අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්

සමාජය පරාධීන කිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් කළ නොහැකි විට

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 20, 2020

කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත පරිවර්තනයේ III වැනි කොටස මෙහි දී ඔබ වෙත. මේවා කටු සටහන් බවත්, සම්පූර්ණ පොත පරිවර්තනය කර අවසානයේ දී පද ගැලපිලි, සහ අකුරු වැරදීම් හදා තනි පොතක් හැටියට මෙහි එකතු කරන්නෙමි.

අනෙක් යුරෝපයේ කොමියුනිස්ට්වාදයේ වින්දිතයන් ගැන මේ තෙවැනි කොටස අන්ද්‍රීසි පැච්කෝව්ස්කි සහ කැරල් බාටොසෙක් දෙදෙනා විසින් ලියා ඇත. පොත 1999 වසරේ නිකුත් වූවක් බව මෙය කියවද්දී, එනම් ‘අද’ සහ ‘වර්තමානය’ යැයි දැක්වෙන තැන්වල දී සිහිකළ යුතුයි.

“මට හරියටම කියන්න මර්දන ක්‍රමය කුමක්දැයි කියා, එවිට කොමියුනිස්ට්වාදයේ එයට අනුකූල වෙන අදියරය කුමක්දැයි මම ඔබට කියන්නම්.” එදා පෝලන්තයේ ජනප්‍රිය කියමනක් වූ එය අද ලෝකයේ රටවල් වෙතින් ද, එදාට වඩා බරපතල බැවින් ඉතා අඩුවෙන් වුවත්, පහදා ගත හැකියාවක් මෙය කියැවීමෙන් පසු අයෙකුට හදාගත හැකියි.

පෝලන්තයෙන් පටන් ගෙන යුගොස්ලෝවියාව, ස්ලොවැකියාව, චෙකොස්ලෝවැකියාව, රුමේනියාව, හංගේරියාව, බල්ගේරියාව, සහ යනාදී රටවල් තුළ “හැමෝම හිරගෙදරට යන කාලය” ගැන සවිස්තර සටහන් මෙම කොටසට ඇතුලත් වේ.

“පංති අරගලය” යනු මානව දයාවේ උත්කර්ෂවත් වෑයමක් සහ ආචාර ධාර්මිකව පිවිතුරු වෑයම යැයි දකින අය තවමත් ලොව බහුලව සිටිති. ඒ අය අතරේ ඉහත සඳහන් කළ රටවල් ඇතුලේ මෙම කොටසෙන් ඉදිරිපත් කරන, ‘පංති අරගලය’ සැබැවින්ම දිග හැරුණේ කෙසේදැයි කියා දැන සිටින අයත් නිසැකයෙන්ම සිටිති. කාට කාටත් අන්තිමේ දී අත්වෙන්නේ කුමන ඉරණමක් දැයි විමසා බැලීම ඔබ තනිවම කළ යුත්තකි.

රජය හරහා දඬුවම් ලැබෙන්නේ කාටදැයි තව දුරටත් වසන් කරගෙන සිටිය නොහැකි යුගය උදා වූයේ ජනතාව අඩපණ කිරීම නොව නවෝත්පාදනය හඹා ගිය පෞද්ගලික අංශයේ වෑයම් හරහා ය.

ලෝකයේ ඒ ඒ රටවල ආණ්ඩු විසින් තවමත් අඩු වැඩි වශයෙන් නීතිය ඒ ඒ පුරවැසියන් වෙත බලපාන්නේ කෙසේදැයි කියා තෝරන බලය ඔවුන් අත තබාගෙන සිටිති. ලොව මහත් ජනතාවක්, විශේෂයෙන්ම ඔවුනට ඉතිහාසයෙන් පාඩම් ඉගෙන ගන්නට ඉඩක් නැති නිසා, එනම් පෙළ පොත් අධ්‍යයනයෙන් සැබෑ ඉතිහාසය ගැන කිසිවක් දැන ගන්නට නොලැබුණු නිසාම, සියවසකට එහා කාලයක දී කළ වැරදි, එදා ඉල්ලා සිටි දේවල්, එදා උත්කර්ෂණීය කළ දැක්ම ඇති නායකයන්ම අදත් සුදුසු යැයි තරයේ විශ්වාස කරති.

සමාජය පරාධීන කිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් කළ නොහැකි විට බලතණ්හාධිකයන් යොදා ගත් නීති විරෝධී උපාය මාර්ගයන් වලට ව්‍යවස්ථාගත දඬුවම් නොතිබීම යන්න මෙහි 20 වැනි පරිච්ඡේදය අවසානයේ කෙරෙන අතිශයෙන්ම ඛේදනීය වූ හෙළිදරව්වයි.

“අධිරාජ්‍යවාදී” යන පරිභව පද වහර “කොමියුනිස්ට් අධිරාජ්‍යවාදය” නැත්නම් “සෝවියට් අධිරාජ්‍යවාදය” සම්බන්ධයෙන්, රජයෙන් බෙදන පෙළ පොත් සහ රජයෙන් බෙදන දැනුම තුළින් නොලැබේ නම් අයෙක් එයින් දිග හැරුණු ඛේදවාචකයන් කෙසේ වූවාදැයි දැනගන්නේ කෙසේද?

“මගේ පියාව පළමු වතාවට අත් අඩංගුවට ගත් පසුව, තවත් පොලිස් නිලධාරියෙක් මධ්‍යාහ්නයේ දී පමණ ඇවිත් මගේ මවට අංක 10 දරන පොලිස් ස්ථානයට එදා සවස පහට යන්න යැයි උපදෙස් දුන්නා. රූමත් සහ කරුණාවන්ත කාන්තාවක් වූ මගේ මව, ඇඳුම් පැළඳගෙන පිටත්වෙලා ගියා. අපි, ඇයගේ දරුවන් තිදෙනාම, ඇය එන තෙක් ගෙදරට වී බලා සිටියා. ඇය ආපහු ආවේ පාන්දර එක පසුවෙලා, පොරෝනයක් වගේ සුදුමැළි වෙලා, ඇයගේ වස්ත්‍ර සියල්ලම ඉරිලා කීතු කීතු වෙලා තිබුණ. ඇය නිවසට ගොඩ වූ වහාම ඇය උදුන වෙත ගියා, එහි දොර ඇරියා, ඇඳුම් ඔක්කොම ඉවත් කළා, ඒවා පුච්චලා දැම්ම. ඊට පසුව ඇය නෑවා, ඇය අපිව ඇයගේ අත් දෙකින් බදාගත්තේ ඊට පසුව පමණයි. අපි නිදාගන්න ගියා. ඊ ළඟ දවසේ ඇය පළමු සියදිවිනසා ගැනීමේ වෑයමේ නියැළුනා, ඊට පසුව තවත් වෑයම් තුනක් සිද්ධ වූවා, ඇය දෙවතාවක් වහ බීලා මැරෙන්න හැදුව. ඇය අදත් ජීවත්වෙලා ඉන්නවා, මම ඇයව බලාගන්නවා, ඒත් ඇය දැඩි ලෙසින් මානසික රෝගාතුර වී සිටින්නියක්. මම කවදාවත් හොයාගත්තේ නෑ ඔවුන් ඇයට සැබැවින්ම කළේ කුමක්දැයි කියා.” -1944 සිසිරයේ බල්ගේරියාවේ දී.

ඒ අහිංසකයන් වෙනුවෙන් මහ පාරේ උද්ඝෝෂණ කරන්නට, පාපතරයන් නඩුමඟට ගෙනියන්නට, කිසිදාක කිසිවෙක් ඉදිරිපත් වූයේ නැත.

ඒත් අදත් බහුතරය වනුයේ රජයේ බලය බලාත්මකව යොදවන්නට රජයේ නිලධාරීන්ට ඉඩදෙන නීති තවත් වැඩි කරන්න යැයි ඉල්ලා සිටින ජනතාවයි. බලයේ සිටින අය එසේ වූවාට හෙට පත්වෙන්නට පුල පුලා බලා සිටින අපේ පක්ෂයේ අද ඉන්නේ උගත්, බුද්ධිමත්, අවංක, ඇත්ත මිනිස්සු යැයි හුවා දක්වන්නට බලතණ්හාධික සියල්ලන් විසින්ම දැඩි වෑයමක නියැළෙති. ඔවුන් බලයට පත් වූ පසු කතාව යළිත් වෙනස් නොවන ආකාරයෙන්ම දිග හැරෙද්දී ජනතාව පුදුම වී බලා සිටිනු ඇත. ක්‍රමය වෙනස් කරගන්නට, එනම් රජයේ බලය අඩු කරන්නට යැයි ඉල්ලා සිටින කාලය කවදා ඒවිද?

“කවුරුන් වෙනුවෙන් ද ගංටාරය වදින්නේ?”

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 2, 2020

ඇමෙරිකාවේ වීදි තුළ දකින්නට ලැබුණ උද්ඝෝෂණ සහ පෙළපාලි ගැන ද ඇසිය යුත්තේ ඉහත ප්‍රශ්නයමයි. ඒත් මෙතෙක් ඉතිහාසයේ සැබැවින්ම සිද්ධ වූයේ මොනවාදැයි කියා සොයා නොබලන තාක් කාලයක් සැබැවින්ම සිද්ධ වෙන්නේ කුමක්දැයි යන අවබෝධය නොලැබෙනු ඇත.

අලුතින් එකතු කරන කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොතේ 2 වැනි කොටස, සෝවියට් දේශය විසින් මුළු මහත් ලෝකය පුරාම සමාජවාදී විප්ලවය අවුස්සන්නට ගත් වෑයම් සටහන් වෙයි.

ලෝක සමාජවාදී විප්ලවය සඳහා ඔවුන් කොමින්ටර්න් හෙවත් කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරය පිහිටුවා ගත්හ.

හැකි කුමන ආකාරයකින් අරගලයේ නියැළීම ඔවුන්ගේ ක්‍රමවේදය වූයේය. එයට අවිගත් හමුදාවක්, ධනවතුන් භංග කිරීම, ප්‍රතිගාමීන් තුරන් කිරීම සහ අවසානයේ දී පවතින ඕනෑම රජයක් පෙරළා සෝවියට් යුනියනය විසින් පාලනය කරන ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීම මේ ලෝක සමාජවාදී විප්ලවයේ අරමුණ විය.

පරිවර්තනය කියවද්දී, ඉතිහාසඥයන් ගෙනෙන සවිස්තර තොරතුරු ලියා ඇති ආකාරය දිගින් දිගට ඇදී යන බවකින් යුතු යැයි සමහර විට ඔබට සිතෙනු ඇත. සිද්ධීන් ගණනාවක් විවිධ රටවල් තුළ එකවර දිග හැරුණි. කොමියුනිස්ට් සටන්කාමීන් රටින් රටට රිංගා ගනිමින් ඒවායේ විප්ලව ඇති කරන්නට වෑයම් කළහ. ඒ නිසා සමහර අයගේ නම් හා ඔවුන් කළ විනාශකාරී කටයුතු එක තැනකට හෝ කාලයකට සීමා වී නැත.

රුමේනියාව, හංගේර්යාව, එස්ටෝනියාව, බල්ගේරියාව, යනාදී වශයෙන් සෑම රටක දී ම පාහේ කොමින්ටර්න් කටයුතු කළ ආකාරය මෙසේ විය.

මුලින්ම ඔවුන් පුහුණු කරන ලද සටන්කාමීන් කිහිප දෙනෙක් රටකට රිංගා ගනිති. පවතින වියවුලක් තව දීර්ඝ සහ දරුණු තත්වයට හරවන්නට ඔවුන් රහසේ කටයුතු කරති. වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂ තුළට පමණක් නොව දක්ෂිණාංශ පක්ෂ තුළට පවා ඔවුන්ගේ සටන්කාමී ඔත්තුකරුවන් රිංගා ගනිති.

හැකි තරම් පුරවැසියන් සංඛ්‍යාවක් මරා දැමීම හෝ පිටුවහල් කිරීම ඔවුන්ගේ ක්‍රියාදාමයයි.

එසේම, ඔවුන් තුරන් කරන්නේ විරුද්ධ පක්ෂ පමණක්ම නොවේ.

තමන් සමඟ එකතුවෙන ලද සටන්කාමීන්වම, එනම් තමන් වෙනුවෙන් හතුරන්ව මැරූ සටන්කාමීන්ට ද අනතුරුව වධහිංසා දී මරා දමති. ලාච්චු තුළ හෙළවෙන්නට බැරි සේ හිරකරවා තබන යුද සිරකරුවන් ගැන කියවද්දී, ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ විශ්වවිද්‍යාල නවක වදය සිහියට නැඟුනේ මන්ද?

දරුවන් සහ කාන්තාවන් ඔවුන් වෙතින් ගැලවෙන්නේ ද නැත.

අන්තිමේ දී සමාජවාදී සිහිනය, හෝ කොමියුනිස්ට් සිහිනය කියා අත්පත් කරගන්නා ලද සමානාත්මතාවයක්, සාධාරණ සමාජයක්, ආර්ථික දියුණුවක්, හෝ සැබෑ සාමකාමී වාතාවරණයක් ඔවුන් සෝවියට් දේශය සමඟ සම්බන්ධව පවතින තාක් කල් ඒ කිසිම රටකින් දකින්නට නොලැබුණි.

අර්න්ස්ට් හෙමින්ග්වේ වෙතින් 1936 ස්පාඤ්ඤ සිවිල් යුද්ධය ගැන දැනගන්නට ලෝක ජනතාවට අවස්ථාව පෑදිණ. ඔහු ස්පාඤ්ඤයේ සිට යුධ වාර්තා 31 ක් ලියා ඇත. 1940 දී ඔහු ලියන “කවුරුන් වෙනුවෙන් ද ගංටාරය වදින්නේ?” යන පොත ද ඒ කාලයේ ඔහු ලද අත්දැකීම් සම්බන්ධයෙන් ලියැවෙන්නකි.

ලක්ෂ පහක් පමණ මිනිස් ජීවිත අහිමි වූ සහ තවත් ලක්ෂ පහක් පමණ සරණාගතයන්ට රටෙන් පැන යන්නට සිද්ධ වූ ස්පාඤ්ඤ සිවිල් යුද්ධයේ සටන් වදින්නට ලෝකයේ නන් දෙසින් ජනතාවක් එහි ගියහ. කොමින්ටර්න් විසින් ‘හමුදා උපදේශකවරු’ යැයි 2,044 ක් එහි යවා ඇත. ඒ නිල වශයෙන් සෝවියට් මූලාශ්‍රයක දැක්වෙන සංඛ්‍යාවයි.

ස්පාඤ්ඤයේ රිපබ්ලිකන් අරගලයට එකතු වෙන්න මුළු ලෝකයෙන්ම නිදහස් හිතවාදීන් ඇදී යද්දී, රිපබ්ලිකන් අරගලය මෙහෙයවන ලද සෝවියට් දේශය එහි මහා භීෂණයේ උච්චතම අවධිය ලොවෙන් වසන් කරන්නට සමත් වූයේ කෙසේද?

මේ දිනවල ව්ලැඩිමිර් පූටින් සිය පාලන බලයේ කාලය දීර්ඝ කර ගැනීමට නීති වෙනස් කරමින් සිටියි. චීනය හොංකොං වැසියන්ගේ නිදහස කප්පාදු කරන්නට නීති වෙනස් කරමින් සිටියි. ඒත් නිදහස් යැයි කියාගත් ලෝක මාධ්‍ය බොහොමයකින් අහන්නට ලැබෙන්නේ තවත් වසර 4 ක් පමණකට සීමා වෙන පාලන බලයක් ලැබේවි යැයි අනුමාන කෙරෙන ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් එළවා ගන්නට හැදී ඇති ප්‍රවෘත්ති වාර්තා සහ මතවාදයන්ය.

හෙමින්ග්වේ පක්ෂපාතීව සිටි රිපබ්ලිකන් ආණ්ඩුව වෙනුවෙන් සෝවියට් යුනියනය සැබැවින්ම සහාය දුන්නේ කුමන ආකාරයකින් ද යන්න සවිස්තර ලෙසින්, ඒත් ඉතාමත්ම නීරස ආකාරයකින්, මෙම පරිවර්තන කොටසින් ඉදිරිපත් වෙයි.

හෙමින්ග්වේ මැඩ්රීඩ් නගරයේ සිටිය දී එයට බෝම්බ ප්‍රහාර වැටිණ. ඉතින් “කවුරුන් වෙනුවෙන් ද ගංටාරය වදින්නේ?” නවකතාවට ඒ තොරතුරු තාත්වික ලෙසින් සහ හැඟීම් උපදවන ලෙසින් එකතු කරන්නට ඔහු සමත් වෙයි.

සිනමා වෑයමක් ලෙසින් 2012 දී “හෙමින්ග්වේ සහ ගෙල්හෝර්න්” (Hemingway & Gelhorn) ද ඒ අදහස් වෙනස් නොකර යළිත් අපිට පිළිගන්වා ඇත.

ඒත් ස්පාඤ්ඤයේ රිපබ්ලිකන් ආණ්ඩුව අස්සේ සෝවියට් බලය කොතරම් නින්දිත ක්‍රියාපටිපාටියක් ගෙන ගියාද යන්න පිළිබඳව නවකතා ලියැවී නැත. සිනමා වෑයම් දකින්නට නැත.

කේබල් කෙල්ලෝ (Cable Girls 2017-2020) නෙට්ෆ්ලික්ස් නිෂ්පාදනය කළ ස්පාඤ්ඤ බසින් සහ ඉංග්‍රීසි උපරැසි වලින් එන “ඩ්‍රාමා සීරීස්” එකකි. ජූලි මාසයේ එන අලුත් සීසන් එකෙන් සමහර විට අපිට ස්පාඤ්ඤයේ රැඳවුම් කඳවුර තුළට එබී බලන්නට හැකියාව ලැබෙනු ඇත. කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොතේ 16 සහ 17 වැනි පරිච්ඡේද මෙය නරඹන අය සඳහා කතාව තවත් රසවිඳින්නට පසුබිම් විස්තර රාශියක් සපයයි.

ඒත් ඉතිහාසයේ පසුබිම් නොදන්නේ නම්, එවැන්නෙකු විසින් හෙමින්ග්වේ කියවද්දී, හෝ ‘කේබල් කෙල්ලෝ’ නරඹද්දී, ඇති කරගන්නා මතය, එයින් බෙදන “පණිවිඩය” කුමක් වෙයිද?

සෝවියට් දේශය කඩා වැටීමෙන් අනතුරුව ඔවුන් යටත් කරගෙන සිටි දේශයන් වෙතින් ඔවුන්ගේ අලුත් පරම්පරාවට සැබෑ ඉතිහාසය ඉගැන්වීම සිද්ධ වී ඇත. නමුත් ඒවා සෙසු ලෝකයට දැනගත හැකි සේ පරිවර්තනය වෙන්නට තවත් කාලයක් ගතවෙනු ඇත.

මොකක්ද සිද්ධ වූ විප්ලවය?

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූනි 18, 2020

වෙනසක් ඉල්ලා උද්ඝෝෂණයක යෙදුන ජනතාවකට ලැබුණ වෙනස කුමක් වූයේද?

අපේ ජීවිත කාලයේ දකින්නට ලැබුණු උද්ඝෝෂණ වලින් පසුව වෙනස් කරන ලද නීති රෙගුලාසි වලින් ඉල්ලා සිටි යහපත සමාජයට ලැබුණා ද?

ඒවාට සහභාගී වූ නායකයන්ගේ සහ සාමාන්‍ය ජනතාවගේ සමාජ තත්වයන් කුමන ආකාර වලින් වෙනස් වූවාද?

හිතට අවංක වෙමින් සොයා බලන අයෙකුට තත්වයන් සැබැවින්ම යහපත් අතට වෙනස් වී ඇත්තේ සමාජයක් වෙත පනවා තිබුණ දරදඬු නීති රෙගුලාසි ලිහිල් කරලීමෙන් පසුව බව ඉතාමත් පහසුවෙන් සොයා ගත හැකි යුගයක අද අපි සිටිමු.

ඒත් සොයා බැලීමක් කරනවාට වඩා, නිමේශයෙන් සිත පුරවන හැඟීමකින් වින්ඳනය ලැබීම මිනිස් ස්වභාවයයි.

“සාධාරණත්වය ඉටු කරනු!”

එය නිමේශයෙන් සිත පුරවන සටන් පාඨයයි.

ඒත් සාධාරණත්වය සියල්ලන් සඳහාම ඉටුවෙන ආකාරය පැහැදිලි කරන ඕනෑම වෑයමක් කියැවීම වෙහෙසකර වූවකි. නීරස වූවකි. සිත නිමේශයකින් සතුටින් පුරවන සටන් පාඨ නැති වූවකි.

තමන් වෙනුවෙන් වෙහෙසෙන මිනිසුන් වැඩියෙන් සිටින තාක් කල්, එසේ වෙහෙසෙන මිනිසුන්ට සියල්ලන්ටම එක සේ පැනවෙන නීති රෙගුලාසි ඇති වාතාවරණයක ඔවුන්ගේ කටයුතු කරගෙන යෑම සඳහා නිදහසක් ලැබෙන තාක් කල්, ඕනෑම සමාජයක සැබෑ ප්‍රගතිය හෙමිහිට හෝ සිද්ධ වෙයි.

සටන් පාඨ වලට පමණක් තම ක්‍රියාකාරීත්වය සීමා වූ බහුතරය වාසය කරන පරිසරයේ ජීවන මට්ටම් පහළ යමින් වියවුල්කාරී සමාජ තත්වයන් රජයති.

නාට්සි වධකාගාර ගැන අසා ඇති කීයෙන් කී දෙනෙක් සෝවියට් රැඳවුම් කඳවුරු අධිරාජ්‍යය ගැන දන්නේද? දැන දැනත් මුනිවත රකින්නේද?

1930 සිට 1954 දක්වා කාලය තුළ සෝවියට් දේශයේ අධිරාජ්‍යවාදය ගැන අසා ඇත්තේ කවුද?

ඔව් එය යුද බලයෙන්, අවි බලයෙන් අල්ලා ගන්නා ලද භුමි ප්‍රදේශයන් වූහ. අල්ලා ගැනීමෙන් පසුව ඒවායේ බහුතර ජනතාව ඔවුන් දුම්රිය ගැව පෙට්ටි වලින් පිටමං කළේ නාට්සීන් විසින් යුදෙව්වන්ව, සමලිංගිකයන්ව, සහ අහිගුණ්ඨිකයන්ව පිටමං කළ යැවූ ආකාරයෙන්මයි. ඒත් ඊට වඩා ඉමහත් සංඛ්‍යා වලිනි.

වහල් සේවය කියද්දී ඕනෑම අයෙක් 17 වැනි සියවස ඇමෙරිකාව යැයි කියනු ඇත. ඒත් මිලියන හතක් පමණ වහලුන් 1954 දී සෝවියට් දේශයේ සිටියාය කියා දන්නේ කවුද?

සෝවියට් දේශය අල්ලා ගත් භූමි ප්‍රදේශ වලින් පිටමං කළ මුළු ජනතාව අතරේ වයස 16 ට අඩු බාල වයස්කාරයන් බාගයකට ආසන්න ප්‍රමාණයක් පමණ සිටියා යැයි ගැන ලෝක විරෝධතාවයක් කවදා හෝ ඇසී ඇත්දැයි කියා කල්පනා කර බලන්න.

ජනවාර්ගිකත්වය නිසා පමණින් පිටමං වෙන්නට සිද්ධ වූ කාන්තාවන් සිටි කඳවුරු තුළ දී වයස අවුරුදු හතරට අඩු දරුවන් සංඛ්‍යාව ඉහළ යාම නිසා “ළදරු නිවාස” හදන්නට සිද්ධ වූ ආකාරය ගැන ස්ත්‍රීවාදය කතා කරන අයගෙන් හෝ ඇසී ඇත්දැයි කියා කල්පනා කර බලන්න.

නැහැ, සාධාරණත්වය ඉටු කරනු කියද්දී අපට ඇහෙන්නේ ඇමෙරිකාවේ උද්ඝෝෂණ සහ කැරලි ගැන පමණි.

මේ “කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත” කියවද්දී ඒ උද්ඝෝෂණ සහ කැරලි කරත හැකි නිදහස සදා රැකගත යුතු ඇයි යන්න ඔබට පැහැදිලි වෙනු ඇතැයි සිතමි.

“1944 මැයි 18-20 දී ක්‍රයිමියන් ටාටාර් එක්කාසු කරන ලදි. පළමු දවසේ සන්ධ්‍යාවේ කොබුලොව් සහ සෙරොව්, මේ මෙහෙයුම් බාරව සිටි දෙදෙනා, බෙරියා වෙත ටෙලිග්‍රෑමයක් යැවූහ: “අද ප.ව. 8:00 ට, 90,000 ක පිරිසක් දුම්රිය ස්ථානයට ගෙන යන ලදි. මුර රැකවල් ඇති කණ්ඩායම් දාහතකින් දැනටමත් 48,400 ක ජනතාවක් ඔවුන්ගේ ගමනාන්ත බලා රැගෙන ගොස් ඇත. මුර රැකවල් ඇති කණ්ඩායම් විසිපහක් දැනට පටවමින් සිටිති. මෙහෙයුම ඉතා සුමට ලෙසින් සිද්ධ වේ. එය දිගටම කරගෙන යනු ලැබේ.” ක්‍රයිමියන් ටාටාර් ජනතාව සෝවියට් දේශයේ වාසයට නුසුදුසු කොට්ඨාශයක් යැයි එල්ල වූ අවනම්බුව යළි කිසිත් දිනයෙක ඉවත් නොවීය.

සෝවියට් දේශය විසින් ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් කොපමණ සංඛ්‍යාවක් තුරන් කර දැමුවාද?

1970 ගණන් අග දී දිවිගලවා ගන්නට සමත් වූවන් කිහිප දෙනෙකු වෙතින් අත්දැකීම් එකතු කරගැනුණි. අයෙක් මෙසේ සිහි කළේය: “සමර්කන්ද් (Samarkand) ප්‍රදේශයේ සෙරාබුලක් (Zerabulak) ගමනාන්තය තෙක් ගිය ගමනට දවස් විසි හතරක් ගතවිය. එතැනින් අපිව පාව්ඩා සාමූහික ගොවිපොළ වෙත යන ලදි. අපේ රස්සාව, අශ්ව කරත්ත අලුත්වැඩියා කිරීමයි… අපි ගොඩක් වෙහෙස වූවා, සහ අපි හැම විටම කුසගින්නේ හිටියෙ. අප අතර බොහෝ දෙනෙකුට හිටගන්නත් අමාරුයි. අපේ ගමෙන් ඔවුන් පවුල් තිහක් පිටමං කරල තිබුණ. පවුල් පහකින් එක්කෙනෙක් හෝ දෙන්නෙක් දිවි ගලවා ගන්නට සමත් වුණා. අනික් හැමෝම කුසගින්න නිසා නැත්නම් වසංගත නිසා මිය ගියා.”

තවත් දිවි ගලවා ගත්තෙක් මෙසේ සිහි කළේය.

“කිටි කිටියේ වසා දමා තිබූ පෙට්ටිවල, මිනිස්සු බඩගින්න නිසා සහ ඔක්සිජන් නැති නිසා මැස්සො වගේ මිනිස්සු මැරුණ. අනෙක අපිට කන්න හෝ බොන්න කවුරුත් කිසිවක් දුන්නෙ නැහැ. අපි ගම් හරහා යද්දී ඒ මිනිස්සුන්ව අපිට එරෙහි කරවල තිබුණ. අපි සියල්ලන්ම ද්‍රෝහීන් කියල. ඉතින් නොනැවතී එන ගල් වරුසා අපේ පෙට්ටිවල පැත්තටත් දොරවල් වලටත් වැදුන. කසකස්තාන් ස්ටෙප් බිම් වල මැද්දේ ඔවුන් අපේ දොරවල් අරිද්දී, අපිට හමුදා සලාක දුන්න කන්න, ඒත් බොන්න දෙයක් දුන්නෙ නැහැ. එසේම අපිට කිව්ව මිය ගිය අයව රේල්පාර අසලට විසිකරන්න කියල, ඔවුන්ව වළදාන්නේ නැතිව. අපි ආයෙත් පිටවෙලා ගියා.”

යම්කිසි විශ්වවිද්‍යාලයකට ඇතුල් වෙන්නට, බස් රථයක ඉදිරිපස ආසනයක වාඩිවී යන්නට හැකි උද්ඝෝෂණ ගැන සිහින මවන්නට පවා මේ ජනවාර්ගික කොටස් වලට 1954 වර්ෂයේ දී සෝවියට් දේශයේ දී නොහැකි වූයේ මන්දැයි කියා දැනගන්නට කැමති නම් කියවන්න “කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොතේ” අලුතින්ම එකතු කළ පරිවර්තන කොටස.

ඇමෙරිකන් ෆ්ලොයිඩ් සහ බ්‍රිතාන්‍ය කොල්ස්ටන් -අපේ කාලයේ වීරයෙක් සහ දුෂ්ටයෙක්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූනි 8, 2020

නිදහසේ සිටි ජනතාවක් නිවාස අඩස්සියේ රඳවා තැබූ ප්‍රජාපීඩනයෙන් ඔවුන් මිදෙන්නේ කෙසේදැයි කියා, ‘අදහස් ප්‍රකාශයට’ ඉඩ ඇති සෑම රටකින්ම පාහේ දකින්නට ලැබුණා යැයි අද කියන්නට පුළුවනි.

එහෙම පෙළපාලි දකින්නට නොතිබුණ රටවල් මොනවාදැයි සොයා බැලීම ඔබගේ කාර්යයි!

ජෝර්ජ් ෆ්ලොයිඩ් නමැති ඇමෙරිකන් පුරවැසියාගේ බෙල්ලට මිනියෑපොලිස් නගරයේ පොලිස් නිලධාරියෙක් දණහිස තබාගෙන සිටීම නිසා ඔහු මිය ගියේය. එහි විඩියෝව ලොව හැම අත පැතිර ගියේය. ඒ, පොලිස් නිලධාරියාගේ හම සුදු වීමත්, ෆ්ලොයිඩ්ගේ හම කළු වීමත් නිසයි.

දණහිස ගෙලට තබාගෙන මෙල්ල කරගැනීම පොලීසිය භාවිතා කරන ක්‍රමවේදයකි. කළු අය කළු අයව එසේ මෙල්ල කරද්දී, නැත්නම් සුදු අය සුදු අයව හෝ ලතින් අය ලතින් අයව හෝ ආසියානුවන් ආසියානුවන්ව එසේ මෙල්ල කරද්දී ඒවා විඩියෝ කරන අය ගැන අපිට අහන්නට ලැබෙන්නේ නැති නිසා ඒසේ සිද්ධ නොවන්නේ යැයි සමහරු විශ්වාස කරති.

පොලිස් භීෂණය ගැන 1968 දී පටන් මාස්පතා වාර්තා කරනුයේ “Reason” සඟරාවයි. එහි අන්තිම පිටුව ඇමෙරිකාවේ සිදුවීම් පමණක් නොව මෑතක දී ලංකාවේ සිද්ධියක් පවා වාර්තා කළේය. නමුත් සඟරාව ලිබටේරියන් දැක්මෙන් යුතු නිසා එහි ඒ වසර පනස් ගණනක් තිස්සේ කරමින් සිටින කර්තව්‍යයට කිසිත් සැලකිල්ලක් නොලැබේ.

මිනියෑපොලිස් පොලිස් නිලධාරියාගේ වෑයම සැකකරුවා මෙල්ල කිරීම නොව, එයින් පරපීඩක වින්ඳනයක් ලැබීම බව විඩියෝව පැහැදිලිවම දක්වයි. එසේම ඔහු සමඟ සිටි අනෙකුත් විවිධ ජනවාර්ගික පොලිස් නිලධාරීන්ද ඒ ගැන කිසිත් නොකළහ.

පොලිස් නිලධාරීන්ට ලැබෙන අපූරු වරප්‍රසාදයක් වූ “සීමිත මුක්තිය,” අවසන් කරන්නට යැයි මිචිගන් කොංග්‍රස් නියෝජිත ජස්ටින් අමාශ් විසින් යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළේ ෆ්ලොයිඩ් ඝාතනයෙන් පසුවයි. ඒත්, ආමාශ් සුදු හමැති, සහ ලිබටේරියන් දේශපාලන දැක්මෙන් යුතු අයෙක් නිසා, ඔහුගේ ක්‍රියාවට හෝ ඒ යෝජනාව ගැන එතරම් කතා බහක් ලෝකයාට දැනගන්නට නොලැබිණ.

නිව් යෝර්ක් නගරයේ 1976 දී සම්මත වූ සිවිල් අයිතීන් නීතියේ 50-a අනුව පොලිස් නිලධාරීන්ගේ, ගිනිනිවන හමුදාවේ සහ සිරබන්ධනාගාර නිලධාරීන්ගේ “පෞද්ගලික වාර්තා” පිට නොදී රහසිගතව තබා ගැනෙයි. එහි අරමුණ වූයේ අපරාධයක් ගැන හරස් ප්‍රශ්න අසද්දී ඇසින් දුටු සාක්ෂි සපයන පොලිස් නිලධාරීන්ව ආරක්ෂා කිරීම සඳහායි.

ඒත්, හැම විටම යම් පිරිසකට පමණක් විශේෂිත නීති හැදීම නිසා හටගන්නා කළින් නොදුටු අතුරුඵලවිපාක මෙහි දී ද වැඩියෙන් ඉස්මතු වූහ. එනම් පරපීඩකයන්ට ඔවුන්ගේ අකටයුතු කරගෙන යන්නට වාතාවරණයක් සකසා දීමයි.

NYPD සේවය කළ ඩැනියෙල් පැන්ටලියෝ 2014 දී ස්ටැටන් අයිලන්ඩ් හි දී එරික් ගාර්නර් නැමැත්තාව ගෙල සිරකර මරණය කැඳවීය. 50-a නීතිය භාවිතා කරමින් පොලීසිය දිගින් දිගටම පැන්ටලියෝ ගේ විනය ඉතිහාසය හෙළි නොකර සිටියහ. වසර පහකට පසුව පැන්ටලියෝව රස්සාවෙන් නෙරපා හරිනු ලැබීය.

2014 දී පටන් ඒ නීතිය වෙනස් කරන්න යැයි ඉල්ලීම් ගණනාවක් තිබුණ ද, වාමාංශික නිව් යෝර්ක් ප්‍රාන්ත ආණ්ඩුකාරයා හෝ වාමාංශික නිව් යෝර්ක් නගරාධිපතිවරයා මෙතෙක් ඒ ගැන කිසිවක් නොකළහ. අද නගරාධිපතිවරයා ඒ ගැන සලකා බැලිය යුතු යැයි කියා ඇත.

මිනියෑපොලිස් නගරය 2011 සිට අද දක්වා ආණ්ඩු කරන ලද්දේ ඩෙමොක්‍රැටික් පක්ෂය විසිනි. ඒත් ඔවුන්ද පොලිස් නිලධාරීන්ගේ වරප්‍රසාද නීති වෙනස් කිරීමට කිසිදු පියවරක් ගෙන නැත.

ඇමෙරිකාවේ ෆෙඩරල් සහ ප්‍රාන්ත ලෙසින් බලය බෙදී පැවතීමත්, ප්‍රාන්ත සහ නගර අතර බලය බෙදී පැවතීමත් ගැන මනා ලෙසින් අධ්‍යයනය කරන්නට කෝවිඩ්-19 වසංගතය තුළ දී ඉඩකඩක් පෑදිණ. වාමාංශික පැත්තට වැඩියෙන් නැඹුරු වෙද්දී, ව්‍යාපාර වසා දැමීම සහ ජනතාවගේ නිදහස අවහිර කිරීම වැඩි වීමත්, දක්ෂිණාංශ පැත්තට වැඩියෙන් නැඹුරු වෙද්දී, ජනතාවට සිය යහපත උදෙසා තීරණ ගත හැකි නිදහස පැත්තට වැඩියෙන් නැඹුරු වීමත් දකින්නට ලැබුණි.

පෙළපාලි, උද්ඝෝෂණ, කඩ සාප්පු සහ දේපල විනාශය වැඩියෙන්ම දකින්නට ලැබුණේ වාමාංශික නැඹුරුවෙන් යුතු පාලකයන් (ඔවුන් පත්කරගත් ජනතාව) කාලයක් තිස්සේ බලයේ සිටින නගර වලිනි.

ඒත්, ඔවුන් පොලිස් මර්දන ප්‍රවණතාවයට ඉඩදෙන වරප්‍රසාද නීතිය ඉවත් කර නොදැම්මේ ඇයි?

වර්ගවාදය දක්වමින් ගෙන යන ‘අවුල්කර පිළිගන්වන ඉතිහාස’ ගැන කදිම රචනාවක් Ever Wonder Why? and Other Controversial Essays (2006) පොතෙන් අර්ථ ශාස්ත්‍රඥයෙක් වූ තෝමස් සවෙල් ඉදිරිපත් කර ඇත. මහාචාර්ය සවෙල් කළු හමැති ලිබටේරියන් දැක්ම යුතු අයෙකි. ඔහුගේ අදහස් ලොව පුරා සීඝ්‍රයෙන් හුවමාරු නොවෙන්නේ පළමු ලක්ෂණය නොව දෙවැනි ලක්ෂණය නිසායි.

ටී. එස්. එලියට් ලියූ මේ අපූරු උපුටනයෙන් සවෙල් සිය කෘතිය පටන් ගනියි.
“මේ ලෝකයේ සිද්ධ වී ඇති හානියෙන් බාගයක් සිදුව ඇත්තේ තමන් වැදගත් යැයි හැඟුම උවමනා ජනතාව නිසයි. ඔවුන් හානියක් කරන්නට අදහස් නොකරති—ඒත් හානිය ගැන උනන්දුවක් ඔවුනට නැත. නැත්නම් ඔවුන් එය නොදකිති, නැත්නම් ඔවුන් එය යුක්ති සගහත කරති, මන්ද ඔවුන් ගැන යහපත් ලෙසින් සිතන නොනිම අරගලයේ ඔවුන් ඇලී ගැලී සිටින නිසයි.” ටී. එස්. එලියට්

‘අවුල් කර පිළිගන්වන ඉතිහාසය’ රචනාවෙන් සවෙල් අපිට අයිඩියලොජි අරමුණු ඇතිව ඉතිහාසය දරුවන්ට කියා දෙන ආකාරය පැහැදිලි කරයි.

“ඔබ ඇමෙරිකන් ස්වදේශීය වැසියෙක් වූවා නම්, යුරෝපීය ආක්‍රමණිකයන් පැමිණ ඔබේ ඉඩම් පැහැර ගැනීම ගැන ඔබට කුමක් දැනේවිද?” ඉතිහාස පංතියක දී සාමාන්‍යයෙන් ඇසෙන වාක්‍යයක් සවෙල් ගැනහැර පායි.

අද අපි සියල්ලන්ම අනුන්ගේ ඉඩම් බලහත්කාරයෙන් අල්ලා ගැනීම වරදක් බව දන්නෙමු. නමුත් ඇමෙරිකන් ස්වදේශීන් හෝ යුරෝපීය ආක්‍රමණිකයන් එය එදා වරදක් හැටියට සැලකුවේ නැත. ඔවුන් එකිනෙකා වෙතින් ඉඩම් අල්ලා ගත්හ. ඉතිහාසය දිහා අපක්ෂපාතීව බලද්දී, යුරෝපීයයන් පමණක් නොව ආසියානුවන්, අප්‍රිකානුවන්, අරාබි, පොලනීසියන් යනාදී සියල්ලන්ම පාහේ ඔවුන්ගේ එවක ඉතිහාසයේ අනුන්ගේ ඉඩම් බලහත්කාරයෙන් අල්ලා ගත් බව පෙනී යයි.

“ඔවුන්ට වහල්ලු බොහොමයක් සිටි බව අමතක කරන්න එපා,” යන්න 2004 දෙසැම්බර් 14 වැනිදා නිව් යෝර්ක් ටයිම්ස් පුවත්පතේ මුල් පිටුවේ දැවැන්ත සිරස්තලය වූ බව සවෙල් අපිට සිහි කරවයි. ඇතුලත වූයේ වහල් සේවකයන් සිටි ජෝර්ජ් වොෂිංටන් සහ තෝමස් ජෙෆර්සන් වෙත එල්ල වූ අධිචෝදනයයි.

සෑම ජනවර්ගයකම, සෑම හමේ පාටක්ම ඇති අය අතර වහල්ලු සිටීම ලෝක ඉතිහාසයේ දකින්නට ලැබිණ. ඇමෙරිකාව කළු වහල් වෙළඳාම තහනම් කළ පසුව තවත් දශක ගණනාවක් යනතුරු ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යය තුළ සුදු අයව වහල්ලු හැටියට මිල දී ගැනීම සහ විකිණීම දකින්නට ලැබුණි.

මේ දිනවල මම පරිවර්තනය කරමින් සිටින “කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත” සෝවියට් පුරාලේඛනාගාර වලින්ම ගත් දත්ත සහ මූලාශ්‍ර සපයමින් යුක්රේනයේ, ෆින්ලන්තයේ, එස්ටෝනියාවේ, ලිතුවේනියාවේ, ලැට්වියාවේ, පෝලන්තයේ යනාදී රටවල් ගණනාවක ජනතාවක්, සෝවියට් දේශය විසින් බලහත්කාරයෙන් ශ්‍රමය ලබාගත් ගුලාග් කඳවුරුවල හිරකර තිබුණේ 1930 ගණන් සිට 1950 ගණන් මුල් කාලය දක්වායි.

ඒත් ඇමෙරිකාවේ 1807 මාර්තු 2 වැනිදා තහනම් කර දැමූ වහල් වෙළඳාම ගැන කතා කරන අය ඒ සෝවියට් දේශයේ ගුලාග් ගැන දැඩි මුනිවතක් රකිති.

බටහිර නිෂ්පාදන මිල දී ගැනීමට අවශ්‍ය රන් සඳහා පතල් කැනීමට, තම දේශයෙන් පමණක් නොව අහල පහළ දේශ වලින්ද ‘විප්ලවයේ හතුරන්’ කියා යැයි අත් අඩංගුවට ගන්නා අයට ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට පවා ප්‍රමාණවත් තරමකට කන්න බොන්න නොදී, “දිනයක දී පැය අටක් වැඩ කරන කාලය වීම, සතියේ වැඩ කරන දවස් දින හතක් වීම, සහ තමන්ගේ කැමැත්තට අනුව රැකියා ස්ථානයෙන් බැහැරට යෑම තහනම් වීම,” යන 1940 ජූනි 26 දින නීතිය යනු ශ්‍රමය සූරාකෑමක් නොවේ. වාමාංශිකයාට අනුව එය වහල් ශ්‍රමයක් යොදා ගැනීමක්ද නොවේ.

නමුත්, ඊයේ එඩ්වඩ් කොල්ස්ටන්ගේ ප්‍රතිමාවක් බ්‍රිතාන්‍යයේ බ්‍රිස්ටල් නගරයේ දී පෙරළා දැමිණ. ඒ ඔහු 1689 දී රාජකීය අප්‍රිකානු කොම්පැණියේ උප අාණ්ඩුකාරයා වීමත්, වහල් වෙළඳාමෙන් සිය ධනය උපයාගත් ව්‍යාපාරිකයෙක් යැයි සඳහන් වීමත් නිසයි. ඒ රාජකීය අප්‍රිකානු කොම්පැණියේ වාර්තාවල ඔහු ගැන ඇති අවසාන සටහන ලැබෙන්නේ 1692 ඔහු ඇතුළු සහායකයන් වෙතට ලැබුණ කුඩා සන්තෝෂමක් ගැනයි. ඒ කොම්පැණියේ ආයෝජකයන් අතර එංගලන්තයේ දෙවැනි චාල්ස් රජු, එහි විශාලතම කොටස්ලාභියා වූ යෝර්ක් හි ඩ්‍යුක්වරයා වන ජේම්ස් ස්ටුවර්ට් (රජු), දාර්ශනික ජෝන් ලොක් යනාදී පුද්ගලයන් මහත් ගණනාවක් වූහ. ඒ අප්‍රිකානු කොම්පැණියේ වත්කම් 1752 දී අලුතින් හදන ලද අප්‍රිකානු වෙළෙන්ඳන්ගේ කොම්පැණියට පවරනු ලැබීය. දෙවැන්න 1821 දී විසුරුවා හරින ලදි.

එඩ්වඩ් කොල්ස්ටන් වහල් වෙළඳාමෙන් ධනය උපයන ලද්දෙකි. ඔහුට වෙනත් ව්‍යාපාර තිබිණ. ඔහුගේ වත්කම් වලින් වහල් වෙළඳාමෙන් උපයාගත් ප්‍රමාණය කොපමණක් වූවාද යන්න ගැන කිසිදු දත්ත නොමැත.

එඩ්වඩ් කොල්ස්ටන් මහා දානපතියෙක් වූවා යන්න ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකියි. 1696 දී ඔහු දුප්පතුන්ට ආහාර සැපයීම සඳහා ස්ථානයක් පවත්වාගෙන යෑමට ආධාර වෙන් කළේය. එය අදත් එදා අරමුණු කරගත් ලෙසින්ම පවත්වාගෙන යන තැනකි. එසේම ඔහුගේ දායකත්වයෙන් ඉදි වූ ඉස්පිරිතාල, පාසැල් යනාදිය අදත් පැවතෙන ඒවා වෙති.

ජෝර්ජ් ෆ්ලොයිඩ් සුදු පොලිස් නිලධාරියෙකුගේ අධම ක්‍රියාවට හසුව මිය ගිය කළු මිනිහෙකි. ඔහු කිහිප වතාවක් සිරබත් කන ලද්දෙකි. ගර්භනී කාන්තාවකගේ නිවහන කොල්ලකන ලද්දෙකි. මත්ද්‍රව්‍ය පරිහරණය කරන ලද්දෙකි. හොර නෝට්ටු භාවිතා කළ අයෙකි.

අවුල්කර පිළිගන්වා ඇති ඉතිහාසය නිසා කොල්ස්ටන් දුෂ්ටයෙක් හැටියටත් ෆ්ලොයිඩ් වීරයෙක් හැටියත් අද ලොව බහුතරය පිළිගෙන සිටිති.

ඊ ළඟ පරිච්ඡේද දෙක සහ ඡායාරූප එකතුවක්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූනි 5, 2020

‘කොමියුනිස්ට් කළු පොතේ’ පරිවර්තනය කරපු ඊ ළඟ පරිච්ඡේද දෙක: “සමාජමය පිටස්තර බලපෑම් සහ මැඬලීම් චක්‍ර” සහ “මහා භීෂණය (1936-1938)” එකතු කර ඇත. එය මෙතැනින්.

එසේම පොතේ ඇති ඡායාරූප එකතුවක් ද මෙතැනින්. මේ කොටස් ප්‍රින්ට් කරමින් කියවන අයට සමහර විට ඒ ඡායාරූප සියල්ලම ප්‍රින්ට් කිරීම අනවශ්‍ය වේයැයි සිතෙන නිසා එසේ එය වෙනම PDF හැටියට එකතු කරන්නෙමි.

‘කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත’ කියවද්දී අයින් රෑන්ඩ් ලියූ ‘අපි ජීවත්වන්නෝ’ නවකතාව සඳහා යොදා ගැනෙන පසුබිම මනා ලෙසින් දැනගන්නට හැකියාව ලැබේ. එම නවකතාව කියවන්නට කැමති අයට PDF හැටියට මෙතැනින්.

ටියෙනමන් චතුරශ්‍රයේ සිද්ධ වූ බියකුරු ඝාතනයේ 31 වැනි සංවත්සරයයි!

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූනි 3, 2020

අන්තර්ජාතික අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානයට ඇතුල් වූ සැණෙකින් බොබ් නැමති ඇමෙරිකන් ගගනගාමීයා ගුරුත්වාකර්ෂණය නැති වුවද “බිමට වැටී” නළල වද්දා ගත් හැටි ලෝක ජනගහනය දුටුවහ. පෞද්ගලික රොකට් එකකින් ගිය ඒ ප්‍රථම ගමන වාර්තා කරන්නට කැමරා රැසක් අටවා තිබිණ. කැමරා වසා දමා සිද්ධිය සැඟවූයේ නැත.

විරෝධය පාන්නට නිදහස ඇති රටවල් ලොව කිහිපයකි. නමුත්, නිදහස යනු අනුන්ගේ දේපල කොල්ලකෑමට හා විනාශයට අයිතියක් නොවේ. එය වරද්දා ගත් මාක්ස්වාදී අැන්ටීෆා, 1920 ගණන් තරම් ඈත කාලයක දී “රස්තියාදුකාරයන්” යන වර්ගීකරණයෙන් වෙඩි තැබීමෙන් මරණය හෝ සයිබීරියාවට පිටමං කර යැවීමත්, සහ අද චීනය වැනි රටක ද එසේම දඬුවමක් අත්වන බවත් නොසලකා හරිති.

ජූනි 4 වැනිදාට යෙදෙන්නේ චීනයේ බෙයිංජින් හි ටියෙනමන් චතුරශ්‍රයේ සිද්ධ වූ බියකුරු ඝාතනයේ 31 වැනි සංවත්සරයයි! ආඥාදායක රෙජිමයන් වලින් කරන ඝාතන වල දී හරියටම කී දෙනෙක් මරා දැමුවාදැයි, සහ සවිස්තර ලෙසින් සිද්ධිය ගැන දැනගන්නට හැකියාවක් නැත.

චීනයේ රස්තියාදුකාර නොහොත් hooligan යන වර්ගීකරණයට පත්වීමෙන් සිරදඬුවම් ලැබිය හැකියි. විරුද්ධකරුවන්ට දඬුවම් දිය හැකි එම වර්ගීකරණය මුලින්ම හදන ලද්දේ 1920 ගණන් වල දී ලෙනින් විසිනි.

1989 බෙයිංජින් ඝාතනයේ දී 300 ක් පමණ විශ්වවිද්‍යාල වයසේ සිසු සිසුවියන්ව මරා දමන ලදි. ඒ ඔවුන් කොමියුනිස්ට් ආණ්ඩුවට විරුද්ධව කතා කිරීම, ආණ්ඩුව වගකිව යුතු ලෙසින් කටයුතු කළ යුතු යැයි ඉල්ලා සිටීම, මැතිවරණ විනිවිදතාවයෙන් පැවැත්වීම, නිදහස් භාෂණය, සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ඉල්ලා සිටි නිසයි.

එදා සෝෂල් මීඩියා තිබුණේ නැත. චීන රජයේ ක්‍රියාව ගැන ආසියාවේ බොහෝ රටවල් මුනිවත රැක්කහ. ඔවුන් එකතු වූයේ කියුබාව, උතුරු කොරියාව, එදා වූ නැගෙනහිර ජර්මනිය යනාදිය සමඟයි.

එදා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ මහා ලේකම් හවියේර් පෙරේස් ඩ කුඑලර් කියා සිටියේ සාමාජික රටක අභ්‍යන්තර කටයුතු ගැන මැදිහත්වීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ කටයුතු වලට තහනම් බවයි. ඉතින් චීන ආණ්ඩුව ඉතා සංවර විය යුතු යැයි පමණක් ඔහුගේ ප්‍රකාශය විය.

ඒත්, පසුගියදා හොංකොං විරෝධතා වල දී අත් අඩංගුවට ගත් 300 කට අධික සංඛ්‍යාව ගැන වචනයක් හෝ ප්‍රසිද්ධියේ කියන්නට ඉදිරිපත් නොවූ අය, අද ඇමෙරිකන් කඩ සාප්පු කොල්ලකමින්, දේපල සහ අහිංසක දරුවන් සහ වයසක කළු පිරිමින්ගේ ජීවිත විනාශයෙන් “විරෝධය පානවා” යැයි කියන්නට ඇති නිදහස වෙනුවෙන් පක්ෂපාතීත්වය දක්වන්නට ලොව නන් දෙසින් එක්ව සිටිති.

“ටෑන්ක් මෑන්,” ලෝක ජනතාවගේ ජනාදරයට පත්වෙන්නේ 1989 ජූනි 5 වැනිදා ය. ඔහු සුදු කමිසයක් සහ කළු කලිසමක් හැඳගෙන, ටයිප් 59 චීන හමුදා යුධ ටැංකි පේලියක් නවත්වන්නට අත් දෙකින්ම ඔසවා ගත් බඩු මළු දෙකක් අතැතිව සිටගත් හෙයිනි.

සාමකාමී විරෝධතාවය යනු එයයි. මොහොතකට චීන හමුදාව නතර කරන්නට හේ සමත් විය. යුධ ටැංකිය ඔහුව මඟහැර යන්නට තැත් කරද්දී ඔහු නැවත නැවතත් ටැංකියේ ගමන් මාර්ගය ඉදිරියෙන්ම හිටගත්තේය. යුද ටැංකි සියල්ලම නැවතුණහ. ඔහු ටැංකියට නැඟ එහි ඇතුලේ සිටියවුන් සමඟ කතා කරන ලෙසක් පෙනිණ. බිමට බැස්ස පසුව යුද ටැංකිය ඉදිරියේ යළිත් එලෙසින්ම හේ හිටගත්තේය.

දෙදෙනෙක් පැමිණ ඒ මිනිසාව අසල ඇති සෙනඟ ගොඩට ඇදගෙන ගියහ. යුද ටැංකි ඔවුන්ගේ ගමන නැවතත් පටන් ගත්හ. ‘නිව්ස්වීක්’ වෙනුවෙන් එතැන සිටි චාලී කෝල් පවසන ලද්දේ ඒ චීන ආණ්ඩුවේ පොලීසිය කියායි. ‘ද ග්ලොබ් ඇන් මේල්’ වෙනුවෙන් එතැන සිටි ජැන් වොන්ග් පසන ලද්දේ ඒ අසල සිටි පිරිසෙන් දෙදෙනෙක් ඔහු ගැන බිය වී ඉවත් කළේය කියායි. 1998 ‘ටයිම්’ සඟරාව ශතකයේ ඉතාමත් වැදගත් ජනතාව අතරට මේ “නොහඳුනන විප්ලවකරුවා” ඇතුලත් කළේය. 2016 නොවැම්බර් ‘ටයිම්’ සඟරාවේ “සදාකාලීනව වඩාත්ම බලපෑම් කළ ඡායාරූප” අතරට ජෙෆ් වයිඩ්නර් ගත් ඡායාරූපයද ඇතුල් කරන ලදි. එය ගන්නා ලද්දේ සිද්ධියෙන් මීටර් 800 ක පමණ දුරින් වූ බෙයිංජින් හෝටලේ හයවැනි සඳළුතලයේ සිටයි.

සිද්ධිය සහ ඒ ගැන ඇති තොරතුරු සියල්ල චීනයේ නිසිබලධාරීන් විසින් චීන ජනතාවට සොයාගත නොහැකි ලෙසින් ඉවත් කර ඇත. වසර 16 කට පසුව පීකිං විශ්වවිද්‍යාලයේ ප්‍රථම උපාධි ශිෂ්‍යයන්ට මේ සිද්ධිය කියද්දී ඔවුන් අතර එක සිසුවෙක් සැබැවින්ම සිතුවේ එය ‘කලා නිර්මාණයක්’ කියායි.

මෙම සිද්ධිය ගැන ලොව හොඳින්ම දන්නා ඡායාරූප රැගෙන ඇත්තේ ස්ටුවර්ට් ෆ්‍රෑන්ක්ලින් විසිනි. ඔහුගේ ‘ෆිල්ම් රෝල’ රටෙන් පිටට රහසිගතව ගෙන යන ලද්දේ ප්‍රංශ සිසුවෙක් එය තේ පෙට්ටියක සඟවාගෙනයි.

චීනයේ මාෂල් නීතිය ඇති විටෙක ඡායාරූප ගැනීම සිර දඬුවම් අත්විය හැකි වරදකි. චීන පොලීසියේ ක්‍රියාවක් ගැන හිටිවන විඩියෝ බෙදාහැරීමට නිදහසක් චීනයේ නැත. බෙදා හැරියත් දවසක් යද්දී ඒවා මුළුමනින්ම අතුරුදහන් වී සිද්ධිය නොවූ හැටියට ඉතිහාසය දිග හැරෙයි.

එදා චීන ආණ්ඩුව වෙනුවෙන් ප්‍රකාශකයක් නිකුත් කළ යුආන් මු කියා සිටියේ ටියනමෙන් චතුරශ්‍රයේ දී සිද්ධ වූයේ හිමිදිරි උදෑසන ප්‍රතිවිප්ලවීය කැරැල්ලක් මර්දනය කළේය කියායි. තවත් සති කිහිපයක් යද්දී සිසුන් විසින් සොල්දාදුවන් මරා දැමුවේය යැයි චීන ඉතිහාසයට එකතු විය. ‘සිද්ධිය’ යැයි හැඳින්වෙන සිසුන් 300 ක් ඝාතනය කිරීම ගැන රජයේ ප්‍රවාදයට පටහැනි කතාබහ, ලිපිලේඛන හෝ පොතපත චීනයේ තහනම් වෙයි.

මිනියෑපොලිස් පොලිස් නිලධාරීන්ගේ රස්සා වහාම අහිමි විය. දවස් හතරක් තරම් සුළු කාලයක් ඇතුලත දී ඔවුනට එරෙහිව මිනිස් ඝාතන චෝදනා පැනවූහ. නඩුව ලෝක ජනතාව ඉදිරියේ දිග හැරෙනු ඇත.

ඇමෙරිකාව යනු උද්ඝෝෂණයක දී රබර් බුලට් එකක් කකුලට පහර වැදීම නිසා පොලිස් ස්ථානයට එරෙහිව නඩු දමා වන්දි ඉල්ලන්නට හැකි රටකි.

වෙනස් විය යුතු නීති ඇත. පොලිස් නිලධාරීන්ට ලැබෙන නිර්මුක්ති නීති ඉවත් කළ යුතුය. එසේම වෙන කෙනෙකුගේ දේපලට හානි කරද්දී සිද්ධවෙන ශාරීරික හානිවලට වන්දි ඉල්ලීමට හැකියාවත් ඉවත් කළ යුතුය. හැමෝටම එක නීතියක් හැම විටම වඩාත්ම සාධාරණ වඩාත්ම යුක්ති සහගත නීතියයි.

ශ්‍රමබලය පිටමං කිරීමේ ඝෝර වියවුල

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 31, 2020

ලංකාවේ හැදෙන වැඩෙන දරුවෙකුට, ඉතා මෑත කාලයක් තෙක් වාර්ෂිකව ට්‍රොට්ස්කි, ලෙනින්, ස්ටාලින් යන අයගේ දැවැන්ත ඡායාරූප ඔසවාගෙන ගිය විප්ලවීය සටන්කාමීන්ව, දකින්න ලැබුණි. ඉන්ටනෙට් යුගයේ සත්‍ය තොරතුරු ඇඟිලි තුඩු අසලට එද්දී ඒවාට ප්‍රසිද්ධියේ වන්දනා කිරීම හිමිහිට නැවතිණ.

ඒත් ඔවුන් පෙනී සිටි මතවාදයේ සාරය තවමත් බොහෝ ජනතාවකගේ හද පත්ලේ කිඳා බැස පවතින්නකි. ඒ නිසා, අර කියූ ඡායාරූප වලට ප්‍රසිද්ධියේ වන්දනා කළ අයට විරුද්ධ මතවාදයක තමන් සිටිනවා යැයි කීම, අද දකින්නට ලැබෙන අතිශය අපූරු ප්‍රතිඵලයයි.

ස්ටාලින් නපුරෙක් වූවා යැයි දකිද්දී ඔවුන් ලෙනින් වෙතට ද, ලෙනින් ද නපුරෙක් වූවා යැයි පෙනෙද්දී, ට්‍රොට්ස්කි වෙතට ද, ට්‍රොට්ස්කි ද අනිත් දෙදෙනාට වැඩි වෙනසක් නැතැයි පෙනී යද්දී ඔහුවත් අත් හැරියත්, දේශපාලන පක්ෂ භේදයක් නැතිව රටේ බහුතරය ඔවුන් පෙනී සිටි මතවාදය දිගින් දිගටම අල්ලා ගෙන සිටිති.

ට්‍රොට්ස්කි, ලෙනින්, ස්ටාලින් ගෙනෙන ලද මතවාදය කුමක්දැයි කියා හරිහැටියට නොදන්නා බහුතරයක් රටේ සිටීම පුදුමයක් නොවේ. නොමිලේ බෙදන අධ්‍යාපනය කෙසේ විය යුතු යැයි ද සහ ඒ අධ්‍යාපනය බෙදන්නට සුදුසු කවුරුන්දැයි කියා රජය (අද ජනාධිපතිවරයා පවා) තීරණය කරන රටක ඒ ගැන කිසිදු පුදුමයක් ඇති නොවේ.

හතුරන් මවා පාමින්, මාධ්‍ය යොදවා ඒ හතුරන්ට අපහාස කිරීම් වැඩි කරමින්, අනතුරුව ඔවුන් මර්ධනය සඳහා යැයි කියා තමන්ගේ ආණ්ඩුවට සියළු ජනතාවගේ ජීවිතයට බලපෑම් කළ හැකි බලය වැඩි කර ගැනීම අදත් වාමාංශික හැදියාවයි. සැබෑ දත්ත බැහැරලා, (කළු ඇමෙරිකන් පිරිමියෙක් පොලීසිය නිසා අනතුරට ලක්වෙනවාට වඩා කළු ඇමෙරිකන් පිරිමි නිසා පොලීසිය අනතුරට ලක්වීම වැඩි බව: එනම් පසුගිය දශකය තුල අවි නොගත් කළු ඇමෙරිකන් පිරිමියෙක් නිසා පොලිස් නිලධාරියෙක් මරුමුවට පත්වීම 18.5 ගුණයකින් ඉහළ ගොස් ඇති බව), කරන සංවාදය නිසා යම් පක්ෂයක් යම් පුරවැසියන් කණ්ඩායමකට විශේෂ ආදරයක් දක්වන්නේය යන්න බොරුවට මවා පෑම සිද්ධ වේ. “ඔබ ට්‍රම්ප්ට ද මටද චන්දය දෙන්නේ කියා පහදාගන්න ගැටළුවක ඉන්නේ නම්, ඔබ කළු නොවේ,” යැයි 2020 ජනාධිපති අපේක්ෂක ජෝ බයිඩන් උප ජනාධිපතිවරයා කියුවේ එබැවිනි.

එසේම, සියල්ලන්ටම එක නීතියක් වෙනුවට පොලිස් නිලධාරීන් වැනි සමහර වෘත්තීන්හි අයව සේවයේ යෙදී සිටිය දී සිදුකරන අක්‍රමිකතා සඳහා නඩුමඟට ගෙන යා නොහැකි අතුරු නීති පැනවීම නිසාද නපුරු අයට එවැනි වෘත්තීන් වල නියැළෙමින් සිය පරපීඩක ආශා මුදුන්පත් කරගන්නට අවස්ථාව ලැබේ. එහි දී එය යම් ජනතා කොට්ඨාශයක් වෙත තවත් ජන කොට්ඨාශයක් විසින් දක්වන වෙනස් සැලකීමක් යැයි දේශපාලනඥයා මවා පායි. අද මිනියෑපලිස් නගරයේ කුපිතව සිටින කළු ඇමෙරිකන් අය කළු ඇමෙරිකන් අයගේම ව්‍යාපාර කොල්ලකෑවේ සහ ඒවාට ගිනි තැබ්බේ ඇයි කියා විමසන්නට මෙය කළු-සුදු භේදයක් යැයි දකින අය නොකරති.

GPU වෙතට සමාජයේ පහත්ම මට්ටමින් බඳවා ගන්න යැයි ලෙනින් උපදෙස් දුන්නේය. ඉතින්, හිතන්න ඊට එකතු වූ සියල්ලන්ම පාහේ ඩෙරික් චෝවින් වැනි අය වෙද්දී, බොල්ෂෙවික්වාදීන් හතුරන් යැයි නම් කළ අයට එදා කෙසේ සැලකිලි ලැබුණාද කියා. අද ඇමෙරිකන් ජනතාව එකා මෙන් චෝවින් වෙත දක්වන විරෝධය (කොල්ලකෑම් හෝ ගිනිතැබීම් නොව) එදා හෝ අද පවා කියන්නට (රුසියාවට, චීනයට හෝ හොංකොං පවා,) වාමාංශික රටක පුරවැසියෙකුට ඉඩ ලැබේද කියා.

ඕනෑම මතවාදයක් ගැන සොයා බලද්දී එහි ඉතිහාසයේ අඳුරු තැන්, බියකුරු අවධි ඇතැයි හැඟවීම තුලින් ජනතාව රැවටීම ඉතා පහසුයි. සවිස්තර ලෙසින් ඒවා ඇති වූයේ, පැතිර ගියේ සහ නිමා වූයේ කෙසේදැයි සොයා බලන්නට සහ සොයා බලන ලද්දන් විසින් ඉදිරිපත් කරන්නක් ගැන මොළයෙන් කල්පනා කර බලන්නට වෑයමක් ගන්නේ එහෙමත් කෙනෙකි.

වාමාංශික පාලකයන් තම පුරවැසියන්ට නීති දැඩි කරන්නට යද්දී නිතර නියැළෙන ක්‍රමයක් ඇත. ඒ ඕනෑම ව්‍යවසනයක් වෙළඳපොල නිදහස නිසා ඇති වූවා යැයි කියමින් ඔවුන්ගේ ජනමාධ්‍ය අතකොළු හරහා ඇමෙරිකන් සිවිල් අයිතීන්, ඇමෙරිකාවේ වහල් ක්‍රමය, ස්වදේශී ඇමෙරිකන් ඛේදවාචක, යනාදිය සිහි කිරීමයි. රජයේ බලාත්මක බලය යෙදවීමෙන් ඒවා සිද්ධ වූ හැටි සඟවා, ඔවුන් එය පොදුවේ අසාධාරණය සහ යුක්තිය තුලින් ධනවාදයේ දී පොහොසතුන් බිහිවෙන ක්‍රමයක් හැටියට තතු නොවිමසා පිළිගන්වති.

ඒ ගමන්ම, මේ ජනමාධ්‍ය අතකොළු නියැළෙන්නේ ඒවා පමණක්ම ලෝකයේ දැඩිම ලෙසින් පැවතෙන බියකුරු අවධි බව හැඟවීමයි. සාධාරණය සහ යුක්තිය ඉටුකරන මතවාදය යැයි ඔවුන් පිළිගත් මතවාදය ඊට වඩා මහත් ගුණයකින් සිද්ධ කරන ලද අපරාධ ගැන මුනිවත රකිති. නැත්නම් එයා, අරයා, වැරදි විදියට කළා, යනාදියෙන් සාධාරණය කරමින් නමුත් පිළිකුල් කළ යුතු, එයට පාර කැපූ මතවාදය, තව දුරටත් අල්ලාගෙන සිටිති.

ස්වදේශී ඇමෙරිකන් වැසියන් ඔවුන්ට නුහුරු දේශයකට පිටමං කර යැවීමේ දේශපාලන ක්‍රියාවලිය ගැනත්, එහි ඍජු ප්‍රතිඵලයක් හැටියට ජනවාර්ගික සංහාරයක් සිද්ධ වීමත්, ගැන ඇති තරම් කියවන්නට තොරතුරු, ඒ ඇසුරින් ලියන ලද ප්‍රබන්ධ සහ නාට්‍ය, සිනමා වෑයම් ද නිතරම දකින්නට ලැබේ.

රුසියාවේ කුලාක් “පංතියක් හැටියට තුරන් කර දමන” අරමුණෙන් ට්‍රොට්ස්කි, ලෙනින්, ස්ටාලින් පිළිවෙලින් කටයුතු කළ ආකාරය ගැන කියවන්නට හැකි තොරතුරු අද ඇත. ප්‍රංශයේ විද්‍යාර්ථීන් පිරිසක් (සමාජවාදී අය ද ඇතුළුව) පර්යේෂණ සොයා ගැනීම් වලින් පසුව ගෙනෙන ලද මෙම ශාස්ත්‍රීය මට්ටමේ නිර්මාණය ‘කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත’ වෙයි. අලුතින් එකතු කළ පරිච්ඡේද 6,7, සහ 8
මෙතැනින්.

කුලාක්හරණය ගැන සිංහලෙන් ලියැවී ඇති සත් සමුදුර ලිපි, සහ අද එකතු කළ පරිච්ඡේද මෙතැනට එන මඟේ සිද්ධ වූ හරියයි:
සයිබීරියාවට නිදහස දෙනු‘ බ්ලොග් සටහන් ඒ ඒ සබැඳි වලින් කියවන්නට පුළුවනි.

ඇමෙරිකන් සිවිල් අයිතීන්, ඇමෙරිකාවේ වහල් ක්‍රමය, සහ ස්වදේශී ඇමෙරිකන් ඛේදවාචක ගැන දැන ගන්නට සහ ඉගෙන ගන්නට අවස්ථාව විශ්වවිද්‍යාල මට්ටම් වලින් පවා පවතී. ඒත්, ලංකාවේ සෝෂල් මීඩියා සහ බ්ලොග් සොච්චමකින් හැරෙන්නට, රුසියාවේ කොසැක්හරණ, කුලාක්හරණ, බලාත්කාරයෙන් සාමූහිකකරණය සම්බන්ධව ක්‍රමවත් හැදෑරීමකට හැකියාවක් නැති බව මට සහතිකයි.

“අපි මූලාශ්‍ර හැටියට සලකන්නේ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය වැනි ආයතන සපයන තොරතුරු පමණයි,” යැයි ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියාව තුලින් කරුණු සොයාගත හැකිවීම ගැන මා හා කළ කතාබහක දී වරක් ලංකාවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ මහාචාර්යවරයෙක් කීය.

ඉතින් ජනතා හදවත් තුලට කිඳා බැස ඇති කුරිරු මතවාදය දිගින් දිගටම පවත්වාගෙන යන්නට හැකියාව ලැබේ.

ඇමෙරිකාවේ ස්වදේශීන් වූ චෙරකී, ක්‍රීක් සෙමිනොල්, චික්සෝ, චොක්ටව්, පොන්කා ජනවර්ග හැටියට ආසන්න වශයෙන් 60,000 ක් බටහිරට පිටමං කිරීම “1830 ඉන්දියානුවන් ඉවත් කිරීමේ පනත” ඇන්ඩෲ ජැක්සන් ප්‍රධානත්වය ගත්, සහ මාටින් වැන් බියුරන් යන ජනාධිපතිවරු යටතේ සිද්ධ වූ නපුරු මෙහෙයුමකි. එය “කඳුළින් පිරි අඩිපාර” (Trail of Tears) නමින් ඇමෙරිකන් ඉතිහාසය ඉගෙන ගන්නා සෑම දරුවෙක්ම හදාරන්නකි. එහි දී වැඩිම වශයෙන් 20,200 ක් ස්වදේශී ජනතාවක් මරුමුවට පත්වූහ.

හැමෝගෙම කිල්ලෝටවල හුණු ඇතැයි කියා සියළු අපරාධ එක තරම් දරුණු බවක් පෙන්වීම ලෙහෙසි කාර්යයකි. නපුරු මෙහෙයුම සිද්ධ වූයේ වෙළඳාමට නිදහස ඉල්ලා සිටින අයගේ උසි ගැන්වීමකින් ද, නැත්නම් වෙළඳාමට මැදිහත්වීම් රිසි වූ බල ලෝභී දේශපාලකයෙක් විසින් ද කියා සංසන්ඳනය කරන්නට එන්න යැයි කියූ විට, එසේම ලෝකේ හැම දෙයක්ම සාපේක්ෂයි කියා, වාමාංශිකයා සහ වාමාංශික හිතවාදියා පළා යයි.

ඒ ඒ නපුරු මෙහෙයුම් කළේ කවුරුන්ද, ඇති වූයේ, පැතිර ගියේ සහ නිමා වූයේ (නිමා නොවී ඇත්ද) කෙසේදැයි කියා සොයා බැලීම අද නිදහස් රටවල සිටින අයට පහසු වූවකි.

ඒ ඒ අනුව කෲර පාලකයන් කවුරුන්ද, කෲර පාලන පිළිවෙත් මොනවාද, ඒ පිළිවෙත් අයින් කරගත් විට, (නැතිනම් ලෙනින් මිය ගිය පසුව බොල්ෂෙවික් පොලිටිබියුරෝ බල අරගලය නිසා නපුරු ප්‍රතිපත්ති නැවතී ගිය වැනි අවස්ථාවල) සමාජය ටික කාලයකට නැවතත් ඉක්මණින් පිළිසකර වූ ආකාරය සොයා ගත හැකියි.

ඇමෙරිකාවේ පැවති වහල් ක්‍රමය, සිවිල් අයිතීන් සඳහා වූ අරගලය, ස්වදේශී ඇමෙරිකන් ඛේදවාචක සඳහා කෞතුකාගාර, පුරාලේඛනාගාර, පොතපත, ප්‍රබන්ධ සහ සිනමා වෑයම් එමට ඇත. ඒවා හටගත් කාල වකවාණු වල දී ම, ස්වදේශී ජනතාව බටහිර පෙදෙස් වලට පිටමං කර යැවීමේ දී පටන්, මිය ගිය අයගේ වගතුග, සංඛ්‍යාව පමණක් නොව ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් ආණ්ඩුවේ නපුරු මෙහෙයුම් සඳහා එවක දී ම විරෝධය පාන ලද අනෙකුත් සිවිල් වැසියන් ගැනද අපිට දැනගන්නට හැකියි.

ඩොන් නදියේ කොසැක්හරණයට (එනම් ජනවාර්ගියක් ලෙසින් ඔවුන්ව මුලිනුපුටා දමන්නට) ගෙන ගිය මෙහෙයුම් නිසා ලක්ෂ 3 සහ ලක්ෂ 5 අතර සංඛ්‍යාවක් මිය ගියහ. ඒ කෘෂිකර්මයේ යෙදී සිටි ජනවර්ගයක් තුරන් කරන ට්‍රොට්ස්කි සහ ලෙනින් මූලිකත්වය ගත් මෙහෙයුම් නිසාවෙනි. එයින් හටගත් සාගතයෙන් මිය ගිය සංඛ්‍යාව මිලියන 5 කි.

එම නපුරු මෙහෙයුමෙන් පසුව ස්ටාලින් ප්‍රමුඛත්වයෙන් බොල්ෂෙවික් ආණ්ඩුව අත ගහන්නේ කුලාක්හරණයටයි. එහි දී මිය ගිය සංඛ්‍යාව ලක්ෂ 53 ක සිට මිලියන පහක් දක්වා වූහ. යුක්රේනයේ ධාන්‍ය නිෂ්පාදනයේ යෙදුන ජනතාව කුලාක්හරණයේ හතුරන් වූ හෙයින් හටගත් හොලඩමෝ සාගතයෙන් පමණක් මිලියන 3.5 ක් පමණ මිය ගියහ.

එපමණක් නොව, පරණ කෝන්තර පිරිමසා ගන්නට අවශ්‍ය වූවන්ට, සංඛ්‍යා ඉහළ යැයි දක්වන්නට අවශ්‍ය වූ විට, කුලාක් යැයි කියා ඕනෑම කෙනෙක්ට ලේබලයක් අලවා පිටමං කරත හැකියාව පෑදිණ.

එපමණක් නොව, ගමේ එක පැත්තක කුලාක් පිටමං කරන කණ්ඩායමක් විසින් ගමේ අනෙක් පැත්තේ කුලාක් පිටමං කරන කණ්ඩායමක නියැළෙන පුද්ගලයෙක්ව කුලාක් යැයි අල්ලා පිටමං කර යැවීය. ඒ සාමාන්‍යයෙන් ඕනෑම ආණ්ඩු මෙහෙයුමක දකින්නට ලැබෙන ‘වැරදීම්’ වෙති.

ඒ සඳහා ඔවුන් යොදා ගත්තේ “කන්න, බොන්න, සහ සතුටුවෙන්න, මන්ද ඒ සියල්ල අපට අයිති නිසා,” යන වාමාංශිකයන් සහ වාමාංශික හිතවාදීන් අදත් උත්කෘෂ්ට යැයි සලකන මතවාදයයි.

1930 සහ 1931 වසර වල දී නිල වශයෙන් පමණක් පෙන්වන දත්ත වලට අනුව ධනසම්පත් හිමියන්ගේ වස්තු සම්පත් ඔවුන් වෙතින් අයින් කර, ඔවුන් ජීවිකාව උපයන ලද ගම්මාන වලින් පිටමං කර යවා, ඒ වස්තු සම්පත් දුප්පතුන් අතර බෙදා දීම නොහොත් ‘කුලාක්හරණය’ සඳහා පිටමං කරනු ලැබූවන් සංඛ්‍යාව 1,803.392 ක් වූහ.

ටොම්ස්ක් වෙත පිටමං කර යවන ලද 6,100 ක පිරිසෙන් (එයට පසුව තවත් 500-700 ක් එකතු කරන ලදි) 1933 අගෝස්තු 20 වැනිදා වෙද්දී ජීවතුන් අතර සිටියේ 2,200 ක් පමණි. ඒ වතුරේ දිය කළ පාන් පිටි ඩිංගක් පමණක් ආහාරයටත්, වළක් හාර අතු කොළ වලින් වසාගන්නට සමත් අල්ප පිරිසක්, සහ මිනීමස් කන්නට පවා සිද්ධ වූවන්ය.

1930 දී රජයට පවරාගත් කුලාක් අත තිබූ වස්තු සම්පත්වල සමස්ත අගය එක ගොවිපොළකට රූබල් 564 ක් බැගින් යැයි බොල්ෂෙවික් පාලකයන්ට අවසානයේ ගණන් හදද්දී දැන ගන්නට ලැබිණ. එනම් එය සාමාන්‍ය කම්කරුවෙකුට මාස 15 ක් සඳහා ගෙවන වේතනයට සමාන ප්‍රමාණයකි. කුලාක් පවුලක් පිටමං කරන්නට ගිය වැය එක් පවුලකට රූබල් 1,000 කට වැඩි විය.

කුලාක් වර්ගීකරණයෙන් පටන් ගැනෙන පිටමං කිරීම් පසුව රජයේ නිෂ්පාදනයට ශ්‍රම බලකාය එක්කාසුව සඳහා හැරෙයි. “විශේෂයෙන් පිටමං කරන අය” වැනි අපූරු වර්ගීකරණ දකින්නට ලැබේ. ගල් අඟුරු පතල්, දැව කැපීම, වානේ කර්මාන්ත යනාදියට බර වැඩ කරන ශ්‍රමිකයන් වේතන නොමැතිව යවත හැකි ක්‍රමයක් වීම ගැන සවිස්තර තොරතුරු රැගත් පරිච්ඡේදය ඔබට මෙතැනින් කියැවිය හැකියි.

ධනය නිර්මාණය වෙන්නේ කෙසේදැයි නොදන්නා අය අදත් සිටිති. ධනවතුන්ගේ පෞද්ගලික දේපල වලින් කොටසක් හෝ “ලැබිය යුතු යැයි තීන්දු කරත හැකි” දුප්පතුන්ට දෙන්න ඕනෑ යන්න ආචාර ධාර්මික යැයි දකින අය සිටිති. නමුත් කුලාක්හරණයේ දී ස්ටාලින් ඇතුළු බොල්ෂෙවික්වාදීන්ට අවසානයේ දී ප්‍රත්‍යක්ෂ වූ ලෙසින් “ධනේෂ්වරයේ සියළු දේපල,” බෙදා දුන්නද දුප්පතාගේ තත්වයේ වෙනසක් නොවන්නේය යැයි කියාත්, බෙදීම සඳහා යන වැය “ධනේෂ්වරයේ සියළු දේපල,” වලට වැඩි වෙන්නේය කියාත් තේරුම් ගන්නට කිසිත් උවමනාවක් නැත.

දැන් හොංකොං ගැන වැඩියෙන් අහන්න ලැබේවිද?

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 29, 2020

චීනය මට්ටු කරන්නට හොංකොං වෙත මුල්‍ය ගණුදෙනු කටයුතු ගැන සම්බාධක ගෙනෙන බව අද සවස මාධ්‍ය හමුවේ ඇමෙරිකන් ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් කියා සිටියේය.

ඒ, ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයට යවන ඇමෙරිකන් අරමුදල් අද සිට සම්පූර්ණයෙන්ම නවතා දැමෙන බව දැනුම් දීමත් සමඟයි.

ඒ, චීනය හා පවත්වන සබඳතා කිහිපයක් වෙනස් කරන ආකාරය ගැන අදහස් දැක්වීමත් සමඟයි.

ඒ, ඇමෙරිකන් විශ්වවිද්‍යාල වල ඉගෙනුම ලබන සමහර චීන ජාතික ශිෂ්‍යයන්ව පිටමං කරවන බව කීමත් සමඟයි.

චීන ජාතික ශිෂ්‍යයන් ඇමෙරිකන් විශ්වවිද්‍යාල බොහොමයක ඉගෙන ගනිති. ඉන්දීය මෙන්ම චීන අයට ද, පශ්චාත් උපාධි අවසන් කිරීමෙන් අනතුරුව වසර 10 ක කාලයක් පුරා ඇමෙරිකාවේ රැකියා කිරීමටත් එසේම, අනික් සියල්ලන්ම ගෙවන ආදායම් බදු නොගෙවා සිටින්නට අවසරය ලැබුණ කාලයක් 1990 ගණන් මුල දී තිබිණ. අද ට්‍රම්ප් කියන්නේ චීනයේ හමුදාව සමඟ සබඳතා පවත්වන අධ්‍යාපන ආයතන වලින් එන ලද චීන සිසුන්ගේ වීසා අහෝසි කර ඔවුන්ව රටෙන් පිට කරන බවයි. ඔවුන්ට ආපසු යන්නට සිද්ධ වුවහොත්, යම් තරමක අවාසිදායක තත්වයක් රටවැසියන් වෙතින් චීන ජනාධිපතිවරයා වෙත එල්ල විය හැකියි.

චීනය සමඟ බොහෝ වෙළඳ පළහිලව් වල දී චීනය මෙන්ම ඇමෙරිකාව ද හොංකොං හරහා වෙළඳාම කරගෙන යති. ඒ තත්වයට බාධක වැටීම යනු දෙපැත්තේම ජනතාවට ආර්ථික අයහපත් කාලයක් උදාවීමකි.

ඇමෙරිකාවේ වෝල් ස්ට්‍රීට් විරෝධතා ගැන ලෝකයේ විවිධ මාධ්‍ය හරහා පැතිර ගිය ලෙසින්, හොංකොං ජනතාව නැඟී සිටීම ගැන, අද වෙද්දී 9,000 කට ආසන්න විරෝධතාවාදීන් අත් අඩංගුවට ගැනීම ගැන, එතරම් දැඩි ප්‍රචාරයක් සිද්ධ වූයේ නැත. ඔවුන්ගේ අවාසනාවට කෝවිඩ්-19 වසංගතය ද පැමිණියේය.

බ්‍රිතාන්‍යයේ පිහිටන ඇඩම් ස්මිත් ඉන්ස්ටියුට් වෙතින් හොංකොං සම්බන්ධව කදිම විසඳුමක් ඉදිරිපත්ව තිබුණි. එය ඔවුන් 1983 පමණ ඈත කාලයක දී ද ඉදිරිපත් කරන ලද්දකි. බ්‍රිතාන්‍ය දූපත් වල ඉඩ ඇති තැනක් සොයා හොංකොං ජනතාවට එහි අවුත් පදිංචියට ඉඩ සලසා දීම එම විසඳුමයි. එය කැමති අයෙකුට මෙතැනින් ඉංග්‍රීසියෙන් කියැවිය හැකියි.

‘පිටදේශයේ සිටින බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික’ (BNO යැයි කියැවෙන) ගමන්බලපත්‍ර ඇති හොංකොං වැසියන්ට බ්‍රිතාන්‍යයේ පුරවැසිකම ලබාගත හැකි මාර්ගයක් සලසන්නට කටයුතු කිරීමට අදහස් කරන බව විදේශ ලේකම් ඩොමිනික් රාබ් කියා සිටියේය. ඒත් එසේ කළ හොත් ඒ ගැන “ප්‍රති-මෙහෙයුම්” කරනවා යැයි චීනය අනතුරු අඟවයි.

චීනය සහ බ්‍රිතාන්‍යය මෙතෙක් එකඟ වී සිටින්නේ BNO ගමන්බලපත්‍ර ඇති අය බ්‍රිතාන්‍යයේ පදිංචියට ඉඩ නොලබන අය හැටියටයි.

ගමන් බලපත්‍ර සඳහා සුදුසුකම් ඇති හොංකොං වැසියන් මිලියන 2.9 කි. මාස හයක් සඳහා වීසා නොමැතිව එංගලන්තයට යෑම සඳහා දැනටමත් ගමන් බලපත්‍ර අතැති හොංකොං වැසියන් සංඛ්‍යාව ලක්ෂ තුනකි.

ඇමෙරිකාව, ඔස්ට්‍රේලියාව, බ්‍රිතාන්‍ය යන රටවල් තුනම චීනය විසින් පනවන්නට යන ආරක්ෂක නීතිය තරයේ හෙළා දැක ඇත. ‘එක රටක්, ක්‍රම දෙකක්” යන්නට චීනය එකඟ වූවා යැයි ඔවුන් කියති.

ඇමෙරිකන් ජනාධිපතිවරයා චීන සිසුන්ව රටෙන් පිටමං කරන්නට යද්දී, චීන ජනාධිපතිවරයා තම රටවැසියන්ට වෙන රටකට පිටමං වීම තහනම් කළ යුතු යැයි කියයි.

හොංකොං විරෝධතා ගැන ලියැවුණ එක සිංහල සටහනක් අවසන් වූයේ කාල් මාක්ස් උපුටා දැක්වීමකිනි. “බ්‍රෘමියේර් දහ අට වැනිදා ලුවි නැපෝලියන්” (1852) රචනාවේ පළමු නැපෝලියන් ලෙසම ඔහුගේ ඥාති පුත්‍රයා වූ ලුවි නැපෝලියන් ද කටයුතු කරන්නේ යැයි දැක්වීමට මාක්ස් මෙසේ ලිවීය: “ඉතිහාසය යළිත් එසේම දිග හැරෙයි… වරක් ශෝකාන්තයක් ලෙසට, අනතුරුව ප්‍රහසනයක් හැටියට.”

වෝල් ස්ට්‍රීට් විරෝධතා සිද්ධ වූයේ 99% අයගේ අයිතීන් දිනාගන්නට යැයි කියූ අයටම හොංකොං විරෝධතා ප්‍රහසනයක් ලෙසින් පෙනීම, අද අප ඉදිරියේ දිග හැරී ඇති ප්‍රහසනය ද?

බොලො යැයි නිග්‍රහ කාඩ් වැදිච්ච බොල්ෂෙවික්වාදීන්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 25, 2020

ට්සාර්වාදී රෙජිමයේ දී මැක්සිම් ගොර්කිව කිහිප වතාවක්ම අත් අඩංගුවට ගෙන තිබුණි. 1902 දී සාහිත්‍ය ගෞරවයක් හිමි වෙද්දී එය දෙවැනි ට්සාර් නිකලස් විසින් අහෝසි කළේය. ඇන්ටන් චෙකොව්, ව්ලැඩිමියර් කොරොලෙන්කෝ සමඟ ට්සාර්ගේ ක්‍රියාව ගැන විරෝධය දැක්වීමට ඇකඩමියෙන් ඉවත් වෙන්නට හැකියාවක් දෙවැනි ට්සාර් නිකලස් යටතේ ගොර්කිට තිබුණි.

රුසියන් විප්ලවයේ මුල් අවධියක, 1905 දී, ට්සාර්වාදී රෙජිමය ගොර්කිව කෙටි කාලයකට සිරගෙදරට දමනු ලැබීය. ඒත්, එහි දී “හිරුගේ දරුවන්,” නමින් නාට්‍යයක් ලියන හැකියාවක් ගොර්කිට තිබුණි.

1825 සිට 1917 දක්වා ට්සාර්වාදය පැවතිය දී දේශපාලන වෙඩි තබා මරා දැමීම් 6,321 කි. එයින් වැඩි ප්‍රමාණය 1905-1907 විප්ලවය කාලයේ සිද්ධ වූහ. 1918 හේමන්තයේ නිල වශයෙන් “රතු භීෂණය” පැවති මාස 2 ක කාලයක් තුළ පමණක්, බොල්ෂෙවික් නායකයන් යටතේ දේශපාලන වෙඩි තබා මරා දැමීම් 15,000 ක් සිද්ධ විය.

ඒත් තවමත් ට්සාර් කළ අපරාධ ඉස්මතු කර, සෝවියට් අපරාධ ගැන මුනිවත රැකීම දිගින් දිගටම සිද්ධ වේ.

බඩට දාන කෑම ප්‍රමාණය අනුව පුරවැසියන් වර්ගීකරණය කිරීමට පුළුවන්ද?

බර වැඩ කරන අය යනු බඩට වැඩියෙන් කෑම දාගත යුතු වර්ගීකරණය වෙද්දී මොළයෙන් වැඩ කරන අය අඩුවෙන් බඩට කෑම දාන්න ඕන වර්ගීකරණය විය. 1919-20 හේමන්තයේ දී පෙට්‍රොග්‍රෑඩ් නගරයේ ආහාර සලාක පත්‍ර වර්ගීකරණ 33 ක් විය. ඒවා මාසයක කාලයකට පමණක් වලංගු වූ අතර ඒ මාසය තුල දී ගන්නට ආහාරයක් කඩ රාක්කයේ නොතිබුණේ නම් එය තමන්ගේ අවාසනාවයි.

1920 පෙබරවාරි 1 වැනිදා ට්‍රොට්ස්කි වෙත ලියුමක් යවන ලෙනින් මෙසේ ලියයි: “ප්‍රවාහන ක්ෂේත්‍රයේ වැඩ නොකරන සියල්ලන්ගේම පාන් සලාක අඩු කළ යුතුයි, දැන් එය දැඩි වැදගත්කමකින් යුතු ක්ෂේත්‍රයක් නිසා. එසේම මේ ක්ෂේත්‍රයේ වැඩ කරන ජනතාව සඳහා එය වැඩි කළ යුතුයි.” “දහස් ගණනක් එහි ප්‍රතිඵලයක් හැටියට මිය ගියොත්, එය එසේ සිද්ධ විය යුතුයි, මන්ද රට බේරාගත යුතු නිසා.”

නිකොලායි ඔස්ත්‍රොව්ස්කි ලියූ “වානේ පන්නරය ලැබූ හැටි” වෙතට මහත් අවධානයක් ලබාදෙන්නට බොල්ෂෙවික් ආණ්ඩුව කටයුතු කළේ මන්දැයි කියා සිතන්නට හැකි මොළය පාවිච්චි කරන්නාට මෙහි දී මනාව පැහැදිලි වෙනු ඇත.

උස හා මිටි අනුව රැකියාවට බඳවාගැනීම ගැන අදහස් ඉදිරිපත් කළ දේශපාලනඥයන් සිටින වර්තමාන ලෝකයේ, පුද්ගලයෙක් අනුභව කළ යුතු ප්‍රමාණය රජය විසින් තීන්දු කළ හැකි යැයි සිතන අය අද නැතැයි කියා රැවටෙන්න එපා.

වල් පැළෑටි සහ කුඩු කරගත් ඇටකටු මිශ්‍රණ, ගස්වල පොතු සහ මැටි පමණක් නොව වහළ සෙවිලි කල පිදුරු පවා බුදින්නට රුසියානුවන්ට සිද්ධ විය.

1919 වසරේ සිට හාමතයෙන් මිය යන ජනතාවක් හමුවේ රජයක් කළේ කුමක්ද? චෙකා රහස් පොලීසිය කළේ හාමතයේ සිටින අය සහ හාමතයේ තර්ජනය එල්ල වී ඇති දිස්ත්‍රික්ක සහ ප්‍රාන්ත ගැන ලැයිස්තු හැදීමයි. ලෙනින් නියැළෙන්නේ 1920 වසර පුරාම ධාන්‍ය රජයට පවරා ගැනීමේ භට කණ්ඩායම් වැඩි වැඩියෙන් යැවීමයි. ලෙනින් සහ මොලොටොව් විසින් සියළු ප්‍රාදේශීය සහ ප්‍රාන්ත පක්ෂ කමිටු නායකයන් වෙත ටෙලිග්‍රෑම් එකක් යවමින් දෙන උපදෙස මෙයයි: “ආහාර එකතු කිරීමේ යාන්ත්‍රණය ශක්තිමත් කරන්න… ග්‍රාමීය ජනතාව සඳහා කලට වේලාවට බදු ගෙවීමේ ආර්ථික සහ දේශපාලන වැදගත්කම පැහැදිලි කරන ප්‍රොපගැන්ඩා තවත් වැඩි කරන්න… පක්ෂයේ සියළු ආකාර බලය, බදු එකතු කරන ආයතන අතට දෙන්න, සහ රජය විසින් භාවිතා කරන සියළු විනය ප්‍රතිපත්ති භාවිතයට ඔවුනට අවසර දෙන්න.”

තම රටවැසියන් හාමතයෙන් මිය යෑම නොදැක්කා සේ ඉන්නට බැරි වූ ලෙනින්ගේම හිතවතා වූ මැක්සිම් ගොර්කි සමඟ කිහිප දෙනෙක් එකතුව ඒ ගැන යමක් කරන්නට සිතූහ.

“සාගතයට එරෙහි සමාජ කමිටුව” ඔවුන් 1921 ජූනි මාසයේ දී පිහිටුවා ගත්හ. මැක්සිම් ගොර්කි සහ ඔහුගේ සමීප හිතවතියක් වූ, පුවත්පත් කලාවේදීනියක් වූ ද, යිකතරීනා කුස්කෝවා, සර්ගෙ ප්‍රොකොපොවිච් එහි මුල් සමාජිකයන් වූහ.

ඒත් ලෙනින් ඔවුන්ව මුණ ගැසීම පවා ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීමක් ලැබී තිබුණ අය කමිටුවේ සිටි නිසා, බොල්ෂෙවික් පක්ෂ නායකයන් කිහිප දෙනෙක් වෙතින් අකැමත්තෙන් දෙන අනුමැතියෙන්, කමිටුව 1921 ජූලි 21 වැනිදා නීත්‍යානුකූල විය. එහි දී “නිර්දේශිත පිටරට සංවිධාන සමඟ නිදහසේ කතාබහ කරගැනීම” සඳහා අවසරය ඔවුනට ලැබිණ.

සෝවියට් ආණ්ඩු ඉතිහාසයේ කිසිත් දවසක එවැනි වරප්‍රසාදයක් හිමි වූ වෙනත් කිසිදු සංවිධානයක් නැත.

ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව වෙතින් යහපත් ප්‍රතිචාර එද්දී, රෙජිමය සහ කමිටුව අතර සහයෝගය සති පහක කාලයකින් අවසන් විය.

හේතුව, ඔව්, ඇමෙරිකන් මැදිහත්වීමක් තමයි!

හර්බට් හූවර් මුලසුන දැරූ ‘ඇමෙරිකන් පිහිටාධාර සංවිධානය’ (American Relief Association -ARA) 1921 සැප්තැම්බර් මාසයේ ඩොලර් මිලියන 20 ක් වටිනා ඉරිඟු සහ බීජ රැගත් පළමු සහනාධාර නැව සෝවියට් රුසියාව වෙත යැවුණි.

ප්‍රවාහන සේවය අක්‍රීයව තිබුණ රුසියාව පුරා ඒ සහනාධාර බෙදා හරින්නට සහනාධාර තොග සමඟ සහානාධාර ප්‍රවාහනයට ඇමෙරිකානුවන් 300 ක් ද යවන ලදි. ඔවුන් රුසියාවේ පිටිසරබද පැතිවලට ගියේ හිම මතින් යන ස්ලෙඩ්, අශ්වයන් හා ඔටුවන් භාවිතයෙනි. මුලින්ම ඇති ඡායාරූපයේ සිටින්නේ එවැනි කණ්ඩායමකි.

දෙසැම්බර් මාසයේ දී හාමතයේ සිටි මිලියන 16 ක රුසියානුවන් සඳහා ඉරිඟු ග්‍රිට්ස්, කොකෝවා, ටින් කිරි, සුදු පාන් සහ සීනි යැවීය.

1922 ගිම්හානයේ දී මිලියන 30 ක් පමණ ජනතාවක් හාමතේ සිටියහ. ලක්ෂයක් පමණ ජනතාවක් සතිපතා මිය ගියහ.

1922 අගෝස්තු මාසය වෙද්දී, ARA විසින් දිනපතා මිලියන 11 ක ජනතාවකට මුළුතැන් ගෙවල් 19,000 ක් ඇතුලත ආහාර සැපයීමේ නිරතව සිටියහ. සෝවියට් පුරවැසියන් එක් ලක්ෂ විසිදාහක් ඒ සහනාධාර බෙදා දීම සඳහා ARA හි සේවයට බඳවා ගැනිණ.

මිනිසුන් ඒ ආහාර “ඇමෙරිකා” යැයි හඳුන්වන්නට පටන් ගත්හ. අපිට “ඇමෙරිකා” බෙදා දෙනවා යැයි කියූහ.

1922 ජූලි මාසයේ දී මැක්සිම් ගොර්කි සෝවියට් රජය වෙනුවෙන් සහානාධාර සඳහා ඇමෙරිකන් රජයට ස්තූතිය පුද කරන ලිපියක් යැවීය. එහි මෙසේ ද සඳහන් විය: “ඔබේ සහාය ඉතිහාසයට එකතු වේවි සුවිශේෂී, දැවැන්ත ජයග්‍රහණයක් ලෙස, ඉතාමත් විශිෂ්ට කීර්තියට පාත්‍ර විය යුත්ත ලෙසට, මරණයෙන් ගලවා ගත් මිලියන ගණනක රුසියානුවන්ගේ මතකයේ එය දිගු කාලයක් පවතීවි.”

ඒත්, එවැන්නක් සිද්ධ වූයේ නැත.

සෝවියට් නායකයන් කළේ කුමක්ද?

ඇමෙරිකාව සමඟ සහනාධාර ගිවිසුම අත්සන් කළ පසුව දින හයකින්, එනම් 1921 අගෝස්තු 27 වැනිදා ඒ “සාගතයට එරෙහි සමාජ කමිටුව” නිසා බිහිවූ “හාමතයෙන් සිටින අයට ආධාර සැපයීම සඳහා වූ සමස්ත-රුසියානු කමිටුව” විසුරුවා හැරිණ.

ඒ තීරණය දන්වමින්, ලෙනින් මෙසේ ලියා ඇත: “කමිටුව වහාම විසුරුවා හරින්න යැයි මම යෝජනා කරමි.. රජයට විරුද්ධව උද්ඝෝෂණ ක්‍රියාකාරී හැදියාවට වරදකරු ලෙසින් ප්‍රොකොපොවිච් අත් අඩංගුවට ගෙන මාස තුනක් සිරගෙදරට දැමිය යුතුයි… වහාම අනිකුත් කමිටු සාමාජිකයන් මොස්කව් වලින් පිටුවහල් කළ යුතුයි, විවිධ ප්‍රදේශවල ප්‍රධාන නගර වලට යවන්න, දුම්රිය මාර්ග පවා ඇතුලත්ව ඔවුනට සම්බන්ධතා පැවැත්වීමේ හැකියාවන් සම්පූර්ණයෙන් කපා හරින්න, ඔවුන්ව ඉතා සමීපයෙන් නිරීක්ෂණයේ තියාගන්න. හෙට අපි කෙටි ආණ්ඩු නිවේදනයක් නිකුත් කර එය වැඩ කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවින් විසුරුවා හරින ලදැයි ප්‍රකාශ කරමු. සියළු පුවත්පත්වලට මේ පිරිසට නින්දා කිරීම පටන් ගන්න යැයි උපදෙස් දෙන්න සහ ‘සුදු මුරකරුවන්ට’ සමීප යැයි චෝදනා කර, සහ තමන්ගේ රටේ දී උදව් කරනවාට වඩා පිටරට සංචාරයට උනන්දුවක් දක්වන හොඳ කරන්නට කැමති බුර්ජුවාසීන් යැයි කියා ඔවුන් පිට බොහෝ සෙයින් අපකීර්තිය පටවන්න. පොදුවේ, ඔවුන් පරිහාසයට සුදුසු අය හැටියට දක්වමින්, ඊ ළඟ මාස දෙක තුළ දී අඩුම වශයෙන් සතියකට වතාවක් හෝ ඔවුන්ව සරදමට ලක් කරන්න.”

ලෙනින්ගේ උපදෙස් අකුරටම ක්‍රියාත්මක විය.

“කුසගින්න එක්ක සෙල්ලම් කරන්න එපා,” (ප්‍රාව්ඩා, 1921 අගෝස්තු 30)
“කුසගින්නේ සමපේක්ෂකයන්” (Kommunisticheskii trud, 1921 අගෝස්තු 31)
“ප්‍රතිවිප්ලවීයයන්ට … ආධාර සඳහා කමිටුව” (Izvestiya, 1921 අගෝස්තු 30)

1922 මැයි 22 වැනිදා පිහිටුවන ලද පොලිටිබියුරෝවේ විශේෂ කොමිසම ගන්නා තීරණයක් අනුව ‘සාගතයට එරෙහිව සටන් වදින සමාජ කමිටුවේ’ ප්‍රධාන නායකයන් වූ සර්ගෙ ප්‍රොකොපොවිච් සහ යිකතරීනා කුස්කෝවා දෙදෙනාව මුලින්ම රුසියාවෙන් පිටුවහල් කරන ලදි. අගෝස්තු 16 සහ 17 දිනවල සුප්‍රසිද්ධ විද්වතුන්, දාර්ශනිකයන්, ලේඛකයන්, ඉතිහාසඥයන්, සහ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරු අතරින් 160 ක් අත් අඩංගුවට ගෙන සැප්තැම්බර් මාසයේ දී ඔවුන්වද පිටුවහල් කර දැමුණි.

ආපහු සෝවියට් දේශය වෙත පැමිණියහොත් වහාම වෙඩි තබන බව තමන්ට වැටහෙනවා යැයි කියන ලියැවිල්ලකට අත්සන් කරන්නට ද ඔවුනට සිද්ධ විණ.

“ශීත ඍතුවට අඳින එක කබායක්, ගිම්හානයට අඳින එක කබායක්, එක සූට් කට්ටලයක් සහ මාරු කරන්නට ඇඳුම් කට්ටලයක්, නින්දට අඳින ෂර්ට් දෙකක්, මේස් කුට්ටම් දෙකක්, යට ඇඳුම් දෙකක්, සහ විදේශ මුදල් වලින් ඩොලර් විස්සක් පමණක් මේ අයට රැගෙන යා හැකි විය.

හර්බට් හූවර් ගැන චරිතපදාන ලියන අය ඔහු ලොව වෙන කිසිවෙකුට වඩා මිනිස් ජීවිත බේරාගන්නට සමත් වූවෙක් ලෙසින් හඳුන්වද්දී, එයට මුහුණ දුන් ජනතාවට ඒ ගැන, තම රටේ ජනතාව බේරාගන්නට ඉදිරිපත් වූ තමන්ගේම කලාකරුවන් හා විද්වතුන් ගැනද කිසිවක් දැන ගැනීමට නොහැකි ලෙසට ප්‍රොපගැන්ඩා මෙහෙයවන්නට බොල්ෂෙවික් නායකයන් සමත් වූහ.

ජන කොට්ඨාශයක් හාමතයේ තබා තුරන් කර දැමීම ඔවුන්ගේ නිසැක අරමුණ වූහ. ඒත්, තවමත් නාට්සී පක්ෂය සහ බොල්ෂෙවික් පක්ෂය අතර සමානාත්මතා නැතැයි සිතන අය වෙති. 1921 හේමන්තයේ ඇති වු මහා සාගතයෙන් මිය ගිය සංඛ්‍යාව මිලියන 10 ක් පමණ යැයි සැලකේ. රුසියන් ආණ්ඩුව පිළිගන්නේ මිලියන 5 ක් මියා ගියා කියායි.

නාට්සී අපරාධ ගැන ඇහෙන කතාබහ එමටය. ඒත් බොල්ෂෙවික් අපරාධ ගැන බහුතර ලෝක ජනතාව තුල දැඩි නිහඬත්වයක් රජයන්නේ ඇයි?

යම් රටක ආණ්ඩුව හරහා බෙදන ඉහළ අධ්‍යාපනය තුලින් පවා ඉතිහාසයේ යම් රටක සමස්ත පරිච්ඡේදයක් මුළුමනින්ම වසන් කර ඇත්නම්, ඒ ගැන වෙනත් තැන්වල ඇති තොරතුරු දිහා සැකයෙන් බැලීම සාධාරණයි.

වර්තමානයට එමු.

කෝවිඩ්-19 වසංගතයට මුහුණ පා සිටි ලංකාවට, ඇමෙරිකන් තානාපති කාර්යාලය හරහා PPE තොගයක්, US Aid හරහා ඇමෙරිකන් ඩොලර් සහනාධාර මිලියන 1.3 ක්, ලෝක බැංකුව හරහා තවත් මිලියන 128.6 ක් ද නිකුත් කෙරිණ. අරමුදල් නිකුත් කිරීම ගැන ලාංකික ජනාධිපතිවරයා ප්‍රසිද්ධියේ යුරෝපා සංගමයට කළ ස්තූතිය මෙන් සඳහනක් ඒවාට නොලැබුණි. ඇමෙරිකන් සහානාධාර ගැන නිහඬව සිටීම නිසා ඒවා නොලැබුණා වෙනවාද?

අද චීන ආණ්ඩුවට ප්‍රොපගැන්ඩා ව්‍යාපාරයකින් ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවක් රැවටිය හැකිද?

මේ දිනවල ට්විටර් මාර්ගයෙන් කෝවිඩ්-19 වසංගතයේ වරද ඇමෙරිකාවට පටවන, ඇමෙරිකාව එය පාලනය කරගන්නට අසමත් වූවා යැයි හඟිස්සවන, නමුත් තම රජය ඊට බෙහෙවින් දක්ෂ වූවා යැයි දක්වන, පණිවිඩ මෙහෙයුමක් ගැන ප්‍රවෘත්ති වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ ටයිලර් ඇඩ්කිසන් නමැති ‘නිව්සි’ වාර්තාකරුවා විසිනි.

චීනය තුළ ට්විටර් සහ ෆේස්බුක් තහනම් වෙද්දී, මෙයාකාර වැරදි තොරතුරු රැගත් පණිවිඩ යැවීම මාර්ගයෙන් ඔවුන් නියැළෙන්නේ චීන ජනතාව රැවටීමේ නොව ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව රැවටීමට යැයි වාර්තාවේ සඳහන් විය.

ඉන්ටනෙට් නිදහස ඇති ජනතාවක් එයින් රැවටිය හැකිද?

නැත්නම්, එයින් චීන රජය ඉලක්ක කරන්නේ, හැමදාමත් මෙවැනි ප්‍රොපගැන්ඩා වලට රැවටෙන පිරිස පමණක්ද?

බර්ට්‍රන්ඩ් එම්. පැටර්නෝඩ් මේ ARA සහානාධාර ගැන ලියූ පොත: Bertrand M. Paternaude, The Big Show in Bololand: The America Relief Expedition to Soviet Russia in the Famine of 1921, Stanford University Press, 2002.

ඡායාරූප: හූවර් ඉන්ස්ටිටියුට් සෝවියට් පුරාලේඛන එකතුවෙන්

කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත -තවත් කොටසක්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 19, 2020

“විප්ලවයේ නාමයෙන් මරන්න” -වී. අයි. ලෙනින්

ලෙනින්ගේ ඡායාරූපයක් දිස්වෙන හැම තැනක දී ම, ඊට යටින් ලියැවෙන්නට අවශ්‍ය එයයි. ලෙනින්ගේ ඡායාරූපයක් දකින හැම අවස්ථාවක දී ම, සමාජවාදයට කැමති, අකමැති ඕනෑම කෙනෙකුට සිහිවිය යුත්තේ ඒ වාක්‍යයයි.

ලංකාවේ වාමාංශික පක්ෂ සාමාජිකයා යනු එම පක්ෂයේ දැඩි විනය නීති රීතිවලට අනුකූලව සිටින්නෙකි යන්න පොදු පිළිගැනීමයි. එසේම ඒ පිළිගැනීම තුළ ඒ සාමාජිකයා හොර, බොරු, වංචා නැතිව සිටින්නෙක් හැටියට, එනම් දේශපාලන පිවිතුරු බවක් සහ ශික්ෂණයක් ඇති අයෙක් හැටියට හුවා දක්වන්නට ගන්න උත්සාහයක්ද දකින්නට ලැබේ.

ඒත් හොර, බොරු, වංචා නොකිරීම යනු කුමක්ද? වෙනත් පුද්ගලයෙකුගේ වෙහෙසේ ඵලදාවේ ඇබිත්තකට හෝ අයිතියක් ඇතැයි විශ්වාසය හොරකම, බොරුව, වංචාව නොවන්නේ කෙසේද?

ශික්ෂණය (හොඳ දෙයට හුරුවීම) යනු කුමක්ද? ස්වෝත්සාහයෙන් වෙහෙසෙන්නට කැමති අයට එයට ඉඩකඩ අවහිර කරමින්, අනුන්ගෙන් අරන් තව කෙනෙකුට බෙදීම නීත්‍යානුකූල කරගැනීම ශික්ෂණය ද?

“රතු භීෂණය” සහ “අධම යුද්ධය” යන සිරස්තල යටතේ එන මේ කොටසට ඇතුලත් පරිච්ඡේද දෙක 1917 සිට 1919 පමණ තෙක් චෙකා නමැති රහස් පොලීසිය (වර්තමාන KGB හි ආරම්භක පද්ධතිය) විසින් කිසිදු අධිකරණ පටිපාටියක් නොමැතිව, වියවුල් කොංග්‍රසයක දී බහුතරයකගේ යෝජනා සම්මතයකින් පිහිටුවා ගත් ආයතනයක් විසින් ඉවක් බවක් නොමැතිව ගන්නා ලද මිනිස් ඝාතන හෙළි කරයි.

චෙකා පිහිටුවාගන්නට මූලික වෙන ලෙනින්, විප්ලවයේ නාමයෙන් මරන්න අවශ්‍ය විවිධ ජන කණ්ඩායම් වර්ගීකරණය කළේය. තමන්ට බලයට එන්න සහාය දුන් අයවම ඔවුන් මරා දැමූහ. ඒ ඩොන් නදිය අසල විසූ කොසැක් ජනතාවයි. එතැනින් නොනැවතී ඔවුන් මරන්නට අය හඹා ගියහ. රතු හමුදාවේ සොල්දාදුවන්ගේ මනස අපවිත්‍ර කරනවා යැයි කියා ගණිකාවන්ට වෙඩි තබා මරා දැමුහ.

කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත ප්‍රකාශනය වූවාට පසුව ඒ ආශ්‍රයෙන් බිහි වූ අනෙකුත් විද්‍යාර්ථී පර්යේෂණ වලින් හෙළි වූයේ මිය ගිය මුළු සංඛ්‍යාව මෙහි සඳහන් සංඛ්‍යාවලට වඩා මහත් ගුණයකින් වැඩි බවයි.

ජීවිතය පවත්වාගෙන යන්නට තරම් ප්‍රමාණවත් ආහාර ප්‍රමාණයක් තමන්ගේම රටවැසියන්ට ඔවුන්ගේම වෙහෙසෙන් නිෂ්පාදනයට අවසර නොදුන් ක්‍රමයට අදත් ප්‍රශංසා කරන අය සිටිති.

සමාජයේ යම් පිරිසකට විශේෂ වරප්‍රසාද තිබීම ප්‍රතික්ෂේප කරන අයවළුන්ම අදත් නියැළෙන්නේ විශේෂ වරප්‍රසාද ලැබිය යුතු කණ්ඩායම් සොයා ගන්නටයි. ඉතින්, තමන් පාක්ෂික ඒ “මානව හිතවාදී” යැයි කියාගත් ක්‍රමය ඔවුන් තරයේ විශ්වාස කරති.