අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්

වසංගතයේ දී සෞඛ්‍යය සහ ආර්ථිකය යන දෙකම ආරක්ෂා කරගත් රටවල් මොනවාද?

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ඔක්තෝබර් 12, 2020

දේශපාලනීයකරණය වෙද්දී බෝවෙන රෝගයකින් පවා වැඩියෙන් බැට කන්නේ පුද්ගලයාගේ සෞඛ්‍යය නොව පුද්ගලයාගේ ආර්ථිකයයි. තවත් විදියකින් කිව්වොත්, වැඩියෙන් සෞඛ්‍ය අනාරක්ෂිත තත්වයකට ජනගහණයක් පත්වීම වෙනුවට වැඩියෙන් ආර්ථික අනාරක්ෂිත තත්වයකට මුහුණ දීමට ජනගහණයට සිදුවේ. එහි දීර්ඝ කාලීන ඵලවිපාකය වැඩියෙන් අනාරක්ෂිත සෞඛ්‍යය තත්වයන් ඇතිවීමයි. ලංකාව ස්වයංපෝෂිත කරන්නට කියා ‘පස් අවුරුදු සැලසුම්’ ගෙනන ලද කාලය ලංකා ඉතිහාසයේ සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රය දැඩි ලෙසකින් පරිහානියට ගිය කාලය වූයේය.

කෝවිඩ්-19 වසංගතය නිසා සිදුවෙන මරණ සංඛ්‍යාවන් මෙපමණක් මෙපමණක් යැයි ප්‍රධාන සිරස්තල ලෙසින් වාර්තා කිරීම දැන් නැවතී ඇත. ඒත්, බෝවී ඇති අයගේ සංඛ්‍යාවන් වාර්තා කිරීම ජයටම සිදුවේ. වසංගතය බෝවූ අයගෙන් මිය ගිය හෝ යළි සාමාන්‍ය තත්වයකට එන්නට නොහැකි ලෙසින් අබල දුබල වූ ජන සංඛ්‍යාව කොතරම් දැයි දක්වන්නේ නැතිව වසංගතය බෝවෙන අය මේ මේ ගණන් යැයි වාර්තා කිරීම “විද්‍යාත්මක ක්‍රමයක්” නොවේ. කෝවිඩ්-19 වසංගතය වාර්තා කිරීම ආරම්භයේ සිට ම දේශපාලනීයකරණය වූවා මිසෙක කිසිදු ලෙසකින් විද්‍යාත්මක වූයේ නැත.

ලැබී ඇති නවතම දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයේ දත්ත ඇසුරින් රටවල් 38 ක ආර්ථික පරිහානිය දක්වන ප්‍රස්ථාරයක් පහත මූලාශ්‍රය ඇති ලිපියේ අඩංගුයි. 2020 වසරේ අප්‍රේල් සිට ජූනි දක්වා, එනම් දෙවැනි කාර්තුව යැයි සැලකෙන්න, පසුගිය වසරේ එම දෙවැනි කාර්තුව හා කරන සංසන්ඳනයක් අනුව එම ලිපිය සකස් වී ඇත.

ස්පාඤ්ඤය, මහා බ්‍රිතාන්‍යය, සහ ටියුනීසියාව දැඩි හානිකර වූ ආර්ථික අවපාතයන් අත්විඳ ඇත. අනෙක් අතට තායිවානය ඒ සලකා බලන ලද කාලයේ දී අත්විඳ ඇත්තේ සියයට 1 කටත් වඩා අඩු ආර්ථික අවපාතයකි. ෆින්ලන්තය, ලිතුවේනියාව, දකුණු කොරියාව යනාදිය ද සියයට 5 ක් හෝ ඊට අඩු දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයක අවපාතයක් අත්විඳ ඇත.

ආර්ථිකය පාවා දීමෙන් සෞඛ්‍යය ආරක්ෂා කරගන්නට හැකියාවක් ලැබුණාය යන මිථ්‍යාව වෙනුවට එහි අනෙක් පැත්ත සිද්ධ වී ඇතැයි මේ ලිපියෙන් දක්වයි. වඩාත්ම දරුණු ආර්ථික අවපාත වලට ලක්වී සිටින රටවල් තුළ වඩාත්ම ඉහළ කෝවිඩ්-19 මරණ අනුපාතිකයන් දකින්නට ලැබේ. උදාහරණ ලෙසින් පෙරූ, ස්පාඤ්ඤය, සහ මහා බ්‍රිතාන්‍යය දක්වා ඇත.

අනෙක් අතට, තායිවානය, කොරියාව සහ ලිතුවේනියාව යන රටවල් මරණ අනුපාතිකය අඩුවෙන් පවත්වා ගන්නට සමත් වූ අතර ඒවායේ ආර්ථිකයට සිද්ධ වූ හානිය ද මධ්‍යස්ථ ලෙසින් පවතී.

එසේම එක හා සමාන ලෙසින් දළ ජාතික නිෂ්පාදිතය අඩු වූ රටවල් අතර විවිධ මරණ අනුපාතිකයන් දකින්නට ලැබේ. මෙහි දී ඇමෙරිකාව සහ ස්වීඩනය සමඟ ඩෙන්මාර්කය සහ පෝලන්තය සසඳා බැලිය හැකියි. මේ රටවල් හතරේම ආර්ථිකයන් සියයට 8-9 අතර අඩුවීමක් දකින්නට ලැබුණත් මරණ අනුපාතිකයන් සැලකිය යුතු ලෙසින් වෙනස් වෙති.

එම ලිපිය පෙන්වා දෙන වැදගත්ම කාරණය වන්නේ ජනතාවගේ සෞඛ්‍යය ආරක්ෂා කරගන්නට නැත්නම් ආර්ථිකය ආරක්ෂා කරගන්නට කියා දෙකෙන් එකක් බිල්ලට දීමෙන් අනෙක ආරක්ෂා කරගන්නට හැකි වූ රටක් නැති බවයි. දැනට ඇති දත්ත පෙන්වන්නේ ජීවිත බේරා ගැනීම සහ වසංගතය පැතිරීම පාලනය කරගන්නට සාර්ථකව සමත් වූ රටවල් හොඳම ආර්ථික උපායමාර්ගයන් ද යොදාගන්නා ලද රටවල් බවයි.

පහත මූලාශ්‍රයේ දත්ත දක්වන්නේ කැනඩාවට වඩා, ජර්මනියට වඩා, ජපානයට වඩා, ප්‍රංශයට වඩා, සහ මහා බ්‍රිතාන්‍යයට වඩා ආර්ථිකයෙන් යහපත් තැනක සිටින්නට ඇමෙරිකාව සමත්ව ඇති බවයි. මහා බ්‍රිතාන්‍ය සමඟ සසඳන විට ඇමෙරිකාවේ ආර්ථික අවපාතය සහ මරණ අනුපාතිකය යන දෙකම අඩුවෙන් පවතී.

ඇමෙරිකාවේ පාලන බලය බෙදී පවතින ආකාරය වටහා ගැනීමට අද ඇමෙරිකාවේ වාසය කරන බොහෝ පුරවැසියන්ට මෙන්ම සමහර පාලකයන්ට ද නුහුරු වූවකි. ප්‍රාන්ත ආණ්ඩුකාරවරුන් වැඩ වරද්දා ගත් හැටි ගැන දැනටමත් උවමනාවක් ඇති අයෙකුට සොයා ගැනීම ඉතා පහසුයි.

වසංගතය නිසා සිද්ධ වූ මරණ ඉතාමත් අඩු මට්ටමකින් පවතින රටක් විසින් ආර්ථික බාධක මහත් රාශියක් සීඝ්‍රයෙන් ගෙනැවිත් රටේ ආර්ථිකය තවත් දශක ගණනාවක් යන තුරු අනතුරුදායක තත්වයකට ඇද දමා ඇති ආකාරය ගැන කතා කරන්නට ඉදිරිපත් නොවී එවැනි රටක වාසය කරන අය ඇමෙරිකාවේ ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් හාස්‍යයට ලක් කරමින් සතුටු වෙන ආකාරය දැකීම දුකකි.

ඇමෙරිකන් ජනතාව ණය කරවන්නට ට්‍රම්ප්ට හෝ ඕනෑම ඇමෙරිකන් ජනාධිපතිවරයෙකුට ඇති හැකියාව අඩාල කරන්නට ප්‍රාන්ත 50 ක්, කොංග්‍රසයක්, සෙනෙට් සභාවක්, සහ සුප්‍රීම් උසාවියක් ඇත. ඒත් එයාකාර ලෙසකින් බලය බෙදී යන යාන්ත්‍රණ නැති රටවල ජනතාව තම “ජාතියේ පියා” විසින් “රට බේරාගන්නා ආකාරය” දකිද්දී මුලාවෙන් රැවටී සිටින්නන් සැනසුම් සුසුම් හෙළති, ආර්ථිකය තවත් විනාශයට ඇද වැටීම කල් තියා දකින්නට හැකි අය පශ්චාත්තාපයේ සුසුම් හෙළති.

ඉංග්‍රීසි ලිපිය මෙතැනින්:
Which countries have protected both health and the economy in the pandemic? By Joe Hasell, September 01, 2020

පාන් හැදීම, පරිවර්තන වෑයම්, සහ බයිසිකල් සවාරි

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ඔක්තෝබර් 8, 2020

ජීවිතයේ තවත් දශකයක ආරම්භය අත ළඟ එද්දී, වේගය අඩු කළත් ජයගත යුතු දේවල් එමට ඇතැයි පෙනී යයි.

පාන් සම්බන්ධයෙන් ලෝක ඉතිහාසයේ උද්ඝෝෂණ පෙළපාලි බොහොමයකි. ඒ සෑම එකක්ම වෙළඳපොලට ආණ්ඩුවක් මැදිහත්වීම නිසා හට ගැනුණු අර්බූදයකි.

රුසියන් ආණ්ඩුව (ස්වීඩනයට අලෙවි කළ) ධාන්‍ය තොග වශයෙන් මිල දී ගැනීම නිසා පාන් විකුණුම් මිල ඉහළ යෑමෙන් 1650 දී හටගත් ‘නොව්ගොරොඩ් අරගලය’ මුල්ම සටහන් ගත වූවයි.

බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත ආණ්ඩුවට එරෙහිව ඇමෙරිකා යටත් විජිතයේ මැසචූසෙට්ට්ස් ප්‍රාන්තයේ 1710 සහ 1713 අතර ඉහළ ගිය පාන් මිල ගැන පවත්වන ලද ‘බොස්ටන් පාන් උද්ඝෝෂණ’ කිහිපයක් සහ ප්‍රංශයේ 1775 දී සිද්ධ වූ ‘පාං පිටි යුද්ධය’ ඇතුළුව පාන් අර්බූදයන් ලෝකයේ විටින් විට එළිදැක ඇත.

1953 නැගෙනහිර ජර්මනියේ මාර්ක්-එංගල්ස් ප්ලාට්ස් හි දී “අපිට නිදහස ඕනෑ, අපිට පාන් ඕනෑ, අපිට සියළු රුසියානුවන්ට ගහලා මරා දමන්න ඕනෑ,” යැයි කියමින් නැඟී සිටි අරගලයේ දී ජර්මානුවන් 513 ක් මිය ගියහ. සමාජවාදී ක්‍රමය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අය අසාර්ථකත්වය හමුවේ හැමදාම කරන්නේ වෙන කවුරුන් පිට හෝ වරද පැටවීමයි. බර්ටෝල්ට් බ්‍රෙෂ්ට් ‘වෙනත් ජනතාවක් පත්කර ගැනීම,” විසඳුම හැටියට ලියුවේ එහි දී ය. එහෙත් ආණ්ඩුවට වැරදුනා කිව්වට, ක්‍රමය අසාර්ථක යැයි කියා නම් බ්‍රෙෂ්ට් පවා කිසිදා පිළිගත්තේ නැත.

1977 ‘ඊජිප්තු පාන් උද්ඝෝෂණය’ එරට ප්‍රධාන නගර කිහිපයක් පුරා පැතිර යන ලද්දකි. රජයේ සේවකයන්ගේ බෝනස් සහ දීමනා අඩු වෙන පාටක් පෙනෙද්දී, මුලින්ම පාරට බහින්නේ ‘රට වෙනුවෙන් වැඩ කරනවා’ කියන රජයේ සේවකයන්මයි.

කෝවිඩ් වසංගතයේ සත්‍යය තත්වයන් කණපිට හරවමින් තම බලය පෙන්වන්නට පටන් ගත් පාලකයන් අඩු වැඩි වශයෙන් ලෝකයේ නන් දෙසින් දැකගන්නට හැකිවිණ. වමට කොතරම් නැඹුරුදැයි අනුව ඒ ඒ දේශපාලකයන් බලාත්මක බලය යොදවා ජනතාවට තහනම් වැඩි කිරීම දකින්නට ලැබීම පුදුමයක් වූයේ කාටද?

කෝවිඩ්-19 නිසා පාන් හිඟයක් ඇමෙරිකාවේ පැවතියේ නැත. ඒත් නිවාස අඩස්සියට දමන ලද ජනතාව පාන් හැදීමට පුහුණුවන අත්හදා බැලීම් කරන්නට පටන් ගැනීම නිසා පාන් පිටි සහ යීස්ට් හිඟයක් ටික කලක් පැවතිණ.

ඒ ගෙදර දී ම පාන් හැදීමේ අත්හදා බැලීම් පසුගිය දිනවල මම ද කරගෙන ගියෙමි. අති සාර්ථකව මගේම රෙසිපි හදා ගන්නට හැකි තත්වයකට එන්නට හැකි තවත් කුසලතාවයක් එකතු කර ගැනීමේ සතුට මෙසේ බෙදා ගනිමි.

මේ නිවාස අඩස්සිය නිසා යළි පටන් ගත් පරිවර්තන වෑයම දැඩි සේ දුෂ්කර වූවකි. දත්ත සහ මූලාශ්‍ර දක්වමින් සටහන් ගත කරන්නක්, විශේෂයෙන්ම එය මහා ඛේදවාචකයක් වෙද්දී, එය කියවන්නට වෑයමක් ගන්නා අයෙක් සිටිවීදැයි යන්න පවා ගැන සැක සහිතව පටන් ගත්තකි. ඒත් එය කියවන්නට ඩවුන්ලෝඩ් කරගන්නා අය එන්න එන්නම වැඩි වී ඇතැයි දකින්නට ලැබීම මා දිරිමත් කරන ලදි.

ආණ්ඩුවේ මැදිහත්වීම් නිසා ශාරීරික සහ මානසික සෞඛ්‍යය මෙන්ම ආර්ථිකය ද ඇතුළුව මිනිස් ජීවිතයේ අනාගත මෙන්ම එදිනෙදා කටයුතු සියල්ල වෙතම දැඩි සේ අහිතකර බලපෑම් ඇති කරමින් පැවතීම ඇස් පනා පිට ඔප්පු වෙන 2020 අවුරුද්ද තුළ දී ලෝකයේ සෑම පුරවැසියෙක් විසින්ම තදින් ඉල්ලා සිටිය යුත්තේ ආණ්ඩුවේ මැදිහත්වීම් අඩු කළ යුතුයි කියා මිසෙක ඒවා සාධාරණීය කරන්නට හේතු සෙවීම නොවේ.

මගේ නිවහන අවට ඇති බයිසිකල් සවාරි යා හැකි, ඒ සඳහාම ඉදිකරන ලද, අතුරුපාරවල් සොයා ගැනීමට කාලයක් තිස්සේ අරමුණු කරගෙන සිටියෙමි. ඔව්, මේ ඇමෙරිකාව නිසා ඒ සඳහා ඉදිකරන ලද රජයේ නොවන පෞද්ගලික භූමි තුළ හදා ඇති ගෙවීමක් නොකර යා හැකි බයිසිකල් මාර්ග ද ඇත. ගිම්හානය ගෙවී ගියේ අලුත් ඉතා සුන්දර බයිසිකල් මාර්ග සහ කෝපි කඩ ගණනාවක් සොයා ගැනීමෙනි. බයිසිකල් සවාරි නිසාම අලුතින් මිතුරු කැළක් ද එකතු කරගැනීමේ භාග්‍යය ලද්දෙමි.

සමාජවාදී නොවන අපි, පොදු යහපත නොව පෞද්ගලික යහපත උදෙසා පෙනී සිටින අපි, ව්‍යසනකාරී තත්වයන් ගෙනෙන්නට රජයක් වෑයම් කරද්දී පවා අපේ යහපත සලසා ගත හැකි ක්‍රම සොයා යමු. අපේ කුසලතාවයක් දියුණු කරගත හැකි අවස්ථාවකින් ප්‍රයෝජන ගනිමු. අධ්‍යාත්මික ප්‍රබෝධය වෙනුවෙන් කටයුතු කිරීම පමණක් නොව ශාරීරික උන්නතිය සඳහා ඇති ඉඩකඩකින් ද ප්‍රයෝජනය ගනිමු. අපි එසේ කරන්නේ යැයි ලොවට හඬ ගා කියමු. සමාජවාදීන්, අනෙක් අතට, පොදු යහපත වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා යැයි ලොවට හඬ ගා කියමින්, අනුන්ට තහනම් පැනවීම ගැන නොපැකිළව පෙනී සිටිමින්, ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික යහපත උදෙසා කැපවීමෙන් වැඩ කරමින් සිටිති!!!!!

‘කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත’ පරිවර්තනය කිරීම අවසන්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ඔක්තෝබර් 5, 2020

කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත පරිවර්තනය කිරීම අවසන් කළෙමි. එහි පස්වැනි මෙන්ම අවසාන කොටස මෙතැනින්.

සෑම පරම්පරාවකටම කොමියුනිස්ට්වාදයේ බියකුරු අතීතය ඉක්මණින් දැනගන්නට සැලැස්වීමෙන් බියකුරු වර්තමානයක ජීවත්වෙන්නට සිදුවීම වළක්වාගත හැකි වෙනු ඇත. මෙය පරිවර්තනය කිරීමෙන් ඒ උදෙසා මට කළ හැකි වූ ඇබිත්ත ගැන ඇත්තේ ඉමහත් සතුටකි.

90 ගණන්වල දී සෝවියට් කොමියුනිස්ට්වාදය කඩා වැටීමත් සමඟ රාජ්‍ය පාලනය භීෂණයෙන් සිද්ධ කිරීම ලෝකයේ බොහෝ තැන්වල නිමාවක් දුටුව ද, ජන ජීවිතය අඳුරු කරන, ජීවිත අහිමි වෙන සමාජවාදය නිසා ඇති වී ඇති වාතාවරණයන් මුළුමනින් ලොවෙන් මැකී ගොස් නැත.

අතීතයක දී, වෙනිසියුලාවේ පැට්‍රෝල් සමාගම බොරතෙල් බැරල් මිලියන 1.3 ක් එක දිනයක දී පිරිපහදු කරමින් සිටියේය. ඒත් රට ස්වයංපෝෂිත කරනවා යැයි පොරොන්දුවෙන් ආනයන තහනම් කරමින් රාජ්‍ය පාලනයෙන් වෙළඳපොල හසුරවන්නට පටන් ගෙන වැඩි කල් නොගිහින්, දැන් ඉරානයෙන් තෙල් බැරල් 820,000 ක් ගෙන්වන්නට සිද්ධ වී ඇති රටක් බවට වෙනිසියුලාව පත්ව සිටියි.

ආර්මිනියා සහ අස්රාබජාන් යනු සෝවියට් යුනියනය යටතේ පැවති රටවල් දෙකකි. සමාජයේ මිනිසුන් හිතුමතය අනුව වර්ගීකරණය කරමින්, ඔවුන්ව තිරිසන් තත්වයට පත් කිරීම ආණ්ඩුව විසින් නිර්දේශ කිරීම සිද්ධ වූ ආකාරය මේ ‘කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත’ කියවන්නාට දැනගත හැකියි. ඒ වර්ගීකරණයන් ගෙනෙන ලද දේශපාලන ක්‍රමය “විද්‍යාත්මක” මෙන්ම “දේව වදන්” ලෙසින් පිළිගැන්වීම නිසා අද තවමත් උනුන් එකිනෙකා අතර ජනසංහාර සහ යුද්ධ සිද්ධ වෙති.

සමෘද්ධිය ගැන ද්වේෂ කරන්නේ දුප්පතුන් නම් නොවේ

Posted in Uncategorized by arunishapiro on සැප්තැම්බර් 13, 2020

දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව සෝවියට් ගුලාග් වලට යවන ලද කාන්තාවන්ගේ අත්දැකීම් රැගත් ප්‍රබන්ධයක් Cilka’s Journey නමින් හෙදර් මොරිස් විසින් ලියා ඇත. එහි සිංහල පරිවර්තනයක් චන්දන ගුණසේකර විසින් “සිල්කාගේ දිවිසැරිය” නමින් අලුතින්ම වෙළඳපොලට ඉදිරිපත් කර ඇත. සෝවියට් ගුලාග් පසුබිමක දිග හැරෙන සිංහල බසින් කියවත හැකි ප්‍රථම ප්‍රබන්ධය මෙය දැයි මම නොදන්නෙමි. ඒ කෙසේ වුවත්, ‘කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළුපොත’ කියවමින් සිටින ඔබට සයිබීරියාවේ සහ චෙකොස්ලෝවැකියාවේ පැවති භීෂණ ගැන සෑහෙන තොරතුරු කියවන්නට ලැබී ඇති නිසා මේ නවකතාව කියවද්දී පසුබිම හුරු පුරුදු ලෙසකින් දැනෙනු ඇත.

මෙහි දී එකතු කරන්නේ ‘කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළුපොත’ පරිවර්තනයේ හතරවැනි කොටසේ දෙවැනි බාගයයි. උතුරු කොරියාව, වියට්නාම් සහ ලාඕස්, කාම්බෝජය යන ආසියාවේ රටවල් තුළ කොමියුනිස්ට් වෑයම් කළ විනාශය මෙහි දී කියවන්නට ලැබේ.

‘කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත’ මුල සිට කියවන්නට එන අයට මෙහි දකුණත පැත්තේ අගට පිළිවෙලින් එකතු කරන ලද PDF වලින් පුළුවනි.

ඊ ළඟට ගෙනෙන V වැනි කොටස තුන්වැනි ලෝකයේ කොමියුනිස්ට්වාදය ගැනයි. එයට ලතින් ඇමෙරිකාව, අප්‍රිකාවේ ඉතියෝපියාව, ඇන්ගෝලා සහ මොසැම්බික් සහ ඇෆගනිස්ථානය අඩංගුයි. එම කොටසේ පරිවර්තනය නිමා වූ පසුව සියල්ලම එකතු කර මුළු පොතම එක PDF එකක් හැටියට එකතු කරන්නෙමි.

උතුරු කොරියාව මරණයට පමුණුවන්නට “නරක වැසියන්” සොයද්දී හරකුන් ඝාතනය කළ අයවත් අපරාධකාරයන් හැටියට වර්ගීකරණය කළහ. කුසගින්න නිසා ගවයෙක් ඝාතනය කිරීම යනු කාම්බෝජයේ ද සිරගත විය හැකි වරදක් වූයේය. පොල් පොට්ගේ කාම්බෝජයේ දී කුසගින්න නිවාගන්නට තමන් විසින් වටපිටාවෙන් අල මුල් පළතුරු වැනි ආහාර සොයා යෑමත් සිරගත විය හැකි, ඒ නිසාම නියත මරණයක් අත්විය හැකි තත්වයක්ව පැවතිණ. ඒ හරකුන්ට ඇති විශේෂ ළැදියාවක් හෝ ආගමික නාමයෙන් ආරෝපණය කරන ලද සංස්කෘතික සද්ගුණයක් නිසා නොවේ. හරකෙක් මැරීම නිසා ලැබෙන මස් වලින් මහත් විශාල පිරිසකට එක වේලකින් වටිනා පෝෂණයක් ලැබීමට අවස්ථාවක් පෑදීම වාමාංශික රජයකට ඉවසා දරා ගත නොහැකියාව නිසයි.

කාම්බෝජය ගැන පරිච්ඡේදයේ දී ලංකාවේ නමක් ද හමුවේ. දිවිගලවාගෙන අවුත් ඇමෙරිකාව වාසස්ථානය කරගත් කාම්බෝජ වැසියන් නම දෙනෙක් හමුවී සම්මුඛ සාකච්ඡා වලින් Beyond the Killing Fields නමින් පොතක් සම්පාදනය කර තිබෙන්නේ ඌෂා වේලාරත්න විසිනි.

ඊළාම් කොටි ගැන ආසියාව ගැන ලියන පරිච්ඡේදයේ එක වාක්‍යයක පමණක් සඳහන් කර ඇති නමුත් මෙහි සඳහන් අනෙකුත් රටවල් වල දී සේ ම වාමාංශිකයන් විසින් වාමාංශිකයන්ව මරන ලද 1987-1989 ජවිපෙ භීෂණය ගැන කිසිවක් කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළුපොත තුළ සඳහන් කර නැත.

වියෙට්නාම් යුද්ධය ගැන ලෝකයේ බොහෝ රටවල වැසියන් දන්නේ ඇමෙරිකාව ඒ හා සම්බන්ධ වූ තැනේ දී පටන් පමණි. ඇමෙරිකාව පරාජය කළා යැයි කියා (ඇමෙරිකන් වැසියන්ගේ උද්ඝෝෂණ මත ඇමෙරිකන් ආණ්ඩුව අනුන්ගේ යුද්ධයකට මැදිහත්වීමෙන් අයින් වූ බව නොතකා) වියෙට්නාමයට ප්‍රශංසා කරන අය සිටින නමුත් ඇමෙරිකන් හමුදා ඉවත් වී ගිය පසු වියෙට්නාමය ඔවුන්ගේම රටවැසියන්ට සැලකුවේ කෙසේදැයි කියා සැබැවින්ම විමසන ලද අය ඉන්නේ කොපමණ සංඛ්‍යාවක් ද?

පොඩි මිනිහා වෙනුවෙන් කැප වෙනවා කියන වාමාංශිකයන්ට රැවටී කොමියුනිස්ට්වාදී වූ රටවල් තුළින් පැහැදිලිවම පෙනෙන පරිදි වැඩියෙන්ම මිය ගියේ වාමාංශික සටන්කාමීන්ම සහ දුප්පතුන්ම වීම මුලින්ම ප්‍රශ්න කළ යුත්තේ වාමාංශිකයන්ම නොවේද?

ක්‍රමයෙන් රජයේ මැදිහත්වීම් වැඩි වීමටත්, එතැනින් සමාජවාදය වෙතටත්, අනතුරුව කොමියුනිස්ට්වාදය ආසන්නයටත්, තවමත් විවිධ රට රටවල ජනතාව ඇදී යාම කාලයෙන් කාලයට දැකිය හැකියි. වාමාංශික පැත්තට වැඩියෙන් පිවිසෙද්දී ආර්ථිකයට හානි සිද්ධ වීම ක්ෂණිකව සහ පැහැදිලිව පෙනෙන්නට පටන් ගැනෙද්දී බොහෝ රටවල් කෙටි කාලයකට හෝ ලිහිල් ආර්ථික පිළිවෙත් ඇති දක්ෂිණාංශයට නැවතත් හැරීමක් දකින්නට ලැබේ. ඒත් යළිත් සමෘද්ධිමය වාතාවරණයක් යාන්තමින් හෝ ඇතිවෙද්දී, ආර්ථිකය යාන්තමින් හෝ වැඩෙද්දී, ඒ යල්පැන ගිය අදහස් නැවතත් දිග හැරෙන ආකාරය දකින්නට හැකිවෙයි.

යාන්තමින් හරි ඉඩක් දෙන විට සමාජයේ සියල්ලන්ටම එක සේ පෑදෙන සමෘද්ධියට ද්වේෂ කරන්නෝ කවුරුන්ද? ඉතිහාසයෙන් ලැබෙන මේ තොරතුරු වලින් පෙනී යන්නේ ඒ අය කිසිත් විටෙක දුප්පතුන් නම් නොවූ බවයි.

දුක් විඳීමෙන් අත්වූයේ මරණයයි, සමෘද්ධිය නෙමෙයි

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අගෝස්තු 21, 2020

වසර තුනක දුෂ්කර තත්වයන් ඉවසාගෙන සිටීම සහ දුක් විඳීම නිසා වසර දහසක සමෘද්ධියක් ඇතිවෙන බොරු පොරොන්දුවක් මිලියන ගණනක ජනතාවකට දෙන ලද්දේ 1960 ගණන් වල චීනයේ ය.

60 ගණන්වල ලංකාවේ සමහර අයත් එවැනි බොරුවක් විශ්වාස කළා පමණක් නොව, ඒ කාලේ තව පොඩ්ඩක් අල්ලන් හිටියා නම් කොතරම් සමෘද්ධියක් ඇතිවෙන්න තිබුණා දැයි විශ්වාස කරන අය අද පවා සිටිති.

නිවාස අඩස්සියට ලෝක ජනතාවක් යවන 2020 දී බලයේ සිටින ලෝක නායකයන්, (ස්වීඩනයේ සහ ඇමෙරිකාවේ ප්‍රාන්ත අල්පයක් හැර) දුෂ්කර තත්වයන් ඉවසා සිටිය හොත් වසංගතයෙන් ගැලවෙන්නට හැකි යැයි මහා මුලාවක් දිග හැරියහ. එන්න එන්නම එකතුවෙන දත්ත පෙන්නුම් කරන්නේ මෙය කොතරම් හානිකර තීරණයක් වූවාද යන විනිශ්චය වෙතයි.

ස්වීඩනය සමාජවාදී යැයි කියන වාමාංශිකයන් එරට ජනතාව නිවාස අඩස්සියට නොදැමූ පිළිවෙත ගැන එතරම් කතාබහක් නොකරති. ඇමෙරිකාවේ මිය ගිය සංඛ්‍යාව වැඩියෙන්ම වාර්තා වූ නිව් යෝර්ක් ප්‍රාන්තය වසා දැමීම ගැන ලංකාවේ වැසියන් පවා එහි ප්‍රාන්ත ආණ්ඩුකාරයාගේ ගුණ වයමින් සෝෂල් මීඩියා පෝස්ට් දැමූහ. මේ දිනවල ඒ ප්‍රාන්ත ආණ්ඩුකාර ඇන්ඩෲ කුමෝ විසින් තමන් වසංගතය ජයගත් හැටි ගැන පොතක් ප්‍රකාශනයට ද ලකලැහැස්තිව සිටියි. ඒත්, වයෝවෘද්ධ අහිංසකයන් මහත් සංඛ්‍යාවක් වෙනුවෙන් ඔහු ගත් තීරණ නිසා ඔවුන් මරණයට පත් වූ ආකාරය ගැන ද මෙහෙ අය මෙන්ම ලංකාවේ අය ද එතරම් කතාබහක් නොකරති.

මේ දිනවල නිව් යෝර්ක් වෙතින් ඩෙලවෙයාර් මුහුදුබඩට පදිංචියට පැමිණෙන අය නිසා නිවාස විකිණීම සඳහා ඉතාමත් තරඟකාරී මිල ගණන් දැක ගන්නට හැකිවී ඇත.

පාලනයේ සිටින ආණ්ඩුවක් එරට ජනතාව ගැන කිසිදු තැකීමක් කර නැති අවස්ථා කොතරම්දැයි කියා ඉතිහාසයෙන් පෙනී යන සෑම අවස්ථාවක දී ම, ලෝකයේ කිසිදු ආණ්ඩුවක් ගැන විශ්වාසයක් තබා ගැනීම කොතරම් අනුවණකමක්දැයි පැහැදිලි වෙයි.

තමන් වෙනුවෙන් තීරණ ගැනීම ආණ්ඩුවකට පවරන බහුතරයක් සිටින සෑම තැනකම ඛේදනීය තත්වයන් අදත් දිග හැරේ.

චීනයේ අබින් වෙළඳාම ගැන යුරෝපීයයන්ට බැන වදින අය ගැන මම සිංහලෙන් කියවා ඇත්තෙමි. ඒත් චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය අබින් අපනයනය කරන ලද බවත්, 1945 වසර දක්වා සියළු “මහජන ආදායම්” වලින් සියයට 26-40 ත් අතර ආදායමක් එයින් ඉපැයූ බවත් ඔබ දන්නවාද? ඒ අබින් වවන්නට යොදා ගන්නා ලද්දේ සිරකරුවන් වූහ. එසේම එ්වා “මහජන ආදායම්” කිව්වාට එවක චීනයේ සිරබාරයේ නොසිටි මහජනතාව පවා කන්න නොමැතිව දුක් වින්ඳහ.

ද්වේෂය අපූරු මිනිස් ලක්ෂණයකි.

සත්‍යයට ජයගන්නට නොහැකි වනුයේ ලෝකයේ ද්වේෂ සහගත පුද්ගලයන් සිටීම නිසයි.

සත්‍යය ජයගැනීම යන්න බලාපොරොත්තු නොවිය යුත්තක් හැටියට දක්වන්නට පුළුවනි. සමහර විට අපගේ කාර්යය නම් ජීවිතය පවතින තාක් කාලයක් සත්‍යය සහ බොරුව අතර කරන යුද්ධය විය හැකියි.

චීනයේ සංස්කෘතික විප්ලවය කාලයේ දී බොහෝ නගරයන් හි වීදි වල විශේෂ “හෙළා දැකීම් පෙට්ටියක්” විය. අයෙක් වෙත හෙළා දැකීම් තුනක් එල්ල වුවහොත් එහි දී ඔහුව අත් අඩංගුවට ගත හැකියි යන්න රීතියක් වූයේය.

ලෝගායි හෙවත් කොමියුනිස්ට් චීනයේ සිරබන්ධනාගාර ක්‍රමය (1954 සිට 1965 දක්වා) යටතේ සිරකරුවන්ට කිසිදු මාංශයක් ලැබුනේ නැත, එසේම සීනි හෝ තෙල් කිසිවක් ලැබුනේ ද නැත. එළවළු අල්පයක් සහ පළතුරු ඇබිත්තක් පමණක් ලැබුණ නිසා ඔවුන් දැඩි දඬුවම් ලැබෙන අපරාධයක් වූ ආහාර හොරකම් කරන්නට පෙළඹුනහ. තමන් වෙනුවෙන් ආහාර සොයා ගන්නට ද ඔවුන් හැකි තරම් වෑයම් කළහ. කන්නට පුළුවන් පැළෑටි සහ කුඩා සත්තු සොයා ගියහ, වියළි මීයන් ඉතාමත් විශේෂයන් සොයා යන ලද්දකි.

“අපි තරුණයන් වීමු. අපි අන්තවාදීන් වීමු. අපි හිතුවේ මාඕ සැබැවින්ම ශ්‍රේෂ්ඨ මිනිසෙක් කියලා, ඔහුට පමණක් සත්‍යය ගැන දැනුම ඇතැයි කියල, ඔහු පමණක් සත්‍යය යැයි කියල. ඔහු කියූ හැම දෙයක්ම මම විශ්වාස කළා. එසේම සංස්කෘතික විප්ලවයට හොඳ හේතු තියනවා කියල මම විශ්වාස කළා. අපි හිතුවා අපි විප්ලවීයවාදීන් කියල, අපි විප්ලවීයවාදීන් නිසා අපි මාඕගේ නියෝග පිළිපැද්දා, අපි හිතුවා අපිට සෑම දෙයක්ම විසඳන්න පුළුවන් කියල, අපේ සමාජයේ තියන සෑම ගැටළුවක්ම.” එවක වයස අවුරුදු දාහතරක් වූ රතු මුරකරුවෙකුගේ පහළ ප්‍රකාශයෙන් මේ යුගයේ තත්වයන් කොතරම් දරුණු වූවාදැයි මැනගත හැකියි: “ -1967 ජූලි සහ අගෝස්තු

අදත් එවැනි තරණ අය සිටිති. නායකයෙකුට පමණක්, නැත්නම් යම් දේශපාලන කණ්ඩායමකට පමණක්, යම් මතවාදයකට පමණක් සියළු ප්‍රශ්න විසඳිය හැකි යැයි ඔවුන් තරයේ විශ්වාස කරති.
හරියට ආණ්ඩුව විසින් තෝරා බේරා ඉහළ අධ්‍යාපනය ලබන්නට සුදුසු යැයි කියන ලද පිරිසක් ආණ්ඩුව විසින් තෝරා බේරා සපයන ලද අධ්‍යාපනයක් හදාරා සහතික ලබාගෙන ඒ දැනුම සඳහා ආණ්ඩුවෙන් රැකියා නොදෙන්නේ ඇයිදැයි විමසන පරිදියි.
වැඩවසම් සමාජයෙන් චීනය ඍජුවම පිවිසියේ කොමියුනිස්ට් ක්‍රමයකටයි. දේපල, අයිතීන්, වගකීම්, ආචාර ධාර්මික හැදියාව, සැබෑ සමෘද්ධියක් ලැබෙන්නේ කෙසේද යන්න ගැන දැනුමක් නොලැබී වැඩවසම් සමාජයකින් ලාංකිකයා ද ගියේ මධ්‍යම සැලසුම් සහිත පාලන ක්‍රමයක් වෙතයි.
මිනිසුන් පවතිනා තාක් කල් සත්‍යය සහ බොරුව අතර යුද්ධය ද පවතින නිසා සටන අත්හැර දැමිය යුතු නොවේ.

‘කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත’ පරිවර්තනයේ IV කොටසේ මුල් බාගය මෙතැනින්. එහි පිටු 123 ක් ඇති බවත්, සිතියම් සහ ඡායාරූප ද ඇති බවත්, ප්‍රින්ට් කරගෙන කියවන අයව මෙසේ දැනුවත් කරමි.

ඇමෙරිකාවේ කැන්සල් සංස්කෘතිය සහ චීනයේ සංස්කෘතික විප්ලවය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අගෝස්තු 15, 2020

ආර්ථිකයට දැඩි හානි පමුණුවන ලද සහ සාම්ප්‍රදායික සංස්කෘතිය විනාශ කරන දමන ලද චීනයේ සංස්කෘතික විප්ලවයෙන් (1966-1976) ලක්ෂ ගණනක සිට මිලියන 20 ක් දක්වා ජනතාවක් මිය ගියා යැයි සැලකේ.

බෙයිජිං නගරයේ රතු අගෝස්තුවේ දී පටන් චීනය පුරා ඝාතන පැතිර ගියහ. ගුවාන්ෂි (Guanxi) සමූල ඝාතනයේ දී මහත් ලෙසින් මිනීමස් අනුභවය ද සිද්ධ වූහ.

පසුගිය දිනවල ඇමෙරිකාවේ ද ‘කැන්සල් කල්චර්’ නොහොත් යම් අයෙකු වෙත දක්වන මහජන ප්‍රසාදය ඉවත් කරන වෑයම් සඳහා දේශපාලනඥයන්, විද්‍යාඥයන්, විශේෂඥයන්, ගුරුවරුන් ඇතුළු සමාජයේ විවිධ ඉහළ තනතුරු අය බොහොමයකගේ සහාය සහ උසිගැන්වීම ප්‍රසිද්ධියේම ලැබුණි.

විද්‍යාව අනුව කෝවිඩ්-19 වසංගතය පාලනය කරගැනීමට යැයි ජනතාව නිවාස අඩස්සියට දැමූ දේශපාලනඥයන්ම කැන්සල් කල්චර් සඳහා එක්රොක් වීමටත්, දේපල විනාශ කර දමන්නටත්, ජාතික ස්මාරක විනාශ කර දමන්නටත් ඉඩ දුන්හ.

ඒ වෑයම් පොදු ජනතාවගේ කැමැත්තක් නොව මුදලට කහින සුලුතරයකගේ උප්පරවැට්ටි බව ඇමෙරිකන් ජනතාවට වැටහෙන්නට වැඩි කල් ගියේ නැත. ගැටුම් සහගත නගර වලින් ඉවත්වී ගැටුම් නැති ප්‍රදේශයන් බලා ඉක්මණින් ඇදී ගිය ජනතාව සහ ව්‍යාපාර සමඟ බදු මුදල් ද අහිමිය ඉක්මණින් දිග හැරුනේ කවදාවත් මිනිස් ස්වභාවයන් ගැන සිත යොමු නොකරන වම්මු පුදුමයට පත් කරමිනි.

ඒත් මුළු මහත් රටක් එකම රතු භීෂණයකට පත්ව සිටිය දී ඔවුන්ට ඉක්මණින් මාරු විය හැකි වෙනත් පළාතක් නැත. එපමණක් නොව රටක නීති පහසුවෙන් වෙනස් කරගත හැකි පාලන පද්ධතියකින් යම් රටක් පාලනය වෙන්නේ ද, එවිට විදේශයන්හි නෑදෑයන් සිටිනවා නම් රටේ සිටින පුරවැසියන්ව කැන්සල් කල්චර් වලට පමුණුවත හැකියාව ද ලැබී යයි.

ඇමෙරිකාවේ ජනතාව වෙනුවෙන් සේවය කිරීම පිණිස හදාගත් ප්‍රථම ලේඛනය හැටියට සැලකෙන, 1776 ජූලි 4 වැනිදා අපරානුමත කරගත් ‘නිදහස් ප්‍රකාශනය’ මෙසේ කියයි:
“අපි මේ සත්‍යයන් ස්වයං-ප්‍රත්‍යක්ෂක යැයි පිළිගනිමු, සියළු මිනිසුන් එක සමාන ලෙසින් නිර්මාණය කර ඇත, ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ නිර්මාණකරුවා විසින් නිශ්චිත අයින් කළ නොහැකි අයිතීන් ප්‍රදානය කර ඇත, ඒ අතර ජීවිතයට, නිදහසට සහ සතුට සොයා යෑමට යන අයිතීන් ඇත.”

ජෝර්ජ් ෆ්ලොයිඩ් මරණය සම්බන්ධයෙන් පොලිස් නිලධාරීයෙකුගේ ඇඳුමේ රඳවන ලද කැමරාවේ සම්පූර්ණ විඩියෝව පෙන්නුම් කරන්නේ වෙනත් කතාවකි. කළු-සුදු භේදයක් ඇතැයි දක්වමින් තවත් අහිසංක රටවැසියන්ට මරණය කැඳවූ, එසේම මහත් දේපල විනාශයකට මඟ පෑදූ ඒ අයගේ හෘදය සාක්ෂිය අද මොනවා කියනවා ඇත්ද! නැත්නම් ඔවුන්ට සැබැවින්ම හෘදය සාක්ෂියක් කියා දෙයක් නැත්ද!

1776 ඇමෙරිකාවේ ලෙසින්, සියල්ලන්ගේම යහපත සලසන්නට හැකියාව පෑදෙන තාර්කික නිගමනයක් කරා යන්නට 1966-1976 දී චීන ජනතාවට හැකියාවක් නොවීය.

වැඩවසම් ක්‍රමයෙන් පසුව ඔවුන්ට මාඕ සේතුං විසින් ඉදිරිපත් කරන විප්ලවයේ හතුරන්ගේ වර්ගීකරණ බාරගන්නට බලාත්කාරය යොදා ගැනිණ.

Mind Your Language (1977) යනු ලංකාවේ වැසියන්ටත් නරඹන්නට ලැබුණ විනෝදජනක ටෙලිවිෂන් වැඩ සටහනකි. එහි එන එක චරිතයක් නම් සු-ලී (Chung Su-Lee) නමැති ලන්ඩනයේ චීන තානාපති කාර්යාලයේ සේවය කරන කොමියුනිස්ට් කෙල්ලයි. ඇය හැම විටෙකම මාඕගේ ‘කුඩා රතු පොත’ ඇර එයින් මාඕගේ කියමන් උපුටන හැටි නරඹා අප සිනහා වීමු. එදා මෙන්ම අදත් ඒ කුඩා රතු පොත නිසා සිද්ධ වූ හානිය ගැන දන්නේ කීයෙන් කී දෙනෙක් විය හැකිද?

වාමාංශිකයන් කුමන නම් වලින් ඉදිරිපත් කළත්, ඔවුන් අදත් නියැළෙන්නේ ධනපතියන් භංග කරන සටනේමයි. එනම්, බහුතර ජනතාව දුප්පතුන් කිරීමයි. දේශපාලන බලය ඇති සහ එහි ගැති සුලුතරය ධනවතුන් වීම ගැන ඔවුන්ට කමක් නැත.

චීන සංස්කෘතික විප්ලවයේ දී සමාජයට නුසුදුසු කළු වර්ගීකරණ පහක් වූහ:

ඉඩම් හිමියන්
ධනවත් ගොවියන් (ගම්බදවැසි)
ප්‍රතිවිප්ලවීයවාදීන්
නරක කාරකයන්
දක්ෂිණාංශිකයන්

චීන සංස්කෘතික විප්ලවයේ දී සමාජයට සුදුසු රතු වර්ගීකරණ පහක් වූහ:

දුප්පත් සහ පහළ මැද පංතියේ ගම්බද වැසියන්
කම්කරුවන්
විප්ලවීය සොල්දාදුවන්
විප්ලවීය කාඩර්වරුන්
විප්ලවීය මෘතවීරයන්

ප්‍රශ්නය, ආර්ථිකයක් නංවාලිය හැක්කේ ඒ කුමන වර්ගීකරණයේ අයට ද කියා නොවේ. ප්‍රශ්නය, ආර්ථිකයක් පවත්වා ගෙන යන හැකියාව ඇත්තේ ඒ කුමන වර්ගීකරණයේ අයට ද කියා ද නොවේ. ප්‍රශ්නය, මෙසේ ජනතාව වර්ගීකරණය කරන්නට පුද්ගලයෙකුට, කණ්ඩායමකට, කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට ‘බලය’ ලැබුණේ කෙසේද යන්නයි.

මිනිස් බව යන්නේ ගෞරවය කළු වර්ගීකරණයේ අයට අහිමි කරන ලද්දේ මාඕ බෙදා හරින කුඩා රතු පොතෙනි. විකට වස්ත්‍ර, විකට තොප්පි හැඳගෙන, පෝස්ටර් කරේ එල්ලා ගෙන, සමහර විට මිට මොළවා ගත් අත් වලින් ගුටි කමින් පාරේ යෑමට සිද්ධ වීමට අමතරව දණ ගසාගෙන බල්ලෙක් මෙන් බුරන්නට මිනිසෙක්ව යොමු කරන විප්ලවයකින් බලාපොරොත්තු වනුයේ කුමන ‘විමුක්තියක්’ ද?

රතු මුරකරුවන් වෙන්නට කළු අයට අවසරයක් නොතිබිණ. රතු අයෙක් ගන්නා ඕනෑම තීරණයක් එයා රතු වු නිසා විප්ලවීය නිවැරදි භාවයෙන් යුතුයි.

මාඕගේ භාර්යාව විසින් ඉල්ලා තිබූ පරිදි සමකාලීන තේමාවන් යටතේ විප්ලවීය ඔපෙරා දර්ශන වලට ඉඩ දීම සඳහා බෙයිජිං ඔපෙරා හි සියළු වේදිකා පසුබිම් නිර්මාණ සහ නාට්‍ය ඇඳුම් පුළුස්සා දමන ලද අතර පුරා දශකයක් තුළ දී අවසර දෙන ලද සංස්කෘතික ශෛලියන් සඳහා පමණක් ඉඩ ලැබිණ.

ඌරු කොටු සහ ගෙවල් හදන්නට ගඩොල් ඉවත් කරන ලද බැවින් චීන මහා ප්‍රාකාරයේ බාගයක් විනාශ වී ගියේය.

බෙයිජිං හි රාජකීය මාලිගාවට රතු මුරකරුවන්ට ඇතුල් වන්නට නොහැකි වන ලෙසකින් ෂූ එන්ලායි විසින් ඔහුගේ හමුදා භටයින් වෙතින් මුර රැකවල් ලාගෙන සිටියේය.

පූසන්, කුරුල්ලන්, සහ මල් වැනි “විප්ලවීය ජවය නාස්ති කරන” දේවල් තහනම් කර දමන ලදි.

රතු මාර්ග සංඥා සලකුණ යනු “නවතින්න” නොව “යන්න” යැයි වෙනස් කරන්නට ද ඔවුන් උත්සාහ කළහ.

ෂැන්හයි නගරයේ කඩ සාප්පු වල නම් විප්ලවීය ලෙසින් වෙනස් කළහ, ‘නැගෙනහිර රතු වෙයි,” යන නමින් කඩ සාප්පු රාශියක් පැවති නිසා, එසේම ඒ සියල්ලේම ‘අපේ නායකයාගේ’ එකම ලෙසින් වූ ඡායාරූප පිරී තිබුණු නිසා නගරවාසීන් තමන් යන්නේ ඉන්නේ කොහේදැයි කියා අතරමංව සිටි අවස්ථා හටගති.

චීන්නු උප්පත්තියෙන් රතු හෝ කළු හෝ නොවූහ. රතු හෝ කළු යනු මාඕ විසින් ඉදිරිපත් කළ, ද්වේෂයෙන් පිරුණ තරුණ පිරිසක් විසින් හිතුමතයේ තීන්දු කර පරිදි භාවිතා කරන ලද බෙදීමකි.

කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත මූලාශ්‍ර ඇතිව දක්වන පරිදි “ඉහළ තැනක උපන්” රතු සහෝදරයෙක් මෙසේ කියන ලදි: “අපි ‘ඉපදුනේ’ රතු පාටින්! රතු ගතිය ආවේ අපේ මවගේ සිරුරෙන්. ඉතින් මම ඔබට ඉතා පැහැදිලිව කියමි: ඔබ කළු පාටින් උපත ලබා ඇත! ඒ ගැන ඔබට කරන්නට ඇත්තේ කුමක්ද?”

“ඔවුන්ට ඔවුන්ව ගලවා ගන්නට නම්, ඔවුන් ඔවුන්ගේම අප්‍රසන්න පවුල් සම්භවය ගැන ලැජ්ජා වීමට පළමුවෙන්ම ඉගෙන ගත යුතුයි, එසේම ඔවුන්ගේ මව්පියන්ට ද්වේෂ කරන්නට.”

නැත, කළු ජීවිත වැදගත් කියා ව්‍යාපාරයක් ගැන චීනයෙන් නුදුරු දිනයෙක අහන්නට නොලැබෙන බව හොඳටම විශ්වාසයි.

ද්වේෂය මුල්කරගත් වාමාංශික චින්තනයේ අවස්ථාවාදී හැදියාව නැවත නැවතත් ඉස්මතු වෙන්නේ වෙනත් තැනකිනි. ඔවුන් සැබැවින්ම සහෝදරත්වය, සමානාත්මතාව සහ සාධාරණත්වය ගැන තැකීමකින් යුතු අය නොවෙති. “හොඳ ලේබල්” වලින් මිත්‍රයන්ට සංග්‍රහ කිරීමේ හැකියාවේ ඔවුන් නියැළුනහ.

ඒ එදා චීනයයි, අද වම වෙනස් යැයි කියන අය සිටිති. ‘කළු ජීවිත වැදගත්’ යැයි කියන ඇමෙරිකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය ද නියැළුනේ එවැනිම වූ අතාර්කික, අමානුෂික මෙහෙයුම් වලයි. ඒ නගර තුළ රටේ නීතිය ක්‍රියාත්මක නොවෙද්දී සිහිබුද්ධියෙන් යුතු ජනතාව පදිංචිය සඳහා සාමකාමී මෙන්ම ආර්ථික අතින් යහපත් තත්වයන් වල පවතින වෙනත් නගර වලට ඇදෙමින් සිටිති.

සමාජය පරාධීන කිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් කළ නොහැකි විට

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 20, 2020

කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත පරිවර්තනයේ III වැනි කොටස මෙහි දී ඔබ වෙත. මේවා කටු සටහන් බවත්, සම්පූර්ණ පොත පරිවර්තනය කර අවසානයේ දී පද ගැලපිලි, සහ අකුරු වැරදීම් හදා තනි පොතක් හැටියට මෙහි එකතු කරන්නෙමි.

අනෙක් යුරෝපයේ කොමියුනිස්ට්වාදයේ වින්දිතයන් ගැන මේ තෙවැනි කොටස අන්ද්‍රීසි පැච්කෝව්ස්කි සහ කැරල් බාටොසෙක් දෙදෙනා විසින් ලියා ඇත. පොත 1999 වසරේ නිකුත් වූවක් බව මෙය කියවද්දී, එනම් ‘අද’ සහ ‘වර්තමානය’ යැයි දැක්වෙන තැන්වල දී සිහිකළ යුතුයි.

“මට හරියටම කියන්න මර්දන ක්‍රමය කුමක්දැයි කියා, එවිට කොමියුනිස්ට්වාදයේ එයට අනුකූල වෙන අදියරය කුමක්දැයි මම ඔබට කියන්නම්.” එදා පෝලන්තයේ ජනප්‍රිය කියමනක් වූ එය අද ලෝකයේ රටවල් වෙතින් ද, එදාට වඩා බරපතල බැවින් ඉතා අඩුවෙන් වුවත්, පහදා ගත හැකියාවක් මෙය කියැවීමෙන් පසු අයෙකුට හදාගත හැකියි.

පෝලන්තයෙන් පටන් ගෙන යුගොස්ලෝවියාව, ස්ලොවැකියාව, චෙකොස්ලෝවැකියාව, රුමේනියාව, හංගේරියාව, බල්ගේරියාව, සහ යනාදී රටවල් තුළ “හැමෝම හිරගෙදරට යන කාලය” ගැන සවිස්තර සටහන් මෙම කොටසට ඇතුලත් වේ.

“පංති අරගලය” යනු මානව දයාවේ උත්කර්ෂවත් වෑයමක් සහ ආචාර ධාර්මිකව පිවිතුරු වෑයම යැයි දකින අය තවමත් ලොව බහුලව සිටිති. ඒ අය අතරේ ඉහත සඳහන් කළ රටවල් ඇතුලේ මෙම කොටසෙන් ඉදිරිපත් කරන, ‘පංති අරගලය’ සැබැවින්ම දිග හැරුණේ කෙසේදැයි කියා දැන සිටින අයත් නිසැකයෙන්ම සිටිති. කාට කාටත් අන්තිමේ දී අත්වෙන්නේ කුමන ඉරණමක් දැයි විමසා බැලීම ඔබ තනිවම කළ යුත්තකි.

රජය හරහා දඬුවම් ලැබෙන්නේ කාටදැයි තව දුරටත් වසන් කරගෙන සිටිය නොහැකි යුගය උදා වූයේ ජනතාව අඩපණ කිරීම නොව නවෝත්පාදනය හඹා ගිය පෞද්ගලික අංශයේ වෑයම් හරහා ය.

ලෝකයේ ඒ ඒ රටවල ආණ්ඩු විසින් තවමත් අඩු වැඩි වශයෙන් නීතිය ඒ ඒ පුරවැසියන් වෙත බලපාන්නේ කෙසේදැයි කියා තෝරන බලය ඔවුන් අත තබාගෙන සිටිති. ලොව මහත් ජනතාවක්, විශේෂයෙන්ම ඔවුනට ඉතිහාසයෙන් පාඩම් ඉගෙන ගන්නට ඉඩක් නැති නිසා, එනම් පෙළ පොත් අධ්‍යයනයෙන් සැබෑ ඉතිහාසය ගැන කිසිවක් දැන ගන්නට නොලැබුණු නිසාම, සියවසකට එහා කාලයක දී කළ වැරදි, එදා ඉල්ලා සිටි දේවල්, එදා උත්කර්ෂණීය කළ දැක්ම ඇති නායකයන්ම අදත් සුදුසු යැයි තරයේ විශ්වාස කරති.

සමාජය පරාධීන කිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් කළ නොහැකි විට බලතණ්හාධිකයන් යොදා ගත් නීති විරෝධී උපාය මාර්ගයන් වලට ව්‍යවස්ථාගත දඬුවම් නොතිබීම යන්න මෙහි 20 වැනි පරිච්ඡේදය අවසානයේ කෙරෙන අතිශයෙන්ම ඛේදනීය වූ හෙළිදරව්වයි.

“අධිරාජ්‍යවාදී” යන පරිභව පද වහර “කොමියුනිස්ට් අධිරාජ්‍යවාදය” නැත්නම් “සෝවියට් අධිරාජ්‍යවාදය” සම්බන්ධයෙන්, රජයෙන් බෙදන පෙළ පොත් සහ රජයෙන් බෙදන දැනුම තුළින් නොලැබේ නම් අයෙක් එයින් දිග හැරුණු ඛේදවාචකයන් කෙසේ වූවාදැයි දැනගන්නේ කෙසේද?

“මගේ පියාව පළමු වතාවට අත් අඩංගුවට ගත් පසුව, තවත් පොලිස් නිලධාරියෙක් මධ්‍යාහ්නයේ දී පමණ ඇවිත් මගේ මවට අංක 10 දරන පොලිස් ස්ථානයට එදා සවස පහට යන්න යැයි උපදෙස් දුන්නා. රූමත් සහ කරුණාවන්ත කාන්තාවක් වූ මගේ මව, ඇඳුම් පැළඳගෙන පිටත්වෙලා ගියා. අපි, ඇයගේ දරුවන් තිදෙනාම, ඇය එන තෙක් ගෙදරට වී බලා සිටියා. ඇය ආපහු ආවේ පාන්දර එක පසුවෙලා, පොරෝනයක් වගේ සුදුමැළි වෙලා, ඇයගේ වස්ත්‍ර සියල්ලම ඉරිලා කීතු කීතු වෙලා තිබුණ. ඇය නිවසට ගොඩ වූ වහාම ඇය උදුන වෙත ගියා, එහි දොර ඇරියා, ඇඳුම් ඔක්කොම ඉවත් කළා, ඒවා පුච්චලා දැම්ම. ඊට පසුව ඇය නෑවා, ඇය අපිව ඇයගේ අත් දෙකින් බදාගත්තේ ඊට පසුව පමණයි. අපි නිදාගන්න ගියා. ඊ ළඟ දවසේ ඇය පළමු සියදිවිනසා ගැනීමේ වෑයමේ නියැළුනා, ඊට පසුව තවත් වෑයම් තුනක් සිද්ධ වූවා, ඇය දෙවතාවක් වහ බීලා මැරෙන්න හැදුව. ඇය අදත් ජීවත්වෙලා ඉන්නවා, මම ඇයව බලාගන්නවා, ඒත් ඇය දැඩි ලෙසින් මානසික රෝගාතුර වී සිටින්නියක්. මම කවදාවත් හොයාගත්තේ නෑ ඔවුන් ඇයට සැබැවින්ම කළේ කුමක්දැයි කියා.” -1944 සිසිරයේ බල්ගේරියාවේ දී.

ඒ අහිංසකයන් වෙනුවෙන් මහ පාරේ උද්ඝෝෂණ කරන්නට, පාපතරයන් නඩුමඟට ගෙනියන්නට, කිසිදාක කිසිවෙක් ඉදිරිපත් වූයේ නැත.

ඒත් අදත් බහුතරය වනුයේ රජයේ බලය බලාත්මකව යොදවන්නට රජයේ නිලධාරීන්ට ඉඩදෙන නීති තවත් වැඩි කරන්න යැයි ඉල්ලා සිටින ජනතාවයි. බලයේ සිටින අය එසේ වූවාට හෙට පත්වෙන්නට පුල පුලා බලා සිටින අපේ පක්ෂයේ අද ඉන්නේ උගත්, බුද්ධිමත්, අවංක, ඇත්ත මිනිස්සු යැයි හුවා දක්වන්නට බලතණ්හාධික සියල්ලන් විසින්ම දැඩි වෑයමක නියැළෙති. ඔවුන් බලයට පත් වූ පසු කතාව යළිත් වෙනස් නොවන ආකාරයෙන්ම දිග හැරෙද්දී ජනතාව පුදුම වී බලා සිටිනු ඇත. ක්‍රමය වෙනස් කරගන්නට, එනම් රජයේ බලය අඩු කරන්නට යැයි ඉල්ලා සිටින කාලය කවදා ඒවිද?

“කවුරුන් වෙනුවෙන් ද ගංටාරය වදින්නේ?”

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 2, 2020

ඇමෙරිකාවේ වීදි තුළ දකින්නට ලැබුණ උද්ඝෝෂණ සහ පෙළපාලි ගැන ද ඇසිය යුත්තේ ඉහත ප්‍රශ්නයමයි. ඒත් මෙතෙක් ඉතිහාසයේ සැබැවින්ම සිද්ධ වූයේ මොනවාදැයි කියා සොයා නොබලන තාක් කාලයක් සැබැවින්ම සිද්ධ වෙන්නේ කුමක්දැයි යන අවබෝධය නොලැබෙනු ඇත.

අලුතින් එකතු කරන කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොතේ 2 වැනි කොටස, සෝවියට් දේශය විසින් මුළු මහත් ලෝකය පුරාම සමාජවාදී විප්ලවය අවුස්සන්නට ගත් වෑයම් සටහන් වෙයි.

ලෝක සමාජවාදී විප්ලවය සඳහා ඔවුන් කොමින්ටර්න් හෙවත් කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරය පිහිටුවා ගත්හ.

හැකි කුමන ආකාරයකින් අරගලයේ නියැළීම ඔවුන්ගේ ක්‍රමවේදය වූයේය. එයට අවිගත් හමුදාවක්, ධනවතුන් භංග කිරීම, ප්‍රතිගාමීන් තුරන් කිරීම සහ අවසානයේ දී පවතින ඕනෑම රජයක් පෙරළා සෝවියට් යුනියනය විසින් පාලනය කරන ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීම මේ ලෝක සමාජවාදී විප්ලවයේ අරමුණ විය.

පරිවර්තනය කියවද්දී, ඉතිහාසඥයන් ගෙනෙන සවිස්තර තොරතුරු ලියා ඇති ආකාරය දිගින් දිගට ඇදී යන බවකින් යුතු යැයි සමහර විට ඔබට සිතෙනු ඇත. සිද්ධීන් ගණනාවක් විවිධ රටවල් තුළ එකවර දිග හැරුණි. කොමියුනිස්ට් සටන්කාමීන් රටින් රටට රිංගා ගනිමින් ඒවායේ විප්ලව ඇති කරන්නට වෑයම් කළහ. ඒ නිසා සමහර අයගේ නම් හා ඔවුන් කළ විනාශකාරී කටයුතු එක තැනකට හෝ කාලයකට සීමා වී නැත.

රුමේනියාව, හංගේර්යාව, එස්ටෝනියාව, බල්ගේරියාව, යනාදී වශයෙන් සෑම රටක දී ම පාහේ කොමින්ටර්න් කටයුතු කළ ආකාරය මෙසේ විය.

මුලින්ම ඔවුන් පුහුණු කරන ලද සටන්කාමීන් කිහිප දෙනෙක් රටකට රිංගා ගනිති. පවතින වියවුලක් තව දීර්ඝ සහ දරුණු තත්වයට හරවන්නට ඔවුන් රහසේ කටයුතු කරති. වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂ තුළට පමණක් නොව දක්ෂිණාංශ පක්ෂ තුළට පවා ඔවුන්ගේ සටන්කාමී ඔත්තුකරුවන් රිංගා ගනිති.

හැකි තරම් පුරවැසියන් සංඛ්‍යාවක් මරා දැමීම හෝ පිටුවහල් කිරීම ඔවුන්ගේ ක්‍රියාදාමයයි.

එසේම, ඔවුන් තුරන් කරන්නේ විරුද්ධ පක්ෂ පමණක්ම නොවේ.

තමන් සමඟ එකතුවෙන ලද සටන්කාමීන්වම, එනම් තමන් වෙනුවෙන් හතුරන්ව මැරූ සටන්කාමීන්ට ද අනතුරුව වධහිංසා දී මරා දමති. ලාච්චු තුළ හෙළවෙන්නට බැරි සේ හිරකරවා තබන යුද සිරකරුවන් ගැන කියවද්දී, ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ විශ්වවිද්‍යාල නවක වදය සිහියට නැඟුනේ මන්ද?

දරුවන් සහ කාන්තාවන් ඔවුන් වෙතින් ගැලවෙන්නේ ද නැත.

අන්තිමේ දී සමාජවාදී සිහිනය, හෝ කොමියුනිස්ට් සිහිනය කියා අත්පත් කරගන්නා ලද සමානාත්මතාවයක්, සාධාරණ සමාජයක්, ආර්ථික දියුණුවක්, හෝ සැබෑ සාමකාමී වාතාවරණයක් ඔවුන් සෝවියට් දේශය සමඟ සම්බන්ධව පවතින තාක් කල් ඒ කිසිම රටකින් දකින්නට නොලැබුණි.

අර්න්ස්ට් හෙමින්ග්වේ වෙතින් 1936 ස්පාඤ්ඤ සිවිල් යුද්ධය ගැන දැනගන්නට ලෝක ජනතාවට අවස්ථාව පෑදිණ. ඔහු ස්පාඤ්ඤයේ සිට යුධ වාර්තා 31 ක් ලියා ඇත. 1940 දී ඔහු ලියන “කවුරුන් වෙනුවෙන් ද ගංටාරය වදින්නේ?” යන පොත ද ඒ කාලයේ ඔහු ලද අත්දැකීම් සම්බන්ධයෙන් ලියැවෙන්නකි.

ලක්ෂ පහක් පමණ මිනිස් ජීවිත අහිමි වූ සහ තවත් ලක්ෂ පහක් පමණ සරණාගතයන්ට රටෙන් පැන යන්නට සිද්ධ වූ ස්පාඤ්ඤ සිවිල් යුද්ධයේ සටන් වදින්නට ලෝකයේ නන් දෙසින් ජනතාවක් එහි ගියහ. කොමින්ටර්න් විසින් ‘හමුදා උපදේශකවරු’ යැයි 2,044 ක් එහි යවා ඇත. ඒ නිල වශයෙන් සෝවියට් මූලාශ්‍රයක දැක්වෙන සංඛ්‍යාවයි.

ස්පාඤ්ඤයේ රිපබ්ලිකන් අරගලයට එකතු වෙන්න මුළු ලෝකයෙන්ම නිදහස් හිතවාදීන් ඇදී යද්දී, රිපබ්ලිකන් අරගලය මෙහෙයවන ලද සෝවියට් දේශය එහි මහා භීෂණයේ උච්චතම අවධිය ලොවෙන් වසන් කරන්නට සමත් වූයේ කෙසේද?

මේ දිනවල ව්ලැඩිමිර් පූටින් සිය පාලන බලයේ කාලය දීර්ඝ කර ගැනීමට නීති වෙනස් කරමින් සිටියි. චීනය හොංකොං වැසියන්ගේ නිදහස කප්පාදු කරන්නට නීති වෙනස් කරමින් සිටියි. ඒත් නිදහස් යැයි කියාගත් ලෝක මාධ්‍ය බොහොමයකින් අහන්නට ලැබෙන්නේ තවත් වසර 4 ක් පමණකට සීමා වෙන පාලන බලයක් ලැබේවි යැයි අනුමාන කෙරෙන ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් එළවා ගන්නට හැදී ඇති ප්‍රවෘත්ති වාර්තා සහ මතවාදයන්ය.

හෙමින්ග්වේ පක්ෂපාතීව සිටි රිපබ්ලිකන් ආණ්ඩුව වෙනුවෙන් සෝවියට් යුනියනය සැබැවින්ම සහාය දුන්නේ කුමන ආකාරයකින් ද යන්න සවිස්තර ලෙසින්, ඒත් ඉතාමත්ම නීරස ආකාරයකින්, මෙම පරිවර්තන කොටසින් ඉදිරිපත් වෙයි.

හෙමින්ග්වේ මැඩ්රීඩ් නගරයේ සිටිය දී එයට බෝම්බ ප්‍රහාර වැටිණ. ඉතින් “කවුරුන් වෙනුවෙන් ද ගංටාරය වදින්නේ?” නවකතාවට ඒ තොරතුරු තාත්වික ලෙසින් සහ හැඟීම් උපදවන ලෙසින් එකතු කරන්නට ඔහු සමත් වෙයි.

සිනමා වෑයමක් ලෙසින් 2012 දී “හෙමින්ග්වේ සහ ගෙල්හෝර්න්” (Hemingway & Gelhorn) ද ඒ අදහස් වෙනස් නොකර යළිත් අපිට පිළිගන්වා ඇත.

ඒත් ස්පාඤ්ඤයේ රිපබ්ලිකන් ආණ්ඩුව අස්සේ සෝවියට් බලය කොතරම් නින්දිත ක්‍රියාපටිපාටියක් ගෙන ගියාද යන්න පිළිබඳව නවකතා ලියැවී නැත. සිනමා වෑයම් දකින්නට නැත.

කේබල් කෙල්ලෝ (Cable Girls 2017-2020) නෙට්ෆ්ලික්ස් නිෂ්පාදනය කළ ස්පාඤ්ඤ බසින් සහ ඉංග්‍රීසි උපරැසි වලින් එන “ඩ්‍රාමා සීරීස්” එකකි. ජූලි මාසයේ එන අලුත් සීසන් එකෙන් සමහර විට අපිට ස්පාඤ්ඤයේ රැඳවුම් කඳවුර තුළට එබී බලන්නට හැකියාව ලැබෙනු ඇත. කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොතේ 16 සහ 17 වැනි පරිච්ඡේද මෙය නරඹන අය සඳහා කතාව තවත් රසවිඳින්නට පසුබිම් විස්තර රාශියක් සපයයි.

ඒත් ඉතිහාසයේ පසුබිම් නොදන්නේ නම්, එවැන්නෙකු විසින් හෙමින්ග්වේ කියවද්දී, හෝ ‘කේබල් කෙල්ලෝ’ නරඹද්දී, ඇති කරගන්නා මතය, එයින් බෙදන “පණිවිඩය” කුමක් වෙයිද?

සෝවියට් දේශය කඩා වැටීමෙන් අනතුරුව ඔවුන් යටත් කරගෙන සිටි දේශයන් වෙතින් ඔවුන්ගේ අලුත් පරම්පරාවට සැබෑ ඉතිහාසය ඉගැන්වීම සිද්ධ වී ඇත. නමුත් ඒවා සෙසු ලෝකයට දැනගත හැකි සේ පරිවර්තනය වෙන්නට තවත් කාලයක් ගතවෙනු ඇත.

මොකක්ද සිද්ධ වූ විප්ලවය?

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූනි 18, 2020

වෙනසක් ඉල්ලා උද්ඝෝෂණයක යෙදුන ජනතාවකට ලැබුණ වෙනස කුමක් වූයේද?

අපේ ජීවිත කාලයේ දකින්නට ලැබුණු උද්ඝෝෂණ වලින් පසුව වෙනස් කරන ලද නීති රෙගුලාසි වලින් ඉල්ලා සිටි යහපත සමාජයට ලැබුණා ද?

ඒවාට සහභාගී වූ නායකයන්ගේ සහ සාමාන්‍ය ජනතාවගේ සමාජ තත්වයන් කුමන ආකාර වලින් වෙනස් වූවාද?

හිතට අවංක වෙමින් සොයා බලන අයෙකුට තත්වයන් සැබැවින්ම යහපත් අතට වෙනස් වී ඇත්තේ සමාජයක් වෙත පනවා තිබුණ දරදඬු නීති රෙගුලාසි ලිහිල් කරලීමෙන් පසුව බව ඉතාමත් පහසුවෙන් සොයා ගත හැකි යුගයක අද අපි සිටිමු.

ඒත් සොයා බැලීමක් කරනවාට වඩා, නිමේශයෙන් සිත පුරවන හැඟීමකින් වින්ඳනය ලැබීම මිනිස් ස්වභාවයයි.

“සාධාරණත්වය ඉටු කරනු!”

එය නිමේශයෙන් සිත පුරවන සටන් පාඨයයි.

ඒත් සාධාරණත්වය සියල්ලන් සඳහාම ඉටුවෙන ආකාරය පැහැදිලි කරන ඕනෑම වෑයමක් කියැවීම වෙහෙසකර වූවකි. නීරස වූවකි. සිත නිමේශයකින් සතුටින් පුරවන සටන් පාඨ නැති වූවකි.

තමන් වෙනුවෙන් වෙහෙසෙන මිනිසුන් වැඩියෙන් සිටින තාක් කල්, එසේ වෙහෙසෙන මිනිසුන්ට සියල්ලන්ටම එක සේ පැනවෙන නීති රෙගුලාසි ඇති වාතාවරණයක ඔවුන්ගේ කටයුතු කරගෙන යෑම සඳහා නිදහසක් ලැබෙන තාක් කල්, ඕනෑම සමාජයක සැබෑ ප්‍රගතිය හෙමිහිට හෝ සිද්ධ වෙයි.

සටන් පාඨ වලට පමණක් තම ක්‍රියාකාරීත්වය සීමා වූ බහුතරය වාසය කරන පරිසරයේ ජීවන මට්ටම් පහළ යමින් වියවුල්කාරී සමාජ තත්වයන් රජයති.

නාට්සි වධකාගාර ගැන අසා ඇති කීයෙන් කී දෙනෙක් සෝවියට් රැඳවුම් කඳවුරු අධිරාජ්‍යය ගැන දන්නේද? දැන දැනත් මුනිවත රකින්නේද?

1930 සිට 1954 දක්වා කාලය තුළ සෝවියට් දේශයේ අධිරාජ්‍යවාදය ගැන අසා ඇත්තේ කවුද?

ඔව් එය යුද බලයෙන්, අවි බලයෙන් අල්ලා ගන්නා ලද භුමි ප්‍රදේශයන් වූහ. අල්ලා ගැනීමෙන් පසුව ඒවායේ බහුතර ජනතාව ඔවුන් දුම්රිය ගැව පෙට්ටි වලින් පිටමං කළේ නාට්සීන් විසින් යුදෙව්වන්ව, සමලිංගිකයන්ව, සහ අහිගුණ්ඨිකයන්ව පිටමං කළ යැවූ ආකාරයෙන්මයි. ඒත් ඊට වඩා ඉමහත් සංඛ්‍යා වලිනි.

වහල් සේවය කියද්දී ඕනෑම අයෙක් 17 වැනි සියවස ඇමෙරිකාව යැයි කියනු ඇත. ඒත් මිලියන හතක් පමණ වහලුන් 1954 දී සෝවියට් දේශයේ සිටියාය කියා දන්නේ කවුද?

සෝවියට් දේශය අල්ලා ගත් භූමි ප්‍රදේශ වලින් පිටමං කළ මුළු ජනතාව අතරේ වයස 16 ට අඩු බාල වයස්කාරයන් බාගයකට ආසන්න ප්‍රමාණයක් පමණ සිටියා යැයි ගැන ලෝක විරෝධතාවයක් කවදා හෝ ඇසී ඇත්දැයි කියා කල්පනා කර බලන්න.

ජනවාර්ගිකත්වය නිසා පමණින් පිටමං වෙන්නට සිද්ධ වූ කාන්තාවන් සිටි කඳවුරු තුළ දී වයස අවුරුදු හතරට අඩු දරුවන් සංඛ්‍යාව ඉහළ යාම නිසා “ළදරු නිවාස” හදන්නට සිද්ධ වූ ආකාරය ගැන ස්ත්‍රීවාදය කතා කරන අයගෙන් හෝ ඇසී ඇත්දැයි කියා කල්පනා කර බලන්න.

නැහැ, සාධාරණත්වය ඉටු කරනු කියද්දී අපට ඇහෙන්නේ ඇමෙරිකාවේ උද්ඝෝෂණ සහ කැරලි ගැන පමණි.

මේ “කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත” කියවද්දී ඒ උද්ඝෝෂණ සහ කැරලි කරත හැකි නිදහස සදා රැකගත යුතු ඇයි යන්න ඔබට පැහැදිලි වෙනු ඇතැයි සිතමි.

“1944 මැයි 18-20 දී ක්‍රයිමියන් ටාටාර් එක්කාසු කරන ලදි. පළමු දවසේ සන්ධ්‍යාවේ කොබුලොව් සහ සෙරොව්, මේ මෙහෙයුම් බාරව සිටි දෙදෙනා, බෙරියා වෙත ටෙලිග්‍රෑමයක් යැවූහ: “අද ප.ව. 8:00 ට, 90,000 ක පිරිසක් දුම්රිය ස්ථානයට ගෙන යන ලදි. මුර රැකවල් ඇති කණ්ඩායම් දාහතකින් දැනටමත් 48,400 ක ජනතාවක් ඔවුන්ගේ ගමනාන්ත බලා රැගෙන ගොස් ඇත. මුර රැකවල් ඇති කණ්ඩායම් විසිපහක් දැනට පටවමින් සිටිති. මෙහෙයුම ඉතා සුමට ලෙසින් සිද්ධ වේ. එය දිගටම කරගෙන යනු ලැබේ.” ක්‍රයිමියන් ටාටාර් ජනතාව සෝවියට් දේශයේ වාසයට නුසුදුසු කොට්ඨාශයක් යැයි එල්ල වූ අවනම්බුව යළි කිසිත් දිනයෙක ඉවත් නොවීය.

සෝවියට් දේශය විසින් ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් කොපමණ සංඛ්‍යාවක් තුරන් කර දැමුවාද?

1970 ගණන් අග දී දිවිගලවා ගන්නට සමත් වූවන් කිහිප දෙනෙකු වෙතින් අත්දැකීම් එකතු කරගැනුණි. අයෙක් මෙසේ සිහි කළේය: “සමර්කන්ද් (Samarkand) ප්‍රදේශයේ සෙරාබුලක් (Zerabulak) ගමනාන්තය තෙක් ගිය ගමනට දවස් විසි හතරක් ගතවිය. එතැනින් අපිව පාව්ඩා සාමූහික ගොවිපොළ වෙත යන ලදි. අපේ රස්සාව, අශ්ව කරත්ත අලුත්වැඩියා කිරීමයි… අපි ගොඩක් වෙහෙස වූවා, සහ අපි හැම විටම කුසගින්නේ හිටියෙ. අප අතර බොහෝ දෙනෙකුට හිටගන්නත් අමාරුයි. අපේ ගමෙන් ඔවුන් පවුල් තිහක් පිටමං කරල තිබුණ. පවුල් පහකින් එක්කෙනෙක් හෝ දෙන්නෙක් දිවි ගලවා ගන්නට සමත් වුණා. අනික් හැමෝම කුසගින්න නිසා නැත්නම් වසංගත නිසා මිය ගියා.”

තවත් දිවි ගලවා ගත්තෙක් මෙසේ සිහි කළේය.

“කිටි කිටියේ වසා දමා තිබූ පෙට්ටිවල, මිනිස්සු බඩගින්න නිසා සහ ඔක්සිජන් නැති නිසා මැස්සො වගේ මිනිස්සු මැරුණ. අනෙක අපිට කන්න හෝ බොන්න කවුරුත් කිසිවක් දුන්නෙ නැහැ. අපි ගම් හරහා යද්දී ඒ මිනිස්සුන්ව අපිට එරෙහි කරවල තිබුණ. අපි සියල්ලන්ම ද්‍රෝහීන් කියල. ඉතින් නොනැවතී එන ගල් වරුසා අපේ පෙට්ටිවල පැත්තටත් දොරවල් වලටත් වැදුන. කසකස්තාන් ස්ටෙප් බිම් වල මැද්දේ ඔවුන් අපේ දොරවල් අරිද්දී, අපිට හමුදා සලාක දුන්න කන්න, ඒත් බොන්න දෙයක් දුන්නෙ නැහැ. එසේම අපිට කිව්ව මිය ගිය අයව රේල්පාර අසලට විසිකරන්න කියල, ඔවුන්ව වළදාන්නේ නැතිව. අපි ආයෙත් පිටවෙලා ගියා.”

යම්කිසි විශ්වවිද්‍යාලයකට ඇතුල් වෙන්නට, බස් රථයක ඉදිරිපස ආසනයක වාඩිවී යන්නට හැකි උද්ඝෝෂණ ගැන සිහින මවන්නට පවා මේ ජනවාර්ගික කොටස් වලට 1954 වර්ෂයේ දී සෝවියට් දේශයේ දී නොහැකි වූයේ මන්දැයි කියා දැනගන්නට කැමති නම් කියවන්න “කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොතේ” අලුතින්ම එකතු කළ පරිවර්තන කොටස.

ඇමෙරිකන් ෆ්ලොයිඩ් සහ බ්‍රිතාන්‍ය කොල්ස්ටන් -අපේ කාලයේ වීරයෙක් සහ දුෂ්ටයෙක්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූනි 8, 2020

නිදහසේ සිටි ජනතාවක් නිවාස අඩස්සියේ රඳවා තැබූ ප්‍රජාපීඩනයෙන් ඔවුන් මිදෙන්නේ කෙසේදැයි කියා, ‘අදහස් ප්‍රකාශයට’ ඉඩ ඇති සෑම රටකින්ම පාහේ දකින්නට ලැබුණා යැයි අද කියන්නට පුළුවනි.

එහෙම පෙළපාලි දකින්නට නොතිබුණ රටවල් මොනවාදැයි සොයා බැලීම ඔබගේ කාර්යයි!

ජෝර්ජ් ෆ්ලොයිඩ් නමැති ඇමෙරිකන් පුරවැසියාගේ බෙල්ලට මිනියෑපොලිස් නගරයේ පොලිස් නිලධාරියෙක් දණහිස තබාගෙන සිටීම නිසා ඔහු මිය ගියේය. එහි විඩියෝව ලොව හැම අත පැතිර ගියේය. ඒ, පොලිස් නිලධාරියාගේ හම සුදු වීමත්, ෆ්ලොයිඩ්ගේ හම කළු වීමත් නිසයි.

දණහිස ගෙලට තබාගෙන මෙල්ල කරගැනීම පොලීසිය භාවිතා කරන ක්‍රමවේදයකි. කළු අය කළු අයව එසේ මෙල්ල කරද්දී, නැත්නම් සුදු අය සුදු අයව හෝ ලතින් අය ලතින් අයව හෝ ආසියානුවන් ආසියානුවන්ව එසේ මෙල්ල කරද්දී ඒවා විඩියෝ කරන අය ගැන අපිට අහන්නට ලැබෙන්නේ නැති නිසා ඒසේ සිද්ධ නොවන්නේ යැයි සමහරු විශ්වාස කරති.

පොලිස් භීෂණය ගැන 1968 දී පටන් මාස්පතා වාර්තා කරනුයේ “Reason” සඟරාවයි. එහි අන්තිම පිටුව ඇමෙරිකාවේ සිදුවීම් පමණක් නොව මෑතක දී ලංකාවේ සිද්ධියක් පවා වාර්තා කළේය. නමුත් සඟරාව ලිබටේරියන් දැක්මෙන් යුතු නිසා එහි ඒ වසර පනස් ගණනක් තිස්සේ කරමින් සිටින කර්තව්‍යයට කිසිත් සැලකිල්ලක් නොලැබේ.

මිනියෑපොලිස් පොලිස් නිලධාරියාගේ වෑයම සැකකරුවා මෙල්ල කිරීම නොව, එයින් පරපීඩක වින්ඳනයක් ලැබීම බව විඩියෝව පැහැදිලිවම දක්වයි. එසේම ඔහු සමඟ සිටි අනෙකුත් විවිධ ජනවාර්ගික පොලිස් නිලධාරීන්ද ඒ ගැන කිසිත් නොකළහ.

පොලිස් නිලධාරීන්ට ලැබෙන අපූරු වරප්‍රසාදයක් වූ “සීමිත මුක්තිය,” අවසන් කරන්නට යැයි මිචිගන් කොංග්‍රස් නියෝජිත ජස්ටින් අමාශ් විසින් යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළේ ෆ්ලොයිඩ් ඝාතනයෙන් පසුවයි. ඒත්, ආමාශ් සුදු හමැති, සහ ලිබටේරියන් දේශපාලන දැක්මෙන් යුතු අයෙක් නිසා, ඔහුගේ ක්‍රියාවට හෝ ඒ යෝජනාව ගැන එතරම් කතා බහක් ලෝකයාට දැනගන්නට නොලැබිණ.

නිව් යෝර්ක් නගරයේ 1976 දී සම්මත වූ සිවිල් අයිතීන් නීතියේ 50-a අනුව පොලිස් නිලධාරීන්ගේ, ගිනිනිවන හමුදාවේ සහ සිරබන්ධනාගාර නිලධාරීන්ගේ “පෞද්ගලික වාර්තා” පිට නොදී රහසිගතව තබා ගැනෙයි. එහි අරමුණ වූයේ අපරාධයක් ගැන හරස් ප්‍රශ්න අසද්දී ඇසින් දුටු සාක්ෂි සපයන පොලිස් නිලධාරීන්ව ආරක්ෂා කිරීම සඳහායි.

ඒත්, හැම විටම යම් පිරිසකට පමණක් විශේෂිත නීති හැදීම නිසා හටගන්නා කළින් නොදුටු අතුරුඵලවිපාක මෙහි දී ද වැඩියෙන් ඉස්මතු වූහ. එනම් පරපීඩකයන්ට ඔවුන්ගේ අකටයුතු කරගෙන යන්නට වාතාවරණයක් සකසා දීමයි.

NYPD සේවය කළ ඩැනියෙල් පැන්ටලියෝ 2014 දී ස්ටැටන් අයිලන්ඩ් හි දී එරික් ගාර්නර් නැමැත්තාව ගෙල සිරකර මරණය කැඳවීය. 50-a නීතිය භාවිතා කරමින් පොලීසිය දිගින් දිගටම පැන්ටලියෝ ගේ විනය ඉතිහාසය හෙළි නොකර සිටියහ. වසර පහකට පසුව පැන්ටලියෝව රස්සාවෙන් නෙරපා හරිනු ලැබීය.

2014 දී පටන් ඒ නීතිය වෙනස් කරන්න යැයි ඉල්ලීම් ගණනාවක් තිබුණ ද, වාමාංශික නිව් යෝර්ක් ප්‍රාන්ත ආණ්ඩුකාරයා හෝ වාමාංශික නිව් යෝර්ක් නගරාධිපතිවරයා මෙතෙක් ඒ ගැන කිසිවක් නොකළහ. අද නගරාධිපතිවරයා ඒ ගැන සලකා බැලිය යුතු යැයි කියා ඇත.

මිනියෑපොලිස් නගරය 2011 සිට අද දක්වා ආණ්ඩු කරන ලද්දේ ඩෙමොක්‍රැටික් පක්ෂය විසිනි. ඒත් ඔවුන්ද පොලිස් නිලධාරීන්ගේ වරප්‍රසාද නීති වෙනස් කිරීමට කිසිදු පියවරක් ගෙන නැත.

ඇමෙරිකාවේ ෆෙඩරල් සහ ප්‍රාන්ත ලෙසින් බලය බෙදී පැවතීමත්, ප්‍රාන්ත සහ නගර අතර බලය බෙදී පැවතීමත් ගැන මනා ලෙසින් අධ්‍යයනය කරන්නට කෝවිඩ්-19 වසංගතය තුළ දී ඉඩකඩක් පෑදිණ. වාමාංශික පැත්තට වැඩියෙන් නැඹුරු වෙද්දී, ව්‍යාපාර වසා දැමීම සහ ජනතාවගේ නිදහස අවහිර කිරීම වැඩි වීමත්, දක්ෂිණාංශ පැත්තට වැඩියෙන් නැඹුරු වෙද්දී, ජනතාවට සිය යහපත උදෙසා තීරණ ගත හැකි නිදහස පැත්තට වැඩියෙන් නැඹුරු වීමත් දකින්නට ලැබුණි.

පෙළපාලි, උද්ඝෝෂණ, කඩ සාප්පු සහ දේපල විනාශය වැඩියෙන්ම දකින්නට ලැබුණේ වාමාංශික නැඹුරුවෙන් යුතු පාලකයන් (ඔවුන් පත්කරගත් ජනතාව) කාලයක් තිස්සේ බලයේ සිටින නගර වලිනි.

ඒත්, ඔවුන් පොලිස් මර්දන ප්‍රවණතාවයට ඉඩදෙන වරප්‍රසාද නීතිය ඉවත් කර නොදැම්මේ ඇයි?

වර්ගවාදය දක්වමින් ගෙන යන ‘අවුල්කර පිළිගන්වන ඉතිහාස’ ගැන කදිම රචනාවක් Ever Wonder Why? and Other Controversial Essays (2006) පොතෙන් අර්ථ ශාස්ත්‍රඥයෙක් වූ තෝමස් සවෙල් ඉදිරිපත් කර ඇත. මහාචාර්ය සවෙල් කළු හමැති ලිබටේරියන් දැක්ම යුතු අයෙකි. ඔහුගේ අදහස් ලොව පුරා සීඝ්‍රයෙන් හුවමාරු නොවෙන්නේ පළමු ලක්ෂණය නොව දෙවැනි ලක්ෂණය නිසායි.

ටී. එස්. එලියට් ලියූ මේ අපූරු උපුටනයෙන් සවෙල් සිය කෘතිය පටන් ගනියි.
“මේ ලෝකයේ සිද්ධ වී ඇති හානියෙන් බාගයක් සිදුව ඇත්තේ තමන් වැදගත් යැයි හැඟුම උවමනා ජනතාව නිසයි. ඔවුන් හානියක් කරන්නට අදහස් නොකරති—ඒත් හානිය ගැන උනන්දුවක් ඔවුනට නැත. නැත්නම් ඔවුන් එය නොදකිති, නැත්නම් ඔවුන් එය යුක්ති සගහත කරති, මන්ද ඔවුන් ගැන යහපත් ලෙසින් සිතන නොනිම අරගලයේ ඔවුන් ඇලී ගැලී සිටින නිසයි.” ටී. එස්. එලියට්

‘අවුල් කර පිළිගන්වන ඉතිහාසය’ රචනාවෙන් සවෙල් අපිට අයිඩියලොජි අරමුණු ඇතිව ඉතිහාසය දරුවන්ට කියා දෙන ආකාරය පැහැදිලි කරයි.

“ඔබ ඇමෙරිකන් ස්වදේශීය වැසියෙක් වූවා නම්, යුරෝපීය ආක්‍රමණිකයන් පැමිණ ඔබේ ඉඩම් පැහැර ගැනීම ගැන ඔබට කුමක් දැනේවිද?” ඉතිහාස පංතියක දී සාමාන්‍යයෙන් ඇසෙන වාක්‍යයක් සවෙල් ගැනහැර පායි.

අද අපි සියල්ලන්ම අනුන්ගේ ඉඩම් බලහත්කාරයෙන් අල්ලා ගැනීම වරදක් බව දන්නෙමු. නමුත් ඇමෙරිකන් ස්වදේශීන් හෝ යුරෝපීය ආක්‍රමණිකයන් එය එදා වරදක් හැටියට සැලකුවේ නැත. ඔවුන් එකිනෙකා වෙතින් ඉඩම් අල්ලා ගත්හ. ඉතිහාසය දිහා අපක්ෂපාතීව බලද්දී, යුරෝපීයයන් පමණක් නොව ආසියානුවන්, අප්‍රිකානුවන්, අරාබි, පොලනීසියන් යනාදී සියල්ලන්ම පාහේ ඔවුන්ගේ එවක ඉතිහාසයේ අනුන්ගේ ඉඩම් බලහත්කාරයෙන් අල්ලා ගත් බව පෙනී යයි.

“ඔවුන්ට වහල්ලු බොහොමයක් සිටි බව අමතක කරන්න එපා,” යන්න 2004 දෙසැම්බර් 14 වැනිදා නිව් යෝර්ක් ටයිම්ස් පුවත්පතේ මුල් පිටුවේ දැවැන්ත සිරස්තලය වූ බව සවෙල් අපිට සිහි කරවයි. ඇතුලත වූයේ වහල් සේවකයන් සිටි ජෝර්ජ් වොෂිංටන් සහ තෝමස් ජෙෆර්සන් වෙත එල්ල වූ අධිචෝදනයයි.

සෑම ජනවර්ගයකම, සෑම හමේ පාටක්ම ඇති අය අතර වහල්ලු සිටීම ලෝක ඉතිහාසයේ දකින්නට ලැබිණ. ඇමෙරිකාව කළු වහල් වෙළඳාම තහනම් කළ පසුව තවත් දශක ගණනාවක් යනතුරු ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යය තුළ සුදු අයව වහල්ලු හැටියට මිල දී ගැනීම සහ විකිණීම දකින්නට ලැබුණි.

මේ දිනවල මම පරිවර්තනය කරමින් සිටින “කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත” සෝවියට් පුරාලේඛනාගාර වලින්ම ගත් දත්ත සහ මූලාශ්‍ර සපයමින් යුක්රේනයේ, ෆින්ලන්තයේ, එස්ටෝනියාවේ, ලිතුවේනියාවේ, ලැට්වියාවේ, පෝලන්තයේ යනාදී රටවල් ගණනාවක ජනතාවක්, සෝවියට් දේශය විසින් බලහත්කාරයෙන් ශ්‍රමය ලබාගත් ගුලාග් කඳවුරුවල හිරකර තිබුණේ 1930 ගණන් සිට 1950 ගණන් මුල් කාලය දක්වායි.

ඒත් ඇමෙරිකාවේ 1807 මාර්තු 2 වැනිදා තහනම් කර දැමූ වහල් වෙළඳාම ගැන කතා කරන අය ඒ සෝවියට් දේශයේ ගුලාග් ගැන දැඩි මුනිවතක් රකිති.

බටහිර නිෂ්පාදන මිල දී ගැනීමට අවශ්‍ය රන් සඳහා පතල් කැනීමට, තම දේශයෙන් පමණක් නොව අහල පහළ දේශ වලින්ද ‘විප්ලවයේ හතුරන්’ කියා යැයි අත් අඩංගුවට ගන්නා අයට ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට පවා ප්‍රමාණවත් තරමකට කන්න බොන්න නොදී, “දිනයක දී පැය අටක් වැඩ කරන කාලය වීම, සතියේ වැඩ කරන දවස් දින හතක් වීම, සහ තමන්ගේ කැමැත්තට අනුව රැකියා ස්ථානයෙන් බැහැරට යෑම තහනම් වීම,” යන 1940 ජූනි 26 දින නීතිය යනු ශ්‍රමය සූරාකෑමක් නොවේ. වාමාංශිකයාට අනුව එය වහල් ශ්‍රමයක් යොදා ගැනීමක්ද නොවේ.

නමුත්, ඊයේ එඩ්වඩ් කොල්ස්ටන්ගේ ප්‍රතිමාවක් බ්‍රිතාන්‍යයේ බ්‍රිස්ටල් නගරයේ දී පෙරළා දැමිණ. ඒ ඔහු 1689 දී රාජකීය අප්‍රිකානු කොම්පැණියේ උප අාණ්ඩුකාරයා වීමත්, වහල් වෙළඳාමෙන් සිය ධනය උපයාගත් ව්‍යාපාරිකයෙක් යැයි සඳහන් වීමත් නිසයි. ඒ රාජකීය අප්‍රිකානු කොම්පැණියේ වාර්තාවල ඔහු ගැන ඇති අවසාන සටහන ලැබෙන්නේ 1692 ඔහු ඇතුළු සහායකයන් වෙතට ලැබුණ කුඩා සන්තෝෂමක් ගැනයි. ඒ කොම්පැණියේ ආයෝජකයන් අතර එංගලන්තයේ දෙවැනි චාල්ස් රජු, එහි විශාලතම කොටස්ලාභියා වූ යෝර්ක් හි ඩ්‍යුක්වරයා වන ජේම්ස් ස්ටුවර්ට් (රජු), දාර්ශනික ජෝන් ලොක් යනාදී පුද්ගලයන් මහත් ගණනාවක් වූහ. ඒ අප්‍රිකානු කොම්පැණියේ වත්කම් 1752 දී අලුතින් හදන ලද අප්‍රිකානු වෙළෙන්ඳන්ගේ කොම්පැණියට පවරනු ලැබීය. දෙවැන්න 1821 දී විසුරුවා හරින ලදි.

එඩ්වඩ් කොල්ස්ටන් වහල් වෙළඳාමෙන් ධනය උපයන ලද්දෙකි. ඔහුට වෙනත් ව්‍යාපාර තිබිණ. ඔහුගේ වත්කම් වලින් වහල් වෙළඳාමෙන් උපයාගත් ප්‍රමාණය කොපමණක් වූවාද යන්න ගැන කිසිදු දත්ත නොමැත.

එඩ්වඩ් කොල්ස්ටන් මහා දානපතියෙක් වූවා යන්න ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකියි. 1696 දී ඔහු දුප්පතුන්ට ආහාර සැපයීම සඳහා ස්ථානයක් පවත්වාගෙන යෑමට ආධාර වෙන් කළේය. එය අදත් එදා අරමුණු කරගත් ලෙසින්ම පවත්වාගෙන යන තැනකි. එසේම ඔහුගේ දායකත්වයෙන් ඉදි වූ ඉස්පිරිතාල, පාසැල් යනාදිය අදත් පැවතෙන ඒවා වෙති.

ජෝර්ජ් ෆ්ලොයිඩ් සුදු පොලිස් නිලධාරියෙකුගේ අධම ක්‍රියාවට හසුව මිය ගිය කළු මිනිහෙකි. ඔහු කිහිප වතාවක් සිරබත් කන ලද්දෙකි. ගර්භනී කාන්තාවකගේ නිවහන කොල්ලකන ලද්දෙකි. මත්ද්‍රව්‍ය පරිහරණය කරන ලද්දෙකි. හොර නෝට්ටු භාවිතා කළ අයෙකි.

අවුල්කර පිළිගන්වා ඇති ඉතිහාසය නිසා කොල්ස්ටන් දුෂ්ටයෙක් හැටියටත් ෆ්ලොයිඩ් වීරයෙක් හැටියත් අද ලොව බහුතරය පිළිගෙන සිටිති.