන් පොලිස් නිලධාරීන් හතරදෙනා රණ්ඩුවෙන් දෙදෙනාව වෙන් කරන ලද්දේ ඔවුන්ගේ කාය ශක්තියෙන් හා නැණ නුවණින් මිසෙක තුවක්කු හෝ බැටන් පහර එල්ල කරමින් නොවේ.

එහි විඩියෝව ඉතා ඉක්මණින් අන්තර්ජාලයේ කතාබහට තුඩු දුන්නක් විය. පොලිස් බලය අනිසි ලෙස භාවිතයට ගන්නා ඇමෙරිකන් පොලීසියට මෙය හොඳ පාඩමක් යැයි පිරිසක් කියා සිටියහ. ඔවුන් ලෙසින් කටයුතු කරන්නට නීතිය අනිසි ලෙස භාවිතයට පටන් ගෙන සිටින නිව් යෝර්ක් පොලීසියට නොහැකි මන්දැයි පිරිසක් විමසූහ. තමන්ගේ රස්සාව නිවැරදිව කරන අය දුටු කළ විශේෂයෙන් කුල්මත් නොවන දිනයක් උදාවෙන තෙක් බලා ඉන්නවා යැයි තවත් අයෙක්ගේ මතය විය!!!

ස්වීඩන් පොලිස් නිලධාරීන් හතරදෙනා කඩවසම් තරුණ වියේ හතරදෙනෙක් වීමත් සමහර විට එය ඉතා ඉක්මණින් පැතිර ගිය ප්‍රවෘත්තියක් වීමට තුඩු දුන්නා යැයි ද කිව හැකියි!!!!

පොලිස් නිලධාරියෙක්ගේ සේවය එක රටකට හෝ යම් පළාතකට සීමා නොවී, ඕනෑම රටක දී සපයත හැකි සේවයක් විය නොහැකි මන්දැයි මම කල්පනා කළෙමි.

පුද්ගලීකරණය වූ ජාත්‍යන්තර පොලිස් සේවාවන් අතරින් තම කැමැත්ත පරිදි එකක් තෝරාගන්නට පළාතේ වැසියන්ට අවස්ථාවක් අනාගතයේ යම් දිනෙක අපිට දකින්නට ලැබේවි ද?

එය නීති පද්ධතියට පටහැනි නොවන සංකල්පයකි. මන්ද නීති පද්ධතිය යනු යම් අරමුණක් සාක්ෂාත් කිරීම උදෙසා බිහිවෙන ලද්දක් නිසයි. පොලීසියේ කාර්ය භාරය පළාතේ සාමය ආරක්ෂා කිරීමයි. අපරාධ විමර්ශනයයි.

ඇමෙරිකන් සුපිරි උසාවියේ දී මේ සතිය ආරම්භයේ දී වැදගත් තීන්දුවක් නීතිගත විය. එනම්, මාර්ග නීති සම්බන්ධයෙන් චෝදනා කරද්දී පොලිස් නිලධාරියෙකුට රියැදුරා හෝ රථය මාර්ග නීති කඩකිරීමට එහා යන පිරික්සීම් සඳහා කාලයක් ගන්නට අවසරයක් නැතැයි යන්නයි. ඊට පසුබිම් වූ සිද්ධිය වූයේ රියැදුරෙක් පාරේ වළක් මග හරින්නට ගත් වෑයමක් දුටු පොලිස් නිලධාරියෙක් රියැදුරා නවතා ඔහු මතින් නොවන බව දැක, සමාදේශයකින් (warning) පසුව මුදවා නොහැර පොලිස් බලයේ බලහත්කාරයෙන් රඳවා ගැනීමයි. සමාදේශයෙන් පසු මිනිත්තු හතක් හෝ අටක් යන තෙක් රියැදුරා රඳවා ගැනීමෙන් පසු පොලිස් සුනඛයෙක් ගෙනැවිත් රථය පිරික්සා එහි තිබූ මත්ද්‍රව්‍ය අල්ලා ගෙන රියැදුරා අත්අඩංගුවට ගැනිණ. සම්පූර්ණ සිද්ධියට වැය වූ කාලය පැය භාගයකට අඩුවිය.

ඒ පොලිස් බලය අනිසි ලෙසින් පාවිච්චියයි.

මෙතැන දී හිතන හැකියාව අවුල් කරගත්තෙක් මුලින්ම කියන්නේ ඒත් ඉතින් ඒ රියැදුරා ඇත්තටම රටේ නීතියක් උල්ලංඝණය කරලා තියෙනවා නේද? යනුවෙනි.

ඔව්, රියැදුරා නීති විරෝධී මත්ද්‍රව්‍ය ප්‍රවාහනය නොකළ යුතුය යන නීතිය උල්ලංඝණය කර ඇත. ඒ ගැන වාදයක් නොමැත.

නමුත් පොලිස් බලතල යනු එක වරදක් කළාය යන චෝදනාවක් එල්ල කරන්නට අයෙක්ව නවත්වාගෙන ඔහුව වෙනත් චෝදනා වලට අත්අඩංගුවට ගත හැකිදැයි සොයා බැලීම සඳහා පාවිච්චි කරත හැකි බලතල නෙමෙයි. රූත් බේඩර් ජින්ස්බර්ග්, සුපිරි උසාවියේ විනිසුරුවරිය තීන්දුවේ දී ප්‍රකාශ කර සිටියේ මාර්ග නීති කඩ කරන ලදැයි චෝදනා කරන විභාගයේ දී රියැදුරුව රඳවා ගත හැකියාව ඇත්තේ ඒ සඳහා අවශ්‍ය කාලය තුල පමණක් කියායි.

පොලිස් නිලධාරීන් විසින් තම බලය නිසියාකාරව පාවිච්චි කරන්නේ කෙසේදැයි නොදන්නාකම නිසාත්, මහජනතාවට ද ඒ ගැන දැනුමක් නොමැතිකම නිසාත්, සිද්ධ වෙන්නේ ක්‍රමයෙන් දැනුම අවුල් වී ගිහින් අපිව ආරක්ෂා කරන්නට අප විසින්ම පත් කරගත් අය විසින් අපිව ආරක්ෂා කරනවා වෙනුවට අපේ ජීවිත අපි ගෙවිය යුත්තේ කෙසේදැයි තීන්දු කරන්නට යෑමයි.

පොලිස් නිලධාරියෙක් සිය බලය අනිසි ලෙස භාවිතා නොකල යුත්තේ සිය රක්ෂාවෙන් ලැබෙන බලය හා ඈඳී පවතින ඔහුගේ ප්‍රධාන වගකීම එහි දී උල්ලංඝණය වෙන නිසයි. තවත් විදියකින් කිව්වොත් පොලිස් නිලධාරියාට නීතියක් උල්ලංඝණය කරන ලද්දෙක්ව අත්අඩංගුවට ගන්නා බලය ලැබෙන්නේ නීතිය රකිනු පිණිසය.

නීතිය රකින්නට කියා නීතිය උල්ලංඝණය කළ නොහැකියි. මෙය සරල වූවකි. පැහැදිලි වූවකි. එහෙත් එය අවබෝධයට හැකියාව ඇති අය විරල වෙති.

ඕනෑම රටක නීති පද්ධතිය ද සකස් වී තිබිය යුත්තේ බලතල බෙදී යන ආකාරයෙනි. පොලීසිය විසින් සාමය රැකීමත් සහ අපරාධ විමර්ශනයත් කරනු ලබයි. එහෙත් නඩු විභාග කර දඬුවම් නියම කරන්නේ උසාවියයි.

රටක පොලිස් බලතල නිසි ලෙසින් භාවිතා වෙනවා ද යන්න බලයේ ඉන්න ආණ්ඩුවේ දැක්මෙන් හෝ කිසිත් දේශපාලන මතවාදයකින් තොරව නීතියේ පිරික්සීමට පත් විය යුත්තකි. අපරාධ විමර්ශනය කරන පොලීසියත්, අපරාධකරුවන් යැයි සැක කරන්නට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි පෙන්වමින් අත් අඩංගුවට ගත් පසු නඩු විභාග කර දඬුවම් තීන්දු කරන උසාවියත්, යන පද්ධතීන් දෙකෙහිම නියැළෙන අය ඔවුනට අදාල වූ නීති උල්ලංඝණය නොකළ යුතු ද වේ.

රටක නීති පද්ධතිය යනු එක්තරා කාලයක දී ඉදිරි මුළු අනාගතයටම සරිලන ලෙසින් යම් අයෙක් විසින් සම්පාදිත කරන ලද්දක් නොවේ. මිනිස් ක්‍රියාවන් සහ අපේක්ෂාවන් වෙනස් වෙන ලෝකයේ අපි නීති පද්ධතිය නැවත නැවතත් විමසා බලා කාලයට අනුචිත ලෙසින් ගැලපෙනවාදැයි තීන්දු කළ යුත්තකි.

“නීතිය විපර්යාස කර ඇත! ඒ සමඟින් පොලිස් බලය ද විපර්යාස කර ඇත! මා කියන්නේ නීතිය, එහි නිසි අරමුණ ඉටු කිරීම වෙනුවට හාත්පසින්ම ඊට පටහැනි අරමුණ වෙනුවෙන් යොදාගෙන ඇත! සෑම කෑදරකමක් සඳහාම මුල්වෙන අවිය වී ඇත්තේ නීතියයි! අපරාධ විමසීම වෙනුවට, එය විසින් දඬුවම් දිය යුත්තට වරදකරු වී ඇත්තේ නීතියයි! මෙය සත්‍යයක් නම්, එය අතිශය වැදගත්ය, මගේ සෙසු පුරවැසියන්ව මේ ගැන දැනුවත් කිරීම මගේ ආචාර ධාර්මික වගකීමයි.” මෙසේ පටන්ගෙන නීතිය ගැන අගනා රචනාවක් දායද කරන ලද්දේ ෆෙඩ්රික් බැස්ටියාට් විසිනි. ඔහුගේ ඡායාරූපය සමඟින් යුතු සබැඳියෙන් ඔබට “නීතිය” කියවා එය විපර්යාසයට ලක්වී ඇති සැටිත් එය නිවැරදි කරගත යුත්තේ කෙසේද කියාත් අවබෝධයට හැකියි.”

කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ මා දැරෑ තාවකාලික දේශක පත්වීමේ දී ‘නීතියේ දර්ශනය’ උගන්වද්දී එදා ෆෙඩ්රික් බැස්ටියාට් ගැන නොදත්කම කොතරම් අඩුවක් වූවා දැයි වැටහෙන්නේ දැනුයි.

ගූගල් වෙතින් ප්‍රොජෙක්ට් ෆයි

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අප්‍රේල් 22, 2015

නොදන්නා දෙයක් හොයන්නට දන්නා කෙනෙක් සොයා ගිය එහෙමත් නැත්නම් පුස්තකාලයක් වෙත ගිය කාලය අවසන් වී, ඒ සඳහා අතැති මොබයිල් දුරකතනයෙන් ගූගල් සහාය පැතීම සිරිතක් බවට දැන් පත් වී ඇත. එහෙත් ගූගල් වලින් සහාය ගන්නට නම් අන්තර්ජාලයට සම්බන්ධවීමට හැකියාව තිබිය යුතුයි.

ගූගල් වෙතින් පාරිභෝගිකයන්ට ලැබෙන නවතම වාසිය ප්‍රොජෙක්ට් ෆයි නමින් හැඳින්වේ.එය ප්‍රධාන වශයෙන් මොබයිල් වර්චුවල් නෙට්වර්ක් ඔපරේටර් (MVNO) නමින් ලැබෙන්නා වූ වයර්ලස් සන්නිවේදන සේවාවක් සැපයීමේ ආධාරකයකි.

ගෙදර සිට කඩේටත් එතැනින් කාර්යාලයටත් අනතුරැව හිත මිතුරන් හමුවන්නට යන අයෙකුට මග දිගට නොනැවතී ලැබෙන වැඩිම අධිවේගී අන්තර්ජාල පහසුකම සපයන්නට ගන්නා උත්සාහයකි මෙය. එහි දී විශේෂය තමන්ට අන්තර්ජාල පහසුකම් සපයන කොම්පැණියෙන් පමණක් නොව වෙනත් කොම්පැණියකින් ද සේවය ලබාගැනීමට හැකියාව ලැබීමයි. දැනට ප්‍රොජෙක්ට් ෆයි සඳහා අන්තර්ජාල පහසුකම් සපයන කොම්පැණි දෙක ස්ප්‍රින්ට් සහ ටී-මොබයිල් වෙති. එයින් එකක් තෝරාගැනීමට සිද්ධ නොවීම විශේෂයකි.

දැනට මේ හැකියාව විමසා බලන්නට නම් මෙතැනින් ගොස් ආරාධනයක් ඉල්ලා සිටිය යුතුයි. එසේම එයට හැකියාව දැනට නිර්මාණය කර ඇත්තේ Nexus 6 මොබයිල් දුරකතනයෙන් භාවිතයට පමණි.

එහෙත් මේ හැකියාව වර්ධනය කරන ප්‍රොජෙක්ට් ෆයි හි අරමුණ ඕනෑම අන්තර්ජාල පහසුකම් සපයන කොම්පැණියක් සමඟ, මොබයිල් දුරකතන හදන කොම්පැණි සමඟ එකතු වී යන යන තැන වැඩිම වේගයකින් වැඩ කරන අන්තර්ජාල පහසුකම ලබාගැනීමට සමත් වූ මොබයිල් දුරකතනයක් පාරිභෝගිකයා අතට ලබා දීමයි.

දැනට ඔවුන් මාසයකට සේවාව සැපයීම සඳහා ඩොලර් විස්සක් අය කරති. එයින් දේශීය වශයෙන් අසීමිත කතාබහට සහ කෙටි පණිවුඩ වලටත්, ජාත්‍යන්තර වශයෙන් අසීමිත කෙටි පණිවුඩ යැවීමටත්, මේ වැඩිම වේගයකින් වැඩ කරන WiFi සොයා සම්බන්ධ කර දීමත්, රටවල් 100 කට පමණ අඩු මිලට කතා කරන්නට හැකි පහසුකමත් සපයයි. ඊට අමතරව මාසයකට data සඳහා අඩුම වශයෙන් 1GB සමඟ ඩොලර් 10 ක් 1GB බැගින් ගෙවන්නට පාරිභෝගිකයාට සිද්ධ වේ. පාවිච්චි කරන data සඳහා පමණක් ගෙවීම කරන අතර ඉතිරිය ඊ ළඟ බිල්පතට ක්‍රෙඩිට් වෙයි.

වර්තමානයේ දී අමතර ගාස්තුවක් නොගෙවා WiFi සපයන කඩයකට ගොඩවෙද්දී මගේ අයිෆෝනය මා වෙතින් විමසන්නේ එම WiFi හා සම්බන්ධ වෙන්නට කැමති දැයි කියායි. මම කළින් භාවිතා කර ඇති, පාස්වර්ඩ් එකතු කර ඇති, WiFi සේවාවන් සමඟ ඉබේම එකතු වී සේවය සැපයීම දැනටමත් අයිෆෝනයෙන් සිද්ධ වෙන්නකි. එහෙත් එයින් වැඩිම වේගයක් සපයන සේවය නිතැතින්ම සහ නොනැවතීම ලැබෙන්නේ නැත.

නුදුරු අනාගතයේ දී ලෝකයේ කොහේ ගියත් වැඩියෙන්ම වේගයකින් සැපයෙන අන්තර්ජාල පහසුකම් සමඟ ඍජුවම සම්බන්ධ වීමට නොනැවතී ලැබෙන සේවය භාවිතයට ඕනෑම කෙනෙකුට හැකියාව ලැබෙනු ඇත. අන්තර්ජාල පහසුකම් සපයන කොම්පැණි වලට තම සේවය වෙනත් ඕනෑම මොබයිල් පහසුකම් භාවිතා කරන පාරිභෝගිකයෙකුට මේ මාර්ගයෙන් විකුණන්නටත් හැකියාව ලැබෙනු ඇත.

භාවිතා කරන දේවල් වලට පමණක්, භාවිතා කරන ප්‍රමාණයට පමණක් අනුව වැය දැරීමේ හැකියාවක් ලැබීමෙන් ස්වභාවික සහ මිනිස් ශ්‍රමය යන සම්පත් දෙකෙහිම නාස්තිය අවම වේ.

ඇමෙරිකාවේ ආණ්ඩුවේ අය ද ලංකාවේ ආණ්ඩුවේ අය මෙන්ම කොංග්‍රසයේ හා ප්‍රාන්ත, නගර ආණ්ඩු සභා ගර්භයන් දී මහජනතාවගේ යහපත වෙනුවෙන් කියමින් මහජන මුදල් නාස්තියේ යෙදෙති. එහෙත් මෙහි වෙනස පාරිභෝගිකයාට අනගි සේවයක් අඩු මිලට සපයන නවෝත්පාදනයක් ගෙනෙන්නට දිවා රෑ වෙහෙසෙන ගූගල් වැනි කොම්පැණි තිබීමයි.

ආණ්ඩු වලිනුත් සැපයෙන සේවාවන්හි භාවිතා කරන කොටස් වලට පමණක් ගෙවත හැකි අනෙකුත් ප්‍රතික්ෂේප කරන කොටස් හි වැය දැරීමත් ප්‍රතික්ෂේප කරත හැකි යුගයක් උදාවේවි ද?!!!!

ඇමෙරිකන් ආර්ථික දියුණුවේ රහස

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අප්‍රේල් 21, 2015

චීනය විසින් ඇමෙරිකාව අභිබවා යමින් ලොව විශාලතම ආර්ථිකය බවට පත් වූවා යැයි ප්‍රවෘත්ති වාර්තා කියවන්නට පසුගිය වසර අග දී අපට අවස්ථාව ලැබුණි. නමුත් දැන් එහි ආර්ථික වර්ධනයේ වේගය බාල වී යැයි වාර්තා වෙද්දී සිංහලෙන් ඒ ගැන කියවන්නට ලැබෙන්නේ නැත. ඇමෙරිකාව අභිබවා යන්නේ මේ මේ හේතු නිසා යැයි කියූ අය එදා සිටියාට අද වේගය බාල වී ඇත්තේ මන්දැයි කතාබහ කරන අයත් දකින්නට නැත. පසුගිය වසර 25 ක සිට චීනයේ දකින්නට ලැබෙන වඩාත්ම දුර්වල වූ වර්ධනය දකින්නට ලැබෙන්නේ 2015 දී යැයි දැන් අනුමාන කරන්නේ ගිය වසරේ ඇමෙරිකාව අභිබවා ලොව විශාලතම ආර්ථිකය වූවා යැයි හෙඩ්ලයින් ලියූ ‘ද ඉකොනොමිස්ට්’ සඟරාවේමයි.

තරඟය යනු ධනවාදයේ නෛසර්ගික වූ ලක්ෂණයයි. තරඟයට කැමති වූවන්ට එහි නියැළෙන්නට ඉඩකඩ ලැබෙද්දී ඔවුන් නිසා අනෙකුත් සියල්ලන්ගේම ජීවිත සමෘද්ධිමත් වේ. තරඟයෙන් ජයගන්නා අවස්ථාවල දී ඒ ජයග්‍රාහකයන් විසින් ඔවුන් හා තරඟයේ යෙදුනු හා නොයෙදුනු අනෙකුත් සියල්ලන්ටම වැඩියෙන් අතිවිශාල සම්පත් අයිති කරගනිති.

තරඟයට අකමැති අයට එය රැස්සන්නේ නැතිකම, එනම් අනුන් උපයාගන්නා ලද රැපියලට තමන්ට අයිතියක් ඇතැයි සිතීම වැරදි චින්තනයකින් උත්පාදනය කරන ලද්දක් මිසෙක ස්වභාවික මිනිස් හැදියාව නොවේ. වෙනත් ඕනෑම තරඟයකින් ජයගත්තෙකුට සුබ පතන්නට හුරු වී සිටින මිනිසා, වෙළඳපොල තරඟයෙන් ජයගත් අයට ද්වේශ කරන්නට හුරු වී සිටියි.

පසුගිය වසරේ චීනයේ පුද්ගලික ආයතන මිලියන 3.6 ක් ලියාපදිංචි කර ඇත. පුද්ගලීකරණයට චීන සමූහාණ්ඩුව විසින් යන ඉබි ගමන එසේ සිද්ධ වුවත් අනෙක් පැත්තෙන් මහජනතාව සනසන්නට සමාජ වැඩසටහන් සඳහා මධ්‍යම ආණ්ඩුවේ මුදල් ප්‍රාන්ත වලට බෙදා දීම තවත් වැඩි කරන්නට දැන් සිද්ධ වී තිබේ. පරිස්ථානීය විසඳුම් සොයන්නට ප්‍රාන්ත නිලධාරීන්ට වැඩි ඉඩකඩක් ලැබෙන්නේ නැත. දූෂණ මැඬලීමේ මෙහෙයුම් වලින් ඔවුන් කොයි අවස්ථාවක දී හෝ වරදක් කළා යැයි අල්ලා ගෙන යන්නට ඉඩ ඇති නිසා විසඳුම් ගෙනෙන්නට කියා බෙදන මුදල් වලින් ආර්ථිකයට හිතකර වූ විසඳුම් ලැබේවිදැයි සැක සහිතයි.

ගොවීන්ට සහ ගොවිකමෙන් ඉවත් වූ අයට තම ගොවිබිම් සහ නිවාස විකුණන්නට රජයෙන් අවසර ගැනීම පහසු නොවූවකි. එසේම hukou නම් ලියාපදිංචි කරවීම නිසා මිලියන 300 ක පමණ ජනතාවක් ගම්මාන වලින් නගර වලට ඇදී ඇවිත් නිසි අවසර නොලද්දවුන් සේ ජීවිකාව සොයද්දී ඔවුන්ට ද හරියාකාරව ආර්ථික වර්ධනයක් වෙනුවෙන් තරඟයේ යෙදෙන්නට අවස්ථාව නොලැබේ.

ධනවාදය දුවන්නේ බංකොළොත්බවට යැයි කියන හැදියාවෙන් යුතු වූවන්ට මේ අවස්ථාවේ දී, චීන රජය විසින් ධාවන තරඟයක දුවන්නට ඉඩ දී තරඟකරුවන්ගේ කකුල් බැඳ තැබීම කරන බව දකින්නට නොහැකියි.

මෙය, එනම් දුවන්නට කියා කකුල් බැඳ තැබීම, ඇමෙරිකාවේ ද කාලයක් තිස්සේ සිද්ධ වීම දකින්නට ලැබේ. නමුත් මෙහි ආර්ථික වර්ධනයේ රහස නම් ඇමෙරිකාවේ ආණ්ඩුවට කකුල් බඳින්නට අවස්ථාව ලැබෙන්නේ තරඟකරුවන් අතරින් කිහිප දෙනෙක් ජයග්‍රාහීකයන් වෙනවා දකින්නට ලැබුණු පසුව වීමයි. ඇමෙරිකන් ආණ්ඩුවක් කියා පද්ධතියක් හැදෙන්නේ නවෝත්පාදනයේ යෙදෙන්නට හුරු වූ මිනිසුන් පිරිසක් වේගයෙන් ඉදිරියට ගමන් ගත් ඵෛතිහාසික අවධියකින් පසුව නිසා, තවමත් ආණ්ඩුව රෙගුලාසිකරණයට බහින්නේ මිනිසුන් විසින් නවෝත්පාදනයෙන් දක්ෂතා පෙන් වූ පසුවයි. එය ඇමෙරිකාවේ ආර්ථික දියුණුවේ රහසයි.

1970 ගණන් සිට නොනැවතීම සිද්ධ වෙමින් පවතින රෙගුලාසිකරණයෙන් දුවන්නට කියා ඒත් කකුල් බැඳ තැබීම නොකඩවා සිද්ධ වූවත් එයට අහු නොවෙන අතලොස්ස විසින් ආර්ථිකය ඉදිරියට ඇදගෙන යන්නට සමත් වෙති.

තමන් තරඟයට අකමැති නිසා අනුන්ට ද තරඟය අහිමි කරන්නට නිති වෙහෙසෙන මිනිස්සු එන්න එන්නම මෙහෙත් වැඩිවෙමින් පැවතිය ද, තරඟය නොමැති නම් මෙවැනි ඉහළ ජීවන මට්ටමක් අත්විඳින්නට තමනට නොලැබෙන බව ඔවුන් අවබෝධ කර නොගත්ත ද, ඔවුන්වත් කරපින්නා ගෙන දුවන්නට පිරිසක් සමත් වෙති.

ඔවුන් ස්ටීව් ජොබ්ස් වැන්නවුන්ය. ඔවුන් හැම අයෙක්ම ජොබ්ස් තරමට ආර්ථිකයට දායාද වෙන්නට සමත් නොවුනත් ඔවුන් හැම අයෙක්ම තම තම පමණින් කරනා දායාදයෙන් ෆෙඩරල්, ප්‍රාන්ත සහ නගර ආණ්ඩුවල ඇඟිලි ගැසීම් කොතරම් දැඩි වූවත් තවමත් මෙරටේ ඇමෙරිකන් සිහිනය සාර්ථක කරගන්නට හැකි වූවන් බිහිවෙන පරිසරය මුළුමනින් අහිමි වී ගොස් නැත.

ඇමෙරිකාව අභිබවා යන දැවැන්ත ආර්ථික සශ්‍රීකත්වයක් අත් කරගන්නට නම් චීන්නුන්ට ආර්ථිකය නංවාලීමට හැකියාව ලැබෙන මාර්ගය යනු ධනවාදය හා සමාජවාදය අතරමැද නොවූවක් බව අවබෝධ කරගත් ඔවුන්ගේ දැක්ම වෙනස් කරගත යුතු වේ. මන්ද, ඇමෙරිකාවේ වැසියන්ට මෙන් ආණ්ඩුව ඇඟිලි නොගසන ලද යුගයක් චීනයේ වැසියන්ට නොමැති බැවිනි.

පෝනි එක්ස්ප්‍රස්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අප්‍රේල් 14, 2015

පින්තූර සියල්ල ගූගල් වෙතින්.

පෝනි එක්ස්ප්‍රස් හි 155 වැනි සංවත්සරය වෙනුවෙන් ගූගල් විසින් නිර්මාණය කරන ලද විඩියෝ ගේම් එකක සෙල්ලම් කරන්නට අද ගූගල් පිටුව තුලින් හැකියි. සෙල්ලම නිර්මාණය වී ඇත්තේ අශ්වයා පිට නැඟී යන්නා විසින් මුහුණ දෙන බාධක ජයගෙන තැපැල් පත් 100 ක් එකතු කරගැනීමෙනි.

මිසූරියේ සෙන්ට් ජෝසෆ් නගරයේ සිට කැලිෆෝර්නියාවේ සැක්‍රමැන්ටෝ නගරය දක්වා සැතපුම් 1900 ක දුරක් අශ්වාරෝහකයන් මාර්ගයෙන් ගමන් කර ඇමෙරිකාවේ බටහිර පැත්තට ප්‍රථම තැපැල් මල්ල සාර්ථක ලෙස ගෙන යන්නට 1860 අප්‍රේල් 14 වැනිදා සමත් වූයේ පුද්ගලික කොම්පැණියකි. එම කොම්පැණිය පෝනි එක්ස්ප්‍රස් නම් විය.

පණිවුඩ, පුවත්පත්, තැපැල් හා කුඩා පාර්සල් බෙදන මේ පෝනි එක්ස්ප්‍රස් විසින් සැපයූ සේවය පුරා මාස 8 ක් පැවැතිණ. එම කාලය තුල දී ඔවුන් අත්ලාන්තික් වෙරළේ සිට පැසිෆික් වෙරළ දක්වා පණිවුඩ ගෙන යන කාලය දවස් 10 ක් දක්වා අඩු කරගන්නට දක්ෂ වූහ. එවක දී එය කරත හැකි යැයි කිසිවෙක් විශ්වාස නොකළහ.

මෙම කොම්පැණිය පිහිටුවා ගන්නා ලද්දේ ප්‍රවාහන සේවා සැපයීම ගැන මනාව දත් ව්‍යාපාරිකයන් වූ විලියම් එච්. රසල් විසිනි. අනතුරුව ඔහු සමඟ ඇලෙක්සැන්ඩර් මේජර්ස් සහ විලියම් බී. වැඩ්ඩෙල් එකතු වූහ. ඔවුන්ට ප්‍රවාහන පහසුකම් සපයන්නට සේවකයන් 4000 ක්, අශ්ව ගැල් කරත්ත 3500 ක් සහ හරක් 40,000 ක් සිටි බව විකිපීඩියාව දක්වයි.

ඇමෙරිකන් ආණ්ඩුව විසින් බටහිර පෙදෙස් හි තිබූ හමුදා කඳවුරු සඳහා අවශ්‍ය බඩු බාහිරාදිය යැවීමේ දී ඒ කොන්ත්‍රාත්තු ලැබී තිබුනේ ඇලෙක්සැන්ඩර් මේජර්ස්ටයි. ඔහුව පෝනි එක්ස්ප්‍රස් කොම්පැණියට එකතු කරගැනීමත් සමඟින් ආණ්ඩුවේ සියළු තැපැල් අවශ්‍යතා සපයන කොන්ත්‍රාත්තුව තමන්ට ලැබෙතැයි අපේක්ෂා කළ ද එය එසේ සිද්ධ නොවිණ.

ටෙලිග්‍රාෆ් සේවා පිහිටුවන්නට පෙර ඇමෙරිකාවේ බටහිර පළාත් වලට, විශේෂයෙන්ම කැලිෆෝර්නියාවට සෙසු ඇමෙරිකාව සමඟ සම්බන්ධතා පවත්වන්නට හැකිවූයේ මේ සේවාවෙනි.

ජනගහණයක් බටහිර පෙදෙස් කරා ඇදී යෑම වර්ධනය වෙද්දී උවමනාවක් බිහි වී ඇති බව දැකි ව්‍යාපාරිකයන් කරන ලද්දේ එය සපුරාලන්නට ක්‍රමවේද නිර්මාණයයි.

ව්‍යාපාරයක සාර්ථකත්වය රඳන්නේ ඔවුන් කරන දැන්වීම් තුලින් පොරොන්දු වෙන සේවය සපයන්නට සමත් වීම මතයි.

ව්‍යාපාරයකින් ලාභ උපයන්නට හැකි යැයි දකිද්දී ඒ ව්‍යාපාරයේ යෙදෙන්නට තවත් ව්‍යාපාරිකයන් එක් රොක් වෙති. ඔවුන් අතර එම ලාභ සොයන තරඟයේ දී ඔවුන්ගේ සේවයට ගෙවන පාරිභෝගිකයාට තවත් ලාභදායක තවත් අනගි සේවයක් ලැබේ.

ව්‍යාපාරයක පැවැත්ම පාරිභෝගිකයාගේ උවමනාව පවතින තාක් පමණි. ඊට වැඩියෙන් ඔවුන්ගේ උවමනාවන් ඉෂ්ට කරන වෙනත් සේවාවන් බිහිවෙද්දී ඒ අලුත් සේවා සපයන ව්‍යාපාරයන්ට ඇදී යාම පාරිභෝගිකයාගේ හැදියාවයි. එය එසේ විය යුතුය. එයින් සම්පත් (ස්වභාවික සහ මිනිස්) නාස්තිය සහ විනාශය වැළකී යයි.

ඇමෙරිකන් රජය තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවක් ස්ථාපිත කරන්නේ 1792 දී. ව්‍යවස්ථාවෙන් කොංග්‍රසයට රට පුරා තැපැල් කාර්යාල පිහිටුවන බලය ලබා දී ඇත. තැපැල් කාර්යාලයන්හි පෝස්ට් මාස්ටර්ලා පත් කිරීම ජනාධිපති අතින් සිද්ධ වූ වැදගත් පත්වීම් ලෙස සැලකුන ලද යුගයක් ද රටේ විය.

1829 සිට 1971 දක්වා පෝස්ට්මාස්ටර් ජනරාල්වරයා කැබිනෙට් සමාජිකයෙක් ද විය.

එසේම එක යුගයක දී ෆෙඩරල් සේවකයන් අතර 3/4 ක් පෝස්ට් මාස්ටර්වරුන් වීම ඉතින් පුදුමයක් ද?!!!!

සේවය සැපයීම වෙනුවෙට දේශපාලනය ප්‍රමුඛස්ථානය ගනිද්දී, (රජයක නෛසර්ගික ලක්ෂණය එයයි) කොංග්‍රසය විසින් ඊ ළඟට කළේ පළමු පංතියේ තැපැල් සේවා සපයන්නට වෙනත් කිසිම පුද්ගලික කොම්පැණියකට තහනම් පැනවීමයි. රජයේ මොනොපොලිය කඩන අයට දඩ ගැසීම ආරම්භයයි!!!!

එහෙත් තවමත් සමහර ඇමෙරිකන් වැසියන් ද විශ්වාස කරන්නේ උවමනාවක් සපයන්නට හැකියාව ඇත්තේ රජයට පමණක් කියායි. මේ නිසා වසර 8 ක් තිස්සේ දිගින් දිගටම පාඩු විඳින ඇමෙරිකන් රජයේ තැපැල් සේවයට මොනොපොලියක් තබා ගැනීමට හැකියාව ලැබී තිබේ. 2014 දී තැපැල් සේවය ඩොලර් බිලියන 5.5 ක පාඩුවක් වින්ඳහ.

ඇයි අපිට අයිතියක් නැද්ද?

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අප්‍රේල් 10, 2015

bastiattomandgroup

බ්ලොග් වසන්තයක් පටන් ගෙන ඇත. එය අතිශය සතුටට කාරණයකි. රසවත් බ්ලොග් ගණනාවක් කියවන්නට ඉන් ඉඩකඩ පෑදී තිබේ. දැනටමත් එකතු වෙලා නැත්නම් බ්ලොග් වසන්තයට එකතු වෙන්න තවමත් පමා නැත. බලය බෙදී යන ඕනෑම උත්සාහයක් සැමදා ප්‍රිය කරන මම බ්ලොග් වසන්තයට ද ජයෙන් ජය පතමි!

බ්ලොග් වලින් කරන්න පුළුවන් හපන්කම් මොනවාදැයි බ්ලොග් ලෝකයේ සැරිසරන ලද අය මනා සේ දැනටමත් වටහාගෙන තිබෙන්නකි.

උරගා බැලුවොත් තමන්ට ඇති දක්ෂතාවන් මොනවා දැයි ඒකීය පුද්ගලයාට අවබෝධය ලැබේ. එසේම තමන්ගේ දුර්වලකම් මොනවා දැයි අවබෝධයක් ලැබෙන්නේ ද උත්සාහවන්තයන්ට පමණි.

පුද්ගලයෙකුගේ ජීවිතයේ සාර්ථකත්වයට වැදගත් වෙන කරුණු ලියන්නට මා ගන්නා උත්සාහයේ දී, ආරම්භයේ පටන්ම මේ දක්වා මා ඉදිරිපිට ඇති, නිති ජයගන්නට වෙහෙසෙන, අභියෝගය නම් සරල සුමග සිංහලෙන් ලිවීමේ නොහැකියාවයි. ප්‍රබන්ධ විලාසයෙන් ශාස්ත්‍රීය සංකල්ප ඉදිරිපත් කිරීම දුෂ්කර වූවකි. එහෙත් මගේ කඨෝර ශෛලිය ඉවසමින් දීර්ඝ ගමනක් යන්නට යම් පිරිසක් එක් වී සිටිති.

උත්සවාකාරයෙන් පැවැත්වූයේ නැති ලංකා ඉතිහාසයේ ප්‍රථම ධනවාදී දේශනය අතිශය සාර්ථක විය. එහි සාර්ථකත්වය අපි මනිනුයේ කෙතරම් පිරිසක්, කුමන සමාජ කොට්ඨාශයක් නියෝජනය කරමින් පැමිණියා ද මත නොවේ. ඒ දේශනයට අහන්නට පැමිණි අය අතරින් අනාගත සාර්ථකත්වයට යා හැකි මාර්ගය තෝරා බේරාගන්නට එදා සභාවේ සිටි ඒකීය පුද්ගලයන් කී දෙනෙක් සමත් වූවා ද, ඒ අය නිසා තව කොපමණ දෙනෙක් ඊට සමත් වෙන්නේ ද යන්න මතයි.

මෙතෙක් ලැබී ඇති සියළු සාධක පෙන්නුම් කරන්නේ අපි අතිශයෙන්ම සාර්ථක වී ඇති බවයි.

කෙටි කලක දී මහත් වගකීම් සහිත සංවිධාන කටයුතු රාශියක් ඉෂ්ට කරන්නට සමත් වූයේ මේ බ්ලොග් අඩවිය නිසාම මම හඳුනාගත් ලංකාවේ ප්‍රථම ධනවාදී සංගමය වන ශ්‍රී ලංකා බැස්ටියාට් සංගමයේ සභාපති ධූරය හොබවන ඉෂාර ගමගේ විසිනි.

හැමදාම යෙදෙන අසාර්ථක පර්යේෂණ වලින් මිදී සාර්ථක ක්‍රමයක් අත්හදා බලන්නට ඉෂාර මල්ලී නිර්මාණය කරන ලද රන්දොර ව්‍යාපාරික වෙබ් අඩවියෙන් මේ දේශනයේ වෑයමට එක් වූ අය බොහෝ වෙති.

මේ බ්ලොග් එකෙන්ම හඳුනාගත් ක්‍රිෂ්ණ රාමණායක සහ එන්. පී. විශ්ව කුමාර ද ටොම් පාමර් සමඟ වේදිකාවේ ඉන්නවා දකින්නට ලැබීම ද සිත ඉහවහා ගිය ප්‍රීතියකි.

ඉෂාර මල්ලීගේ මූලිකත්වයෙන් දියත් වෙන තවත් වෑයමක් හඳුන්වා දෙන්නට අවශ්‍යයයි. ඒ ලක් ඇකඩමියයි. තමන්ගේ ජීවිතය සාර්ථක කරගන්නට අවශ්‍ය ආර්ථික දැනුම ලංකාව පුරා ප්‍රචලිත වෙන යුගයක ආරම්භය මෙසේ අනේක විධ උත්සාහයන් තුලින් දකින්නට ලැබීම තරම් සතුටක් වෙන ඇත්ද?

ලංකාවේ පමණක් නොව ඝානාවේ ද නිදහස සහ ව්‍යවසායකත්වය වෙනුවෙන් උත්සාහයන් දියත් වී ඇත. අනුන් වෙතින් උදුරා තව අයට බෙදන අසාර්ථක පිළිවෙත් සඳහා සහාය දෙනවා වෙනුවට නිදහස සහ ව්‍යවසායකත්වය තුලින් පුද්ගලයාගේ දියුණුව සාධනය වෙනවා යැයි ඔබ විශ්වාස කරන්නේ නම් මෙවැනි උත්සාහයන්ට ඔබේ පුද්ගලික සහාය දිය හැකියි.

ශ්‍රී ලංකාවේ බැස්ටියාට් සංගමය මෙන්ම මෙවැනි උත්සාහයන් හි බරපැණ පියැවෙන්නේ ඒවායේ වැදගත්කම අගයන ඒකීය පුද්ගලයන් විසින් කැමැත්තෙන් යවන මුදල් වලිනි.

“හරිහැටියම නොවූ, තවමත් නොවූ, කිසිසේත්ම නොවූ, යනාදි ලෙසින් බලාපොරොත්තු සිඳී බිඳී ගියා වූ ගොහොරුවේ ලැග ඔබ තුල දැවෙන ගින්න යළි ඇති කරගන්නට නොහැකි පුළිඟුවක් පුළිඟුවක් බැගින් නිවී යා නොදෙන්න. ලැබිය යුතු ජීවිතය මෙයැයි කියා තනිවම දරාගන්නා ඉච්ඡා භංගත්වයෙන් ඔබේ ජීවයේ වාසය කරන වීරයාට මිය යන්න ඉඩ නොදෙන්න … ඔබ පතන ලෝකය ජයගන්නට හැකියි. එය පවතියි. එය හැකියි. එය ඔබේ ය.” අයින් රෑන්ඩ්

වෙනත් ඕනෑම රැස්වීමක් සංවිධානය කරන අය හමුවේ පවතින අභියෝග වලට අමතරව, “නෛසර්ගිකව දුෂ්ට වූ ධනවාදය” ගැන අහන්නට ආරාධනා යවන්නේ කෙසේදැයි කියන ගැටළුවට බැස්ටියාට් සංගමය මුහුණ දෙයි!!!!

ඒත් මෙතෙක් කාලයක් ලෝකය පුරා මිනිසුන්ව රවටා තැබුවත්, එයින් මිදෙන්නට ක්‍රමවේද සොයාගන්නා මිනිසා අනතුරුව සදාචාරාත්මක වන්නේ ධනවාදයම පමණයි යන සත්‍යය අවබෝධ කරගනියි.

එය අපි අවබෝධ කරගෙන ඇත්නම් ඒ ගැන අනික් අය දැනුවත් කරන්නට ඇයි අපිට අයිතියක් නැද්ද?

වෙළඳපොලට මහජන භාණ්ඩ සැපයිය නොහැකි යැයි කීම

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 29, 2015

bastiatbanner1

සිරස්තලයේ දුර්මතය අල්ලා ගත් අය සිතන්නේ මෙහෙමයි: මම ඇපල් ගෙඩියක් කද්දී, ඔබට කන්න නොහැකි නම්, එය තරඟයකි. එහෙත් මම චිත්‍රපටියක් ප්‍රදර්ශනය කරද්දී අනෙක් අය එය දකිනවාට මම අකමැති නම්, මට සිනමා ශාලාවක් හදා ගාස්තුවක් නොගෙවන අය එළියේ තියන්නට සිද්ධ වේ. තරඟයක් නැති හා අනිත් අයට පරිභෝජනයට නොලැබෙන්නට හදන සමහර භාණ්ඩ අධික වැයෙන් යුතුයි. ඒවා හදන්නට වෙළඳපොලට නොහැකියි. මොකද හැමෝටම උවමනා වෙන කෙනෙක් ඒවා හදන තුරු බලා සිටින්නටයි. මට එහි නිෂ්පාදනයේ වැය අධික නිසා එය නිර්මාණයට කිසිම දිරිදීමනාවක් ලැබෙන්නේ නැත. අනෙකා ද එය එසේම දකියි. එවැනි භාණ්ඩ නිර්මාණයට රජය ඉදිරිපත් විය යුතුයි. එලෙසකින් පමණක් ඒවා බිහිවේ. ආරක්ෂාව, නීති පද්ධතිය පමණක් නොව අධ්‍යාපනය, ප්‍රවාහන සේවා, සෞඛ්‍ය පහසුකම් සහ වෙනත් බොහෝ දේවල් මීට අයිතියි. ඒවා සපයන කාර්ය භාරය වෙළඳපොල ඉටු කරාවි යැයි විශ්වාසයක් තබන්නට නොහැකියි. මොකද ඒවායේ ගාස්තු නොගෙවෙන අය ඒවා පාවිච්චි කරන නිසයි. හැමෝම ගෙවන්නට අකමැති වෙන එහෙත් පාවිච්චියට කැමති අය නිසා මෙවැනි දේවල් සපයන්නට හැකියාව ඇත්තේ ආණ්ඩුවට පමණයි.

මහජන භාණ්ඩ රජය විසින් සැපයිය යුතුය යන්න බහුල වශයෙන්ම වැරදියට අල්ලා ගත්තා වූ අර්ථ ශාස්ත්‍රයේ තර්කයයි. භාණ්ඩ පරිභෝජනයට තරඟයක් ඇත් ද නැත් ද යන්න සෑම අවස්ථාවක දී ම භාණ්ඩයක නෛසර්ගික වූ ලක්ෂණයක් නොවේ. ඒත් පරිභෝජනය කරන සංඛ්‍යාව අනුව, පිහිනුම් තටාකයක දෙන්නෙක්ට පිහිනන්නට ලැබෙද්දීට වඩා එහි දෙසීයයක් පිහිනන්නට එද්දී එතැන දැඩි තරඟයක් ඇතිවේ. එසේම, බහිෂ්කරණය නොහොත් පිරිසකට පමණක් ඉඩ දී අනෙකුත් අයට ඉඩ නොදීම හැම විටම සෑම භාණ්ඩයකටම බලපාන ලක්ෂණයකි. මගේ ඇපල් ගෙඩි ඔබ කා දමාවි යැයි බියක් ඇත්නම් මම ඒවා ආරක්ෂා කරගත යුතුයි. පරිභෝජනයේ දී තරඟයක් නැති භාණ්ඩ (ඔබ ක්‍රිකට් මැච් එකක් නරඹන නිසා මටත් එය නරඹන්නට හැකියාව තිබීම) බිහි වෙන්නේ ව්‍යවසායකයන් විසින් ගාස්තුවක් නොගෙවන අයව ඉවත් කිරීමට ආයෝජනය කර ඇති හෙයිනි.

එයාකාරයෙන් භාණ්ඩ වල නෛසර්ගික ලක්ෂණයක් නොවන්නා සේ ම, මහජන යැයි සැලකෙන බොහෝ භාණ්ඩ වල ලක්ෂණය නම් ඒවා දේශපාලන තීරණ මත මිල පදනමක් නොමැතිව පිරිසකට පමණක් සීමා නොවෙන සේ පැවතීමයි. ඉතින් රජයක් “මහාමාර්ග” නිෂ්පාදනයේ යෙදෙන විට, පුද්ගලික ව්‍යවසායකුට “මහාමාර්ග” නිෂ්පාදනය කෙසේ කළ හැකි වටහා ගැනීම අසීරුයි. කිසිදු ගාස්තුවක් නොගෙවා යා හැකි පාරවල් සමඟ පුද්ගලික ව්‍යවසායකයා තරඟ කරන්නේ කෙසේදැයි පහදා ගැනීම අසීරු වෙයි. ඒත් මෙහි දී සැලකිල්ලට පාත්‍ර නොවන්නේ මහාමාර්ග යනු සත්‍යයෙන්ම නොමිලේ ලැබෙන්නක් නොවන බවයි. ඒවා බදු මගින් යැපෙන (බදු නොගෙවා සතුටුවීමේ කටුක බහිෂ්කරණය යනු සිරබන්ධනයයි) පද්ධතියකි. මිල ගණන් දකින්නට නොලැබීම යනු අකාර්යක්ෂම බවේ ප්‍රධාන හේතුව ද වේ. වාහන තදබදය යනු අත්‍යාවශයෙන්ම අගයක් වැඩි තැන්වලට නිසි සම්පත් බෙදා නොහැරීමයි. මිල ගණන් ගැන දැනුමක් ලැබෙන්නේ නැති කළ එය සිද්ධ කළ නොහැකියි. අලුතින් හටගත් ප්‍රවණතාවය වනුයේ ලෝකය පුරාම මහා මාර්ග වලට මිල ගණන් හැදීමයි. එහෙයින් මහාමාර්ග සඳහා රජය ප්‍රතිපාදන සැපයිය යුතුය යන මහජන භාණ්ඩ තර්කයට දැන් පහරක් එල්ල වී ඇත.

වෙළඳපොලට සැපයිය නොහැකි යැයි අවලාද කියන මහජන භාණ්ඩ රාශිය අතරට ප්‍රදීපාගාර සිට අධ්‍යාපනය දක්වාත් එසේම මහජන ප්‍රවාහන ප්‍රතිපත්තීන් ද හඟවන්නේ සාමාන්‍යයෙන් කියන මහජනත්වය යනු යුක්ති සහගත නොවූවක් නැත්නම් අනවශ්‍ය පමණින් වැදගත්කමක් දෙන ලද්දක් කියායි.

රාජ්‍ය මැදිහත්වීමෙන් පමණක් සමහර භාණ්ඩ නිපැදවීමට හැකි යැයි කියන තර්කයෙන්ම ලැබෙන තවත් තර්කයක් වෙන්නේ මිල ගණන් වලින් සිද්ධ නොවෙන “බාහිරව පවතින” ගණුදෙනු ඇති බවයි. මේ නිසා අධ්‍යාපනය ලබන අයට ඇති යහපතට වඩා වැඩියෙන් පැතිර පවතින යහපතක් අධ්‍යාපනය හැමටම විවෘත වීම පමණකින් ලැබේ යැයි විශ්වාසයක් ද ඇත. ඒ නිසා බදු වලින් අධ්‍යාපනයට වැය කරන මුදල් හැම විටම ඉහළ දමන්නට අවශ්‍ය යැයි පොදු ජනමතයක් බිහි වී ඇත.

එහෙත් අනෙක් අයට ලැබෙන යහපත වැඩියෙන් හෝ අඩුවෙන් වුවත්, අධ්‍යාපනයක් ලබන්නා එයින් ලැබෙන යහපත වෙනුවෙන් ඒ සඳහා අවශ්‍ය පමණින් ආයෝජනයක් ඊට කරන්නෙකි. වර්තමානයේ දත්ත පෙන්වන්නේ රජය විසින් ඒකාධිකාරයක් පිහිටුවාගෙන අධ්‍යාපනය සපයද්දී ඔවුන් ලබා දෙනවා කියන යහපත් අධ්‍යාපනය දුප්පතුන් අතර ඉන්නා ඉතාමත් දුප්පතුන්ට නොලැබෙන බවයි. ඒත් ඒ දුප්පතුන් ද තම තම හැකියාව පමණින් ඔවුන්ගෙ දිළිඳු වත්කම් වලින් සෑහෙන කොටසක් තම දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය පිණිස ආයෝජනය කරති. බාහිරව පවතින සාධක ඔවුන්ගේ දරැවන්ගේ අධ්‍යාපනයෙන් උත්පාදනය වුව ද, ඒ ගැන සිතමින් ඔවුන් තම දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනයට ඔවුන්ගේ මුදල් වැය කිරීම නවත්වන්නේ නැත.

මහජන භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කාර්යක්ෂම ලෙසින් කරන්නට වෙළඳපොලට බැරි යැයි කියා ගෙනෙන තර්ක කිසිවක් ආණ්ඩුවට එය කාර්යක්ෂම ලෙසින් කරන්නට හැකි යැයි පෙන්නුම් කරන්නේ නැත. ඒ තර්ක වලින්ම වැඩියෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ ආණ්ඩුවට මහජන භාණ්ඩ කාර්යක්ෂම නිෂ්පාදනය බැරි බවයි.

අවම පාලනයකින් යුතු යුක්ති සහගත වූ පාලනයක් හොඳ මහජන සේවයකි. පුරවැසියන් අතර එවැනි පාලනයක් තුල දී වෙන පරිභෝජනය ප්‍රතිවිරෝධයෙන් තොර වීම නිසා යහපත සැලසේ. චන්දය නොදමන දරුවන් වැනි අයව එයින් ඉවත් කිරීම වැය අධික වන නිසා එවැන්නක වාසි සියල්ලන්ටම පරිභෝජනයට ඉඩ ලැබේ.

යුක්ති සහගත සහ කාර්යක්ෂම ආණ්ඩුවක් ගෙනෙන්නට චන්ද දායකයන්ට සහ දේශපාලනඥයන්ට ඇති හැකියාව ප්‍රශංසා කළ හැකි වූවක් නොවේ. විශේෂයෙන්ම ව්‍යවසායකයන් සහ පාරිභෝගිකයන් සහයෝගීතාවයෙන් මහජන භාණ්ඩ ගණුදෙනු කරන වෙළඳපොල හා සසඳා බලද්දී එය පැහැදිලිව දකින්නට ලැබේ.

එයින් කියැවෙන්නේ ආණ්ඩුවක් මහජන භාණ්ඩ නිෂ්පාදනයේ කිසිත් භූමිකාවක් කිසිදිනක නොගත යුතු යැයි කියා නොවේ. නමුත් පුරවැසියන් හැටියට ආණ්ඩුවට වැඩි වැඩියෙන් දිගින් දිගටම මහජන භාණ්ඩ නිෂ්පාදනයේ වගකීම බාර දීමෙන් වැළකිය යුතු කියායි. වැඩියෙන් වගකීම් රජයට බාර දෙනවිට එයට එය හරි හැටියට කරගෙන යෑමට හැකියාව අඩු වී යයි. විශේෂයෙන්ම දැනටමත් විශේෂ වරප්‍රසාදයක් හිමිකරගත්තා වූ රටේ පුරවැසියන්ගේ ආරක්ෂාව සැලසීම වැනි මහජන භාණ්ඩයක් කාර්යක්ෂමව නිෂ්පාදනය නිසි සේ කරගෙන යෑමට එහි දී රජයට අපහසු වෙයි.

මාර්තු 31 වැනිදා පෙව 11ට කොළඹ 5, ශ්‍රී සම්බුද්ධ ජයන්ති මන්දිර ශාලාවේ දී පැවැත්වෙන “ධනවාදයේ සදාචාරාත්මක බව” දේශනයේ කථිකයා වන ටොම් ජී. පාමර් ලියූ “වෙළඳපොල මිථ්‍යාවන් විස්සක්,” යන ලිපිය ඇසුරිනි.

පරිපූර්ණත්වය සොයමින් යථාර්ථය නොසැලකීම

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 27, 2015

bastiatbanner1

වෙළඳපොලක් සාර්ථක ලෙස වැඩ කරන්නේ අපරිමේය පිරිසක් පරිපූර්ණ තොරතුරු සහිතව එකිනෙක අතර වෙනසක් නොමැති වෙළඳ ද්‍රව්‍ය ගණුදෙනු කරන්නේ නම් පමණක් යැයි තවත් බහුලව පැතිර ඇති දුර්මතයකි.

පරිපූර්ණ තරඟකාරීත්වයෙන් යුතු වෙළඳපොලක ඒකීය පුද්ගලයෙක් මිල දී ගැනීමේ හෝ විකිණීමේ මිල ගණන් වලට බලපෑමක් සිදු නොකරයි යැයි මේ අය කියති. එසේම ඔවුන් පරිපූර්ණ වෙළඳපොලේ නිෂ්පාදන සියල්ල ස්වකීල (homogenous) වේ යැයි කියති. නිෂ්පාදන සහ මිල ගණන් ගැන ලැබෙන තොරතුරු වැයකින් තොර යැයි කියති. පවතින වෙළඳපොල පරිපූර්ණ තරඟකාරීත්වයකින් යුතු නැතැයි කියති. එහි දී ඔවුන් යෝජනා කරන්නේ පවතින වෙළඳපොල පරිපූර්ණ නොවන නිසා ආණ්ඩුව මැදිහත් වී වරද නිවරද කළ යුතු යැයි කියායි.

ආර්ථික ගණුදෙනු පැහැදිලි කරගැනීමට විසංයුක්ත ආදර්ශයන් උපකාර වෙන අවස්ථා ඇත. ඒත් න්‍යයාත්මක විසංයුක්ත සඳහා “පරිපූර්ණ” වැනි අදහස් ගණනාවක් හැඟවෙන වචනයක් යොදා ගනිද්දී, දරුණු හානියක් සිද්ධ කරන්න පුළුවනි.

වෙළඳපොලේ යම් තත්වයක් “පරිපූර්ණ” තරඟකාරීත්වයෙන් යුතු සේ නිර්වචනය කරන්නට යද්දී, එවිට අනෙක් සියල්ලම යම් ආකාරයකින් “අසම්පූර්ණ” වෙන නිසා, ඒවා වැඩි දියුණු කළ යුතු යැයි හැඟවේ.

කාට ද ඒ වෙළඳපොල වැඩි දියුණු කරන ආයතනය පැවරෙන්නේ?

ලංකාව පුරා නොමිලේ බෙදන සේවයක් සියල්ලන්ටම සෙත සැලසෙන අනගි ලෙසකින් පවත්වාගෙන යා හැකි සමාජවාදී ක්‍රමයක් ලොව ඇතැයි විශ්වාස කරන අය බොහෝ වෙති. තම වැය තමන්ට ගෙවා ගන්නට සිද්ධ වුවහොත් දුප්පතුන්ට අවශ්‍ය දේවල් ලැබෙන්නේ කොහෙන්දැයි ඇසීම මේ අයට පුරුදු සිරිතයි. සියළු දත්ත එය එසේ නොවන බව සනාථ කරද්දීත් මිනිසුන් සිය වත්කම් වලින් පරිත්‍යාගශීලී නොවෙන බව කියති. ඔවුනට අවශ්‍ය තම තමන්ගේ වත්කමෙන් පරිත්‍යාගයට ඉඩ දෙනවා වෙනුවට වත්කම් ඇත්තන් යැයි හඳුන්වාගත් ලද්දවුන් වෙතින් බලහත්කාරයෙන් උදුරා දුප්පතුන් යැයි හඳුනා ගන්නා ලද්දවුන්ට පරිත්‍යාග කරන බලය වෙනකෙකුට පැවරීමටයි. හිතුමතයේ තීරණය වෙන අසාර්ථක ක්‍රම වලින් දිගින් දිගටම මැදිහත්වීම් වලින් කාගෙන් අරන් කාට බෙදන්නේ ද යන බලයේ දිගටම රැඳී සිටීමට පාලක පංතියකට බලය පැවරෙයි.

“පරිපූර්ණ” තරඟකාරීත්වය යනු පරිකල්පන ආදර්ශයක් පමණි. එයින් අපට වැදගත් දත්ත අපෝහනයට ඉඩක් පෑදෙයි. සම්පත් කෙසේ යොදා ගැනෙනවා ද යන්න තීරණයට ලාබය මුල් වීම ඒ තුලින් දකින්නට ලැබේ. සාමාන්‍යයෙන් පවතිනවාට වඩා යම් වෙළඳ ද්‍රව්‍යයකට ලාබ වැඩි වෙද්දී තරඟකරැවන් විසින් සැපයුම වැඩි කරන්නට එක් රොක් වෙති. එවිට මිල පහළ යයි. ලාබ අඩු වේ.

මුදල් සල්ලි (cash) කොපමණක් තබා ගන්නවා දැයි යන අවිනිශ්චිත තත්වයේ දී ද අපිට එය පහදා ගත හැකියාව ලැබෙන්නේ මුදල් කාසි පිළිබඳ තොරතුරු අසම්පූර්ණ බැවිනි. තොරතුරු සඳහා වැයක් නැතිනම් එවිට හැමෝම තම මුදල් සියල්ල ප්‍රතිලාභ ලැබෙන අවස්ථාවේ එළියට ගත හැකියාව ලැබෙන පරිදි ආයෝජනය කරනු ඇත. නමුත් මුදල් සල්ලි කියා දෙයක් පවතින බැවින් පෙන්නුම් කරන්නේ තොරතුරු හිඟයේ ඇති ලක්ෂණයකි.

“පරිපූර්ණ” තරඟය යනු වෙළඳපොල වැඩි දියුණු කරන්නට දෙන මාර්ගෝපදේශකයක් නොවේ. එය සත්‍ය ලෝකයේ තරඟ කොන්දේසි වලින් විසංයුක්ත කරගත් වෙළඳපොල ක්‍රියාවලිය ගැන පරිකල්පන ආදර්ශයක් සඳහා යොදාගන්නා දුර්වලතා පිරි පදයක් පමණි.

යම් රජයකට “පරිපූර්ණ” ලෙසකින් වෙළඳපොල හසුරැවන්නට හැකි ආයතනයක් වෙන්නට නම්, එම රජය ද “පරිපූර්ණ” ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිපත්ති වලින් යුතු වේ යැයි අපි අපේක්ෂා කරමු. එනම් අපරිමේය චන්දදායකයන් සහ චන්ද අපේක්ෂයක් විසින් කිසිම ප්‍රතිපත්තියක් ඒකීය පුද්ගල බලපෑමකින් තොරව කරනවා යන්නයි. සියළු ප්‍රතිපත්ති ස්වකීල බවත්, ඒ ප්‍රතිපත්ති වලට යන වැය හා ප්‍රතිලාභ ගැන තොරතුරු කිසිම වැයකින් නොවන බවත් එහි දී ගම්‍ය වේ. එවැනි තත්වයක් කිසිම විටෙක විද්‍යාමාන නොවන්නකි.

ප්‍රතිපත්ති සමූහයක් අතරින් ඒ ඒ තෝරාගැනීම් කරද්දී තෝරා ගැනෙන්නේ සැබැවින්ම පවතින තෝරාගැනීම් අතරින් බව යන්න විද්‍යාත්මක ක්‍රමයට අනුකූල වූවයි. ඉහත ඡේදයේ විස්තර කර ඇති ආකාරය අනුව දේශපාලන තෝරාගැනීම් සහ වෙළඳපොල තෝරාගැනීම් යන දෙකම “අසම්පූර්ණ” වේ. එහෙනම් තෝරාගැනීම සිද්ධ විය යුත්තේ සත්‍ය ලෙසම පවතින වෙළඳපොල සහ දේශපාලන ක්‍රියාවලිය තුලින් මිසෙක “පරිපූර්ණ” යැයි කියන තත්වයක් හා සසඳා බලා නොවේ.

සැබෑ වෙළඳපොල යනු තොරතුරු සපයන්නට සහ එහි ගණුදෙනු කරන එකිනෙකාගේ යහපත පිණිස කටයුතු කරන්නට අනේක විධි වලින් සහාය වෙන්නකි.

මිනිසුන්ට තොරතුරු සොයාගන්නට සහ සහයෝගීතාවයෙන් කටයුතු කරන ක්‍රමවේද සඳහා රාමුවක් වෙළඳපොල සපයා දෙයි. දැන්වීම්, ණය සපයන ආයතන, ප්‍රසිද්ධිය, වෙළඳ ද්‍රව්‍ය හුවමාරැවට, වෙළඳ කොටස් හුවමාරැවට, සහතික නිකුත් කරන මණ්ඩල, සහ වෙනත් ආයතන බොහොමයක් වෙළඳපොල තුලින්ම බිහිවෙන්නේ එකිනෙකාගේ යහපත සාධනය සහයෝගීතාවයෙන් කරගන්නටයි.

පරිපූර්ණ නැතැයි කියා වෙළඳපොල එපා කියන්නේ නැතිව අපි තවත් සොයා බැලිය යුත්තේ මිනිස් සුභ සාධනයේ අසම්පූර්ණතා වැඩි දියුණු කරලීමට වෙළඳපොල තුලින් පොට පාදා ගැනීමටයි.

අවසාන වශයෙන් කිය යුතුව ඇත්තේ, තරඟය යන්න වැඩියෙන් හොඳට හඳුනා ගන්නට නම්, එය වෙළඳපොල තත්වයක් හැටියට නොව ප්‍රතිවිරෝධී චර්යාත්මක ක්‍රියාවලියක් (process of rivalrous behavior) ලෙසින් දැකිය යුතුයි. ව්‍යවසායකයන්ට අනෙකුත් ව්‍යවසායකයන් හා තරඟ කරන්නට වෙළඳපොලට ඇතුල් වෙන්නට නිදහස ඇත්නම්, පාරිභෝගිකයන්ට තමන් කැමති නිෂ්පාදකයන්ව තෝරා ගන්නට නිදහස ඇත්නම්, එවිට පාරිභෝගිකයන්ගේ හැදියාවට තරඟ කරන නිෂ්පාදකයන් අතර ඇති ප්‍රතිවිරෝධී (rivalry) චර්යාව නිසා වැඩියෙන් වාසි ලැබෙන්නේ පාරිභෝගිකයන්ටයි.

මාර්තු 31 වැනිදා පෙව 11ට කොළඹ 5, ශ්‍රී සම්බුද්ධ ජයන්ති මන්දිර ශාලාවේ දී පැවැත්වෙන “ධනවාදයේ සදාචාරාත්මක බව” දේශනයේ කථිකයා වන ටොම් ජී. පාමර් ලියූ “වෙළඳපොල මිථ්‍යාවන් විස්සක්,” යන ලිපිය ඇසුරිනි.

තොරතුරු සපයන්න කියා කරන තොරතුරු අවහිරය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 26, 2015

bastiatbanner1

සර්ව සම්පූර්ණ තොරතුරු මත වෙළඳපොල රඳා පවතී යැයි ද, තොරතුරු සපයන්නට ආණ්ඩුවේ රෙගුලාසිකරණය අවශ්‍ය වේ යැයි ද වෙළඳපොල ගැන වූ තවත් දුර්මතයකි.

මේ දුර්මතයේ සිටින අය කියන්නේ, වෙළඳපොල කාර්යක්ෂම වීමට නම් වෙළඳපොලේ සියළු දෙනාම තම තමන්ගේ ක්‍රියාවන් නිසා ඇතිවන වැය කුමක්දැයි සම්පූර්ණයෙන් දැන සිටිය යුතු බවයි. කට්ටියකට අනෙක් අයට වඩා වැඩියෙන් තොරතුරු ඇතිනම්, එවිට ඒ අසසමිතියන් නිසා අකාර්යක්ෂම වූ ද, අයුක්ති සහගත වූ ද ප්‍රතිඵල ගෙනෙන බවයි. ප්‍රතිඵල කාර්යක්ෂම කරනු සඳහාත් යුක්ති සහගත කරනු සඳහා ආණ්ඩුවක් මැදිහත් විය යුතු බව මේ දුර්මතයේ එල්බ ගත් අය පවසති.

වෙනත් අපිට අවශ්‍ය සෑම දෙයක්ම ලෙසින්, තොරතුරු ද සෑම විටම මිල අධික බවකින් යුතු වූවකි. එනම්, අපිට එයින් වැඩියෙන් ලබන්නට නම් යමක් ඒ වෙනුවෙන් කැප කරන්නට සිද්ධ වේ.

තොරතුරු යන්න ද වෙළඳපොලේ හුවමාරැ වන නිෂ්පාදනයක් වෙයි. උදාහරණයක් වශයෙන් අපි තොරතුරු ඇතුලත් පොත් මිල දී ගනිමු. ඒ පොතේ අඩංගු තොරතුරු අපි අත්හරින මුදලට වඩා වැඩි යැයි අපි සලකන නිසයි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රය වැඩ කරන්නට තොරතුරු කොතරම් අවශ්‍ය සේ ම, වෙළඳපොල වැඩ කරන්නටත් ඊට වඩා වැඩි තොරතුරු ප්‍රමාණයක් අවශ්‍ය නැත.

වෙළඳපොලේ ගැවසෙන අයට තොරතුරු ඉහළ වැයක් යන්නක් යැයි කියද්දී, ඒ අයම විසින් දේශපාලනයේ ගැවසෙන අයට තොරතුරු කිසිත් ගාස්තුවකින් තොරව ලැබෙන්නේ යැයි කියන්නේ ද, එය ඉතාමත් විනාශකාරී වූ අතාත්වික තත්වයක් මවා පෑමකි.

දේශපාලනඥයන්ට සේ ම, චන්දය ප්‍රකාශ කරන්නාට ද, සර්ව සම්පූර්ණ තොරතුරු ලබාගත හැකියාවක් නැත.

විශේෂයෙන්ම, අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට තොරතුරු රැස් කරන්නට දේශපාලනඥයන්ට සහ චන්දදායකයන්ට ඇති දිරිගැන්වීම වෙළඳපොලේ කටයුතු කරන්නෙක්ට වඩා අඩුවෙන් වූවකි. මන්ද ඔවුන් වියදම් කරන්නේ තමන්ගේ මුදල් නොවන නිසයි. චන්දදායකයා නොමිලේ WiFi ගෙනෙන්නට කැමති යැයි චන්දය ප්‍රකාශ කිරීමේ දී ඔහු එකඟතාවය පෙන්වන්නේ රජයේ මුදල් වැය කිරීමට මිසෙක ඔහුගේ පසුම්බියෙන් මුදල් ඊට ගෙවීමට නොවේ. නොමිලේ WiFi ගෙනෙනවා යැයි යෝජනා කරන දේශපාලනඥයා ද එහි වැය ගෙවන්නට පොරොන්දු වෙන්නේ ඔහුගේ පසුම්බියෙන් ද නොවේ.

නමුත් වෙළඳපොලේ බඩුවක් මිල දී ගන්නා වියදම් කරන්නේ තමන්ගේම මුදල්. ඒ නිසා කැමැත්ත ප්‍රකාශ කරන භාණ්ඩය ගැන හැකි තරම් පමණින් තොරතුරු එක්රැස් කරගැනීමට තමන්ගේ මුදල් වැය කරන්නා ප්‍රවේශම් වෙයි.

දොස්තරවරැන්ට හැම විටම වෛද්‍ය කටයුතු ගැන රෝගීන්ට වඩා වැඩියෙන් දැනුමක් ඇත. අපේ රෝග අපි සුව කරන්නට නොයා අපි වෛද්‍යවරැ වෙත යන්නේ ඒ නිසයි. කොයි දොස්තර ද ලෙඩ සුව කරන්න සමර්ථ, ලැබෙන ප්‍රතිකාර නිවැරදි ද, ඒ දැනුම සඳහා අවශ්‍ය ගාස්තුවට වඩා වැඩියෙන් ගෙවනවා ද, යනාදිය ඒ නිසා පාරිභෝගිකයා නොදන්නවා යැයි චෝදනා එල්ල වෙයි.

ඊට පිළියම හැටියට රජය විසින් වෛද්‍යවරුන්ට බලපත්‍රයක් දීම නිර්දේශ කෙරෙයි. බලපත්‍රයක් සතු වෛද්‍යවරයා ප්‍රතිකාර කරන්නට සුදුස්සෙක්, සමර්ථ වූවෙක්, සහ වගකිව යුතු වූවෙක් යන්න ගැන ජනතාවට සහතිකයක් ප්‍රදානය වෙයි.

නමුත් වෛද්‍ය වෘත්තිය සේ ම, අනෙක් වෘත්තීන් දිහා බලද්දීත්, බලපත්‍ර සතු අය ගැන කරන ලද අධ්‍යයන වලින් පෙනී යන්නේ එය එසේ නොවන බවයි.

බලපත්‍ර නිකුත් කිරීම ද්වීමය වූවකි. එක්කෝ බලපත්‍රයක් ඇත. නැත්නම් බලපත්‍රයක් නැත.

ඊට වෙනස් ක්‍රමාන්ව ලෙසකින් සහතික ඉදිරිපත් කිරීමක් වෙළඳපොල තුලින් ලැබේ. ඉල්ලුම වැඩි දොස්තරවරැ සිටිති. ඉල්ලුම අඩු දොස්තරවරැ සිටිති. සෞඛ්‍ය පහසුකම් සැමට එකසේ නොමිලේ බෙදනවා යැයි කියන රටවල ද එවැනි අය සිටිති!!!

වෘත්තියක යෙදෙන අයෙක් බලපත්‍රයේ කොන්දේසි උල්ලංඝණය කරද්දී එය රජය විසින් අහෝසි කරයි. වෘත්තියට නොගැලපෙන සේ කටයුතු කිරීම යන කොන්දේසියේ දී ඇමෙරිකන් වෛද්‍යවරැ විසින් දැන්වීම් දැමීමත් වෘත්තීමය ගෞරවය රකින කොන්දේසියක් උල්ලංඝණයකි. දැන්වීම් යනු ඉදිරිපත් කරන භාණ්ඩ හා සේවා මොනවා ද, ඒවායේ ප්‍රමිතිය කුමක් ද, ඒවායේ මිල ගණන් කෙසේද යනාදී තොරතුරු සපයන්නට වෙළඳපොල පරිනාමය වී ඇති ආකාරයයි.

ඉතින් බලපත්‍ර නිකුත් කිරීම යනු තොරතුරු අසසමිතියට ඇති විසඳුම නොව එහි හේතු කාරකයයි.

අපට ගැලපෙන ආර්ථික ක්‍රමවේද ලියූ රොහාන් සමරජීව විසින් ලංකාවේ කොණ්ඩ අලංකාරයේ යෙදෙන අයට ඇමෙරිකාවේ මෙන් බලපත්‍ර නිකුත් කළ යුතු යැයි නිර්දේශ කර තිබුණි. එය ඇමෙරිකාවටත් නොගැලපෙන ආර්ථික ක්‍රමවේදයකි. බලපත්‍රයෙන් ලාබයක් ලබන්නේ එය නිකුත් කරන ප්‍රාන්ත රජයයි. පාරිභෝගිකයා නොවේ. බලපත්‍රයක් තිබුණ පමණින් වෘත්තියේ යෙදෙන්නා කොණ්ඩ අලංකාරයේ යෙදෙන්නට කොතරම් සුදුසු වූවෙක් ද, කොතරම් සමත් වූවෙක් දැයි දැනගන්නට කිසිත් හැකියාවක් නැත. එම පොතේ වූ බොහොමයක් ආර්ථික ක්‍රමවේදයන් කිසිම රටකට ගැලපෙන්නේ නැති බව මීට කළින් ඒ පොත කියවන්නට ලැබුණ පසු සටහන් තැබුවෙමි. නිවැරදි ක්‍රමවේදය කියා දෙන්නට මෙහෙන් කෙනෙක් ලංකාවට එවන්නේ ඒ නිසයි!!!!

මාර්තු 31 වැනිදා පෙව 11ට කොළඹ 5, ශ්‍රී සම්බුද්ධ ජයන්ති මන්දිර ශාලාවේ දී පැවැත්වෙන “ධනවාදයේ සදාචාරාත්මක බව” දේශනයේ කථිකයා වන ටොම් ජී. පාමර් ලියූ “වෙළඳපොල ගැන මිථ්‍යාවන් විස්සක්” යන ලිපිය ඇසුරිනි.

අනවශ්‍ය ගෞරවය සහ වැරදි මතයේ එල්බ සිටීම

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 24, 2015

ගෞරවය: අයෙක්ව හෝ දෙයක් ඔවුන්ගේ හැකියාවන්, ගුණාංග නැත්නම් ජයග්‍රහණයන්හි ප්‍රතිඵල තුලින් දැඩි සේ අගය කිරීම

තම දරැවාට ශිෂ්ඨ සම්පන්න වූ වැඩිහිටියෙක් වෙන්නට මාර්ගය පෙන්වා දුන් අම්මා තාත්තාට ගෞරවයක් පුදන්න අවශ්‍ය ද?

කම්හලේ සේවකයා වැඩ මුරය අවසන් කළා යැයි ඔහුට ගෞරවයක් පුදන්න අවශ්‍ය ද?

රෝහලේ වෛද්‍යවරයා ලෙඩුන් සුව කළා යැයි කියා ඇයට ගෞරවයක් සමාජයෙන් ලැබිය යුතු ද?

පුද්ගලික ව්‍යාපාරිකයෙක් මෙතෙක් වෙළඳපොලේ නොතිබූ භාණ්ඩයක් නිර්මාණය කර එයින් පාරිභෝගිකයන් සතුටු කරමින් නව රස්සාවල් බිහි කළා යැයි ගෞරව දැක්විය යුතු ද?

රටේ නායකයෙක් අල්ලස් නොගත්තා යැයි කියා ඒ ගැන ගෞරවයක් හිමි විය යුතු ද?!!!!

නැතිනම් ඒවා ඒ ඒ අය විසින් එසේ ඉටු කරනු ඇතැයි අපි සාමාන්‍යයෙන් බලාපොරොත්තු විය යුතු දේවල් ද?!!!!

ඒත්, ඉපදුන හැටියේ දරැවන් මරා දමන දෙමව්පියන්, ජවයෙන් යුතුව වර්ජනයට දුවන ඒත් වැඩට කම්මැලි සේවකයන්, දිවිනසා ගන්නට ජනේල වලින් පනින්නට හිතෙන තරමට ලෙඩුන්ට අතවර කරන වෛද්‍යවරැ, පාරිභෝගිකයන් රවටන ව්‍යාපාරිකයන්, අල්ලස් ගන්නා දේශපාලනඥයන් ගැන නිතර ඇහෙද්දී ජනතාව හුරු වී සිටින්නේ තමනට නියමිත කාර්ය භාරය ඉටු කරන අයව ගෞරවයෙන් පිදිය යුත්තන් සේ දකින්නට ද?!!!

තම යුතුකම් හා වගකීම් පැහැර හරින අය බහුල වූ පමණින්, සමාජයේ තමන් විසින් කළ යුතු වූවේ යෙදෙන්නාට ගෞරවයක් දීම අනවශ්‍ය වූවකි. යුතුකම් හා වගකීම් පැහැර හැරීම සාමාන්‍යයක් යැයි සිතන, වැරැද්ද නිවැරද්ද කුමක්දැයි හරිහැටියට නොදත්, විකෘති සමාජයක් එවිට බිහි වෙයි.

මගේ මතයට ගෞරවයක් ලැබෙන්නේ අනුන්ගේ මතයකට ගෞරවයක් දැක්වීමෙන් පමණක් ද? මෙය පටලවා ගත් අය බොහොමයක් අනුන්ගේ මත සියල්ලටම ගෞරව කළ යුතු යැයි කියති. හිට්ලර්ගේ මතයට ගෞරව කළ යුතු ද? නැත්නම් ඔහුගේ මතය විනාශකාරී වූවක් යැයි කියා එය පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරමින් ඔහුට යම් මතයක පිහිටා සිටිත හැකි අයිතිය පමණක් බාරගත යුතු ද? හිට්ලර් හෝ ඔසාමා බින් ලාඩන් හෝ ප්‍රභාකරන් හෝ යම් මතයක එල්බ සිටි පමණින් සිද්ධ වෙන හානියක් නැත. හානිය ඇතිවෙන්නේ ඔවුන් ඒ මතය තුලින් හානිකර ආකාරයෙන් ක්‍රියා කරන්නට පටන් ගන්නා විටයි. අපි මතයට එරෙහි වී එය ප්‍රතික්ෂේප නොකරන්නේ ද, එහි දී ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන්ට එරෙහි වීමේ හැකියාව ද අහිමි කර ගනිමු.

අපි හැකිතරම් උත්සාහ ගත යුත්තේ පවතින දුර්මතයන් බිඳ හෙළන්නටයි. එවිට සමාජය ප්‍රකෘති තත්වයකට ගෙන එන්නට හැකියාව ලැබේ. ආසියාවේ ජීවත් වෙන නිසා හෝ ලංකාවේ ජීවත්වන නිසා කියා මිනිසාට උපතින් පිහිටා තිබෙන යමක් අවබෝධයට හැකියාවේ කිසිත් අඩුවක් නැත. අඩුව ඇත්තේ ඔවුන්ට නිතර දෙවේලේ බෙදන දහ ජරාව වෙනුවට ජීවිතයට වැදගත් අදහස් ලැබීමේ දැඩි හිඟකම පමණයි.

වෙළඳපොල වෙත විශ්වාසය තබාගත හොත් ඒකාධිකාරයන් බිහිවෙනවා ඇතැයි යන්න තවත් බහුලව බෙදන ලද, විමසිල්ලෙන් තොරව අදහන දුර්මතයකි. මේ අය හිතන්නේ ආණ්ඩුව මැදිහත් නොවුන හොත්, නිදහස් වෙළඳපොල ගැන විශ්වාස තැබීම නිසා, ලාභ සොයන සමාගම් විසින් සුළු නිෂ්පාදකයන්ව පළවා හැර විශාල සමාගම් ටිකක් පමණක් ඉතිරි වී සියළු භාණ්ඩ විකුණන අයිතිය අල්ලා ගනු ඇත කියායි. ඒකාධිකාරයන් බිහිකිරීම වෙළඳපොලේ ස්වභාවය යැයි ඔවුන් වරදවා වටහා ගෙන සිටිති. මේ අයගේ දෝෂ සහගත විශ්වාසය ආණ්ඩු යන මහජන පොදු යහපත සාධනයට පෙළඹී සිටින්නක් බැවින් ඔවුන් ඒකාධිකාරයන් මෙල්ල කරන්නට කටයුතු කරන බවයි.

ඒකාධිකාරය රකින්නේ ආණ්ඩුව ද නිදහස් වෙළඳපොල ද යන්න පැහැදිලිව පෙන්වන කදිම උදාහරණයක් මෑතක දී ලියුවෙමි.

තමන් කැමති කල්ලි සහ පුද්ගලයන්ට ඒකාධිකාරයන් පවරා දෙන්නට හැකියාව ඇත්තේ ආණ්ඩුවටයි. එය නිතර පාහේ කරන්නේ ද ආණ්ඩු විසිනි. වෙළඳපොලට ඇතුල් වෙන්නට හා එහි තරඟ කරන්නට යම් අයට ඉඩ දී අනෙක් අයට තහනම් කිරීම ඒකාධිකාරයයි.

නිදහස් වෙළඳපොල යනු ඕනෑම අයෙකුට ඊට එකතු වෙන්නත් එය අත්හැර යන්නත් හැකි තැනකි. කැමති අයෙකු වෙතින් මිල දී ගන්නට හෝ කැමති අයෙකුට විකුණන්නට හැකි තැනකි. වෙළඳපොලේ යම් ආයතනයක් අනෙක් අයට වඩා ලාභ උපයන්නට සමත් වෙන්නේ ද, එවිට ඒ ලාභ ආකර්ෂණය කරගන්නේ ඔවුන්ගේ තරඟකාරයන්වයි. එහි දී තරඟකාරයන් වැඩි වෙද්දී ලාබ අඩු වී යයි.

වෙළඳපොල විසින් නිතර පාහේ ඒකාධිකාරයන් බිහි කරනවා නම්, එහෙනම් මෙපමණ පිරිසක් ආණ්ඩුවලට හේත්තු වෙමින් ඒකාධිකාරයන් ලබා ගන්නට වෙහෙස වෙනවා දකින්නට අපිට ලැබෙන්නේ නැත. එවිට ඔවුන් තමන්ට වඩා බලයෙන් අඩු තරඟකාරයන් සහ පාරිභෝගිකයන් පරදුවට තබා වෙළඳපොල තුලින් ඒකාධිකාරයන් ලබා ගන්නවා ඇත. නමුත් අපිට වැඩියෙන් දකින්නට ලැබෙන්නේ පැරදෙන ආණ්ඩුවෙන් පැන දුව ගිහින් දිනපු ආණ්ඩුවට හේත්තු වෙන අය නොවේ ද?

වංචා දූෂණ අල්ලස් එදිනෙදා ජීවිතයේ සාමාන්‍ය අංගයක් හැටියට සලකන සමාජයක් ඒවායෙන් ගලවා ගන්නට හැකියාව ඇත්තේ දුර්මතයන් මොනවා දැයි කියා ඒ දුර්මතයන්හි එල්බ සිටීමෙන් දුක්විඳින්නේ ඔවුන්ම බව පහදා දීමෙනි. නැතිව දැන් සිටින පීඩකයන් පළවා හැර වෙනත් පීඩකයන්ට ඉඩ දීමෙන් නොවේ.

වෙළඳපොල තුලින් ඒකාධිකාරයක් බිහිවෙනවා යන දුර්මතය පිළිබඳව අදහස් ලියන්නේ, මාර්තු 31 වැනිදා පෙව 11ට කොළඹ 5, ශ්‍රී සම්බුද්ධ ජයන්ති මන්දිර ශාලාවේ දී පැවැත්වෙන “ධනවාදයේ සදාචාරාත්මක බව” දේශනයේ කථිකයා වන ටොම් ජී. පාමර් ලියූ “වෙළඳපොල ගැන මිථ්‍යාවන් විස්සක්” යන ලිපිය ඇසුරිනි.

ආදරය සහ මිත්‍රත්වය පිටාර ගලන්නේ කෙසේද?

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 23, 2015

විමසිල්ලකින් සොයා බැලීමකින් තොරව සත්‍යය යැයි අල්ලා ගෙන සිටින තවත් දුර්මතයක් නම් වෙළඳපොල නිසා ගිජු බව සහ ආත්මාර්ථකාමය වර්ධනය වෙන බවයි. එය විශ්වාස කරනවුන් කියනුයේ වෙළඳපොලේ ගැවසෙන මිනිසා අඩුම මිලට පමණක් බඩු හොයනවා කියායි. නැත්නම් ඉහළම ලාභ උපයනවා කියායි. ඒ හෙයින් වෙළඳපොල ගණුදෙනු කරන අය ගිජු බව සහ ආත්මාර්ථකාමයෙන් පමණක් පෙළඹෙන අනිත් අය ගැන නොතකන අය බවයි.

නමුත් විමසා බලන්නෙකුට පෙනී යන්නේ වෙළඳපොල යනු පුද්ගලයාගේ ගිජු බව හෝ ආත්මාර්ථකාමය වර්ධනය කරන හෝ අවහිර කරන තැනක් නොවන බවයි. වෙළඳපොලක් යනු වඩාත්ම පරාර්ථකාමී වූව මෙන්ම වඩාත්ම ආත්මාර්ථකාමී වූවටද එක සේ ඉඩ ලබා දෙන සාමකාමී තැනක් පමණි.

අනුන්ට උපකාර වනු පිණිස ජීවිතය කැප කරන අයත් ඒ අරමුණ සාක්ෂාත් කරගන්නට වෙළඳපොල භාවිතා කරයි. ඒ අය සේ ම තම වත්කම් වැඩි කරගන්නට වෙහෙසෙන්නා ද වෙළඳපොල භාවිතා කරයි. සමහර අය තම වත්කම් වැඩි කරගන්නේ අනුන්ට උදව් පදව් කරත හැකියාව වැඩි වර්ධනය කරගන්නටයි. බිල් ගේට්ස් මෙන්ම ජෝර්ජ් සෝරෝස් ද වර්තමානයේ මේ දෙවැනි කොටස පෙන්වන නිදසුන් වෙති. ඔවුන් මහා ධනස්කන්ධයන් උපයා ගැනීමේ තවමත් නියැළෙන්නේ ඔවුන්ගේ දානමය කටයුතු වලින් අනුන් උපකාර කිරීම සඳහායි.

තෙරේසා මව්තුමිය වැන්නියකට අවශ්‍ය තමන්ගේ වත්කමෙන් වැඩි පිරිසක් වෙනුවෙන් ආහාර පාන, ඇඳුම් හා ඖෂධ සපයන්නටයි. ඇයගේ උදව් පතා එන අයට ඒවා අඩු මිලට ගත හැකියාව ඇයට පාදා දෙන්නේ වෙළඳපොලයි.

වෙළඳපොල නිසා වත්කම් නිර්මාණය වෙයි. අනතුරුව සමාජයක අවසානාවන්තයන්ට උදව් පදව් කරන හැකියාව වැඩි වර්ධනය කරන්නේ ද වෙළඳපොලයි. දානපතියන්ට දානමය කටයුත්තේ යෙදෙන්නට හැකියාව පාදා දෙන්නේ වෙළඳපොලයි.

සාමාන්‍යයෙන් කරන වැරැද්දක් නම් මිනිසුන්ගේ අරමුණු සමඟ ඔවුන්ගේ “ස්වාර්ථය” ඈඳාගෙන අනතුරුව එය “ආත්මාර්ථකාමය” සමඟ පටලවා ගැනීමයි. වෙළඳපොලක ගණුදෙනු කරන ජනතාවගේ අරමුණු ඔවුන් ගැනම වූවක් බව සැබෑය. එහෙත් මගේ අරමුණ යනු මගේ පවුලේ සාමාජිකයන්, මගේ යහළුවන්, මගේ අසල්වැසියන් ගැනත් සමහර විට කිසිදා දැක හමු වී නොමැති අයගේ යහපත ගැනත් ඇති තැකීමකින් හටගත්තා වෙන්නට හැකියි.

ඉතින්, වෙළඳපොල යනු මගේ, මම දන්නා හඳුනන අයගේ පමණක් නොව කොහෙත්ම නොදන්නා අයගේ උවමනාවන් ගැන පවා තැකීමක් කරන්නට හැකි ලෙස නිර්මාණය වී ඇති තැනකි.

මිනිස් සමාජයක් වෙනුවෙන් අඩිතාලම වැටෙන්නේ ආදරය සහ මිත්‍රත්වය මතින් නොවේ. ආදරය සහ මිත්‍රත්වය යනු එකිනෙකාගේ යහපත පිණිස කටයුතු කරගනිද්දී, ලොකු කුඩා සෑම කල්ලියක් තුලින් ම, හටගන්නා ඵලදාවයි. එහෙම අන්‍යෝන්‍ය ප්‍රතිලාභයන් නොමැති නම් සමාජයක් බිහිවෙන්නේ නැත.

එකිනෙකාට යහපතක් සිද්ධ නොවනවා නම්, A කරන හොඳ B ට සිද්ධ වන හානිය නම්, එවිට ඔවුන් කිසිදාක ගණුදෙනුවක් නොකරති. කිසිදාක එකමුතුව වැඩ කරන අය නොවෙති. කිසිදාක මිත්‍රත්වයක් ඇතිකර නොගනිති.

සහයෝගීතාව විශාල වශයෙන් ඉවැඩි කරන්නේ වෙළඳපොලයි. කවදාවත් පුද්ගලිකව නොදන්නා අය අතර පවා සහයෝගයට අවස්ථාවක් එයින් පාදා දෙයි. ඔවුන් එකම ආගම අදහන්නේ නැති වෙන්නට පුළුවනි. එකම භාෂාව කතා නොකරනවා විය හැකියි. කිසිදා මුණ ගැහෙන්නේ ද නැතිවනු ඇත.

කැමති නම් කියවන්න: මම පැන්සල

වෙළඳාමෙන් පුද්ගලයාගේ ජීවිතයට වැඩි වාසියක් ලැබීම මෙන්ම, පැහැදිලිව නිර්වචනය කරන ලද සහ නීත්‍යානුකූලව ආරක්ෂා වෙන දේපල අයිතීන් නිසා වෙළඳාමට පහසුදායක ප්‍රවේශයක් ද ලැබීමෙන් සිද්ධ වෙනුයේ නන්නාදුන අය අතර පවා පරිත්‍යාගශීලීත්වයට අවස්ථාව පෑදීමයි. ආදරය හා මිත්‍රතත්වය දේශ සීමාවන් සහ මායිම් වලට ඔබ්බෙන් පිටාර ගැලීමයි.

මාර්තු 31 වැනිදා පෙව 11ට කොළඹ 5, ශ්‍රී සම්බුද්ධ ජයන්ති මන්දිර ශාලාවේ දී පැවැත්වෙන “ධනවාදයේ සදාචාරාත්මක බව” දේශනයේ කථිකයා වන ටොම් ජී. පාමර් ලියූ “වෙළඳපොල ගැන මිථ්‍යාවන් විස්සක්” යන ලිපිය ඇසුරිනි.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 255 other followers