අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්

විප්ලවකරුවන්ම තමන් ගෙනා විප්ලවයෙන් පළා යෑම

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අගෝස්තු 21, 2017

ජනාධිපති තනතුරට පත්වෙන්නට අදහසක් නැතැයි කියූ ෆිඩෙල්, රටේ ළාබාලම අගමැති ලෙසින්, වයස 32 දී, දිවුරුම් දෙනවිට කියා සිටියේ ජනාධිපති තනතුර දැරිය හැකි වයස පහළ දමන නීති වෙනස් කිරීම වර්තමාන ජනාධිපති මැනුඑල් උරූසියා ලේයෝ ගේ උවමනාවට කරන දෙයක් කියායි. “යහපාලනයක්” එන තෙක් සිය වසර දෙකක් තිස්සේ වවාගෙන තිබූ රැවුල කපන්නේ නැතැයි කියාත් එහි දී ෆිඩෙල් කියා සිටියේය. මිය යන තුරුම ඔහු රැවුල කැපුවේ නැත්තේ කියුබාවේ යහපාලනයක් නැතැයි පිළිගත් නිසා නම් නොවේ. “අපි කොමියුනිස්ට් නොවේ,” යැයි කියා බලය අල්ලා ගත් ෆිඩෙල්, 1976 දී නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්මත කරගෙන, ජනාධිපතිවරයා, කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ මහ ලේකම් සහ හමුදාවේ ප්‍රධාන අණදෙන නිලධාරියා ද වූයේය.

1925 සිට 1933 දක්වා ජනාධිපති වූ ජෙරාඩෝ මචාඩෝගේ පාලනයට සහ පුන්හෙන්සියෝ බතීස්තාගේ දෙවැනි පාලන සමයට විරෝධය දැක්වූ, හිටපු මහේස්ත්‍රාත්වරයෙක් වශයෙන් විප්ලවීය කැරලිකරුවන් නිදහස් කරගන්නට කැපවී සේවය කළ මැනුඑල් උරූෂියා ලේයෝ, ආණ්ඩුව පිහිටුවා මාස හතක් යද්දී ෆිඩෙල් ගැන කළකිරී සිය තනතුරෙන් ඉල්ලා අස්වීය. ඔහු ඇමෙරිකාවට සංක්‍රමණය විය.

රොබෙර්ටෝ අග්‍රාමොන්ටෙ පිචාර්ඩෝ ඒ පළමු විප්ලවීය ආණ්ඩුවේ විදේශ කටයුතු ඇමති ලෙසින් කටයුතු කළේය. ඔහු හාවානා විශ්ව විද්‍යාලයෙන් නීති උපාධියක් ලැබූවෙකි. දර්ශනය හදාරා තිබි ඔහු හාවානා විශ්ව විද්‍යාලයේ දර්ශන පීඨාධිපති ලෙසින් ද කටයුතු කළ අයෙකි. මෙක්සිකෝවේ කියුබන් තානාපතිවරයා ලෙසින් ද සේවය කර තිබූ අයෙකි. ඒත් නව ආණ්ඩුව කොමියුනිස්ට් පැත්තට නැඹුරු වෙනවා දකිද්දී ඔහු ද ඉල්ලා අස්විය. ඔහු කියුබාව හැර දා පූවෙර්තො රීකෝ හි පදිංචියට ගියේය.

ගුවන් නියමුවන් ලවා සිවිල් වැසියන්ට අපරාධ කරන ලදැයි හෙළි කරමින්, ඒත් ඒ ගැන නව රජය කිසිත් වගකීමක් නොගත් බැවින් ඊට විරෝධය දක්වන්නට සමාජ කටයුතු ඇමතිවරයා ඉල්ලා අස්විය. පළමු විප්ලවීය ආණ්ඩුවේ මුදල් ඇමතිවරයා ලෙසින් කටයුතු රූපෝ ලෝපෙස් ෆ්‍රෙස්කෙට් නැමත්තා ද, ෆිඩෙල් සමඟ උරණ වී රටෙන් පිටවිය. පළමු විප්ලවීය ආණ්ඩුව පිහිටුවන්නට සහාය වූ අන්රේ සුවාරේස් නැමැත්තා ද කියුබාව හැරදා ගියේය.

ස්වාධීන පුවත්පත් සියල්ල නැවතිණ. ඉතිරි වූයේ පළමු විප්ලවීය ආණ්ඩුවේ නියෝගයට අනුව ප්‍රසිද්ධියේ නිදහස් අදහස් ප්‍රකාශනය වළක්වන ලද පුවත්පත් පමණක් විය. බතීස්තා විරෝධී “අවාන්ස්” නම් පුවත්පතේ කර්තෘ වූ ජෝර්ජ් සායස් 1960 ජනවාරි 20 වැනිදා රටෙන් පිටවී ගියේය. මොන්කාඩා බැරැක්ක වලට පහර දුන් නඩු විභාගයේ දී කැස්ත්‍රෝ දුන් සාක්ෂි වාර්තා කළ “බොහීමියා” නම් පුවත්පතේ කර්තෘ මිගෙල් ඒන්ජල් කුවෙවෙඩෝ රටින් පිටවිණ.

1960 සිසිරයේ දී, රටේ ඉතිරි වී සිටි සෙසු දේශපාලන සහ හමුදාමය විරුද්ධ පක්ෂ නායකයන් සියල්ලන්වම අත් අඩංගුවට ගන්නා ලදි. සියෙරා හි ගරිල්ලා නායකයෙක්ව සිටි මෝගන් නැමැත්තාට වෙඩි තබා මරා දැමිණ.

ඉක්බිතිව, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන් යැයි සැලකෙන ලද අයවළුන් අතරින් ඉතිරි ව සිටි අන්තිම පිරිස රජයෙන් ඉවත් කරන ලදි. මහජන පහසුකම් ඇමති වශයෙන් කටයුතු කළ මැනලෝ රේ, සංන්නිවේදන ඇමති වශයෙන් කටයුතු කළ එන්රීකේ ඔල්ටුස්කි ඊට හසු වූ අය අතර වූහ.

විප්ලවීය කැරලිකරුවන් ගෙනෙන වෙනස තමන් අපේක්ෂා කළ වෙනස නොවේ යැයි දකිද්දී ජනගහණයෙන් මහත් පිරිසක් රට හැර දා යන්නට පටන් ගත්හ. විප්ලවය සහාය දුන් මැද පංතියේ 50,000 ක පමණ ජනතාවක් රටෙන් පිටවී ගියහ. ඒ රටෙන් ඉවත් වූ මුල්ම ජන රැල්ලේ කියුබන් සමාජයේ වෛද්‍යවරුන්, ගුරුවරුන්, සහ නීතීඥයන් වූහ.

ශ්‍රමික පිරිස් ඊ ළඟට මර්ධනයට මුහුණ පෑහ. වෘත්තීය සමිති මුල පටන්ම නව ආණ්ඩුවට විරෝධය පෑහ. ඩේවිඩ් සැල්වදෝර් නම් සීනි වෘත්තීය සමිතියේ ප්‍රධානියා එවැන්නෙකි. වාමාංශිකයෙක් වූ ඔහු බතීස්තාට සහාය දැක්වීමෙන් ඉවත් නොවූ නිසා ජනතාවගේ සමාජවාදී පක්ෂයන් ඉවත් වූවෙකි. හේ 1955 දී සීනි වතුයායන්හි වැඩ වර්ජන සංවිධානය කළ අයෙක් බැවින් අත් අඩංගුවට පත්ව බතීස්තාගේ වද හිංසාවන්ට මුහුණ දුන් අයෙකි. කැස්ත්‍රෝගේ 26 ජූලි ව්‍යාපාරයෙන් ගෙන ගිය 1958 අප්‍රේල් වැඩ වර්ජනයේ මහ මොළකරුවා ද ඔහු විය. කියුබන් සේවකයන්ගේ මධ්‍යම වෘත්තීය සමිතියේ (CTC) මහ ලේකම් හැටියට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව තෝරා පත් වූ ඔහුට ඉහළින් පත්කළ කොමියුනිස්ට් සහායකයන් දෙදෙනෙක් යටතේ සේවය කරන්නට සිද්ධ විය. ඒ අයගේ ක්‍රියා මැඬලන්නට සහ ඒ බලපෑම් වලට නතු නොවී ඉන්නට උත්සාහ දැරුව ද ඔහුව නොසලකා හැරිණ. අනතුරුව සැල්වදොර් සැඟවෙන්නට සිද්ධ විණ. ඒත් 1962 අගෝස්තුවේ දී ඔහුව අත් අඩංගුවට ගැනිණ. ඊ ළඟ වසර 12 ක කාලය ඔහු සිරබාරයේ සිටියේය. ඒ බතීස්තා විරෝධී තවත් දැවැන්තයෙකුට ෆිඩෙල් කැස්ත්‍රෝ සලකන ලද ආකාරයයි.

එපමණක් නොව ෆිඩෙල් CTC යට වර්ජන කිරීමේ තහනමක් පැනවීය.

බතීස්තා රට පාලනය කරද්දී, 1953 දී අත් අඩංගුවට ගත් ෆිඩෙල් කැස්ත්‍රෝව බේරාගනු ලැබුවේ සැන්තියාගෝ ද කියුබා හි අග්‍ර රාජගුරු ප්‍රසාදි තැන හැටියට එවක කටයුතු කළ මොන්සිඥ පෙරේස් සෙරාන්ටේස් මැදිහත්වීමෙනි. ක්‍රිස්තියානි පූජකවරු බතීස්තා පාලනයේ නොමැති වීම ගැන සතුටින් සිටි පිරිසකි. සමහර පූජකවරු සියෙරා කඳුයායේ ගරිල්ලා කටයුතු වලට ද සහභාගී වූ අයයි. ඒත් ඔවුන් එදා බතීස්තා කළ වදහිංසා වලට විරෝධය දැක්වූ ආකාරයෙන්ම මෙදා රටේ සිද්ධ වෙන වද හිංසා ගැන විරෝධය දක්වන්නට පටන් ගත්හ. සිය මීසම් වලට කොමියුනිස්ට් අය රිංගා ගැනීමට එරෙහි වූහ.

1961 දී ‘බේ ඔෆ් පිග්ස්’ සිද්ධිය පාදක කරගෙන “ලා කින්සෙනා” නමින් පළ වූ ක්‍රිස්තියානි මාසිකය ෆිඩෙල් තහනම් කර දැමීය. 1961 මැයි මාසයේ දී සියළුම ආගමික පාසැල් වසා දමා ඒවා රජයට පවරා ගැනිණ. ෆිඩෙල් ඉගෙන ගත් බෙත්ලෙහෙම් ජෙසුයිට් කොලෙජ් නම් පාසැලට ද ඒ ඉරණම අත්විණ.

ෆැලැන්ජිස්ට් (ෆැසිස්ට්වාදී) පූජකයන්ට ගමන් මළු පැක් කරගන්නට කාලය ඇවිත්,” කියමින් සම්පූර්ණ හමුදා නිල ඇඳුමකින් සැරසී ගත් ෆිඩෙල්, සුපිරි නායකයා නොහොත් “ලීඩර් මැක්සිමෝ” වශයෙන් නිල ප්‍රකාශයක් නිකුත් කළේය. සැප්තැම්බර් 17 වැනිදා පූජකයන් 131 ක්ව කියුබාවෙන් නෙරපා හරින ලදි. තව දුරටත් පල්ලියේ කටයුතු නිදහස්ව කරගෙන යන්නට ඔවුනට ඉඩ නොමැති විය. බැතිමතුන්ට වාරණ වැටිණ. ආගමික නැඹුරුවකින් යුතු වූවන්ට සිවිල් සේවයේ රස්සා හෝ විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය තහනම් විණ.

කලාකරුවාගේ ස්ථානය සමාජයේ හරි මැද්ද යැයි කියූ ෆිඩෙල් 1961 දී කලා කටයුතු වලට ද වාරණ පැණවීය. කවියෙක්, ලේඛකයෙක් හා නාට්‍ය රචකයෙක් වූ රෙයිනාල්ඩෝ ඇරීනාස් විප්ලවයට මෙන්ම ෆිඩෙල්ට ද සහාය දුන් අයෙකි. ඒත් ෆිඩෙල්ගේ මර්ධනාත්මක ආණ්ඩු ක්‍රමය ගැන කළකිරී ඒ ගැන දැඩි විවේචනය කළ අයෙකි. වසර 10 කට පසුව සරණගාතයන් හැටියට මැරියෙල් බෝට්ටු සිද්ධියෙන් ජනතාව රටෙන් පිට වී යද්දී ඔහු ද කියුබාවෙන් පිටවී ගියේය. කියුබන් ජනතාවගේ පිළිගැනීමට පාත්‍ර වී සිටි විශිෂ්ට කිවිඳෙක් වූ හර්බෙටෝ පඩියා බොහෝ කාලයක් තිස්සේ පළිගැනීම්වලට පාත්‍ර වෙමින් සිට, අවසානයේ දී 1980 වසරේ කියුබාව හැර දා ගියේය.

ලතින් ඇමෙරිකාවේ කොමියුනිස්ට්වාදය -කියුබාව

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අගෝස්තු 16, 2017

20 වැනි සියවස ආරම්භයේම පටන් කැරීබියන් මුහුදේ ලොකුම දූපත වූ කියුබාවේ අර්බූදකාරී දේශපාලන ඉතිහාසයක් පැවතිණ. 1931-33 අවුරුදු වල ආඥාදායක ජෙරාඩෝ මචාඩෝට එරෙහිව කැරල්ලක් ගෙන ගියේ ෆුල්ජෙන්සියෝ බතීස්තා නමින් වූ යුද හමුදා ලිපිකරුවෙකි. බතීස්තා 1933 දී තාවකාලික පාලනයේ සිටි ජනාධිපති කාලෝස් සෙස්පෙඩීස් පන්නා දමන හමුදා කුමන්ත්‍රණයක නායකත්වය දැරීය. අනතුරුව හේ, හමුදාවේ ප්‍රධානියා ලෙසින් තාවකාලික ආණ්ඩු කිහිපයක පාලන බලයට බලපෑම් එල්ල කරන්නට මූලිකත්වය ගත් පුද්ගලයා ද විය. මේ කාලය තුල දී සහ ඉන් පසුව ද, බතීස්තා දැඩි ලෙසින් ඇමෙරිකන් විරෝධියෙක් වූයේය.

1940 දී බතීස්තා ජනාධිපති වශයෙන් තේරී පත් වූ පසුව ඔහු ලිබරල් ව්‍යවස්ථාවක් ස්ථාපිත කළේය. 1952 දී, ඊ ළඟ වසරේ පවත්වන්නට යෙදුණු මැතිවරණයට පෙර, එම සුළු කාලයේ වූ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිපත්ති ඉවත දමමින් හේ යළිත් බලයට ආවේ හමුදා කුමන්ත්‍රණයකිනි. බතීස්තාගේ පාලනය විවිධ වූ දේශපාලන පක්ෂ වලින් සහාය ලැබුණු පාලනයකි. ජනතාවගේ සමාජවාදී පක්ෂය (PSP) නමින් එවක හැඳින්වූ කියුබාවේ පැවති කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ සහාය ද ඔහුට ලැබිණ.

බතීස්තා යටතේ කියුබන් ආර්ථික වේගවත්ව දියුණු විය. නගරවාසීන් හා ගම්වාසීන් අතර දැඩි ධන සම්පත් පරතරයක් දකින්නට ලැබිණ. එසේම නගරබද මට්ටමින් යටිතල පහසුකම් ගම්මානයන්හි නොමැති විය. ඉතාලි-ඇමෙරිකන් මාෆියාව විසින් කියුබාවට ගෙනෙන ලද මුදල් නිසා නගර වාසි අත් දුටුවහ. 1958 දී හවානා හි පමණක් ගණිකා වෘත්තියේ 11,500 ක් සේවය කළහ.

බතීස්තා පාලනය සුපතල වනුයේ දූෂණය පැතිර පැවති, කෙටි කාලීන වාසි සෙවූ, මැද පංතිය ක්‍රමයෙන් පාලකයන් වෙතින් ඈත්ව ගිය යුගයක් හැටියටයි.

1953 ජූලි 26 දා සැන්තියාගෝ ද කියුබා හි මොන්කලා බැරැක්කවලට ශිෂ්‍යයන් පිරිසක් පහර දුන්හ. ඔවුන් අතරින් කිහිප දෙනෙක් මිය ගියහ. එම පිරිසේ නායකයෙක් වූ ෆිඩෙල් කැස්ත්‍රෝ අත් අඩංගුවට ගැනිණ. වසර 15 කට සිරගත වුවත් ෆිඩෙල්ව නිදහස් කරනු ලැබ, හේ මෙක්සිකෝවට පළා ගියේය. එහි දී ඔහු 26 ජූලි මෙහෙයුම (M-26) නමින් ගරිල්ලා කණ්ඩායමක් සන්නද්ධ කළේය.

1957 දී මේ කණ්ඩායම කියුබාවට ඇතුල් වූහ. මාස 25 ක් පුරා බතීස්තාගේ හමුදාව සමඟ සියෙරා මෙයිස්ත්‍රා හි සන්නද්ධ අරගලයක ඔවුන් නියැළුනහ. ඒ කාලයේ දී ම, හෝසේ ඇන්ටෝනියෝ එචෙවාරියා ප්‍රමුඛ නගරබද ශිෂ්‍ය විප්ලවීය ව්‍යාපාරයක් විය. ඒ කණ්ඩායමේ සන්නද්ධ බලකාය 1957 මාර්තු මාසයේ දී ජනාධිපති මන්දිරයට පහර දුන්හ. එය සම්පූර්ණයෙන් අසාර්ථක වූ මෙහෙයුමකි. එචෙවාරියා මරුමුවට පත්විය. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය ගාමක බලයක් නොමැති තත්වයකට වැටිණ. එහි දී, බතීස්තාට එරෙහිව සිටින එකම විරුද්ධ පක්ෂය බවට පත්වූයේ ෆිඩෙල්ගේ කණ්ඩායමයි.

අර්බූදකාරී තත්වය පැතිර යද්දී බතීස්තා ආණ්ඩුව විසින් ගෙන ගිය ප්‍රචණ්ඩ මර්ධනයෙන් දහස් ගණනක් මිය ගියහ. නගරබද ගරිල්ලා කණ්ඩායම් වලට 80% ක් පමණ සාමාජිකයන් අහිමි වූහ. සියෙරා හි සිටි ගරිල්ලා කණ්ඩායම් වලට අහිමි වූයේ සාමාජිකයන් 20% ක් පමණි.

1958 නොවැම්බර් 7 වැනිදා, ගරිල්ලා හමුදාවක ප්‍රධානියා හැටියට හාවානා වෙත දීර්ඝ පා ගමනක් ඇරඹුවේ අර්නෙස්ටෝ ගුවේරා ය. 1959 ජනවාරි 1 දා, බතීස්තා ඇතුළු ඔහුගේ ආඥාදායකත්වයේ සිටි ප්‍රධානීන් රට හැර දා පළා ගියහ. “දිවියන්” නමින් වූ දාමරික පොලිස් බලකායක ප්‍රධානියා වූ රෝලන්ඩෝ මැස්ෆරර් සහ රහස් පොලීසියේ ලොක්කා වූ එස්ටෙබාන් වෙන්ටූරා යන වධහිංසා වලට සුපතළ දෙදෙනා මයාමි නගරයට පළා ගියහ. බතීස්තා සමඟ ගිවිසුම් කිහිපයක් අත්සන් කරනු ලැබූ, කියුබන් සේවක සන්ධානයේ ප්‍රධානියා වූ ඉයුසේබියෝ මුජාල් ආර්ජන්ටීනා තානාපති කාර්යාලයේ රැකවරණය පැතීය.

ෆිඩෙල්ගේ ගරිල්ලා කණ්ඩායමට පහසුවෙන් ජය අත්කරගන්නට ලැබීම නිසා බතීස්තා ඉවත් කරන්නට අනෙකුත් ව්‍යාපාර විසින් ගන්නා ලද වෑයම් සියල්ලේ වැදගත්කම අවතක්සේරුවට ලක්විණ. ගරිල්ලා කණ්ඩායම යෙදුනේ සුළු සටන් කිහිපයක පමණි. බතීස්තා බලයෙන් පහ වූයේ හාවානා හි බලය ගිලිහුණ නිසාත් නගරබද තස්ත්‍රවාදය නිසාත්ය. එසේම, ඇමෙරිකාව පනවා තිබූ අවි සම්බාධක ද ඔහුගේ අවාසියට හේතු විණ.

1959 ජනවාරි 8 වැනිදා ෆිඩෙල්, චේ ඇතුළු කණ්ඩායම ජයග්‍රාහී ලෙසින් අගනුවරට ඇතුල් වූහ. බලය අල්ලාගත් සැණින් ඔවුන් සාමූහිකව වෙඩි තබා මරා දැමීම් පටන් ගත්තේ ලා කබානා සහ සැන්ටා ක්ලාරා යන ප්‍රධාන හිරගෙවල් දෙක ඇතුලතයි. මාස පහක් ඇතුලත දී බතීස්තාට සහාය දැක්වූ 600 ක් වහාම වෙඩිතබා මරා දැමිණ. විරුද්ධවාදීන්ට දණ්ඩන නියමනයන් දීම වෙනුවෙන්ම සුවිශේෂ උසාවි පැවැත්වූහ.

මේ නඩු තීන්දු ක්‍රියාත්මක වූයේ සැණකෙළි වාතාවරණයකිනි. උදාහරණයක් හැටියට ක්‍රීඩා මාලිගාවේ බතීස්තා අණදෙන නිලධාරියෙක් වූ හේසුස් සෝසා බ්ලාන්කෝගේ නඩුව අහද්දී 18,000 ක් පමණ ජනතාව එක් රොක් වී සිටියහ. ඔහුට එරෙහි චෝදනාව වූයේ වෙඩි තබා ඝාතන කිරීමයි. මහපටැඟිල්ල ඉහළට ඔසවා හෝ පහළට දමා, වරදකරු ද නැත්දැයි කියා සංඥා කරන්නට රැස්ව සිටි ජනතාවට ඉඩ ලැබිණ. එය “පුරාතන රෝමයේ තරම්” සිද්ධියක් යැයි වෙඩි කන්නට පෙර බ්ලාන්කෝ කීය.

1957 දී, සියෙරා හි සිටිය දී, ෆිඩෙල් විසින් නිව් යෝර්ක් ටයිම්ස් හි පුවත්පත් කලාවේදී හර්බට් මැතිව්ස් හට සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් දුන්නේය. “මට බලය ගැන උනන්දුවක් නැහැ. ජයග්‍රහණයෙන් පසුව මට ඕන මගේ ගමට ගිහින් ආපහු නීතිවේදියක් වෙන්න විතරයි.” ඒත් ඒ ප්‍රකාශය ක්ෂණයෙන් වෙනස් වූ හැටි ඔහුගේ ප්‍රතිපත්ති වලින් පෙනී යයි.

බලය අල්ලා ගත් සැණින්, නව විප්ලවීය ආණ්ඩුව ඇතුලත බරපතල භේද ගහණ විය. 1959 පෙබරවාරි 15 දා අගමැති හෝසේ මිරෝ කාඩෝනා ඉල්ලා අස්වූයේය. හමුදාවේ අණදෙන නිලධාරියා ලෙසට කටයුතු කළ ෆිඩෙල් ඒ තනතුරට පත්විය. මාස 18 කින් නිදහස් මැතිවරණයක් පවත්වන බවට පොරොන්දුව සිටිය ද, ජූනි මාසය වෙද්දී ෆිඩෙල් මැතිවරණ දින නියමයක් නැතිව කල් දැමීය.

ඔහුගේ ස්ථාවරය හාවානා හි වැසියන්ට හඟිස්සවන්නට ඔහු ජනතාව ඇමතීය: “මැතිවරණ? ඒ මොකට ද?” එයින් අත්හරින ලද්දේ බතීස්තා විරෝධී ගරිල්ලා වැඩසටහනේ වූ මූලික ප්‍රතිපත්තියකි.

බතීස්තාට අහිමි වූ තනතුරු ලබාගත් ෆිඩෙල් 1940 ව්‍යවස්ථාව තාවකාලිව ඇණ හිටුවන ලදි. එයින් හිමිවූ මූලික අයිතිවාසිකම් ද ඒ සමඟින් රටවැසියන්ට අහිමි විණ. 1976 දක්වා ඔහු තීන්දු ප්‍රකාශ වලින් රට පාලනය කළේය. ඉන්පසුව ෆිඩෙල් සෝවියට් දේශයේ ව්‍යවස්ථානු මොඩලය බලහත්කාරයෙන් ස්ථාපිත කළේය. සිවිල් වැසියන්ට කණ්ඩායම් ලෙසින් හමුවන්නට ඉඩ ලැබෙන, නිදහස් ලෙසින් ඇසුරු කිරීමේ අයිතිය කප්පාදුව නව නීති වගන්ති 53 සහ 54 තුලින් ගෙනෙන ලදි.

1959 වසන්තයේ දී ෆිඩෙල් ආණ්ඩුවෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන්ව ඉවත් කරන්නට පටන් ගත්තේය. ඒ වෙනුවට රාවුල් සහ චේ යන දෙදෙනා වෙත වැඩි විශ්වාසයක් තැබීය.

ඉතින්, මෙතෙක් ඉතිහාසයේ අනෙක් සෑම කොමියුනිස්ට් වූ දේශයක් සේ ම, කියුබාවත් කෘෂිකාර්මික ප්‍රතිසංස්කරණ දියත් කරන්නට පටන් ගති. ඒ 1959 මැයි 17 වැනිදාය. තවමත් ඉතිරි වී සිටි ලිබරල් සහ රැඩිකල් අතර ආරවුල් තීව්‍ර විණ. කෘෂිකර්ම ඇමතිගේ යෝජනා සියල්ල ෆිඩෙල් පෑන් පාරකින් කපා දමා, කැමාගුයි පළාතේ වතු යායන් 100 ක් හමුදාවේ පාලනයට බාර කළේය.

(1917 දී පටන් ගත් කොමියුනිස්ට් ශතකය ගැන ලියන මේ සටහන් මාලාව කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත ඇසුරිනි.)

පෙර කළ පව් ගෙවීම යැයි කාම්බෝජ ජනතාවට කීම

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අගෝස්තු 14, 2017

“ළමා දොස්තරලා” යැයි කාම්බෝජයේ නව විප්ලවවාදී පෙරමුණක් හැදිණ. එහි වයස 9-13 ත් අතර වූ ගැහැණු ළමයි 6 දෙනෙක් සිටියහ. ඔවුන් කියවන්නට පවා එතරම් හැකියාවක් නොතිබූ අයයි. ඒත් කාම්බෝජ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ඔවුන් සෑම දෙනෙක් අතටම ලොකු සිරින්ජ් පෙට්ටියක් බැගින් බෙදූහ. ඔවුන්ගේ රස්සාව වූයේ ජනතාවට ඉන්ජෙක්ෂන් ගැසීමයි.

“අපේ ළමා දොස්තරවරු ගම්බද වැසියන් වෙතින් එන අයයි. ඔවුන් ඔවුන්ගේ පංතිය වෙනුවෙන් සේවය කරන්නට සූදානම්. ඔවුන් පුදුම බුද්ධියකින් යුතු අයයි. අර රතු පෙට්ටියේ විටමින් තියෙනවා යැයි ඔවුන්ට කිව්වොත්, ඔවුන්ට එය මතක තියෙනවා! සිරින්ජ් එකක් භාවිතා කරන හැටි පෙන්වුවොත් ඔවුන්ට ඒකත් මතක තියෙනවා!”

ඒ දරුවන් පිවිතුරු සහ අහිංසක අය වූහ. ඒත් ඉන්ජෙක්ෂන් ගැසීමේ භාරදූර වගකීම ලැබී ඔවුන්ගේ ඔළු ඉදිමුණහ. වැඩි කල් නොයන්නට පෙර ඒ හය දෙනාම විශ්වාස කළ නොහැකි තරම් මහා ආඩම්බරකාරයන් වූහ.” -Laurence Picq

1979 දී කන්ඩාල් පළාතේ ගමකින් පිටමං කරන ලද බෞද්ධ භික්ෂූ 28 කින් ජීවිතය ගලවා ගන්නට සමත් වෙන්නේ එක් අයෙක් පමණි. කාම්බෝජ සමාජයේ සාම්ප්‍රදායිකව ඉහළ තත්වයක් හෙබි බෞද්ධ භික්ෂූන්ව ක්‍රමානුකූලව ඉවත් කරන ලද්දේ එක කොටසක් සිවුරු ගැලවීමත් තවත් කොටසක් මරා දැමීමත් මාර්ගයෙනි. රටේ ජනගහණයෙන් 60,000 ක් පමණ වූ භික්ෂු පරපුර දාහකට අඩු විණ. බෞද්ධ දායකයන් සහ බෞද්ධ භික්ෂූන් මුහුණ පාන ලද ඛේදනීය තත්වය පෙර කළ පව් ගෙවීමක් හැටියට ඔවුන් සලකන ලදහ.

සුළු ජනවර්ග අතර සිටි කාම්බෝජ චීන්නු අතර මරණ සංඛ්‍යාව 38.4% ක් ද, කාම්බෝජ වියට්නාම් අයගේ මරණ සංඛ්‍යාව 37.5% ක් ද විය. කාම්බෝජ කතෝලිකයන් 48.6% ක් අතුරුදහන් වූහ. ඔවුන් බහුතරය නගරවාසීන් වූ අතර වියෙට්නාම් ජනවර්ගයට අයත් අයයි. ඉස්ලාම් තුරන් කර දමන්නට පල්ලි විනාශ කර දමා, යාඥා තහනම් කර දැමිණ. කුරාන පුළුස්සා දැමිණ. ඌරන් ඇති දැඩි කිරීම හා ඌරු මස් කෑම හෝ නැත්නම් මරණය තෝරාගැනීමට මුස්ලිම් අයට සිද්ධ විය. ඌරු මස් තියා කිසිදු මස් වර්ග එවක රටේ සුලබ නොවීය. ඒත් මුස්ලිම් අයට බලහත්කාරයෙන් බුදින්නට සිද්ධ වූ අවස්ථා තිබිණ. ඌරු මස් කෑමට එකඟ වූවත් 1978 වසරේ මැද පටන් කේමර් රූඡ් විසින් ඔවුන්ව ක්‍රමානුකූලව මරා දමන ලදි. ඔවුන් අතර මරණ සංඛ්‍යාව 40.6% ක් යැයි සඳහන්.

සියළු මාධ්‍ය වාර්තාකරණ ඡායාරූප ශිල්පීන් අතුරුදහන් වූහ.

පිටිසර ගම්වැසියන්ගේ තත්වය තරමක් යහපත් විණ. පළතුරු, සීනි, සහ කුඩා ප්‍රමාණයකින් මස් බුදින්නට ඔවුනට අවසර ලැබිණ. ඔවුන්ට ලැබුණු සලාක නගරවැසියන්ට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයකින් විය. රට සාගතයෙන් පෙළෙද්දී බොහෝ අයට ලැබුණ වතුර හාල් කැඳ වෙනුවට බත් කන්නට ගම්වැසියන්ට අවසර තිබිණ. ඒත්, සාමූහික කෑම ශාලා වල දී අනෙක් සියල්ලන්ටම කළින් ආහාර බුදින ලද්දේ කේමර් රූඡ් සොල්දාදුවන් වූහ.

Don Ey නමින් වූ ගම්මානයේ සාගතය නිසා වැසියන්ගෙන් 80% ක් මිය ගියහ. එහි එකදු දරු උපතක් හෝ සිදු නොවූ බව සඳහන්. 1977 වසර සාගත වලින් සහ ශුද්ධ කිරීම් වලින් ජනතාව බැට කෑ දරුණුම වසර බවට පත්විය.

“ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී” කාම්බෝජයේ සිරගෙවල්, උසාවි, විශ්ව විද්‍යාල, පාසැල්, මුදල්, රස්සා, පොත්, ක්‍රීඩා, සහ විනෝදාංශ නොමැති විය. මුළු රටම එකම දේශපාලන සිරකඳවුරක් ලෙසින් ක්‍රියාත්මක විණ.

අපි අන්කෝර් හැදූ ජාතිය නිසා අපිට ඕනෑම ජයග්‍රහණයක් ලබාගන්නට හැකි යැයි කියමින්, කාම්බෝජ කොමියුනිස්ට් මොඩලය තැනූ පොල් පොට්, රටේ හෙක්ටෙයාර් එකක වගා කරන වී, ටොන් එකක සිට ටොන් තුනක් දක්වා වැඩි කරන ලදි. එසේම වනාන්තර කපා ඒවායේ ගොවිතැන් පටන් ගන්නා ලදි. සහල් වගාවට මුල් තැන දෙමින් අනිකුත් වගා සියල්ල නවතා දමන ලදි. නුසුදුසු තැන්වල වගාවන් අසාර්ථක වූ අතර ශාරීරිකව ශක්තිමත්ව සිටි අයට වැඩියෙන් වෙහෙසෙන්නට සිද්ධ වූ නිසා, මුලින්ම මිය ගියේ ඔවුන් වූහ. විඩාවට පත්ව සිටි, රජය නියම කළ ආහාර සලාක පමණක් බුදින ලද ජනතාවක් නෙළන්නට අවශ්‍ය අස්වනු දිහා බලමින් අසරණව මාර්ග අසල ඇද වැටී මියෑදුනහ.

කොමියුනිස්ට් ප්‍රතිපත්ති වල දී අනිවාර්යෙන්ම ඇතිවන කළු කඩය එහි ද හටගැනිණ. මිය ගිය ගම්බද වැසියන්ව රපෝර්තු නොකරන ලද කේමර් රූජ් සොල්දාදුවන් ඔවුන්ගේ ආහාර සලාක කළු කඩයට සැපයූහ. ග්‍රෑම් 250 ක හාල් පෙට්ටියක් සමහර අවස්ථාවල දී ඇමෙරිකන් ඩොලර් 100 කට පමණ විකිණෙන ලදි.

කෑම අහේනිය පැතිර යත්ම, සාගතයෙන් පෙළුන ජනතාව සුරතල් සතුන්, ගෙම්බන්, නයි හා මකුළුවන් මෙන්ම මීයන් ද කෑහ. සමහර විට විෂ සත්වයන් කෑමත්, සමහර විට අහුවේ යැයි බියෙන්, අල වැනි දෑ උයන්නේ නැතිව හොරෙන්ම කෑමත් නිසා ඔවුන් මිය ගියහ.

කාම්බෝජයේ අය මිනීමස් කෑ ඉතිහාසයකින් යුතු වූ අයයි. කේමර් රූජ් දඬුවමක් හැටියට වරදකරුව මරා දමන්නට පෙර ඔහුගේම කන් දෙක කෑමට නියම වූ අවස්ථාවක් සඳහන් වේ. හිටපු ගුරුවරයෙක් ඔහුගේ නැඟණිය මරා කෑ අවස්ථාවක් ද, රෝහලගත වූවෙක් තරුණයෙක් මරා කෑ අවස්ථාවක් ද සඳහන් වේ. මිනිස් පීකුදු අනුභවය පැතිර පැවතිණ. බෞද්ධ සම්ප්‍රදායික අගැයුම් ඉවත් කිරීමත් සමඟින් මේ මිනීමස් අනුභවය නැවත පටන් ගැනිණ.

යුක්තිය, සහෝදරත්වය, පරාර්ථකාමය තුලින් සම අයිතිවාසිකම් වලින් යුතු සමාජයක් පොරොන්දු වූ කාම්බෝජයේ පැතිර ගියේ ආත්මාර්ථකාමී, අසමානතා වැඩි වූ, අවිචාරී හැදියාව ඉස්මතු වූ මහා රැල්ලකි. ජීවිතය ගලවා ගන්නට ජනතාව බොරු කීහ. සොරකම් කළහ. වංචා කළහ. අනුකම්පාවකින් තොර ගල් මෙන් තද හදවත් ඇති අය බවට පත්වූහ.

පළාත් සභා විස්සක් තිබෙන කාම්බෝජයේ සෑම පළාතකම පාහේ දාහකට වඩා වැඩි සොහොන් පිටි පවතින බව සොයා ගැනිණ. සමහර අවස්ථාවල දී කේමර් රූඡ් විසින් පොහොර පිණිස මිනිසුන් මරා දමන ලදි. බොහෝ විට මඤ්ඤොක්කා වගාව සඳහා යෙදීමට, ඒ වගා බිම් අසල ඒ මළ සිරුරු වළ දැමිණ. මඤ්ඤොක්කා අල අදිද්දී මිනිස් ඇට කටුවක් මුල් සමඟ ඇදී ඒම සාමාන්‍යයක් විය.

කාඩර්වරුන් පිළිපැදි මිනීමස් කෑම සමඟ මිනිසුන් පොහොර පිණිස යොදා ගැනීමෙන් ද පෙනී යන්නේ, පංති හතුරන්ට කිසිත් මානුෂික අයිතිවාසිකම් නොලැබෙන ප්‍රතිපත්තියක් ගෙන යන බව පෙන්වීමයි.

කේමර් රූඡ් කොමියුනිස්ට් දේශපාලනයේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් (පිටමං කිරීම්, මරා දැමීම්, සාගතය හා රෝගාබාධ) දළ වශයෙන් මිලියන 8 ක් වූ ජනගහණයෙන් මිලියන 3 ක සංඛ්‍යාවක් මිය යන ලදැයි සැලකේ. ඇමෙරිකන් හමුදා මෙහෙයුම් නිසා මිය ගිය වියෙට්නාම්, ලාඕස් සහ කාම්බෝජ දත්ත විකිපීඩියාවේ මෙතැනින් ලබාගත හැකියි. වියෙට්නාම් යුද්ධයට ඇමෙරිකාව සහභාගී වීම ගැන ලක්ෂයක පමණ ජනතාවක් සහභාගී වූ ලෝකයේ විශාලතම මහජන විරෝධතා රැලිය පැවැත්වුනේ වොෂිංටන් නගරයේය. යුද විරෝධය දක්වන බලය ජනතාව වෙතින් අයින් වෙද්දී වැරදි මගක යන පාලකයන් ඉවත් කරන්නට හැකියාව ලැබෙන්නේ ආර්ථිකය ගලවාගත නොහැකි තරම් බංකොළොත්වී ගිය පසුව පමණි.

කාම්බෝජයේ කොමියුනිස්ට් ක්‍රමය පැවතියේ වසර තුනක් සහ මාස අටක් පමණකි.

කොමියුනිස්ට් විසඳුම්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අගෝස්තු 6, 2017

‘අපි පක්ෂයේ ඉතිහාසය ගැන නිරූපණයක් පිවිතුරු සහ පරිපූර්ණ ලෙසින් දිය යුතුයි.” පොල් පොට්

ලේ වලින් කේමර් රූඡ් ඉතිහාසය ලියන්නට හැකිවීම ගැන පොල් පොට් ආඩම්බර විය. මාක්ස්ට, ලෙනින්ට, ස්ටාලින්ට, හෝ මා ඕ ට වඩා ඉහළින් ඉතිහාසයට නම එකතු කරන්නට අවශ්‍ය වූ පොල් පොට් පාලනය යටතේ කාම්බෝජය තුල මුදල් භාවිතය අහෝසි කර දැමීම සතියක දී සිද්ධ විණ. ‘කොළඹට කිරි ගමට කැකිරි’ ආකාරයේ විශ්වාසයක් කාම්බෝජයේ ද පැවතිණ. ඒ නිසා නගරවාසීන් සහ ගම්වැසියන් දෙගොල්ලන්ම එක හා සමාන තත්වයකට දමන්නට එක සතියක දී සියළු නගරවාසීන්ව ගම්වලට පිටත් කර හරින ලදි. පරිපූර්ණ සාමූහිකකරණය තුලින් කාම්බෝජය කොමියුනිස්ට් කිරීම වසර දෙකකින් සිද්ධ විය.

1973 අප්‍රේල් මාසයේ දී වියට්නාමයට බෝම්බ හෙළීම ඇමෙරිකාව නවතා දැමීමත් සමඟ උතුරු වියට්නාමය විසින් කේමර් රූඡ් වෙත සැපයූ ආධාර ද සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයකින් අඩු විය. ආධාර අඩු වූ නිසා වියෙට්නාමයෙන් කාම්බෝජයට කළ හැකි බලපෑම් ද අඩුවිය. පොල් පොට් පාර්ශවය විසින් එහි දී කාම්බෝජය බලා ආපසු පැමිණි වියට් මින්හ් කේමර් දාහක පමණ පිරිසක් මරා දැමූහ. ඉන්දු චීන යුද්ධයෙන් පසුව ප්‍රංශයේ අධ්‍යනය කරමින් සිටිය දී, ප්‍රංශ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ සටන්කාමීන් හැටියට දේශපාලන පුහුණුව ලබා සිටි කොමියුනිස්ට්වාදීන් වූ ඔවුන් වියට්නාම් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය වෙතින් ලැබූ පුහුණුවෙන් සහ ගොඩනඟා ගත් සම්බන්ධතා වලින් යුතු වූ අයයි, එසේම දේශපාලන නායකයන් හැටියට කේමර් රූඡ් වෙනුවට කාම්බෝජ වැසියන්ට පැවති විකල්පය ඔවුන් වූ නිසා, ඔවුන්ව ඝාතනය දේශපාලනිකව දැඩි වාසි ලැබුණ පියවරකි.

වියට්නාමයෙන් අයින් වෙන කේමර් රූඡ් සිය ඉතිහාසය අලුතින් ලියුවේ කම්පූචියන් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (CPK) 1960 දී පටන් ගත්තක් හැටියටයි. එහෙත් එය හෝ චි මින්හ් ගේ ඉන්දු චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ කොටසක් හැටියට 1951 සිට වියට්නාමය කේන්ද්‍රීයව පැවතියකි. මෙසේ ඉතිහාසය වෙනස් කර ලිවීමෙන්, 51 කල්ලිය දේශපාලන වරදකරුවන් බවට පත් කරන්නට හැකිවිණ. එසේම, වියට්නාමයේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය හා පැවැත්වූ සබඳතා වලින් අයින් වන්නට ද හැකියාව ලැබිණ. කේමර් රූඡ් සහ වියෙට්නාම් හමුදා අතර බරපතළ සටන් පටන් ගන්නේ මෙතැන් පටයි.

කේමර් රූඡ් දේශපාලන බලය අල්ලා ගැනීමෙන් පසුව නොම් පෙන් නගරයෙන් සම්පූර්ණ සිවිල් ජනතාව ඉවත් කර දැමිණ. ඇමෙරිකන් බෝම්බ වලින් ආරක්ෂා කරගන්නට සහ නිසි ආහාර සැපයුමක් වෙනුවෙන් එසේ කරනවා යැයි දැනුම් දෙද්දී නගරවාසීන් ඒ බොරුව පිළිගත්හ. නගර වලින් ජනතාව ඉවත් කිරීම හැම පැත්තකින්ම ඇරඹිණ. රත්තරන්, ආබරණ (ඩොලර් පවා) හුවමාරු වටිනාකමින් යුතු දේපල කැටුව යන්නට ද අවසර දුනි. ක්‍රමවත් ප්‍රචණ්ඩත්වය අඩු වූව ද, විරෝධය පෑ අයව, අන්‍යයන්ට ආදර්ශයක් ලෙසින් හිංසාවට ලක් කළහ. හතුරු සිරකරුවන් මරා දැමීම සාමාන්‍යයක් විය. නගර වලින් පිටමං කරන ලැබූවන්ගේ පෞද්ගලික දේපල හොරකම් කිරීම හෝ ඒවා මොනවාදැයි සොයා බැලීමක් සිද්ධ නොවීය.

නමුත් මිලියන 2-3 ක් සිටි නගරයක දී සාමාන්‍ය වශයෙන් දහ දාහක් පමණ, සමහර විට පවුල පිටින්ම, වැසියන් සියදිවිනසා ගත්හ. ඉස්පිරිතාලයන්හි නේවාසික රෝගීන්, වයසක උදවිය, ලෙඩ්ඩු යනාදීන් ද ඒ පිරිසට අයත් වූහ.

ගම්බද ජනතාවගෙන් 46-54% ක ප්‍රමාණයක් තමන් මහපාරට වැටී ඇතැයි දකින්නේ මෙසේ රට පුරා නගර හිස් වෙන්නට පටන් ගැනීමෙන් පසුවයි. ශාරීරික ප්‍රචණ්ඩත්වයක් අත් නොදුටුව ද, ජීවිත බේරාගත්තවුන් සියල්ලන්ටම මේ නගරවලින් තමන්ව ඉවත් කර දැමීම සදා නොමැකෙන සිත් සසල කරන ලද සිද්ධියකි. ඔවුන්ට ගෙවල් දොරවල් හැරදා යන්නට ලැබුනේ පැය 24 කි.

දවස් තුනකින් ආපහු එන්නට ලැබෙනවා යැයි කියූ බොරුවෙන් සැනසුන ද, මහා ජනකායක් ලෙසින් රට පුරා එහා මෙහා යවන ලද නිසා ඉතා ළඟ ඥාතීන් පවා සදා අස්ථානගත වූහ. ගමනාන්තයකට පිටමං කරන්නට කළින් ඔවුන්ව ගම්බද මහා මාර්ග අසල මධ්‍යස්ථාන වලට ගාල් කළහ. ගමනාන්තය තීරණය වූයේ ඔවුන්ව ඉවත් කරන ලද වාසස්ථානය අනුවයි. ඒ මධ්‍යස්ථාන වලට ගාල් කරන්නට පෙර ඥාතීන් මඟ හැරුනේ ද, එවිට යළි පදිංචියට කොහාට යැව්වේදැයි සොයා ගැනීම නොහැකි විය.

මධ්‍යස්ථානයට යවද්දී ආහාර ලැබුණාට, එතැන සිට ගමනාන්තය දක්වා සති කිහිපයක් යද්දී කිසිවෙකුටත් කේමර් රූඡ් වෙතින් ආහාර හෝ සෞඛ්‍ය පහසුකම් නොලැබිණ. එහි දී බොහෝ දෙනෙක් මිය ගියහ.

නගරවාසීන්ව වර්ගීකරණය කිරීම ගාල් කළ මධ්‍යස්ථානයේ දී සිද්ධ විය. වර්ගීකරණය සිද්ධ වූයේ ජනතාව තමන් ගැන කියූ දේවල් අනුවයි. සිහනූක් කුමරාට අගනගරයේ අලුත් ආණ්ඩුවක් පිහිටවනු සඳහා හැකි තරම් හමුදා නිලධාරීන් සහ මධ්‍යම සහ ඉහළ රජයේ නිලධාරීන් එකතු කරගන්නට අවශ්‍ය යැයි ජනතාවට කියන ලදි. එහෙත් සිද්ධ වූයේ තමන් ඒ වර්ගීකරණයට අයත් යැයි කියූ සැණින් එක්කෝ ඝාතනය වීම හෝ නැත්නම් සිරබාරයේ දී මිය යෑමයි.

කේමර් රූඡ් විසින් සියළු අනන්‍යතා සහතික විනාශ කර දමන්නට යැයි නියෝග කරන ලදි. ඒ නිසා හටගෙන ඇති ඛේදවාචකය හඳුනාගන්නට සමත් වූ, හිටපු සොල්දාදුවන්ට සහ රාජ්‍ය නිලධාරීන්ට ගම්බද වැසියන් සේ පෙනී සිට ජීවිත ගලවා ගන්නට ද හැකිවිය.

උන්හිටි තැන් වලින් ඉවත් කරනු ලැබූ වැසියන්ට තමන්ට කැමති තැනක, (හැකියාව ඇති තැනක), ගම්මුලාදෑනියා ඉඩ දෙන්නේ නම්, නව වාසස්ථානයක් අරඹන්නට අවසර ලැබිණ. ගමේ ඥාතියෙක් සිටියේ නම්, ඔවුන් හා වාසස්ථානය නගරවාසියෙකුට හැකිවූයේ එතැනින් වෙනත් තැනකට පිටමං නොකළ අවස්ථාවක දී පමණි.

මෙසේ පිටමං කර එවන ලද නගරවැසියන්ට, ගම්වාසීන් වාසස්ථාන හදාගන්නට උදව් කරන ලදි. ඔවුන් එකිනෙකා මරා නොගත්හ. ඒත් හදිසියේම මහත් ජනකායක් ගම්මාන වලට ඒම නිසා අගහිඟයන් පැතිර ගියහ. 170,000 ක් පමණ වැසියන් සිටි ඊසාන දිග සරු වී වගා භූමි ප්‍රදේශයට සතියක් දෙකක් ඇතුලත 210,000 ක නව ජනකායක් එකතු වීම ආර්ථික ගැටළු බොහොමයක් ඇති කරන ලදි.

වර්ගීකරණයෙන් ආර්ථික ගැටළු විසඳීම යන කොමියුනිස්ට් විසඳුම එහි දී ද ක්‍රියාත්මක කරන ලදි!

CPK විසින් ගම්බද ජනතාව, නොහොත් 70 ගණන් අය, දේශප්‍රේමී ශ්‍රමිකයන් යැයි හැඳින්වන කොට්ඨාශය අතරත්, අලුත් ජනතාව, නොහොත් 75 ගණන් අය, අප්‍රේල් 17 අය, ධනවාදී අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ලැකියන් යැයි හැඳින්වෙන කොට්ඨාශයත් අතරත් පංති ද්වේෂයක් ඇති කරන්නට පරිශ්‍රමයක් ගත්හ. ඒ සඳහා ශ්‍රේණි දෙකක නීති පද්ධතියක් හඳුන්වා දෙන ලදි. එයින් අයිතිවාසිකම් ලැබුනේ ගම්බද වැසියන්ට පමණි. මුල් කාලයේ දී පෞද්ගලික ඉඩම් වල ඔවුන්ගේ ආහාර පිණිස කුඩා ප්‍රමාණයක් වගා කරගන්නට අවසර ලැබුණි. ඒ කෑම අනුභවය සාමූහික කුඩාරමක දී අනුන් බලා සිටිය දී කළ යුතු විය. එසේම එක චන්ද අපේක්ෂකයෙක් පමණක් සිටින මැතිවරණ වල දී චන්දය ප්‍රකාශ කරන අවසරය ද ඔවුනට ලැබුණි.

එකම ජනකොට්ඨාශයක් තුල එසේ භේදවාදයක් පිහිටුවා, ගම්මානයේ දෙපැත්තක වාසය නියම කරන ලදි. එකිනෙකා හා කතාබහ ද තහනම් විය. අනෙත් පැත්තේ අයෙක් හා විවාහය තහනම් විය.

ආර්ථික ගැටළු විසඳුනේ නැති බැවින් වර්ගීකරණයක් ගෙනෙන ලදි!

වැඩිකල් යන්නට මත්තෙන්, ඒ දෙකොට්ඨාශය තවත් කොටස් වලට බෙදා දැමිණ. ගම්බද වැසියන්ව “දුප්පත් ගම්වැසියන්,” “ඉඩම් හිමි ගම්වැසියන්,” “ධනවත් ගම්වැසියන්,” සහ හිටපු වෙළන්ඳන් යැයි වර්ගීකරණය කළහ. අලුත් වැසියන් අතරින් උගත් අය සහ අධ්‍යාපනයක් නොතිබි අය යැයි වෙන් කරන ලදි. උගත් අය අතරින් හිටපු සිවිල් සේවකයන් සහ වියතුන්ව ශුද්ධ කිරීම් වලට භාජනය කළහ. ඔවුන් සියල්ලන්ම තුරන් වී ගියහ. 1978 න් පසුව කාන්තාවන් සහ දරුවන් ද ශුද්ධ කිරීම් වලට භාජනය වූහ.

ශුද්ධ කිරීම යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කොමියුනිස්ට් රටවල දී පුද්ගලයෙක්ව සමාජයේ හතුරෙක් යැයි හංවඩු ගැසීමයි. එයින් රස්සාවක්, අධ්‍යාපනයක්, වාසස්ථානයක් හෝ ආහාර හිඟන්නට පවා නොහැකි වන, අයිතිවාසිකම් කිසිවක් නොමැති තත්වයකට පුද්ගලයාව ඇද දැමීම සිද්ධ වෙයි. ශුද්ධ කිරීම් වලට ලක්වන අයෙක් ජීවිතය පවත්වා ගන්නට ක්‍රමවේදයක් නොමැති නිසා ඔහු ඉක්මණින් මිය යයි.

කොමියුනිස්ට් කාම්බෝජය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අගෝස්තු 3, 2017

1863 සිට කේමර් රාජ්‍යය ප්‍රංශයේ ආරක්ෂාව යටතේ පැවති දේශයකි. 1946-1954 පැවති ඉන්දුචීන යුද්ධයෙන් ඔවුන් එතරම් බැට කෑවේ නැත. පැරීසිය සහ සිහනූක් කුමරු අතර දේශපාලන සබඳතා යහපත් විය. ඔහු තම රටට ස්වාධීනත්වය ඉල්ලා සිටියෙකි. වියට්නාමයේ කොමියුනිස්ට් උතුර සහ ඇමෙරිකන් ආණ්ඩුව අතර ඔහු ගෙන ගිය අපක්ෂපාතීත්වය ඔහුගේ අවාසනාවට හේතු විණ. 1970 මාර්තුවේ දී ඇමෙරිකාවේ කැමැත්ත (මැදිහත්වීමක් නොමැතිව) සිහනූක් කුමරුව ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් කෙරුණි.

කාම්බෝජයේ ජීවත් වූ වියෙට්නාම් ජාතිකයන්ව මරා දැමීම පටන් ගැනිණ. 450,000 ක් පමණ එරටේ ජීවත් වූ වියෙට්නාම් වැසියන් අතරින් තුනෙන් දෙකක් දකුණු වියට්නාමයට පළා ගියහ. කොමියුනිස්ට් වියෙට්නාම් තානාපති කාර්යාලයට ගිනි තැබුණි. සියළු විදේශ හමුදා වලට රටෙන් පිටවන්න යැයි අණ ලැබුණි.

කාම්බෝජයේ කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය ඇරඹුනේ 1950 ගණන් වල දී පැරිසීයේ ඉගෙන ගත් සිසුන් පිරිසක් මව්රට බලා ආපසු පැමිණි පසුවයි. ඔවුන් අතර පැරිසියේ දී රේඩියෝ ඉලෙක්ට්‍රොනික්ස් ඉගෙන ගත් පොල් පොට් ද විය. ඒ අය සියල්ලන්ම පැරිසියේ අධ්‍යාපන ආයතන වලින් බෙදා හැරි මාක්ස්වාදී ලෙනින්වාදී අදහස් ප්‍රිය කළ අය වූහ. ඉන් සමහරු ප්‍රංශ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ සාමාජිකයන් ද වූහ.

උතුරු වියට්නාමය හා එකතුව කටයුතු කළ ‘කම්පූචියාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ’ සාමාජිකයන්ව පැරිසියේ දී හැඳින්වෙන්නට පටන් ගත්තේ කේමර් යන නමින්. පැරිසියේ බොහෝ කේමර් සිසුන් බැඳී සිටි කේමර් ශිෂ්‍ය සංගමය ජාතිකවාදී සහ වාමාංශික අදහස් ඇති සංවිධානයක් විය. එම සංවිධානය තුල ‘මාක්ස්වාදී වටරවුම’ නමින් රහසිගත කල්ලියක් ද ඔවුන් පටන් ගත්හ. මව්බිමට පැමිණි ඔවුන් කාම්බෝජ සිවිල් යුද්ධයේ ජයග්‍රහණයෙන් පසුව, එතෙක් පැවති හමුදා ආඥාදායකත්වය පෙරළා දමා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කම්පූචියාව යැයි ආණ්ඩුවක් පිහිටුවන ලදි.

කාම්බෝජයේ වැසියන් තැතිගත යුතුව තිබුනේ එහි දී ය. ඒත්, හිට්ලර් බලයට එද්දී තමන් ජර්මන් පුරවැසියන් බැවින් ගාල් කර මරා දමන්නේ නැතැයි විශ්වාස කළ යුදෙව්වන් සේ ම, කාම්බෝජයේ වැසියන් ජීවිත අනතුරක් ගැන එදා සිතුවේ නැත.

කැමැත්තෙන් වෙහෙසෙන මිනිසාගේ ශ්‍රමය “සූරා කනවා” යැයි කියමින් ඉන් නිවහල් බවක් පොරොන්දු වෙන වාමාංශිකයන්, ඔවුනට පාලන බලය ලැබුණු සෑම අවස්ථාවක දී ම, මිනිසා වහලෙක් කරන ලදි. අපරාධකාරයෙක් යැයි නම් කරන ලදි. ජීවිතය අහිමි කළහ. ධනේශ්වරයෙන් දුප්පත් පීඩිතයාව නිවහල් කරන ආකාරය ගැන සංවාදයට සහ සැලසුමට රහසිගත කල්ලි හදන ඔවුන් පාලන බලයට පත් වූ වහාම ඒ දේශයේ රහසිගත තියා, වෙනත් මතයක් එළිපිට කියන සංවිධානයකට පවා ඉඩක් නොදුන්හ.

වාමාංශිකයේ ඉතිහාසය ලොව හැම පැත්තක දී ම, එයාකාරයෙන්ම යළි යළිත් දිග හැරුනේ මන්දැයි සොයා නොබලන ආසියානුවා තවමත් වැඩිපුර කැමැත්ත දක්වන්නේ සමාජවාදයටයි. මෙතෙක් ලෝක සමාජවාදීන්ට කළ නොහැකි වූවාට ‘අපේ සමාජවාදීන්ට’ ගෙනෙත හැකි නිවහල් බවක් ගැන පාරට්ටු බාති. නැත්නම්, ඔවුන් පෙනී සිටින සමාජවාදය කුමක්දැයි පැහැදිලි නොකර, මෙතෙක් ලොව වූයේ සැබෑ සමාජවාදය නොවේ යැයි කියති.

උතුරු වියෙට්නාමය වියවුලෙන් පිරී ගිය කේමර් රාජ්‍යයට අවි ආයුධ සහ පුහුණු කඳවුරු මෙන්ම හමුදා උපදේශකයන් ද ලබා දුන්හ. කේමර් රාජ්‍යයේ නාමයෙන්, සිහනූක්ගේ නාමයෙන්, ඔවුන් ඔවුන් කාම්බෝජයේ බහුතර ප්‍රදේශයක් අල්ලා ගත්හ. රජයෙන් ඉවත් කර දැමූ ලැජ්ජාවෙන් සිටි සිහනූක් කුමරා ද එතෙක් තම හතුරන් වී සිටි රටේ කොමියුනිස්ට් අය සමඟ එකතු වූයේය. චීනයේ සහ වියෙට්නාමයේ උපදෙස් මත කේමර් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ඔහුව මහ ඉහළින් පිළිගත්ත ද, කිසිදු දේශපාලන බලයක් පැවරුවේ නැත.

රාජකීය කොමියුනිස්ට් සහ කේමර් ජනරජය යැයි රට ඇතුලත අර්බූදයේ පැති දෙකක් හැදුණි. කේමර් ජනරජය දුර්වල වූවකි. සිහනූක් කුමරුට උගත් සහ නගරබද මැද පංතියේ රටවැසියන් වෙතින් පිළිගැනීමක් නොතිබුණි. ඒත් එයින් ප්‍රයෝජනයක් ගන්නට කේමර් ජනරජය අසමත් විය. එසේම කේමර් ජනරජයට ඇමෙරිකන් සහනාධාර, අවි, හමුදා උපදේශකයන් සහ බෝම්බ දැමීම ඇති පදමට ලැබිණ. සටන් භූමි වලට ටොන් 540,000 කට වඩා ප්‍රමාණයක් පුපුරණ ද්‍රව්‍ය, 1973 අගොස්තු මාසයේ දී ඇමෙරිකන් කොංග්‍රසය විසින් සහනාධාර කපා හරින්නට පෙර වූ මාස 6 තුල දී දමා ඇත. බෝම්බ හෙළීම කොමියුනිස්ට් ප්‍රගතිය අඩාල කළ ද, එතැන් පටන් ගම්බද පැතිවලින් ඇමෙරිකාව හෙළා දුටු අයව ඕනෑ තරම් කේමර් රූඡ් පැත්තට බඳවා ගන්නට හැකියාව පෑදිණ.

බෝම්බ වැටීම නිසා ගම්මාන හැරදා නගරවලට ජනතාව ඇදී ආහ. සමස්ත ජනගහණය වූ මිලියන 8 න්, තුනෙන් එකක් සරණාගතයන් වූහ. ඇමෙරිකන් බෝම්බ හෙළීම කොංග්‍රසය විසින් නවතා දමද්දී, “ලෝකයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම සුපර් පවර් එක අපි පරාජය කළා, ඒ නිසා අපිට විරුද්ධ පක්ෂයත් පරාජය කළ හැකියි, අපිට ස්වභාව ධර්මයත් පරාජය කළ හැකියි, වියට්නාම් ජාතිකයන් පරාජය කළ හැකියි, සහ අනෙකුත් සියළු දෑ පරාජය කළ හැකියි,” කියමින් කේමර් රූඡ් ජයග්‍රහණය ප්‍රකාශ කළහ.

රාජකීය අගනගරය වූ උඩොන්ග් අල්ලා ගත් පසු, කේමර් රූඡ් විසින් දස දහසක් ජනතාව සමූල ඝාතනය කළහ. ‘නිදහස්’ කරගත් රට පුරා ‘නැවත ඉගෙනීම’ සඳහා මධ්‍යස්ථාන ඉදි කරනු ලැබූහ. ඒවාට මුලින්ම වැටුනේ හතුරු හමුදාවේ අයවයි. ඔවුන් යුද සිරකරුවන් නොව දේශද්‍රෝහීන් නිසා ජීනීවා ප්‍රඥ්පත්තියක් අදාළ නොවීය. දේශපාලන සිර කඳවුරට යන්නාගේ ඉරණම මරණය යැයි තීන්දු විය. 1971 හෝ 72 දී පිහිට වූ එක කඳවුරක දහසක් සතුරු සොල්දාදුවන් සිටියහ. ඔවුන්ගේ පවුල්, දරුවන් ද ඇතුළුව, බෞද්ධ භික්ෂූන්, සැකයට පාත්‍ර වූ මගියන් සිටියහ. හාමතේ සිටින, ලෙඩ රෝග පැතිර යන, සහ කර්කශ පහර දීම් වලට ලක්වූ බැවින් සියළු දරුවන් ඉක්මණින් මිය ගියහ. එක සන්ධ්‍යාවක දී තිස් දෙනෙක් මරා දැමීම සාමාන්‍යයක් විය.

1975 අප්‍රේල් 17 වැනිදා බිඳ වැටෙන නොම් පෙන්, අවසාන ජනරජ නගරයයි. එය කොමියුනිස්ට් අය අතට යද්දී පරාජිතයන්ට පවා එය සිවිල් යුද්ධයේ අවසානය හැටියට දැනුනේ සැනසිල්ලකි. ජයගත් කොමියුනිස්ට් අය වෙතින් ක්ෂණයෙන් පටන් ගැනෙන මහා විනාශය අවසන් වූ සිවිල් යුද්ධයටත් වඩා දරුණු වේයැයි ඔවුන් කිසිවිටෙක නොසිතූහ.

ලාඕසය: ජනගහණයක පළා යාම

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අගෝස්තු 1, 2017

වියෙට්නාමයේ බෝට්ටු ජනතාව ගැන ලොව බොහෝ දෙනෙක් යාන්තමින් හෝ දැන සිටිය ද, 1975 දී වියෙට්නාමයට පසුව කොමියුනිස්ට් වූ ලාඕසයේ ජනගහණය පළා ගිය ආකාරය දන්නේ ස්වල්ප දෙනෙකි. ඔවුන්ට රටෙන් පැන යන්නට කළ යුත්ත වූයේ මීකොන් ගඟ හරහා තායිලන්තයට ගොඩ වැදීම පමණි. ලාඕස් ජනගහණයෙන් බහුතරය මිකොන් ගඟ ආශ්‍රිත මිටියාවතේ වාසය කළ නිසා එය ඉතා පහසුවෙන් හා ඉක්මණින් කරන්නට ඔවුනට හැකියාව ලැබිණ.

පළා යද්දී වෙඩි තැබීම සාමාන්‍යයක් වුවත්, ලක්ෂ 3 ක ජනතාවක්, එනම් එහි ජනගහණයෙන් 10% ක් රටෙන් පළා ගියහ. ලාඕස් වැසියන් අතර වූ මොන්ග් ජන වාර්ගිකයන් 30% කට වඩා පිරිසක් රටෙන් පිටමං වූහ. රට හැරදා ගිය ජනගහණයෙන් 90% ක් විද්වතුන් ද, තාක්ෂණික දැනුමැතියන් ද, රාජ්‍ය නිලධාරීන් ද වූහ. ලාඕසයට වඩා වැඩි පිරිසක් එසේ ආසියාවේ රටකින් පළා ගොස් ඇත්තේ 1950-53 කාලයේ දී උතුරු කොරියාව කොමියුනිස්ට් වෙද්දී පමණි.

හෝ චී මින්හ් ගේ යුද සැපයුම් මාර්ග වැටී තිබුණේ ලාඕසයේ නැගෙනහිර පළාත් හරහා විය. ඒවා කඩාකප්පල් කරන්නට ඇමෙරිකන් යුද හමුදාව දිගට හරහට ඒ පැත්තට බෝම්බ දැමූහ. මොන්ග් ජනතාව ඇමෙරිකන් බුද්ධි අංශ වලට ඔත්තු සැපයූහ. ඇමෙරිකාව ඔවුනට අවි සැපයූහ. 1975 වෙද්දී නැගෙනහිර පළාත මුළුමනින්ම වාගේ කොමියුනිස්ට් පාලනය යටතට ගත්ත ද, එහි වූයේ රටේ ජනගහණයෙන් තුනෙන් එකක් පමණි. බහුතරයගේ වාසස්ථාන වූයේ බටහිර පෙදෙසේ මීකොන් ගඟ ආශ්‍රිතවය.

ලාඕස් හි පාලනය කොමියුනිස්ට් වීම සාමකාමී අන්දමකින් සිද්ධ විණ. අගමැති ලෙසින් කටයුතු කළ Souvanna Phouma, නව රජයේ විශේෂ උපදේශකයෙක් ලෙසින් වැඩ බාර ගත්තේය. හිටපු දක්ෂිණාංශ රජුගේ ඥාතියෙක් වූ සුපානුවොන්ග් කුමරා පාලනයේ මුලසුන ගත්තේය. ‘ජනතාවගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය’ නමින් ආරම්භ කරන ලද ලාඕසය වියෙට්නාම් මොඩලය අනුකරණයට පටන් ගත්හ.

පරණ රජයේ සියළුම රජයේ නිලධාරීන්ව, 30,000 ක පමණ පිරිසක්ව, ඈත පිටිසර උතුරු මායිම්බදව සහ වියෙට්නාම් මායිම්බදව “නැවත ඉගෙනීම” සඳහා ඉදිකරන ලද කඳවුරු වලට ගාල් කරන ලදි. බොහෝ දෙනෙක් ඒවායේ වසර පහක් පමණ රඳවා තැබිණ.

ඉතා දරුණු අපරාධකාරයන් හැටියට ලේබල් වූ පොලිස් සහ හමුදා නිලධාරීන්ව Nam Ngum දූපත්වල ඉදිකළ කඳවුරු වලට යැවිණ.

රජ පවුල අත් අඩංගුවට ගැනෙන්නේ 1977 දී ය. අවසාන රජ කුමරා අත් අඩංගුවේ සිටිය දී මිය ගියේය.

වියෙට්නාමය හා ලාඕස් අතර දකින්නට තිබුණ ප්‍රධාන වෙනස වූයේ වියෙට්නාමයට නොතිබූ කොමියුනිස්ට් විරෝධී ගරිල්ලා භට හමුදාවක් ලාඕසයට සිටීමයි. මොන්ග් ජන වාර්ගිකයන් දහස් ගණනක සංඛ්‍යා වලින් එම ගරිල්ලා හමුදාවේ සිටියහ. විශාල වශයෙන් රට හැරදා පළා යන අයට සහාය වෙමින් ඔවුන් ද රටෙන් පළා ගියහ. කඳුකර පෙදෙස් වලින් එසේ පළා ගිය මොන්ග් ජනතාව අතරින් වෙඩි කා මිය ගිය, හෝ හාමතෙන් මිය ගිය සංඛ්‍යාව 45,000 ක් පමණ යැයි සැලකේ.

1991 වසරේ දී පවා තායිලන්තයේ සරණාගත කඳවුරුවල කඳුකරයෙන් ආ මොන්ග් ජන වාර්ගිකයන් 45,000 ක් ද, වෙනත් ලාඕස් වැසියන් 55,000 ක් ද ගමනාන්ත තීන්දු වෙන තෙක් බලා සිටියහ. සමහර අය පසුකාලයක දී ප්‍රංශ ගයානාවේ පදිංචිය ලබාගත්හ.

පක්ෂ ශුද්ධ කිරීම් ලාඕසයේ කිහිප වතාවක් සිද්ධ වූවත්, ඒවා ලේ හැලීම් වලින් තොර වූහ. වරක් චීනය සමඟ බහින්බස් වීමක් නිසා 1979 දී ද, නැවතත් 1990 දී නැගෙනහිර යුරෝපය අනුගමනය කරන්නට ගිය පියවරක් හැටියට ද, ඒවා සිද්ධ වූහ. ඒත් තායිලන්ත මායිම් විවෘත වීමත්, වියෙට්නාම් සොල්දාදුවන් 50,000 ක් ලාඕසයෙන් පිටත් වී යාමත්, ලිබරල් ආර්ථික පිළිවෙත් ගණනාවකට ඉඩ ලැබීමත් නිසා ලාඕසයේ කල දසාව යහපත් අතට හැරිණ.

කොමියුනිස්ට් ප්‍රොපගැන්ඩා අඩු වී තිබුණ ද, දේශපාලන සිරකරුවන් එතරම් නොවූව ද, කොමියුනිස්ට් පාලනය කාලයේ රට හැර ගිය ධනවත්, උගත් ජනගහණය නැවත ලාඕසය බලා පැමිණියේ නැත. අදත් ලාඕසය ඉතා දුප්පත් සහ පසුගාමී රටක් ලෙසින් පවතී.

සටහන ලිව්වේ කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත ඇසුරිනි. දත්ත සහ මූලාශ එයින් ලබාගත හැකියි.

ඇමෙරිකන් මොන්ග් ජනතාව ගැන කළින් ලියූ සටහනක් මෙතැනින් කියවන්නට පුළුවනි.

වියෙට්නාමයේ ද මිනිසා විසින් ඇති කළ සාගතයක් පැවතිණ

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 31, 2017

උතුරේ පාලනයට අවසර ලැබුණ ගිවිසුමේ කොන්දේසි නොසලකා හරිමින්, තමන් යටතේ වූ උතුරු වියට්නාම් වැසියන්ට සිද්ධ වන හානිය ද නොතකා හරිමින්, 1959 මැයි මාසයේ දී වියට්නාම් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, ඇමෙරිකන් රැකවරණය යටතේ පැවති දකුණු වියට්නාමයට හමුදා සහ අවි යවන්නට තීරණය කළහ. ඔවුන් උතුරේ වැසියන්ට සැලකූ ආකාරයෙන්ම දකුණේ වැසියන්ට ද සලකන ලදහ. උතුරේ කොමියුනිස්ට් ක්‍රියාකරුවන් ගැන උරණ වී සිටි දකුණේ පාලකයන් තමන්ගේම දකුණේ ජනතාව සැක කරමින් ඔවුනට සලකන ලද්දේ දැඩි කෲරත්වයෙනි.

වියෙට්නාම් සිවිල් යුද්ධය යනු ධනවාදය කියන්නේ කුමක්දැයි පවා නොදත් මහත් ජන කොට්ඨාශයක් එයට දැක්වූ විරෝධය තුලින් එකිනෙකාව මරාගත් සිවිල් යුද්ධයකි.

එපමණක් නොව චීනයේ මෙන් කෘෂිකර්මය තුලින් ශ්‍රේෂ්ඨ ඉදිරි පිම්මක් ගහන්නට වියෙට්නාම් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ද පටන් ගත්හ. රුසියාවේ නිකිටා කෘශ්චෙව් තාලයේ ප්‍රතිපත්ති වැරදුනාට, ඒ තාලයේ ප්‍රතිපත්ති චීනයේත් වැරදුනාට, සාගත හටගෙන මිනිස් ජීවිත අහිමි වූවාට, ඒ තම ප්‍රතිපත්ති නිසා බැවින් කොමියුනිස්ට් පාලකයන් පිළිගත්තේ නැත. සාගතයක් පැවති බව නිල වශයෙන් පිළි නොගැනීම නිසා, වෙනත් කොමියුනිස්ට් සහ ලංකාව ඇතුළු බොහෝ සමාජවාදී රටවල් ද ඒ අහිතකර ඵලවිපාක ගෙනෙන පිළිවෙත් ආදේශ කරන්නට පෙළඹුනහ.

සමාජවාදීන් තමන්ගේ ඇස් පනා පිට පෙනෙන සත්‍ය සඟවන හැදියාවෙන් යුතු නිසා අයහපත් ඵලවිපාක ගෙනෙන පිළිවෙත්හි යළි යළිත් නියැළෙති. පහුගිය දා වෙනිසියුලාවේ පැවති විරෝධතා ජනමතවිචාරයෙන් මිලියන 7 ක සංඛ්‍යාවක් පාර්ලිමේන්තු සභාව වෙනස් කරනවාට විරුද්ධව චන්දය ප්‍රකාශ කළහ. ඒත් එය නොසලකා හරිමින් මධුරෝ පාලනය පැවැත්වූ මැතිවරණය ජනතාවගේ සහයෝගය තමනට ලැබී ඇතැයි නිල වශයෙන් නිවේදනය කළහ. ඊට සහභාගී වූ සංඛ්‍යාව තුන් ගුණයකින් වැඩි කර දැක්වීමෙන් රැවටෙන්නේ සමාජවාදීන්ම පමණකි.

1958 ඔක්තෝබරයේ පටන් ගත් දැවැන්ත වාරිමාර්ග ව්‍යාපෘති නිසාත්, සාමූහික අයිතියෙන් යුතු කෘෂිකාර්මික වෑයම් නිසාත්, ඒ අස්සේ පැතිර ගිය නියඟයක් නිසාත්, නිකිටාගේ රුසියාවේ මෙන්ම, මා ඕ ගේ චීනයේ මෙන්ම, හෝ චී මින්හ් ගේ වියට්නාමයේ ද සාගතයක් පැතිරිණ. එහි දී මිය ගිය සංඛ්‍යාව ලොවෙන් වසන් කරන ලදි.

රුසියන් ජනාධිපති නිකිටා කෘශ්චෙව් සමඟ පුද්ගලික පන්නයේ තරඟයක යෙදී සිටි ජෝන් එෆ්. කෙනඩි ලෝකය කොමියුනිස්ට් වීමෙන් (රුසියාවට යාමෙන්) වළක්වා ගන්නට “ඕනෑම මුදලක් යට කර, ඕනෑම බරක් උසුලමින්,” ගෙන ගිය “ප්‍රශ්න විසඳන, ප්‍රශ්න ඇතිකරන,” රාජ්‍ය පිළිවෙතක් පටන් ගත්තේය.* ඇමෙරිකන් තරුණයන්ව දකුණු වියෙට්නාමයේ නිදහස ආරක්ෂා කරන්නට යැයි බලහත්කාරයෙන් පිටත්කර යැවීම පටන් ගැනිණ. රුසියාවේ සහායෙන් උතුරු වියෙට්නාමයත්, ප්‍රංශ සහ ඇමෙරිකන් සහායෙන් දකුණු වියෙට්නාමයත් එකිනෙකා හා සිවිල් යුද්ධයක නියැළෙද්දී වැඩියෙන්ම බැට කෑවේ පක්ෂපාතීත්වය දක්වන්නට පාර්ශවයක් තෝරාගත් වියෙට්නාම් මහජනතාවයි.

1968 පෙබරවාරියේ දී වියෙට්නාම් පූජකයන්, ප්‍රංශ මිෂනාරි සේවකයන්, ජර්මන් වෛද්‍යවරු, සහ රජයේ නිලධාරීන් හා සේවකයන් ඇතුළු 3,000 ක පිරිසක් Hue නම් පැරණි අගනගරයේ දී කොමියුනිස්ට් භටයන් අතින් සමූල ඝාතනය විය. සමහර අයව පණ පිටින් පුළුස්සා දැමිණ. බොහෝ පිරිසක් නැවත නොඑන දේශපාලන සිරකඳවුරු වෙතට පිටත් කර යැවිණ. ඒවායේ දී ආහාර හිඟයත්, වෛද්‍ය පහසුකම් නොමැති වීමත්, සහ මහත් සංඛ්‍යාවක පිරිසක් එක්තැන ගාල් කර තිබීමත් නිසා බොහෝ දෙනෙක් සතියකින් දෙකකින් මිය ගියහ.

1973 ජනවාරියේ පැරිස් සාම ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීමත් සමඟින් වියෙට්නාම්-ඇමෙරිකන් යුද්ධය අවසන් විණ. 1975 අප්‍රේල් 30 වැනිදා දකුණු වියෙට්නාම් රෙජිමය බිඳ වැටිණ. ඇමෙරිකන් මෙහෙයුම් නිසා මිය ගිය වියෙට්නාම් ජාතිකයන්ට වඩා ඉතා මහත් වූ සංඛ්‍යාවකගේ ජීවිත අහිමි වූයේ වියෙට්නාම් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය නිසා යැයි අවිවාදයෙන් තොරව පිළිගන්නට යම් අයෙකුට නොහැකි නම් එවැන්නා සත්‍ය තොරතුරු සලකා බැලීමෙන් බැහැර වී සිටින්නෙකි.

කුරිරු දැක්ම ස්ථාපනය කරන නැවත උගන්වන කඳවුරු වෙත 1975 දී දකුණු වියෙට්නාමයේ මිලියනයක් පමණ රාජ්‍ය නිලධාරීන්ව සහ හමුදා භටයන්ව පිටත්කර හරින ලදි. එවැනි කඳවුරු වලින් ඔවුන් ගැලවී ගෙදර එන්නේ 1986 දී ය. එවක අගමැති වූ Pham Van Dong ලක්ෂ දෙකක ජනතාවක් දකුණේ එවැනි නැවත ඉගැන්වීම් සඳහා යවන ලද්දේ යැයි 1980 දී පිළිගෙන තිබුණි. ඒත් සත්‍ය දත්ත පෙන්වනුයේ ලක්ෂ පහක සිට මිලියනයක් පමණ සිසුන්, වියතුන්, ගුරුවරු, පූජ්‍ය පක්ෂය (බෞද්ධ සහ කතෝලික), සහ කොමියුනිස්ට් ද ඇතුළු දේශපාලන සටන්කාමීන්ව ගාල් කර තබන ලද බවයි. ජාතිකවාදී ව්‍යාපාරයන්හි සටන් කළ, කොමියුනිස්ට් අරගලය වෙනුවෙන් වෙහෙසුණ, කළකට ඉහත දී උතුරු කොමියුනිස්ට්ලාගේ පැත්ත ගෙන සිටි අයව ද කඳවුරු වලට දමා අගුල් දැමිණ.

බෝට්ටුවලට නැඟී රටෙන් පලා යන්නවුන් බහුතරයක් මහ මුහුදේ බෝට්ටු ගිලීම නිසා හෝ මුහුදු කොල්ලකරුවන්ට අසුවී මිය ගියහ. ඒ කොතරම් පිරිසක් දැයි කිසිවෙක් නිල වශයෙන් සොයා බැලුවේ නැත.

කුරිරු දැක්ම ස්ථාපිතයට දියත් කළ ප්‍රතිපත්ති කිසිවක් සාර්ථක නොවෙද්දී, එන්න එන්නම රටේ ආර්ථිකය බංකොළොත් වෙද්දී, 1986 දී ලිබරල්කරණයට පිවිසෙන්නට වියෙට්නාම් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට ද සිද්ධ විය. සාමූහිකරණ ගොවිතැන් වෙනුවට පුද්ගලික ඉඩම් අයිතියට ඉඩ දීම හෙමිහින් යළි පටන් ගැනිණ. ස්වයංපෝෂිත දේශයක් හැදීමේ මිථ්‍යාවෙන් අයින් වී එරටට ආනයනයට යළි ඉඩ ලැබිණ.

ඒත්, තවමත් ධනවාදය කුමක්දැයි අවබෝධය ඇත්තේ ලොව සුලුතරයකට පමණි. පාලකයන් විසින් සත්‍ය තොරතුරු වසන් කර තැබීම තවමත් යහතින් පැවතෙන සිරිතකි. නිදහස සාධනය වෙන්නේ යැයි කියා, ධනේශ්වරයේ වහල් බැවින් ගැලවෙන්නට යැයි කියා, දක්කාගෙන යන්නේ කුමන ඛේදනීය අන්තයකට දැයි පහදා ගන්නට හැකියාව ලැබෙන්නේ පාලනයක් විවේචනය කරන්නට නිදහසක් ඇත්නම් පමණකි. රටේ පාලකයන්ව විහිළුවට ගන්නා ජනතාව හිරේ යන්නේ නැත්නම් එවිට යම් තරමක නිදහසක් එරටේ ඇත. එය දුර්වලතාවයක් ලෙස දැකීමේ හුරුවෙන් අයින් වී එය අගය කළ යුත්තක් ලෙස නොදකින්නේ නම් කප්පාදු වෙන්නේ පුරවැසියාගේම අයිතීන් වෙති.

* Paul Johnson ලියූ A History of the American People (1997) පොතේ, 8 වැනි පරිච්ඡේදයේ සිරස්තලයයි: ‘We Will Pay Any Price, Bear Any Burden’, Problem-Solving, Problem-Creating America, 1960-1997.

එක හතුරෙක් නොනැසේ නම් ඊට අහිංසකයන් දහයක් ඝාතනය වීම හොඳයි

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 28, 2017

මිනිසා වෙනස් වෙන්නේ ඔහුගේ අදහස් වෙනස් වෙද්දී ය. යම් ක්‍රියාවකින් ලැබෙන විපාකය අයහපත්, විනාශකාරී හෝ නිෂ්ඵල යැයි අවබෝධයක් ලැබීම නිසා එයින් ඈත්වීමත්, සමහර අවස්ථාවල දී දැන දැනම එහි නියැළීමත් වෙනස් කළ නොහැකි මිනිස් ස්වභාවයයි.

තම යහපත වෙනුවෙන් වෙනස් වෙන්නට යම් පුද්ගලයෙකුට උවමනාවක් නැත්තේ ද, බාහිර ක්‍රමයකින් එය ඔහු වෙනුවෙන් ඉටු කළ හැකියාවක් ලොව නොමැත. රූකඩ රටවැසියන් ඔවුන්ගේ ජීවිත හෝ සමාජයේ යහපත සහ සශ්‍රීකත්වය තිරසාර ලෙසින් සාධනය කළ අවස්ථාවක් ඉතිහාසයෙන් දකින්නට නොලැබේ.

අදහස් තුලින් නොව, භෞතිකව සහ හුරුවෙන් මිනිස් ස්වභාවය වෙනස් මාර්ගයකට යොමු කළ හැකි යැයි ද, එය නොවැරදීම උදාවෙන අනාගතය වේයැයි ද කියා, “විද්‍යාත්මක ක්‍රමයක්” හැටියට අදහසක් ඉදිරිපත් කළේ කාල් මාක්ස් විසිනි. එයින් බලතණ්හාධික දේශපාලකයන්ට රටවැසියන් රූකඩ සේ නටවත හැකි අගනා පොටක් පෑදිණ.

කුරිරු දේශපාලන මතයක් සඳහා සාමකාමී උද්ඝෝෂණයක යෙදෙන්නේ නම් ඒ පුද්ගලයාව අත් අඩංගුවට ගත යුතුය යන්න වැරදි දැක්මකි. මුග්ධ අදහස් වුවද ලොවට හඬගා කියන්නට යමෙක් ඉදිරිපත් වෙයිද එයට ඉඩදීම තුලින් ඒ අදහස් මුග්ධ යැයි පෙන්වා දෙන්නට අවස්ථාව විදග්ධයන්ට පෑදේ.

කාල් මාක්ස් ලියූ අදහස් නිසා කොතරම් විනාශකාරී තත්වයක් ලොව හටගන්නේදැයි පැහැදිලි කරන්නට ලොව සිටියේ දේශපාලනඥයන් නොවූ විදග්ධ ස්වල්පයකි. අදහස් වලින් හරඹ කරන්නට නොදන්නාකම නිසා, මාක්ස්වාදයට විරෝධය පෑ බොහෝ දේශපාලනඥයන් ගියේ හමුදා සහ පොලීසිය සන්නද්ධ කර කුරිරු අදහස්හි එල්බ ගත්තවුන් යටපත් කරන්නටයි. එක පැත්තකින් කුරිරු මතවාදය පමණක් පෙළ පොතෙන් හුරුකරවමින්, අනතුරුව ඒ නිසාම අයහපත් විපාක ලැබෙන ක්‍රමය වෙනුවෙන් රටවැසියන් උද්යාචනය කරද්දී, අදත් ලෝකයේ බොහෝ රටවල නායකයන් ඊ ළඟට ජනතා මර්ධනය සඳහා ප්‍රචණ්ඩත්වය යොදා ගනිති.

යහපත් විපාක ලැබෙන අදහස් අවබෝධයෙන් පමණක්ම බහුතරයට යහපත උදාවෙන බව ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් තොරව පැහැදිලි කරන්නට පෙනී සිටින, දේශපාලන නොවූ, විදග්ධ ස්වල්පයේ කාර්ය භාරය මේ නිසා ඉතා දුෂ්කර වූවක් බවට පත්වී ඇත.

ඇමෙරිකාව යුද්ධයට සම්බන්ධ වූ තැන දී පටන් පමණක් වියට්නාම් යුද්ධය ගැන දන්නා ලොව බහුතරය, ඊට පෙර වියට්නාම් කොමියුනිස්ට්වාදීන් ඔවුන්ගේම රටේ ජනතාව කොතරම් සංඛ්‍යාවක් මරා දැමුවා දැයි නොදනිති.

“හුදී ජනතාව ලවා අවිගත් පෙරමුණක් හදන්නට නම්, පළමුවෙන් ඔවුන් තුල ද්වේෂය පුරවන්නට අවශ්‍යයයි.” -ල ඩක් තෝ, ඉන්දුචීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය.

1956 ජනවාරි මස Nhan da (මහජනතාව) නමින් වූ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ නිල පුවත්පත් ලිපියක දැක්වෙන්නේ “මුලිනුපුටා දමන තෙක්, ඉඩම් හිමි පංතිය කිසිදා නිහඬ කරවනු නොහැකි” බවයි. මිනිස් ජීවිත මිලියනයක් ඝාතනයෙන් පසුව, වසර 30 ක් ගෙවී යද්දී, 1986 දී ඔවුන්ට ඉඩම් හිමි පංතියක් නැතිව ආර්ථිකය බේරාගන්නට නොහැකි බව අවබෝධ විණ.

කුරිරු මතවාදය පෙරදැරි කරගත් භීෂණය වියට්නාම් ඉතිහාසයේ නොවූ විරූ ලෙසකින් පැතිර ගිය ලද්දකි. “එක හතුරෙක් නොනැසේ නම් ඊට අහිංසකයන් දහයක් ඝාතනය හොඳයි,” යන චීන කියමන ඔවුන් සිය ප්‍රචණ්ඩත්ව දේශපාලනයට යොදා ගත්හ. අදහස් කුරිරු වෙද්දී, දරුණු වධ හිංසා සාමාන්‍යයක් විණ.

‘නිරවද්‍ය කිරීම’ යන පරමාදර්ශය 1951 පටන් ඉන්දු චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය අනුගමනය කරන ලද්දකි. 1952 සිට 1956 දක්වා එය නිති යොදන ලද්දකි. ශාරීරික වධ හිංසා කොතරම් ප්‍රථුලව පැතිර ගියාදැයි කිවහොත්, ගැලවුම්කරුවන් කියාගත්තවුන් පීඩකයන් බවට පත්වෙන ආකාරය හෝ චී මින්හ් ද දැකීය. 1954 අවසානයේ දී සිය පක්ෂ කාදර්වරුන්වම මෙල්ල කරගන්නට හේ වධ හිංසා තහනම් කරන ලදි. එහි දී හෝ චී මින්හ් කියා සිටියේ වධ හිංසා යනු අධිරාජ්‍යවාදීන්, ධනවාදීන්, සහ වැඩවසම් ඉඩම් හිමියන් විසින් මහජනතාව ගෙනෙන විප්ලවය මර්ධනයට යොදාගත් ම්ලේච්ඡ ක්‍රමය හැටියටයි. වධ හිංසාව යම් තරමකට මෙල්ල වූවත් ප්‍රතිවාදීන් ඝාතනය පිළිගත් ක්‍රමවේදයක් හැටියට ගෙන යන ලදි.

සෙසු කොමියුනිස්ට් රටවල් හි පැවති සේ ම, ප්‍රතිවාදීන් මරා දැමීමෙන් නිරවද්‍ය ක්‍රමයට පිවිසිය යුතු යැයි සලකන වියෙට්නාමයේ ද, කොමියුනිස්ට්වාදීන් අතරම පැවති බල අරගලය දරුණු වූයේ 1956 දී ය. වියෙට්නාම් ජනතාවගෙන් 5% ක්, බොල්ෂෙවික් විරෝධී ප්‍රතිවිප්ලවවාදීන් හැටියට සැකයට පාත්‍ර වූහ. එපමණක් නොව ඉන්දුචීන යුද්ධයේ දී වීරයන් වූ කොමියුනිස්ට් කාදර්වරුන් පවා මෙම බල අරගලයේ දී දේශපාලන සිරකඳවුරු වලට යැවිණ.

එක් කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ලේකම්වරයෙක් වෙඩි තබන තම පක්ෂයේම අවිගත් පිරිස ඉදිරියේ මැරී ඇද වැටුනේ “ඉන්දුචීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සදා දිනේවා!” යැයි කෑ ගසමිනි. සිද්ධ වෙනුයේ කුමක්දැයි අවබෝධයට නොහැකි වූ ඔහු සිතුවේ ෆැසිස්ට්වාදීන් වෙතින් තමා මැරුම් කරනවා යැයි කියායි.

මුහුණට මුහණ ලා කළ සටන් වලින් නොව, ගම්බද පළාත්වල වෙඩි තබා මරා දමන ලද ප්‍රතිවාදීන් යැයි සැලකූ සංඛ්‍යාව පමණක් 50,000 ක් පමණ වූහ. 50,000 ත් ලක්ෂයත් අතර සංඛ්‍යාවක් සිර කඳවුරු වෙත යැවිණ. ගම්බද පක්ෂ කල්ලි වල සාමාජිකයන් අතරින් 86% ක් ශුද්ධ කිරීම් වලට ලක්වූහ. ප්‍රංශ ආක්‍රමණයන්ට විරෝධය පාමින් ජාතිකවාදී මෙහෙයුම්වල නියැළී සිටි අය අතරින් 95% ක් ශුද්ධ කිරීම් වලට ලක්වූහ. ඒ ශුද්ධ කිරීම් බාරව සිටි ප්‍රධානියාම එම මෙහෙයුම වරදක් යැයි පිළිගත්තේ මහා විශාල සංඛ්‍යා වලින් ජනතාව දකුණට පළා යන්නට පටන් ගනිද්දීය. වියෙට්නාම් වැසියන් 600,000 ක් පමණ ප්‍රංශ හමුදා රැකවරණය යටතේ දකුණුට පළා ගියහ.

දත්ත සහ මූලාශ්‍ර තුලින් අවබෝධ කරගන්නා දැනුමෙන් නොව නායකත්වයේ දැක්ම තුලින් විශ්වාසයෙන් පමණක් මත පිළිගන්නා රූකඩයන් අදත් ලෝක ඉතිහාසයේ වධ හිංසාවන් හි වැඩියෙන්ම නියැළී ඇත්තේ අධිරාජ්‍යවාදීන්, ධනවාදීන් සහ වැඩවසම් ඉඩම් හිමියන් යැයි සිතති.

කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත ඇසුරෙනි. දත්ත හා මූලාශ්‍ර ඉන් ලබාගත හැකියි.

වියෙට්නාම් කොමියුනිස්ට්වාදය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 25, 2017

බටහිර ඇතුළු ලෝකයේ බොහෝ පිරිසකට උවමනා වූයේ වියට්නාම් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය තවත් ස්ටාලින් වැනි රෙජිමයක් නොවන බව විශ්වාස කරන්නටයි. වියට්නාම් කොමියුනිස්ට්වාදීන් ජාතික අරමුණු පෙරදැරි කරගත් බව ඔවුන් ප්‍රංශ, ඇමෙරිකන්, චීන සහ ජපනුන්ට එරෙහිව සටන් වදිනා විට මනාව පෙන්නුම් කළහ. සෝවියට් දේශයෙන් සහ චීනයෙන් ආධාර ලබාගැනීම පිණිස මූලික වශයෙන් ජාතිකවාදී වූවක් කොමියුනිස්ට් ලේබලයක් පාවිච්චි කළා පමණක් යැයි හිතන්නට බොහෝ පිරිසක් කැමති වූහ. ඒත් ජාතිකවාදය සහ කොමියුනිස්ට්වාදය එකට එකතු කරන්නට ස්ටාලින් හෝ මාඕ විධි ක්‍රමයක් නැතිව කළ නොහැකි බව දකින්නට වැඩිකල් ගියේ නැත.

ඉන්දුචීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (ICP) ආරම්භය මුල පටන්ම වියවුල් විය. පක්ෂයේ සාමාජිකාවක් ලිංගිකව දූෂණය කිරීම නිසා පක්ෂය විසින් සාමාජික වරදකරුවාට වෙඩිතබා මරා ඔහුගේ මළසිරුර පුලුස්සා දමන ලදි. ඒ ගැන පක්ෂ ක්‍රියාකරුවන් කිහිප දෙනෙකුට එරෙහිව ගිය නඩුව ආන්දෝලාත්මක ලෙසින් දිග හැරුණි.

චීන Jiangxi මොඩලය අනුසාරයෙන් පක්ෂය 1931 දී Nge Tinh හි ‘සෝවියට්කරණය’ සඳහා පිවිසුනේ රටේ භූමිය චීනය හා සසඳද්දී ප්‍රමාණයෙන් කොතරම් කුඩා දැයි නොසලකා හරිමිනි. පළාතේ සිය ගණනක් අයිතිකරුවන් ගෙන් ඉඩම් අල්ලා ගනිද්දී ඔවුන් ප්‍රදේශයෙන් ඉවත් වී ගියහ. එහි දී යටත්විජිත හමුදාවලට ආපහු භූමිය අල්ලා ගැනීමට හැකියාව ලැබිණ.

වියෙට් මින්හ් නමින් හැඳින්වුනේ ස්වාධීන වියෙට්නාමයක් පැතූ අයයි. ඔවුන් යටතේ වූ “එකාබද්ධ පෙරමුණ” අස්සේ ICP සැඟවී සිටියහ. මුල පටන් වැඩ වරද්දා ගත් ඔවුන් 1945 වසන්තයේ දී නිසි පරිදි ගෙනා අවිගත් මෙහෙයුම “ප්‍රතිවිප්ලවාදීන්” සහ “දේශද්‍රෝහීන්” යන කොටස් ඉලක්ක කරගත්තක් විය. වියෙට්නාම් ජාතිකවාදීන්ට වඩා අවි බලය වැඩියෙන් පැවති ජපන් හමුදා වෙනුවට වැඩියෙන් මරා දමන ලද්දේ තමන්ගේම ජනතාවයි. “ව්‍යාපාරයේ උන්නතිය සඳහා වෙඩිතැබීමේ මෙහෙයුම ඉක්මන් කළ යුතුයි” යැයි පක්ෂයේ ඉහළ නායකයෙක් කියා සිටියේය.

ඉඩම් හිමියන් සහ පළාත් මූලිකයන් (mandarins) මරණයට ඉලක්ක වූහ. ජනතා උසාවි වලින් ඔවුන් වරදකරුවන් යැයි තීන්දු කර ඔවුන්ගේ දේපල රාජ සන්තක කෙරිණ. සාමාජිකයන් පන්දාහක් පමණක් සිටි, එවක එතරම් ශක්තිමත් පක්ෂයක් නොවූ ICP ගැන විවේචනය කළ අයව භීෂණයට ලක්වූහ.

දායි වියෙට් නමින් හැඳින්වුනේ ජපනුන් සමඟ හවුලේ සිටි ජාතිකවාදී පක්ෂයයි. හැනෝයි වලින් විදුලි බලය සපයන ජෙනරේටරයක් ඉල්ලා යැවූ වියෙට් මින්හ් බලකායේ Son Tay නැමැත්තා, එය අවශ්‍ය “දේශද්‍රෝහීන්ට” මහා පරිමාණයෙන් වදහිංසා පමුණුවන්නට යැයි කියා සිටියේය.

ICP ට අවශ්‍ය වූයේ රට තුල වියවුල් වාතාවරණයක් ඇති කිරීමෙන් පාලන බලය සඳහා ඉඩක් පාදා ගෙන ජාතිකවාදී මෙහෙවරේ නායකත්වය අල්ලා ගැනීමටයි. ජපනුන් යටත් වූ අගොස්තු විප්ලවය, නව රාජ්‍යය තුල ප්‍රධාන තැනට ICP ගෙනැවිත් හෝ චි මින්හ්ව ප්‍රමුඛ ස්ථානයට පත්කරන ලදි.

චීන හමුදා උතුරෙන් ද, ප්‍රංශ සහ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා දකුණෙන් ද, එන්නට ගෙවී ගිය සති කිහිපය ඇතුලත හැනෝයි සිටි ඔවුන්ගේ සෙසු සියළු තරඟකරුවන් තුරන් කරදමන්නට ICP විසින් මෙහෙයුම තීක්ෂණව ගෙන ගියහ. දේශපාලන ආගමික, දේශපාලන දක්ෂිණාංශ යනාදී පමණක් නොව සයිගොන් ප්‍රදේශයේ යාන්තමට සිටි ට්‍රොට්ස්කිවාදීන් ඇතුළු රටේ විරුද්ධ පක්ෂයන්හි සිටි නායකයන්ව මෙම ත්‍රස්තවාදයට ගොදුරු වූහ.

හැනොයි වියෙට් මින්හ් පුවත්පතකින් කියා සිටියේ සියළු ජනතාව විසින් තම ගමේ සහ අසල්වැසියන් අතර “දේශද්‍රෝහීන් තුරන් කරන” කමිටු පිහිටුවා ගත යුතු බවයි. ප්‍රංශ සහ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා වලින් සයිගොන් ආරක්ෂා කරගැනීමට උදව් කළ සිය ගණනක් ට්‍රොට්ස්කිවාදීන්ට වෙඩි උණ්ඩ නොදී, ආහාර නොදී, අමු අමුවේ මරා දැමිණ. සෝවියට් මොඩලයට අනුව රාජ්‍ය ආරක්ෂක සංවිධානයක් පිහිටුවා සිරගෙවල් පුරවන්නට පටන් ගැනිණ.

වියෙට් මින්හ් “පහර දෙන ඝාතන කමිටුවක්” හදා වීදිවල පාගමන් කරවීය. එහි සාමාජිකයන් පාතාල කල්ලි වලින් එකතු කර ගත් අයයි. ප්‍රංශ ජාතිකයන් හා විවාහ ගත් වියෙට්නාම් කාන්තාවන් ඝාතනය වූහ. ප්‍රංශ විරෝධී ශුද්ධ කිරීම් පවත්වමින් ඔවුන් ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් විකෘති කළ මළ සිරුරු පාරේ දමා ගියහ. පැහැර ගැනීම් සහ වෙඩි තබා මරා දැමීම් දහස් ගණනින් සිදු කළහ. පසු කාලයක දී ICP ප්‍රසිද්ධියේම කියා සිටියේ ඒ අවස්ථාවේ දී ඊට වඩා ප්‍රමාණයක් මරා දමන්නට නොහැකි වීම ගැන කණගාටුවයි.

1946 දී ඉන්දුචීන යුද්ධය දිග හැරෙන්නට පෙර ICP පාලනය යටතේ පැවතියේ උතුරු පෙදෙස පමණි. එහි රහසිගත රැඳවුම් කඳවුරු තිබිණ. දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව, ප්‍රංශ යටත්විජිත පාලනයට එරෙහිව කරන සටන් නාමයෙන් රැඩිකල් ජාතිකවාදී පාක්ෂිකයන් තුරන් කර දමන්නට ICP ට හැකිවිණ. ප්‍රංශ හමුදා භටයන් 20,000 න් ජීනිවා සාම සම්මුතිය 1954 දී අත්සන් කිරීමත් සමඟ ගලවා ගැනෙන්නේ 9,000 ක් පමණි. ප්‍රමාණවත් වෛද්‍ය පහසුකම් නොදීමත්, උවමනාවෙන්ම ආහාර නොමැතිව තැබීමත්, සහ නිතර පහර දීම වලට ලක්වීමත් නිසා සෙසු පිරිස කඳවුරු තුල මිය ගියහ. කෙසේ වෙතත්, ප්‍රංශ ජාතික සිරකරුවන්ට වඩා දැඩි ලෙසකින් දකුණු වියට්නාම් වැසියන් පීඩනයට ලක්වූහ.

1953 දෙසැම්බර් මාසය වෙද්දී, වියෙට් මින්හ් විසින් ජය නිශ්චිත යැයි දකිද්දී, තමන් යටතේ වූ ප්‍රදේශයන්හි කෘෂිකාර්මික ප්‍රතිසංස්කරණ පටන් ගත්හ. 1956 වසර අවසානය වෙද්දී උතුරු ප්‍රදේශයේ සියළු භූමිය එම ප්‍රතිසංස්කරණ වලට භාජනය වී සිටියහ. ඒවා සියල්ල 1946-1952 දක්වා චීනයේ වූ පිළිවෙත්ම වූහ. ඉඩම් ජනසතු කිරීම මාර්ගයෙන් ගෙනෙන ලද්දේ ආර්ථිකයේ පාලන බලය අල්ලා ගැනීමයි.

ජාතිකවාදී ලක්ෂණය ඉස්මතු කර දැක්වීම නිසා ගම්බද සාම්ප්‍රදායික එලීට් ජනතාව වියෙට් මින්හ් වෙතට සිය ප්‍රසාදය දැක්වූහ. ICP ලෙසින්ම වියෙට් මින්හ් ද, සිය පක්ෂ ක්‍රියාකරුවන්ගේ මාර්ගයෙන් සියළු ගම්මාන වැසියන් අතර මහජනතාව ඉදිරියේ අහන නඩු සඳහා සිය අසල්වැසියන් පාවා දෙන්නට යොමු කළහ. සමහර විට ඔවුන් රංගන කණ්ඩායම් පවා යොදාගත්හ. 5% ක කෝටාවක් පුරවන්නට හතුරන් අල්ලා ගැනීම කළ යුතු වගකීමක් හැටියට ජනතාවට ගිල්ලවන ලදි. චීනයේ ලෙසින්ම, මුළු පවුලම වරදක් සඳහා දඬුවම් විඳිය යුතු විය.

වියෙට් මින්හ් බලකායේ සෙබළුන් දෙදෙනෙකුගේ මවක් වූ කාන්තාවක් සාර්ථක ව්‍යවසායකයෙකු සහ ඉඩම් හිමි ධනපතියෙක් වූ නිසා දඬුවම් විඳින්නට තෝරා ගැනුනේ ඇය විප්ලවයට සහාය දුන් බව නොසලකා හරිමිනි. ගමේ වැසියන් ඇයට දඬුවම් කරන්නට ඉදිරිපත් නොවෙද්දී, චීනයේ පුහුණුව ලත් කණ්ඩායමක් පිට ගමකින් ගෙන්වන ලදි. ලෝන්ග් මහත්මිය අඳේට වැඩ කළ තුන්දෙනෙක් මරා දැමුවා යැයි ද, ප්‍රංශ වැසියෙක් හා යහන්ගත වූවා යැයි ද, ප්‍රංශ අයට ඔත්තු සැපයුවා යැයි ද කියා චෝදනා එල්ල කළහ. වද හිංසා සහ උද්ගත වී ඇති තත්වය දරාගත නොහැකි ශෝකයෙන් ඇය සියළු වරදවල් පිළිගත් විට ඇයට මරණ දණ්ඩනය නියම විය. ඇයගේ පුතා එවක දී චීනයට ගොස් සිටියේය. ඔහුව ගෙන්වා ඔහුගේ නිලතල අයින් කර, මෙඩල් ගලවා, ඔහුව වසර දෙකකට සිරබාරයට යවන ලදි.

වරදක් කළා යැයි චෝදනාව එල්ල වීම නිසා පමණින් වරදකරුවෙකු වීම චීනයේ ලෙසම සිද්ධ විණ. පක්ෂයට කිසි විටෙක වැරදෙන්නේ නැති නිසා කරන්නට සිද්ධ වෙන්නේ අපේක්ෂා කරන පරිදි සමාව ඇයදීම පමණි. වරදක් කළේ නැතැයි ඔප්පු කරන්නට ඉඩක් නොලැබුණි.

කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොතේ වියට්නාම් සහ ලාඕස් පරිච්ඡේදය ඇසුරින් මේ සටහන ලියමි. මූලාශ්‍ර, දත්ත සහ වැඩි විස්තර අවශ්‍ය අයට ඒවා එතැනින් ලබාගත හැකියි.

උද්යාචනයට ඉඩ නැති උතුරු කොරියාව

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 24, 2017

ස්වයං පාලනය, ස්වාධීන, සහ ස්වයංපෝෂිත යන ත්‍රිත්වයෙන් හැදෙන ‘ජූෂේ’ යන පරමාදර්ශී සංකල්පය අනුව, දේශයේ ශ්‍රී විභූතිය මනරම් යැයි ද විදේශ බලවේග නිසා හානිකර බලපෑම් ඇතිවේ යැයි කියමින් ජනතාව ආරක්ෂා කරනු පිණිස රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති හැදූ රට උතුරු කොරියාවයි. ලෝකයේ යම් ජනතාවක් ඔවුන්ගේ නොවූ තෝරාගැනීම් නිසා අසරණ වූයේ ද ඒ උතුරු කොරියාවේ අයයි.

කොමියුනිස්ට්/සමාජවාදී රටවල අයිතීන් ඉල්ලා උද්ඝෝෂණ, පෙළපාලි සහ රැළි පැවැත්වීමට ඉඩ නොදෙන්නේ ඒවායේ ආණ්ඩුවල ක්‍රියාකලාපය ගැන කිසිත් පැමිණිල්ලක් එහි මහජනතාවට නැති නිසා නොවේ. පාරිභෝගික ඉල්ලුම සපයන්නට වෙළඳපොලට හැකි වූවත්, ජනතා උද්යාචනයට ඉඩ දුන්නොත් ඒ දෑ දෙන්නට සමාජවාදී ආණ්ඩුවකට නොහැකි නිසයි.

වසර 5000 ක ඉතිහාසයක් සතු වූ උතුරු කොරියාව 1945 දී දෙකට බෙදන්නට තීරණය කළේ රුසියාව සමඟ ගිවිසුමක් අත්සන් කළ ඇමෙරිකාවයි. දකුණු කොරියාවේ පරිපාලනය ඇමෙරිකාව බාරගැනීමත්, උතුරු කොරියාවේ වගකීම රුසියාව බාරගැනීමත් සිද්ධ විණ.

උතුරු කොරියාව යැයි නමින් රට බිහිවූ මුල් වසර දෙකේදී විදේශිකයන්ට ඊට ඇතුල්වීමේ තහනමක් සෝවියට් රුසියාව විසින් පැනවීය. උතුරු කොරියන් නායකයන් වරෙක චීනයට ද වරෙක සෝවියට් දේශයට ද නැඹුරු වූව ද, ඔවුනට වූයේ ඔවුන්ගේම වූ රහසිගත රාජ්‍ය පරිපාලනයකි. සෑම සියළු තොරතුරක්ම රාජ්‍ය රහසක් හැටියට වර්ගීකරණය කිරීම සාමාන්‍යයක් හැටියට රට ආරම්භයේ පටන් පැවත එන්නකි.

ජපනුන් යටතේ 1910 සිට යටත්විජිතයක්ව සිටිය දී ස්වෛරී රාජ්‍යයක් සඳහා උද්ඝෝෂණ කළවුන් අතර කොමියුනිස්ට් අය ප්‍රමුඛත්වය ගත්හ. එනමුත් ඒ කොමියුනිස්ට් කාදර්ලා බොහොමයක් සෝවියට් පුහුණුව ලැබ සිටි නමුත් කොරියාවේ බිම් මට්ටමින් පැවති තත්වය ගැන දැන සිටියේ මඳ වශයෙනි. ඒ නිසා ඔවුන් ජපනුන් වෙතින් දැඩි මර්ධනයට ලක්වූහ.

උතුරු කොරියන් කොමියුනිස්ට්වාදයේ නිර්මාතෘවරයා කිම් ඉල් සුන් නොවේ. 1919 දී බොල්ෂෙවික් පන්නයේ කල්ලි දෙකක් එහි තිබුණි. ඒ පාර්ශව දෙක අතර ප්‍රචණ්ඩ සටන් බහුල වූහ. මුල් කාලයේ දී ලෝක කොමියුනිස්ට් මූලස්ථානය වූ මොස්කව් බොල්ෂෙවික්ස් පක්ෂය ඒ කල්ලි දෙකින් එකක්වත් නිල වශයෙන් පිළිගත්තේ නැත. ගැටුම් නිසා සිය ගණනක් කොමියුනිස්ට් කොරියානුවන් මිය ගියහ. කාලයක් තිස්සේ සටන් වැදි කොමියුනිස්ට් අය සිටිය ද, මොස්කව් මැදිහත්වී උතුරු කොරියාවේ නායකත්වය සඳහා කිම් ඉල් සුන්ව තෝරා ගත්හ.

කිම් ඉල් සුන් ජපනුන් වෙතින් රට නිදහස් කරගන්නට විප්ලවීය නායකයෙක් හැටියට කළ සටන් ගැන කිසිවක් දැනගන්නට නොමැත. රාජ්‍ය ප්‍රොපගැන්ඩා යාන්ත්‍රණය දියත් වෙන්නේ ඒ ජපන් නිසිබලධාරීන් ඔහු කරන ලද වික්‍රමයන් සියල්ල ප්‍රචාරය තහනම් කරන ලද නිසා කියායි. කොමියුනිස්ට් අය බලයට පැමිණීමත් සමඟ ජපනුන් හා ගණුදෙනු කරන ලද්දවුන්, දේශපාලන විරුද්ධවාදීන්, කෘෂිකාර්මික ප්‍රතිසංස්කරණ වලට විරුද්ධ වූවන් සහ ඉඩම් හිමියන් යනාදී වශයෙන් ජනතාව ක්‍රමානුකූලව මර්ධනයට සහ තර්ජනයට පාත්‍ර වූහ. ජාතිකවාදී අදහස් වලට මුල්තැනක් ලැබිණ.

සෝවියට් දේශය අනුව උතුරු කොරියාව හැඩ ගැසිණ. කෘෂිකාර්මික ප්‍රතිසංස්කරණ සහ සාමූහිකරණය තුලින් රටේ ජනගහණය විශාල පරිමාණයේ සංවිධාන වලට බලහත්කාරයෙන් යොමු කරවන ලදි. එක දේශපාලන පක්ෂයකින් යුතු ආණ්ඩු ක්‍රමය පටන් ගැනිණ.

1945 සැප්තැම්බරයේ දී කිම් ඉල් සුන්ට විරෝධය පෑ කල්ලිවල අය ඇතුළු කොමියුනිස්ට් නායකයෙක් වූ Hyon Chun Hoyk ව පියොන්ග්යැන්ග් හි දී වෙඩි තබා මරා දැමිණ. අත් අඩංගුවට ගැනීම් සිද්ධ විය. වසර පහක් පුරා කාලයක් උතුරු කොරියාව මොස්කව් බාරකාරත්වයේ පැවතීමට විරෝධය පෑ අයව ඝාතනය කෙරිණ. විරෝධතා මැඬලන ක්‍රමය එයයි.

දේශපාලන සිර කඳවුරු යන්න භාෂාවේ ඇතැයි පාලකයන් පිළිනොගන්නා නිසා එරටේ දේශපාලන සිර කඳවුරු නැතැයි කීම ඔවුන්ගේ නිල ප්‍රතිපත්තියයි. විප්ලවයට එරෙහි වූයේ නම් පරම්පරා තුනක් තුරන් කළ යුතු යැයි කිම් ඉල් සුන් කියා සිටියේය. ඒ නිසා, විරෝධය දැක්වූ අය පමණක් නොව පවුල පිටින්ම දේශපාලන සිර කඳවුරු වෙතට ගාල් කරති. පරම ආඥාදායකත්වය යටතේ ජීවිතය රැකගන්නට මහජනතාව තම ජීවිතයේ සෑම අංශයක දී ම පාලකයන්ගේ රූකඩයන් සේ හැසිරෙන්නට පටන් ගත්හ.

කිම් ඉල් සුන් විසින් පාලනය ආරම්භ කළේ දස දහස් ගණනින් ජනතාවක් දකුණු කොරියාව බලා පා ගමන් ඇරඹෙද්දීය. තවමත් ස්වෛරී රාජ්‍යයක් හැටියට ප්‍රකාශ කර නොතිබුණ මුල් වසර තුනේ දී මෙසේ මහත් ජනගහණයක් ඉවත් වී යෑම ගැන කොමියුනිස්ට් නායකයන් කළබල වූයේ නැත. ඔවුන් සිතුවේ වැඩිකල් නොයා මුළු දේශයම එකම කොමියුනිස්ට් රාජ්‍යයක් බවට පත්වෙනවා නිසැකයි කියායි. පටන්ගත් මුල් කාලයේ දී කෘෂිකාර්මික දකුණු කොරියාවට වඩා මහා පරිමාණ කාර්මික ක්ෂේත්‍රයේ ආරම්භය එහි දකින්නට ලැබුණි. එනිසා ඔවුන් දකුණ ආක්‍රමණය කළේ ද ජයග්‍රහණය බලාපොරොත්තුවෙනි.

සෝවියට් සහ චීනය වෙතින් ලබන සහාය යටතේ කොමියුනිස්ට් උතුරු කොරියාව ලිබරල් දකුණ අල්ලා ගනිද්දී ඇමෙරිකාව ඇතුළු අලුත උපන් එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ඔවුන්ව ආපසු උතුරට තල්ලු කරන්නට යුද්ධයට ගියහ. අනුන්ගේ රටවල යුද්ධ කරන්නට යන ඇමෙරිකාවට වෙනත් හැම වතාවක දී සේ ම, ඒ ගැනත් පැහැදිලි විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් නොතිබුණි.

සෝවියට් දේශය කඩා වැටීමත් සමඟ සෝවියට් රටවල් ස්වාධීන වී කොමියුනිස්ට් පීඩනයෙන් ඉවත්ව දියුණු වන්නට පටන් ගනිද්දී උතුරු කොරියාව ආර්ථික වශයෙන් බංකොළොත් විය. දකුණු කොරියාව අද ඔවුනට වඩා සශ්‍රීක බව නිල වශයෙන් පිළිගන්නා රජය තම රටවැසියන්ට කියන්නේ පිවිතුරු කොරියානුවන් යන ප්‍රෞඪත්වයෙන් උදම් විය යුතු යැයි කියායි.

නායකත්ව වන්දනාව සඳහා ඉහළ ලකුණු ලැබූ අයට පමණක් පියොන්ග්යැන්ග් නගරයට ඇතුල්වීමට අවසර ඇත. ජුෂේ යන පරමාදර්ශය අනුව ඕනෑම දෙයක් වැරදි දැයි නිවැරදි දැයි වර්ගීකරණයට පාලකයන්ට බලය තිබේ. හාමතෙන් සිටින අය එසේ නොවේ යැයි පාලකයන් තීන්දු කළහොත් බඩගිනි යැයි කියන්නට කිසිවෙකුට අවසර නැත. සෑම පුද්ගලයෙක් ගැනම අවධාරණයෙන් සිට ඔත්තු සපයන්නට තවත් අයට ඉඩ තිබේ. දඬුවම් ලබන්නේ නීති කඩන අය පමණක් නොව පවුල පිටින්ම බව සියල්ලන්ම දන්නා නිසා රටෙන් පළා යන අය පවා ඥාතීන් සිහිවී නැවත යන හැදියාවෙන් යුතුයි.

රජයට, පරිපාලනයට, රාජ්‍ය දේපල වලට, අනෙකුත් අයට කරන වැරදි, සහ හමුදා වැරදි යනාදී මරණ දණ්ඩනය ලබන වරදවල් 47 ක් ඇත. 1958-1960 දක්වා කාලයේ දී පක්ෂයෙන් 9,000 ක් ඉවත් කර මරා දමන ලදි. තවත් පක්ෂ ශුද්ධ කිරීම් 9 ක දී 90,000 ක සංඛ්‍යාවකට මරණය අත්වූහ.

එවැනි පක්ෂ ශුද්ධ කිරීමකට ලක් වූ Li Sun Ok මහත්මිය, වතුර සහ විදුලියෙන් ශාරීරික වධ විඳ අනතුරුව වසර 13 කට සිරගත වූවාය. සිර කඳවුර යැයි නම් නොවූ සිර කඳවුරේ 6,000 ක් පිරිසක් සිටියහ. උදෑසන 5:30 සිට රාත්‍රි මැදියම දක්වා ඔවුන් සපත්තු මැහීම, බෑග්, බෙල්ට්, තුවක්කු රඳවන කොපු සහ කෘතීම මල් යනාදිය නිෂ්පාදනයේ යෙදුනහ. රැඳවුම්කරුවන් අතර කාන්තාවන් 2,000 ක් පමණ වූ අතර ගැබ්ගත්තේ නම් ඔවුන්ව ප්‍රචණ්ඩ ලෙසින් ගබ්සා වූහ. එහි දී දරුවෙක් ඉපිද අසුවූයේ නම් එක්කෝ හුස්ම හිර කර නැත්නම් බෙල්ල කපා මරා දැමීම සාමාන්‍යයක් විය.

තමන්ගේ හෝ අනුන්ගේ ජීවිත අයිතියක් ගැන උද්යාචනයට ඔවුනට අවසර නැත.

අලි ලමේදා වෙනිසියුලාවේ වැසියෙකි. කොමියුනිස්ට් ක්‍රමය ප්‍රිය කළ කිවිඳෙකි. ඔහු උතුරු කොරියාවට කැමැත්තෙන් ගියේ කිම් ඉල් සුන් ලියූ දේවල් පරිවර්තනයටයි. එහෙත් උතුරු කොරියන් වැසියන් දිනපතා මුහුණ දෙන ඛේදනීය තත්වය හමුවේ දී ඒ ගැන ගෙදරට ලියුම් ලියූ විට ඔහුව ඔත්තුකාරයෙක් යැයි තීන්දු විය. වසර 6 ක් සිරගත කෙරිණ. එහි දී දවසකට පැය 12 ක් වැඩකරන්නට ඔහුට සිද්ධ විය. එහි සිර කඳවුරුවල ලක්ෂ අටක පමණ පිරිසක් රඳවා ඇතැයි සැලකේ.

දයාබර නායකයා නමින් කිම් ජොන්ග් ඉල් ගැන නිල නොවන චරිතපදානයෙන් මයිකල් මැලිස් මෑතක දී උතුරු කොරියාව ගැන ලිවීය. එය සහ කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත ඇසුරින් මේ සටහන ලියමි.