අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්

උද්යාචනයට ඉඩ නැති උතුරු කොරියාව

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 24, 2017

ස්වයං පාලනය, ස්වාධීන, සහ ස්වයංපෝෂිත යන ත්‍රිත්වයෙන් හැදෙන ‘ජූෂේ’ යන පරමාදර්ශී සංකල්පය අනුව, දේශයේ ශ්‍රී විභූතිය මනරම් යැයි ද විදේශ බලවේග නිසා හානිකර බලපෑම් ඇතිවේ යැයි කියමින් ජනතාව ආරක්ෂා කරනු පිණිස රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති හැදූ රට උතුරු කොරියාවයි. ලෝකයේ යම් ජනතාවක් ඔවුන්ගේ නොවූ තෝරාගැනීම් නිසා අසරණ වූයේ ද ඒ උතුරු කොරියාවේ අයයි.

කොමියුනිස්ට්/සමාජවාදී රටවල අයිතීන් ඉල්ලා උද්ඝෝෂණ, පෙළපාලි සහ රැළි පැවැත්වීමට ඉඩ නොදෙන්නේ ඒවායේ ආණ්ඩුවල ක්‍රියාකලාපය ගැන කිසිත් පැමිණිල්ලක් එහි මහජනතාවට නැති නිසා නොවේ. පාරිභෝගික ඉල්ලුම සපයන්නට වෙළඳපොලට හැකි වූවත්, ජනතා උද්යාචනයට ඉඩ දුන්නොත් ඒ දෑ දෙන්නට සමාජවාදී ආණ්ඩුවකට නොහැකි නිසයි.

වසර 5000 ක ඉතිහාසයක් සතු වූ උතුරු කොරියාව 1945 දී දෙකට බෙදන්නට තීරණය කළේ රුසියාව සමඟ ගිවිසුමක් අත්සන් කළ ඇමෙරිකාවයි. දකුණු කොරියාවේ පරිපාලනය ඇමෙරිකාව බාරගැනීමත්, උතුරු කොරියාවේ වගකීම රුසියාව බාරගැනීමත් සිද්ධ විණ.

උතුරු කොරියාව යැයි නමින් රට බිහිවූ මුල් වසර දෙකේදී විදේශිකයන්ට ඊට ඇතුල්වීමේ තහනමක් සෝවියට් රුසියාව විසින් පැනවීය. උතුරු කොරියන් නායකයන් වරෙක චීනයට ද වරෙක සෝවියට් දේශයට ද නැඹුරු වූව ද, ඔවුනට වූයේ ඔවුන්ගේම වූ රහසිගත රාජ්‍ය පරිපාලනයකි. සෑම සියළු තොරතුරක්ම රාජ්‍ය රහසක් හැටියට වර්ගීකරණය කිරීම සාමාන්‍යයක් හැටියට රට ආරම්භයේ පටන් පැවත එන්නකි.

ජපනුන් යටතේ 1910 සිට යටත්විජිතයක්ව සිටිය දී ස්වෛරී රාජ්‍යයක් සඳහා උද්ඝෝෂණ කළවුන් අතර කොමියුනිස්ට් අය ප්‍රමුඛත්වය ගත්හ. එනමුත් ඒ කොමියුනිස්ට් කාදර්ලා බොහොමයක් සෝවියට් පුහුණුව ලැබ සිටි නමුත් කොරියාවේ බිම් මට්ටමින් පැවති තත්වය ගැන දැන සිටියේ මඳ වශයෙනි. ඒ නිසා ඔවුන් ජපනුන් වෙතින් දැඩි මර්ධනයට ලක්වූහ.

උතුරු කොරියන් කොමියුනිස්ට්වාදයේ නිර්මාතෘවරයා කිම් ඉල් සුන් නොවේ. 1919 දී බොල්ෂෙවික් පන්නයේ කල්ලි දෙකක් එහි තිබුණි. ඒ පාර්ශව දෙක අතර ප්‍රචණ්ඩ සටන් බහුල වූහ. මුල් කාලයේ දී ලෝක කොමියුනිස්ට් මූලස්ථානය වූ මොස්කව් බොල්ෂෙවික්ස් පක්ෂය ඒ කල්ලි දෙකින් එකක්වත් නිල වශයෙන් පිළිගත්තේ නැත. ගැටුම් නිසා සිය ගණනක් කොමියුනිස්ට් කොරියානුවන් මිය ගියහ. කාලයක් තිස්සේ සටන් වැදි කොමියුනිස්ට් අය සිටිය ද, මොස්කව් මැදිහත්වී උතුරු කොරියාවේ නායකත්වය සඳහා කිම් ඉල් සුන්ව තෝරා ගත්හ.

කිම් ඉල් සුන් ජපනුන් වෙතින් රට නිදහස් කරගන්නට විප්ලවීය නායකයෙක් හැටියට කළ සටන් ගැන කිසිවක් දැනගන්නට නොමැත. රාජ්‍ය ප්‍රොපගැන්ඩා යාන්ත්‍රණය දියත් වෙන්නේ ඒ ජපන් නිසිබලධාරීන් ඔහු කරන ලද වික්‍රමයන් සියල්ල ප්‍රචාරය තහනම් කරන ලද නිසා කියායි. කොමියුනිස්ට් අය බලයට පැමිණීමත් සමඟ ජපනුන් හා ගණුදෙනු කරන ලද්දවුන්, දේශපාලන විරුද්ධවාදීන්, කෘෂිකාර්මික ප්‍රතිසංස්කරණ වලට විරුද්ධ වූවන් සහ ඉඩම් හිමියන් යනාදී වශයෙන් ජනතාව ක්‍රමානුකූලව මර්ධනයට සහ තර්ජනයට පාත්‍ර වූහ. ජාතිකවාදී අදහස් වලට මුල්තැනක් ලැබිණ.

සෝවියට් දේශය අනුව උතුරු කොරියාව හැඩ ගැසිණ. කෘෂිකාර්මික ප්‍රතිසංස්කරණ සහ සාමූහිකරණය තුලින් රටේ ජනගහණය විශාල පරිමාණයේ සංවිධාන වලට බලහත්කාරයෙන් යොමු කරවන ලදි. එක දේශපාලන පක්ෂයකින් යුතු ආණ්ඩු ක්‍රමය පටන් ගැනිණ.

1945 සැප්තැම්බරයේ දී කිම් ඉල් සුන්ට විරෝධය පෑ කල්ලිවල අය ඇතුළු කොමියුනිස්ට් නායකයෙක් වූ Hyon Chun Hoyk ව පියොන්ග්යැන්ග් හි දී වෙඩි තබා මරා දැමිණ. අත් අඩංගුවට ගැනීම් සිද්ධ විය. වසර පහක් පුරා කාලයක් උතුරු කොරියාව මොස්කව් බාරකාරත්වයේ පැවතීමට විරෝධය පෑ අයව ඝාතනය කෙරිණ. විරෝධතා මැඬලන ක්‍රමය එයයි.

දේශපාලන සිර කඳවුරු යන්න භාෂාවේ ඇතැයි පාලකයන් පිළිනොගන්නා නිසා එරටේ දේශපාලන සිර කඳවුරු නැතැයි කීම ඔවුන්ගේ නිල ප්‍රතිපත්තියයි. විප්ලවයට එරෙහි වූයේ නම් පරම්පරා තුනක් තුරන් කළ යුතු යැයි කිම් ඉල් සුන් කියා සිටියේය. ඒ නිසා, විරෝධය දැක්වූ අය පමණක් නොව පවුල පිටින්ම දේශපාලන සිර කඳවුරු වෙතට ගාල් කරති. පරම ආඥාදායකත්වය යටතේ ජීවිතය රැකගන්නට මහජනතාව තම ජීවිතයේ සෑම අංශයක දී ම පාලකයන්ගේ රූකඩයන් සේ හැසිරෙන්නට පටන් ගත්හ.

කිම් ඉල් සුන් විසින් පාලනය ආරම්භ කළේ දස දහස් ගණනින් ජනතාවක් දකුණු කොරියාව බලා පා ගමන් ඇරඹෙද්දීය. තවමත් ස්වෛරී රාජ්‍යයක් හැටියට ප්‍රකාශ කර නොතිබුණ මුල් වසර තුනේ දී මෙසේ මහත් ජනගහණයක් ඉවත් වී යෑම ගැන කොමියුනිස්ට් නායකයන් කළබල වූයේ නැත. ඔවුන් සිතුවේ වැඩිකල් නොයා මුළු දේශයම එකම කොමියුනිස්ට් රාජ්‍යයක් බවට පත්වෙනවා නිසැකයි කියායි. පටන්ගත් මුල් කාලයේ දී කෘෂිකාර්මික දකුණු කොරියාවට වඩා මහා පරිමාණ කාර්මික ක්ෂේත්‍රයේ ආරම්භය එහි දකින්නට ලැබුණි. එනිසා ඔවුන් දකුණ ආක්‍රමණය කළේ ද ජයග්‍රහණය බලාපොරොත්තුවෙනි.

සෝවියට් සහ චීනය වෙතින් ලබන සහාය යටතේ කොමියුනිස්ට් උතුරු කොරියාව ලිබරල් දකුණ අල්ලා ගනිද්දී ඇමෙරිකාව ඇතුළු අලුත උපන් එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ඔවුන්ව ආපසු උතුරට තල්ලු කරන්නට යුද්ධයට ගියහ. අනුන්ගේ රටවල යුද්ධ කරන්නට යන ඇමෙරිකාවට වෙනත් හැම වතාවක දී සේ ම, ඒ ගැනත් පැහැදිලි විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් නොතිබුණි.

සෝවියට් දේශය කඩා වැටීමත් සමඟ සෝවියට් රටවල් ස්වාධීන වී කොමියුනිස්ට් පීඩනයෙන් ඉවත්ව දියුණු වන්නට පටන් ගනිද්දී උතුරු කොරියාව ආර්ථික වශයෙන් බංකොළොත් විය. දකුණු කොරියාව අද ඔවුනට වඩා සශ්‍රීක බව නිල වශයෙන් පිළිගන්නා රජය තම රටවැසියන්ට කියන්නේ පිවිතුරු කොරියානුවන් යන ප්‍රෞඪත්වයෙන් උදම් විය යුතු යැයි කියායි.

නායකත්ව වන්දනාව සඳහා ඉහළ ලකුණු ලැබූ අයට පමණක් පියොන්ග්යැන්ග් නගරයට ඇතුල්වීමට අවසර ඇත. ජුෂේ යන පරමාදර්ශය අනුව ඕනෑම දෙයක් වැරදි දැයි නිවැරදි දැයි වර්ගීකරණයට පාලකයන්ට බලය තිබේ. හාමතෙන් සිටින අය එසේ නොවේ යැයි පාලකයන් තීන්දු කළහොත් බඩගිනි යැයි කියන්නට කිසිවෙකුට අවසර නැත. සෑම පුද්ගලයෙක් ගැනම අවධාරණයෙන් සිට ඔත්තු සපයන්නට තවත් අයට ඉඩ තිබේ. දඬුවම් ලබන්නේ නීති කඩන අය පමණක් නොව පවුල පිටින්ම බව සියල්ලන්ම දන්නා නිසා රටෙන් පළා යන අය පවා ඥාතීන් සිහිවී නැවත යන හැදියාවෙන් යුතුයි.

රජයට, පරිපාලනයට, රාජ්‍ය දේපල වලට, අනෙකුත් අයට කරන වැරදි, සහ හමුදා වැරදි යනාදී මරණ දණ්ඩනය ලබන වරදවල් 47 ක් ඇත. 1958-1960 දක්වා කාලයේ දී පක්ෂයෙන් 9,000 ක් ඉවත් කර මරා දමන ලදි. තවත් පක්ෂ ශුද්ධ කිරීම් 9 ක දී 90,000 ක සංඛ්‍යාවකට මරණය අත්වූහ.

එවැනි පක්ෂ ශුද්ධ කිරීමකට ලක් වූ Li Sun Ok මහත්මිය, වතුර සහ විදුලියෙන් ශාරීරික වධ විඳ අනතුරුව වසර 13 කට සිරගත වූවාය. සිර කඳවුර යැයි නම් නොවූ සිර කඳවුරේ 6,000 ක් පිරිසක් සිටියහ. උදෑසන 5:30 සිට රාත්‍රි මැදියම දක්වා ඔවුන් සපත්තු මැහීම, බෑග්, බෙල්ට්, තුවක්කු රඳවන කොපු සහ කෘතීම මල් යනාදිය නිෂ්පාදනයේ යෙදුනහ. රැඳවුම්කරුවන් අතර කාන්තාවන් 2,000 ක් පමණ වූ අතර ගැබ්ගත්තේ නම් ඔවුන්ව ප්‍රචණ්ඩ ලෙසින් ගබ්සා වූහ. එහි දී දරුවෙක් ඉපිද අසුවූයේ නම් එක්කෝ හුස්ම හිර කර නැත්නම් බෙල්ල කපා මරා දැමීම සාමාන්‍යයක් විය.

තමන්ගේ හෝ අනුන්ගේ ජීවිත අයිතියක් ගැන උද්යාචනයට ඔවුනට අවසර නැත.

අලි ලමේදා වෙනිසියුලාවේ වැසියෙකි. කොමියුනිස්ට් ක්‍රමය ප්‍රිය කළ කිවිඳෙකි. ඔහු උතුරු කොරියාවට කැමැත්තෙන් ගියේ කිම් ඉල් සුන් ලියූ දේවල් පරිවර්තනයටයි. එහෙත් උතුරු කොරියන් වැසියන් දිනපතා මුහුණ දෙන ඛේදනීය තත්වය හමුවේ දී ඒ ගැන ගෙදරට ලියුම් ලියූ විට ඔහුව ඔත්තුකාරයෙක් යැයි තීන්දු විය. වසර 6 ක් සිරගත කෙරිණ. එහි දී දවසකට පැය 12 ක් වැඩකරන්නට ඔහුට සිද්ධ විය. එහි සිර කඳවුරුවල ලක්ෂ අටක පමණ පිරිසක් රඳවා ඇතැයි සැලකේ.

දයාබර නායකයා නමින් කිම් ජොන්ග් ඉල් ගැන නිල නොවන චරිතපදානයෙන් මයිකල් මැලිස් මෑතක දී උතුරු කොරියාව ගැන ලිවීය. එය සහ කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත ඇසුරින් මේ සටහන ලියමි.

ටිබෙට් රටට එල්ල වූ චීන පීඩනය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 19, 2017

ඵෛතිහාසිකව චීනයේ සුළු ජාතිකයන්ට ඒ ඒ අය විසූ පළාත්වල ස්වතන්ත්‍ර පාලනයට ඉඩ ලැබී තිබිණ. වෙනත් පෙදෙස්වල විසූ ටිබෙට් අයට සැලකුනේ පහත් ලෙසකිනි. ටිබෙට් දේශය චීනයට එකතු කරගනිද්දී මිලියන 4-6 කට අතර සංඛ්‍යාවක ටිබෙට් ජාතිකයන් චීන රාජ්‍යයේ කොටසක් වීමට අකමැත්ත දක්වා සිටියහ.

සංස්කෘතික විප්ලවය නිසා ටිබෙට් දේශය ද අයහපත් ඵලවිපාක අත්වින්ඳහ. 1959 සිට 1963 කාලය තුල දී ටිබෙට් වැසියන් 70,000 ක් මිය යන ලදි. “පසුගාමී ම්ලේච්ඡයන්” හැටියට හෑල්ලුවට පත් වූ කඳුකර චීන වැසියන් පීඩනයට පත්වෙද්දී ඒ ගැන විරෝධය පාන්නට සිටියේ ගොලොක් වැනි එඬේර යුදකාමීන් පමණි. 1965 සිට 1970 දක්වා කාලයේ දී ටිබෙට් පවුල් ජනතා සාමූහිකවල රඳවන ලදි. ඒවා හමුදා පාලනයක් ලෙසින් පැවතිණ.

චීනයේ සැලසුම් කළ “ශ්‍රේෂ්ඨ” ධාන්‍ය වගාව එලෙසින්ම ටිබෙට් හි ද නිෂ්පාදනයට යාම නිසා එතෙක් ඵලදායීත්වයක් ගෙනෙන ලද නිෂ්පාදන නවතා දමන ලදි. සීතල කාලගුණයට ඔරොත්තු දුන් බාර්ලි වගාව නවතා තිරිඟු නිෂ්පාදනය නියම විණ. ගොවිතැන් වෙනස් කරන්නට සිද්ධ වීමෙන් යැක් සත්වයන්ට උලා කන්නට හැකි බිම් හිඟ වී උන් මිය ගියහ. ටිබෙට් අයගේ ආහාර වේලට කිරි හා බටර් සැපයීම නැවතිණ. යැක් හම් සීතල කාලයේ ඔවුන්ගේ කුඩාරම් ආවරණයට යොදාගත් දැයයි. ඒත් යැක් හිඟවී යාමත් සමඟ හේමන්තයේ දී සීතල දරාගත නොහැකිව බොහෝ ටිබෙට් වැසියන් මිය ගියහ.

1966 ජූලි මාසයේ දී රතු මුරකරුවන් ලාමා ආරාමවල බුද්ධ ප්‍රතිමා ඉවත් කර මාඕ ඡායාරූප තබන ලදි. පැවිද්දන්ව ‘පොර බදින’ සටන්වලට බලහත්කාරයෙන් යැවීම නිසා ඔවුන් බොහොමයක් එහි දී මිය ගියහ. රතු මුරකරුවන් ආරාමවලට පහර දුන්හ. ඒවායේ ප්‍රතිමා, පොත්පත් සහ වන්දනා වස්තු විනාශ කර දැමීමත්, වටිනා වස්තු පැහැර ගෙන යාමත් සිදු කළහ. ලාසා හි 7 වැනි සියවසේ ආරම්භ වූවා යැයි සැලකෙන ජොකැන්ග් පංසලට ඇතුල්වන ස්ථානයේ වූ ශාක්‍යමුණි ප්‍රතිමාව ඔවුන් ටිබෙට් සහ චීන සම්බන්ධය පෙන්වීම සඳහා තබාගත්හ. ඒත් ජොකැන්ග් ආරාමය චීන සොල්දාදුවන්ගේ හමුදා වාසස්ථානය බවට පත්විය.

බොහෝ ටිබෙට් වැසියන් සමූල ඝාතනය කිරීම සිද්ධ වූවා යැයි සැලකෙන්නේ 1968 අවසාන කාලයේ දී ය. ඒ මාඕ පාර්ශවයන් එකිනෙකා අතර කරගත් සටන්වල ප්‍රතිඵලයක් හැටියට සිය ගණනක් ලාසා වැසියන් මිය ගියහ.

1956 දී ටිබෙටන් අලුත් අවුරුදු උත්සව පැවැත්වෙද්දී, බාටන්ග් හි Chode Gaden Phendeling ආරාමය ගුවනින් හෙළූ බෝම්බ ප්‍රහාර වලින් සුන්නත් දූවිලි කර දමන ලදි. වැඳ පුදා ගන්නට හා බැතිමතුන් ඇතුළු ලාමාවරුන් 2,000 ක් මිය ගියහ.

ටිබෙට් අයට වෙඩි තැබුවා පමණක් නොව ඔවුන්ට මිය යන තෙක් පහර දුන්හ. කුරුසවල ඇණ ගැසූහ. පණ පිටින් පුළුස්සන ලදි. මිය යන තෙක් කුසගින්නේ තැබීම, ගෙල මිරිකා මරා දැමීම, අඟපසඟ විකෘතිය, ගිල්වා මැරීම, එල්ලා මැරීම, පණ පිටින් උණු දියේ දමා මැරීම, පණ පිටින් වැළලීම, ඇඟ ඇද ඉරා මැරීම මෙන්ම හිස ගසා දැමීම ද සිද්ධ විණ.

1959 දී ලාසා අල්ලා ගැනීමට විරුද්ධකරුවන් සමත්වීමෙන් දිග හැරුණේ ටිබෙට්හි අඳුරුම ඛේදවාචකය ලෙස හැඳින්වෙන්නයි. නැගෙනහිර ටිබෙට් දේශයේ ඛාම් හි උද්ඝෝෂණයක් ඇතිවීමෙන් පසුව විරෝධීන්ට ලාසා අල්ලා ගන්නට හැකිවිය. සාමූහික වාසස්ථාන ප්‍රතික්ෂේපය ඊට මූලික වූ කරුණකි. ශ්‍රේෂ්ඨ ඉදිරි පිම්ම, සලාක වලට තිබූ අප්‍රසාදය යනාදී කරුණු මෙන්ම ඇමෙරිකාවේ CIA විසින් කොලරාඩෝ ප්‍රාන්තයේ සහ ගුවාම් හි දී පුහුණු කර එවන ලද Khampa සටන්කාමීන් ද මේ ඛේදවාචකයේ හවුල්කරුවන් වූහ. විරෝධීන්ට සිවිල් සමාජයේ රැකවරණය ලබාදීම නිසා චීන හමුදාව සිවිල් වැසියන්ට විශාල වශයෙන් බෝම්බ ප්‍රහාර එල්ල කරන ලදි. තුවාල ලද්දවුන්ට සාත්තු සප්පායම් කරන්නට කිසිවෙක් නොවූහ. සමහරු පණපිටින් වළලා දමන ලද අතර අයාලේ යන බල්ලන් සමහර තුවාලකරුවන්ව බුදින ලදි.

රටේ විද්වතුන් අතලොස්ස සහ සරණාගතයන් ලක්ෂයක් සමඟ දළෙයි ලාමා ඉන්දියාවට පැන යාම නිසා කොමියුනිස්ට් චීනය ටිබෙට් හි රැඳී සිටි ලාමා අනුගාමිකයන්ව දැඩි සේ පීඩාවට පත් කළහ. ඔවුන් ස්වාධීනත්වය අගය කළවුන් මෙන්ම ප්‍රචණ්ඩත්වය හෙළා දැකි ආරාම අසල එඬේර ලෙස ජීවත් වූ පිරිසකි. ඔවුන්ට සාමූහිකරණ පිළිවෙත් මානසිකව දරා ගැනීමට නොහැකි විය.

1969 දී තවත් දැවැන්ත උද්ඝෝෂණයක් හටගති. 1972 දක්වා Khampa ගරිල්ලා භටයන් සටන් වැදුණහ.

දේශපාලන සිරකඳවුරු වලට යැවීම නිසා ටිබෙට් වැසියන් 173,000 ක් මිය යන ලද බව 1984 දී දළෙයි ලාමා කියා සිටියේය. සමස්ත ලාමා පැවිදි පරපුරම මාඕ ගෙනෙන ලද සංස්කෘතික විප්ලවය තුල දී ගල් අඟුරු පතල්වල වහල් සේවයට යොදවා තිබිණ. ටිබෙට් නිදහස අත්හැරීමට අකමැති වීම ලාමාවරුන්ට එල්ල වූ චෝදනාවකි. සෑම වැඩිහිටි පිරිමි හතර දෙනෙකුගෙන් එක් අයෙක් ලාමා කෙනෙක් වීම නිසා සියළු වැඩිහිටි පිරිමින්ව සැකයට බඳුන් වූහ.

ටිබෙට් හි Sichuan තැනිතලා බිම් ප්‍රදේශයේ තුනෙන් දෙකක ජනතාවක් 1950 ගණන් හි අත් අඩංගුවට ගෙන 1964 නැත්නම් 1977 වෙන තුරුම නිදහස් නොකරන ලදි. Panchen Lama තම රටවැසියන්ට කරන උවදුරු ගැන මාඕට පැමිණිලි කිරීම නිසා ඔහුව සිරගෙදරට දමන ලදි. අනතුරුව 1977 දක්වා නිවාස අඩස්සියේ තබන ලදි. ඔහුගේ දඬුවම් තීන්දුව 1988 තෙක් ඉවත් නොකරන ලදි.

සංස්කෘතික විප්ලවය ඉවර වෙද්දී බෞද්ධයන්ට වතාවත් සඳහා විවෘත වූ ස්ථාන 6,259 න් විවෘතව තිබුනේ 13 ක් පමණි.

1973 වෙද්දී බෙයිජිං හි වාත්තු වැඩපොළ ටිබෙට් ප්‍රතිමා ටොන් 600 ක් උණුකර දමා තිබුණි.

1983 දී ලාසා වෙතින් ආ දූත පිරිසක් ටිබෙට් වෙතින් හොරාගත් ප්‍රතිමා රූප 13,537 ක් බෙයිජිං නගරයේ තිබෙන බව සොයා ගත්හ.

බෞද්ධාගම තුරන් කරනු පිණිස අලුත උපදින ලද ටිබෙට් දරුවන්ට චීන නම් දමා තිබිණ.

1979 තෙක් පාසැල්වල සියළු පංති පැවැත්වූයේ මැන්ඩරින් භාෂාවෙන් විය.

රතු මුරකරුවන් ටිබෙට් අයගේ දිගු කොණ්ඩා කපා දමා හන් විලාසිතාවේ චීන ඇඳුම් අඳින්නට යැයි මුළු ටිබෙට් ජාතියටම අණ කළහ.

ලංකාවේ දළදා මාලිගාව වැඳ පුදා ගන්නට කැමැත්තෙන් සිටින දළෙයි ලාමාට ඊට අවස්ථාවක් නොලැබෙන්නේ චීනය තරහ කරගන්නට පාලකයන් තුල ඇති අකමැත්ත හේතුවෙනි. ඒත් බොහෝ ලාංකිකයන් අහිතකර යැයි කියමින් කතාබහ කරද්දී සඳහන් කරන්නේ බටහිර හා ඇමෙරිකන් බලපෑම් පමණි.

භීෂණය අවසන්, ඒත් මර්ධනය දිගටම

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 18, 2017

1976 සැප්තැම්බර් මාසයේ මාඕ මිය ගිය පසු මාසයක් ඇතුලත ඔහුගේ සමීපතමයන් වූ “හතර දෙනාගේ කල්ලිය” සිරබාරයට ගැනිණ. මාඕ පාර්ශවයේ තද විවේචනයට හසුව සිටි ඩෙන්ග් ක්ෂියාඕපිං පාලන බලය අල්ලාගන්නට සමත් විය.

ඒත්, රට පාලන කරන ක්‍රමයේ වෙනසක් ඇතැයි පෙන්වීම සඳහා 1978 නොවැම්බර් මාසයේ බෙයිජිං නගරයේ දිග ගඩොල් තාප්පයක විශාල අක්ෂර වලින් ලියැවුණ පෝස්ටර් ඇලවීමට ඉඩ දෙන ලදි. එය 1979 දෙසැම්බර් දක්වා පැවතිණ. ඊට අමතරව නිල නොවන පත්‍රිකා, පෙත්සම්, පෙළපාලි යනාදියට ඉඩ ලැබිණි. මේ මෙහෙයුම “ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ තාප්පය” යන නමින් හැඳින්වේ.

“පස්වැනි නවීකරණය: ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය” යන සිරස්තලයෙන් වූ පෝස්ටරයක් හදා Wei Jingsheng කියා සිටියේ වැඩවසම් සමාජවාදී ක්‍රමයකින් පාලක පංතිය ජනතාව සූරා කන බවයි. තිරසාර වෙනසක් සඳහා අවශ්‍ය එකම මාර්ගය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය බවත්, ඩෙන්ග් විසින් යෝජනා කළ අනෙකුත් නවීකරණ හතරට එකතු විය යුතු පස්වැන්න එය බවත්, සියළු ඒකාධිපතිවාදයන්හි ප්‍රභවය වූ මාක්ස්වාදය අත්හැර දමා ඒ වෙනුවට සමාජවාදයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රම යොදා ගත යුතු බවත් එහි දී ඔහු තර්ක කළේය.

1979 මාර්තු මාසය වෙද්දී ඩෙන්ග් සිය බලය තහවුරු කරගෙන සිටියේය. මාක්ස්වාදය අත්හරින්න යැයි කියූ Wei ට වසර 15 ක සිරදණ්ඩනයක් නියම කරන ලදි. 1993 දී නිදහස් වූ පසුව ද විවේචනයේ යෙදීම දිගටම කරගෙන ගිය නිසා මාස අටකට පසුව යළිත් ඔහුව අඩංගුවට ගැනිණ. එවර ද එළියට ආ පසු නැවතත් හේ විවේචනය පටන් ගති. 1995 දී ඔහුව වසර 14 කට යළිත් සිරගත විය. 1997 නොවැම්බර් මාසයේ දී ඔහුව හදිසියේම වෛද්‍ය හේතුවක් දක්වා සිරගෙදරින් නිදහස් කර කොන්දේසි පිට ඇමෙරිකාවට පිටුවහල් කරන ලදි.

1980 ගණන් වෙද්දී දුප්පත් සහ මධ්‍යම පාංතික ගම්බද වැසියන් චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ නියෝජනය වූයේ දහයෙන් එකක් පමණි. මාඕ යටතේ පක්ෂයේ බලතල සතුව සිටි ගම්බද පිරිස් විශාල වශයෙන් සාම්ප්‍රදායක පවුල් ගොවිතැන් කරන්නට ගම් පළාත් බලා ආපසු ගිහින් තිබුණහ. පක්ෂය ඇතුලත ඔවුන්ගේ සංවිධානාත්මක කටයුතු ඒ වෙද්දී ක්‍රමවත් ලෙසින් යටපත් කර තිබෙන ලදි.

නගරවල පෞද්ගලික ව්‍යවසායක කටයුතු හතු පිපෙනා සේ හටගැනිණ. රටේ ශ්‍රම බලකායෙන් විශාල වූ ඒ කොටස ඍජු දේශපාලන පාලනයකට හසු නොවුනහ. 1978 න් පසුව ලක්ෂයක පමණ දේශපාලන සිරකරුවන් මුදා හැරිණ. සංස්කෘතික විප්ලවයේ දී ගම්මාන වලට පළවා හැර තිබුණ රටේ තුනෙන් දෙකක ජනතාවක් නැවත නගර බලා පැමිණියහ.

1979 දී චීන ජනතා ජනරජය එහි ප්‍රථම දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය ඉදිරිපත් කළහ. මරණ දඬුවම ‘අතිශයින් පිළිකුල් සහගත අපරාධ” සඳහා පමණක් නියම විය. ආයාචනා ඉදිරිපත් කිරීම (ඒ නිසාම නියම වූවාටත් වඩා දැඩි දඬුවම් ලැබීමේ ක්‍රමය අයින් කර දමා) අයිතියක් හැටියට ස්ථාපිත විය. නීති යාන්ත්‍රණය ඍජු පක්ෂ පාලනය යටතෙන් ඉවත් කෙරිණ.

1982 වසරේ දී මාඕ යුගයේ ‘ප්‍රතිවිප්ලවාදීන්’ යැයි හැඳින්වීම නිල වශයෙන් ඒ අය වෙතින් ඉවත් කෙරිණ. ඔවුන් සිරගතව සිටි සෑම වසරක් වෙනුවෙන්ම සුළු වන්දියක් පවා ගෙවන ලදි. 1982 දී සිරගත කරන ලද අයගෙන් දේශපාලන සිරකරුවන් වූයේ 0.5% ක් පමණි.

1983 දී ආරක්ෂක ඇමතිවරායේ වගකීම් විශාල වශයෙන් අඩුකරන ලදි. ලඕගායි පරිපාලනය අධිකරණ අමාත්‍යාංශයට පවරන ලදි. උසාවියෙන් අත්අඩංගුවට ගැනීම් ප්‍රතික්ෂේප වීම ආරම්භ විය. පොලීසියට එරෙහි පැමිණිලි දමන්නට හැකියාව ලැබිණ. වදහිංසා පමුණවන අයව නීති මාර්ගයෙන් මහජනයා ඉදිරියේ විමර්ශනයට ගෙනෙන ලදි. සිරකඳවුරු තත්වයන් ගැන නව සොයාබැලීම් පැවැත්විණ. නඩු විමසද්දී තව දුරටත් සමාජ පංතිය සාධකයක් වීම නවතා දැමිණ.

1990 වසරේ සිට ජනතාවට ආණ්ඩුවට එරෙහිව නඩු දමන්නටත් හැකියාව පෑදිණ. 1996 දී පටන් නඩු අසන්නේ නැතිව අත් අඩංගුවේ තබා ගැනීම දැඩි සේ නියාමනයට ලක්වෙයි. එසේ තබාගැනීමට හැකියාව ඇත්තේ මාසයක කාලයක් පමණි. දේශපාලන හේතුවක් නිසා නම් වසර 3 ක කාලයකි. නීතීඥයන්ට ඉඩකඩ ලැබීම නිසා 1990 ත් 1996 ත් අතර කාලය තුල දී නීතිඥ වෘත්තීයේ යෙදෙන සංඛ්‍යාව දෙගුණයකින් වැඩිවිය.

එහෙත් තවමත් චීනයේ දී ඔප්පු කරන තුරු පවතින නිවරද්‍යතාවයක් චෝදනා ලැබූ අයෙකු සතු නැත. නීති පොත්වල ප්‍රතිවිප්ලවීය කටයුතු යැයි අපරාධ වර්ගීකරණයක් පවතී. ඉඳහිට පක්ෂය ඇතුලතින්ම සොයා බලා අත් අඩංගුවට ගැනුන ද, කොමියුනිස්ට් පක්ෂ නිලධාරීන් බොහෝ ව්‍යාපාරික කටයුතු වල යෙදෙන අතර ඔවුන් ගැන නීතිමය මාර්ගයෙන් කටයුතු කිරීමට කිසිවෙක් ඉදිරිපත් නොවෙති.

විසිවැනි සියවස අග කොමියුනිස්ට් චීනය මාඕ කාලයට වඩා සමෘද්ධිමත් වූ සහ ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් අඩු වූ කාලය හැටියට සැලකේ. ඒත් ඔවුන් කිසිම අවස්ථාවක දී මාඕ සේතුං යන කොමියුනිස්ට් චීනයේ නිර්මාතෘවරයා වූ ජනතා නායකයාව ප්‍රතික්ෂේප නොකරන ලද නිසා, යම් අවස්ථාවක දී ඔහුගේ මුල් ප්‍රතිපත්ති වලට යළි පිවිසීමට ඉඩකඩක් ඇත.

සෑම වසර පහක දී ම පැවැත්වෙන ඊ ළඟ මහලේකම් තෝරන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ප්‍රධාන කල්ලියේ පොලිටිබියුරෝ රැස්වීම මෙවසර සිසිරයේ පැවැත්වීමට නියමිතයි. 5-9 ත් අතර සාමාජික සංඛ්‍යාවක් සිටින මෙම පොලිටිබියුරෝවේ වර්තමානයේ සිටිනුයේ හත් දෙනෙකි. මහලේකම් යනු පක්ෂයේ ඉහළම නායකත්ව තනතුරයි. මෙම හත්දෙනාගේ කැමැත්තෙන් ඒ තනතුරට පත්කරගන්නා අය, එක දේශපාලන පක්ෂයක් පමණක් ඇති රටේ නායකයා බවට ද පත් වේ. චීන සමාජවාදී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය එයයි.

යළිත් වතාවක් මහලේකම් තනතුරට පත්වන්නට නියමිත ක්ෂි ජින්පෙන්ග් ගේ ප්‍රතිරූපය ආරක්ෂා කරනු පිණිස මේ දිනවල චීනයේ සෝෂල් මීඩියා අතරේ ‘විනී ද පූ’ නම සඳහන් කිරීම තහනම් වී ඇත. විනී ද පූ චරිතය ඔහුට ඈඳා පිංතූර කිහිපයක් චීන ජනතාව එකිනෙකා අතර බෙදාගැනීම නිසා, ඊට ඉඩ දුනහොත් ජනාධිපතිවරයාගේ චරිතයට කැළලක් වේයැයි නිසිබලධාරීන් සලකති. ඒ වාර්තාව සමඟ පළවූ සටහනට එකතු කරන ඡායාරූපය ගත්තේ බීබීසී අඩවියකින්.

වෙන රටවල සිට චීනයේ සිද්ධ වෙන දේවල් දැනගැනීම පහසු වූවකි. වෙන රටවල අයටත් චීනයේ දී එහි සිද්ධ වෙන දේවල් දැනගැනීමට සහ ඒ ගැන සෙසු ලෝකය සමඟ අදහස් හුවමාරුවට කිසිදු බාධාවක් නැත. නිසිබලධාරීන් කපා හරින්නේ චීන්නු ඔවුනොවුන් අතර හුවමාරු කරගන්නා දැනුමයි. උදාහරණයක් හැටියට නොබෙල් තෑග්ගක් දිනාගත් චීනයේ ජීවත්වන චීන පමණක් වූ පුරවැසියන් හතරදෙනා අතරට එක්වූ ලියු ක්ෂියාබෝ ගැන බොහෝ චීන්නු අසා නැත. ඔහුගේ නම ඇතුලත් පණිවුඩ යැව්වොත් ඒවා ගියා ලෙස සඳහන් වුවත් අනෙකාට නොලැබේ.

වෙනිසියුලාවේ විරුද්ධ පක්ෂය විසින් සංවිධානය කළ ජනමතවිචාරයට මිලියන හතකට වැඩි ජනතාවක් සහභාගී වී තිබේ. ජූලි 30 වැනිදා රටේ ව්‍යවස්ථාව අලුතින් ලියා ජාතික මන්ත්‍රණ සභාව අයින් කරන්නට යන මධූරෝ ආණ්ඩුවේ සැලසුමට චන්දදායකයන් එසේ විරෝධය දක්වති. චෑවේස් තෙවැනි වතාවටත් ජනමතවිචාරයන් ජයගනිද්දී ඒ ගැන කියවන්නට ලැබුණු ලංකාවේ සිංහලෙන් කියවන වැසියන්ට ප්‍රධාන මාධ්‍ය වලින් අද මේ ජනමතවිචාරය ගැන දැනගන්නට ලැබී ඇත්ද?

සියළු දැනුම සියළු දෙනා ඉදිරියේ අවශ්‍ය විටෙක යොදාගැනීමට නිති සූදානමින් පැවතිය යුතු යැයි කියමින් නොමිලේ දැනුම බෙදන වැඩ සටහන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අය දැනුම පුළුල් ලෙසින් පවතින එකම ක්‍රමවේදය කුමක්දැයි කියා කවදා වටහා ගනීවි ද?

ශ්‍රේෂ්ඨ ශ්‍රමික සංස්කෘතික විප්ලවය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 17, 2017

පාරට්ටු බාන අරමුණු සාර්ථක නොවෙද්දී පමණක් නොව පැවතියාටත් වඩා තත්වය ඛේදනීය වෙද්දී වුවද සමාජවාදීන් අනුන් වෙනුවෙන් සැලසුම් හැදීමෙන් ඉවත් නොවෙති. ප්‍රතිපත්ති යාන්තමින් වෙනස් කරද්දී පවා සැලසෙන සශ්‍රීකත්වය ඉදිරියේ ඒත් නිර්බාධ වෙළඳපොලක අපූර්වත්වය පිළි නොගනිති.

චීනයේ පළමු පස් අවුරුදු සැලැස්ම ගැන එහි ඉතිහාස පොත්වල තවමත් ලියැවෙන්නේ “ස්වභාවික විපත්ති පැමිණි තුන් වසර” කියා මිසෙක මහා සාගතයක් පැවති බව නොවේ. ගංවතුර, ඉඩෝර, සුළි සුළං මෙන්ම බෝවෙන රෝග සහ කෘමි තර්ජන අනෙක් සෑම කාලයක දී ම සේ පැවතිණ. මිනිස් වැරැද්ද නිසා විපත්තිය සිද්ධ වූවා යැයි කියූ Peng Dehuai වැනි අයව ප්‍රසිද්ධියේ ලැජ්ජාවට පත් කෙරිණ, සිරගත කෙරිණ.

පිම්ම ඉහළින්ම වැරදීම නිසා පක්ෂය තුල මාඕට තිබි ගෞරවය පහළ බැස 1959 දී ජනාධිපති තනතුරෙන් ඉල්ලා අස්වෙන්නට සිද්ධ විණ. 1960 ගණන් මුල දී ෂූ එන්ලායි, ඩෙන් ක්ෂියාඕපිං, ලියු ශාඕකි යන ‘මධ්‍යස්ථ මතධාරීන්’ එතෙක් ගෙන ගිය ශ්‍රේෂ්ඨ නොවූ ඉදිරියට නොගිය පිම්මේ ප්‍රතිපත්ති වෙනස් කළහ. මහජනයාට කුඩා ඉඩම් අයිතියට අවසර ලැබිණ. ගම්බද වැසියන්ට පොළ විවෘත කිරීමට අවසර ලැබිණ. කුඩා පෞද්ගලික කම්මල් අයිතියට අවසර ලැබිණ.

සෝවියට් නායකයන් ස්ටාලින්වාදයෙන් බැහැර වූයේ තව දුරටත් බලයේ ඉන්නට නව ප්‍රතිපත්තියක් ජනතාවට ගිල්ලවන්නට අවශ්‍ය වූ නිසා පමණි. කුරිරු මතවාදයෙන් අයින් වීමට නොවේ. ඇමෙරිකන් සංචාරයක දී අයෝවා ප්‍රාන්තයේ ඉරිඟු වතුයායන් දැක ඒ විදියට රුසියාවේ ඉරිඟු වගා කරන්නට නිකිටා කෘෂ්චෙව් සැලසුම් ගැසීය. අයෝවා ඉරිඟු ගොවියෙක් වූ රොස්වෙල් ග්‍රාස්ට් සෝවියට් දේශයට ටොන් පන්දාහක පමණ බීජ ඉරිඟු විකිණීය. ඒවා දකුණු පළාත්වල වවන්න යැයි ද, පොහොර, පලිබෝධ හා කෘමි නාශක ප්‍රමාණවත් පරිදි යොදන්න යැයි ද රුසියාවන්ව දැනුවත් කළේය. නමුත් ස්වභාව ධර්මය නොසලකා සැලසුම් හදන හැදියාවෙන් යුතු නිසා රුසියන් රජය ඒ දැනුම නොසලකා හැරියහ. බීජ මිය යෑමෙන් වෑයම අසාර්ථක විණ.

ඇමෙරිකාව හා වෙළඳ ගණුදෙනු පටන් ගෙන සිටින සහ ස්ටාලින්වාදය හෙළා දුටු නිකිටා කෘශ්චෙව් යනු තමා අගයන මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී මතවාදයෙන් බැහැර මාර්ගයක යන්නෙක් යැයි විශ්වාස කළ මාඕ නිසා සෝවියට් දේශය සහ චීනය අතර සබඳතා පළුදු වන්නට පටන් ගැනිණ. චීනයට න්‍යෂ්ටික අවි සැපයීමට දුන් පොරොන්දුව රුසියාව අත්හැර දැමීමත්, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට එකතුවීමට සහාය නොදීමත් නිසා ලොව විශාලතම කොමියුනිස්ට් රාජ්‍යයන් දෙක තවත් දුරස් වූහ. ඒ අස්සේ ඇතුලත බල අරගලයකින් කෘශ්චෙව් පරාජය විය. තමන්ට ද එලෙසින්ම තර්ජනයක් ඇතිවේ යැයි සිතූ මාඕ බලගතු පක්ෂ නිලධාරීන් අතරින් දක්ෂිණාංශ සහ ධනවාදී දැක්ම ඇති අයව ශුද්ධ කර දැමිය යුතු යැයි කියා ඊට මෙහෙයුමක් පටන් ගත්තේය. පුවත්පත් ලිපි, රැස්වීම් සහ දේශපාලන හිතවාදීන් යොදා ගනිමින් හේ එය ඇරඹීය. සංස්කෘතික විප්ලවයේ ආරම්භය එතැනින් සිද්ධ විය. මාඕ දර්ශනයෙන් පන්නරය ලැබූ තරුණ පරම්පරාව සියළු පැරණි දේවල් විනාශ කිරීමේ මූලිකත්වය ගත්හ.

1966 අගෝස්තු 8 වැනිදා, කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ මධ්‍යම කමිටුව සංස්කෘතික විප්ලවය සඳහා යැයි කියා කරුණු 16 ක් සම්මත කළහ. ඔවුන්ගේ අභිප්‍රාය වූයේ සමාජය ‘සුපිරි ව්‍යුහයක්’ හැටියට නැවත හැඩ ගැසීමයි. ජනාධිපති වූ Lin Biao කියා සිටියේ සිරිත් විරිත්, සංස්කෘතිය, හැදියාවන්, සහ අදහස් නම් “පරණ හතර” විනාශ කර දැමිය යුතු බවයි.

වීදිවල නම් වෙනස් කිරීම් සහ දරුවන්ට ‘විප්ලවීය’ නම් දැමීමට අමතරව රතු හමුදාව විසින් ඵෛතිහාසික ස්ථාන, පුස්තකාල, පැරණි පොතපත, පංසල්, පල්ලි, ආශ්‍රම යනාදියට අමතරව සූසාන භූමි පවා විනාශ කර දමන ලදි.

“සාර භූමි” ලියූ පර්ල් එස්. බක් වැනි විදේශීය ලේඛකයන් ඒ වෙද්දී චීනයේ නොසිටියහ. ඒ කාලය ගැන ගෙතෙන ප්‍රබන්ධ කියවන්නට ලැබෙන්නේ Dai Sijie වැනි අය මෑතක දී පළ කරන පොත් වලින්. ‘බල්සැක් සහ පුංචි චීන සන්නාලිය” Sijie ලියන මුල් ප්‍රබන්ධයයි. එහි කතන්දරය ඔහුගේ ජීවිත කතාව හා සමාන වූවකි. සංස්කෘතිය ආපස්සට ඇද දැමූ විප්ලවය මනාව එයින් දිග හැරේ. ආචාර්යවරු දෙදෙනෙකුගේ එකම පුතා වූ ඔහුව සංස්කෘතික විප්ලවයේ දී ‘නැවත ඉගෙනීම’ සඳහා 1971 සිට 1974 දක්වා කඳවුරක රඳවන ලදි. ශිෂ්‍යත්වයක් දිනා ප්‍රංශයට යන ඔහු අද එහි වාසය කරමින් ප්‍රංශ බසින් ප්‍රබන්ධ ලියන්නෙකි.

1966 අගෝස්තු සහ සැප්තැම්බර් මාස වල දී බෙයිජිං නගරයේ පමණක් 1,772 ක ජනතාවක් රතු හමුදාව විසින් මරා දමන ලදි. මාඕ පාඨ කට පාඩම් කරගත් රතු හමුදාවේ කටයුතු ගැන ප්‍රශ්න කිරීමට පොලීසියට අවසරයක් නොවීය. මාඕ නැවත වතාවක් කුරිරු බලය ජනතාවට එරෙහිව යෙදීමට සියතට ගත්තේ එසේය.

සංස්කෘතික විප්ලවයේ ‘නිවැරදි කිරීම්’ අනුව කටයුතු නොකරන්නේ යැයි කියමින් මාඕ ඔක්තෝබර් මාසයේ දී සම්මන්ත්‍රණයක් පැවැත්වීය. මැදිහත් ප්‍රතිපත්ති ගෙනා ලියු ශාඕකි යනු මාඕට පසුව චීනයේ සිටි බලගතුම පුද්ගලයා හැටියට එවක සැලකිණ. එහෙත් සම්මන්ත්‍රණයෙන් පසුව මාඕ ඔහුව සිරගෙදරට ගාල් කළේය. ඩෙන් ක්ෂියාඕපිං ද ‘නැවත ඉගෙනීම’ සඳහා තෙවරක් ද, අනතුරුව එන්ජින් හදන කම්හලක වහල් සේවයට යැවිණ.

මාඕ කියූ අදහස් රැගත් කොමියුනිස්ට් රතු පොත අනුව සෑම සියළු වැසියෙක්ම ජීවත් විය යුතු විය. වසර 10 ක් පුරා හානිය පැතිරීමෙන් පසුව 1976 අප්‍රේල් 4 වැනිදා ටියෑනමන් චතුරශ්‍රයට රැස්වූ ජනතාව මාඕ විවේචනය කරමින් සටන් පාඨ කියන ලදහ. ඒ ශුද්ධ කිරීම් ගැන මතුවූ අප්‍රසාදයත්, මිය ගිය ෂූ එන්ලායිගේ මරණයට මාඕ සහභාගී නොවීම හෑල්ලු කිරීමක් යැයි අප්‍රසාදයට පත්වී සිටීමත් නිසයි. පොලිස් වාහන වලට ගිනි තැබිණ. එම උද්ඝෝෂණ වලට සහභාගී වූවා සැක කළ අයව ශ්‍රමික සිර කඳවුරු වලට පිටත් කෙරිණ.

1974 දී එක්සත් ජාතීන්ගේ සම්මේලනයට යන්න සූදානම් වූ ඩෙන් ක්ෂියාඕපිං සමන්විත දූත පිරිසට ගමන අත්හැර දමන්නට තරම් කලබැගෑනියක් ඇතිවිය. ඒ වෙද්දී චීන බැංකුවේ, (එනම් චීනයේ තිබූ සියළුම බැංකු වල) ගමන යන දූත පිරිසට ගුවන් ගමන් ටිකට් පත්‍ර ගන්නට ප්‍රමාණවත් මුදලක් නොවිණ. මෙම සඳහන ‘ද ඉකොනොමිස්ට්’ සඟරාවේ පළ වූවකි.

1976 සැප්තැම්බර් 9 වැනිදා මාඕ මිය ගියේය. ඒත් ඔවුන් විනාශයට යන මාර්ගය වෙනස් නොකළහ. මාඕ නම් අසහාය නායකයා ගෙනෙන ලද ප්‍රතිපත්ති දිගටම අනුගමනය කරන බව රට බාරගත් පාලකයන් කියා සිටියහ.

1978 වෙද්දී චීනයේ ඉතිරි වූයේ එක ජනතා බැංකුවක් පමණි. එහි සේවකයන් 80 ක් පමණක් විය. එය මුදල් අමාත්‍යාංශය යටතේ තිබිණ. ධනවාදය යාන්තමින් ගාවා ගන්නට මධ්‍යම ආර්ථික ක්‍රමයකට චීනය හැරෙන්නේ එවිටයි.

ඉලක්කයක් කරා යන්නට “සැලසුම්” ගැසීම මිනිස් ස්වභාවයකි. රටවැසියන් අතර ඒ ඒ අයගේ දැනුම අනුව, ඒ ඒ අයගේ උවමනාවට අනුව තීරණය කරගත් ඔවුන්ගේ ඉලක්ක කරා යෑම සඳහා තමන් වෙනුවෙන් සහ එකිනෙකා සමඟ හදාගන්නා සැලසුම් නිර්මාණය හෙළා දැකීම සංවිධානාත්මකව ලොව පටන් ගැනෙනුයේ කාල් මාක්ස් දායාද කළ කුරිරු දැක්ම තුලිනි.

වර්තමානයේ ලොව පවතින බොහෝ මතභේද වනුයේ සැලසුම් ගැසීම ගැනයි. ඒකාබද්ධ සැලසුමකට අනුව හැදෙන පොදු මාර්ගයක, සම්පූර්ණ ආර්ථිකය ගෙන යා යුතුයි කියන මාක්ස්වාදී දැක්ම මේ අයගේ මතයයි. ධනවාදයත් සමාජවාදයත් අතර මධ්‍යස්ථ මතවාදීන් යැයි කියාගන්නා අය පෙනී සිටින්නේ සැලසුම් හැදීම සංවිධානාත්මක කර්මාන්ත අංශ වලට පැවරීමටයි. ඒත් ඔවුන් නොදකින්නේ (නොපිළිගන්නේ) ඒ මාර්ගයෙන් ඔවුන් අකමැති යැයි පෙනී සිටින දැය, එනම් ඒකාධිකාරය බිහි කරන බවයි.

චීනය සැඟවූ දේශපාලන සිර කඳවුරු

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 14, 2017

ජර්මනියේ සහ පෝලන්තයේ නාට්සීන් විසින් පවත්වාගෙන ගිය දේශපාලන සිර කඳවුරු ගැන මුළු ලොවම දැන සිටිය ද, චීනයේ මහා පරිමාණ ලෙසින් රට පුරා කඳවුරු පවත්වා ගෙන ගිය බව ලොව බහුතරයක් නොදනිති.

“ජින්ග්සූ කාර්මික ඩයි වැඩ” යැයි ගේට්ටුවේ සඳහන් නමින් පවත්වාගෙන යන ලද්දේ හුබෙයි පළාතේ අංක 3 වැනි සිරගෙදරයි. “යින්ග්ඩෙ තේ වතුයාය” නමින් වූයේ ගුවාන්ග්ඩොන්ග් පළාතේ ශ්‍රමිකයන්ට නැවත ඉගැන්වීමේ මධ්‍යස්ථානයයි.

ලාඕගායි නොහොත් “ශ්‍රමය තුලින් ප්‍රතිසංස්කරණය” යන අදහස යුතු පාඨයෙන් හැඳින්වුනේ දණ්ඩන ශ්‍රම කඳවුරු සහ සිරගත ගොවිපොල ක්‍රමයයි. ලඕජියාඕ නමින් වූයේ “ශ්‍රමය තුලින් නැවත ඉගෙනීම” විය. වර්තමාන චීන අපරාධ දණ්ඩන ක්‍රමයේ ද “ශ්‍රමය තුලින් අධ්‍යාපනය සහ ප්‍රතිසංස්කරණය පිළිගැනීම” අඩංගු වෙයි.

සිරකරුවන්ගේ පවුල්වල අය ඔවුන්ට ලිපි යවද්දී භාවිතා කළේ නිර්නාමික තැපැල් පෙට්ටි අංක වූහ. මාඕගේ පාලන කාලයේ මතවාද ඉගැන්වීම් සඳහා සිරගත කරන ලද අයව හමුවන්නට පවුලේ හෝ ඥාතී හිතවතුන් කිසිවෙකුට අවසර නොලැබුණි. Liu Shaoqi, ජනතා ජනරජයේ හිටපු ජනාධිපති, සිරගතව සිටිය දී 1969 නොවැම්බරයේ දී මිය ගියේය. ඔහුගේ දරුවන් ඒ ගැන දැනගත්තේ 1972 අගෝස්තු මාසයේ දී ය. 1967 සිට ශාඕකිගේ බිරිඳද සිරගතව සිටියාය. දරුවන්ට මව බලන්නට අවසර ලැබෙන්නේ පියා මිය ගිය බව දැනගන්නට ලැබුණු පසුවයි.

සිරගෙදර අත්දැකීම් හෙළි කිරීම තහනම් විය. තතු හෙළිකර අසුවුවහොත් යළි සිරගත කෙරිණ. සිරකරුවන් ප්‍රවාහනය කරද්දී සිරකරුවන් ලෙසින් හැසිරීම තහනම් විය. එහෙත් අනවශ්‍ය දේ කතාබහ කළොත් හෝ අනවශ්‍ය ලෙසින් හැසිරුණ හොත් වෙඩි තැබීමට රතු මුරකරුවන්ට අවසර තිබිණ.

ඒවායේ රඳවන ලද විදේශික සිරකරුවන් අතලොස්සක් නොවන්නට, මේ මහා විශාල පරිමාණයෙන් පවත්වාගෙන ගිය දේශපාලන සිරකඳවුරු ගැන ලොව කිසිවෙක් දැන ගන්නේ නැත. විදේශීය සිරකරුවන්ගේ ආරක්ෂාව ගැන ඔවුන්ගේ ආණ්ඩු විසින් විමසන ලද නිසා ඔවුන් සිරබත් කා නිරුප්‍රදිතව එළියට ආහ. ශෝන් පැස්කුවාලිනි එවැන්නෙකි. ඔහුගේ චීන නම වූයේ Bao Ruo-wang කියායි. ඔහු සිටි කඳවුරේ අනික් සිරකරුවන් ඔහුව ඉතා හොඳින් බලාගන්නේ මන්දැයි කියා ඔහුට පහදා දුන්හ. “මාත් ඇතුළු මේ සියළු දෙනාම කිසිදා එළියට එන්නෙ නෑ. ජීවිත කොන්ත්‍රාත්තුවක්. ඔබ විතරයි වෙනස් එකම කෙනා, බාඕ. ලොකු දොරෙන් ඔබ දවසක පිටත් වෙලා යාවි. ඒක විදේශිකයෙකුට වෙයි, අපිට වෙන්නෙ නෑ. ඊට පස්සෙ ඔයාට විතරයි පුළුවන් ඒ ගැන කියන්න. ඒ නිසයි අපිට ඔබ ජීවතුන් අතර තියාගන්න ඕන… සිත් කරදර කරගන්න එපා, ඔබ මෙතැන ඉන්න තාක් කල්, ඔබ ජීවත් වේවි. මට පුළුවන් ඒක පොරොන්දු වෙන්න. ඔයා වෙන කඳවුරකට මාරු කළොත්, අපි විදියට හිතන අය එතැනත් සිටීවි. ඔබ වටිනා බඩුතොගයක්, වයසක මනුස්සයෝ!”

1980 ගණන් මැද දක්වා මිලියන 50 ක ජනතාවක් ඒ සිරකඳවුරු අතරට පැමිණියහ. ඉන් මිලියන 20 ක් එහි දී මිය ගියා යැයි සැලකේ.

1955 දී එසේ රඳවන ලද සිරකරුවන් අතරින් 80% ක් දේශපාලන සිරකරුවන් වූහ. ඊ ළඟ දශකය වෙද්දී එය 50% ක් දක්වා පහළ යන ලදි. 1971 වෙද්දී තුනෙන් එකක් දේශපාලන සිරකරුවන් වූහ.

හිටපු නායකයන් සඳහා වෙනම බන්ධානාගාර ද, පිටමං කරන අයව තැබෙන සිර මධ්‍යස්ථාන ද, සමාජයෙන් අයින් කරන අය සඳහා වූ රැඳවුම් කඳවුරු මෙන්ම දැඩි අන්ධකාරයේ අඳුරු තැන්වල පිහිටි රැඳවුම් කඳවුරු ද වූහ. රට පුරා විවිධ නගරවල රැඳවුම් කඳවුරු 2,500 ක් පමණ තිබිණ. එතැනින් යම් දුරබැහැර දූපත් දණ්ඩන කොළණි වලට සිරකරුවන්ව පිටමං කෙරිණ. ඒ සඳහා තීන්දු ගන්නට සාමාන්‍යයෙන් වසර 10 ක් පමණ කාලයක් ගතවිණ.

බෙයිජිං සිරගෙය අංක 1 යනු විදෙස් අමුත්තන්ට දැකබලා ගත හැකි සිරගෙදර විය. එහි වූ සිරකරුවන්ට ඇති තරම් ආහාර පාන ලැබිණ. තතාමි පැදුරු වල නිදාගන්නට හැකියාව ලැබිණ. ඒත් එහි පක්ෂ දැක්ම නිතර බෙදන විනය නීති ඉතා දරුණු වූ නිසා මානසික පීඩාවට පත් බොහෝ සිරකරුවන් ශ්‍රම කඳවුරු සඳහා මාරුවීම් ඉල්ලන ලදි.

උතුරු මැන්චූරියාවේ, අභ්‍යන්තර මොංගෝලියාවේ, ටිබෙට්, ක්ෂින්ජියැන්ග් යනාදී අර්ධ කාන්තාර පෙදෙස්වල වැඩියෙන්ම ජනගහණයක් වූ ලොකුම සිර කඳවුරු පැවතිණ. කින්ග්හායි නමින් වූ දණ්ඩන පළාතේ ගිම්හානයේ උෂ්ණය දැඩි විය, හේමන්තයේ සීතල දරුණු විය. එහි පිහිටි අංක 2 කඳවුර, පනස්දහසක් පිටමං කරන ලදවුන් රඳවා සිටි චීනයේ විශාලතම කඳවුර විය.

මහා සාගතය පැවති කාලයේ සිරකරුවන් අතර මිලියන 4 ක් පමණ මිය යන ලදි. එහෙත් සිරකරුවන්ට දිවි පවත්වා ගන්නට ප්‍රමාණවත් තරමින් ආහාර ඇතැයි දැනගනිද්දී ආණ්ඩුවේ වැරදි ප්‍රසිද්ධියේ කියූ නිසා සමාව කමදින්නට සිරකඳවුරු වලට එන්නට ඕනෑ යැයි මිනිස්සු ඉල්ලා සිටියහ.

පාපෝච්චාරණය නොකිරීම සිර දඬුවමේ කාලය දීර්ඝ වීමට හේතු වූවකි. අනෙක් සිරකරුවන් පාවා දීම නොකළ හොත් රජයෙන් තොරතුරු වසන් කළා යන්න දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදක් විය. තමන් වරදක් නොකළා යැයි කීම රජයට විරුද්ධ ක්‍රියාවක් හැටියට සලකන ලදි. ඒ හෙයින් සිරකාලය දීර්ඝ කරන්න යැයි ඉල්ලීම සාධාරණ වූ අතර කෙටි කරන්න යැයි ඉල්ලීම වරදක් හැටියට සැලකුණි. සුළු හේතුවක් නිසා වසර පහක සිර දඬුවම ජීවිතාන්තය දක්වා දීර්ඝ වෙන දඬුවමක් බවට හැරෙන ඉඩකඩ නිතර පැවතිණ.

චීනයේ ජනතාව අත්අඩංගුවට ගැනුනේ ඔවුන් වරදේ යෙදුන ලදැයි ඔප්පු වූ නිසා නොවේ. ඔවුන් වරදක් කළා යැයි සැලකුනේ ඔවුන් අත්අඩංගුවට පත් වූ නිසයි. මාඕ යටතේ වූ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ‘ජනතාවගේ ආණ්ඩුව’ සියළු අත්අඩංගුවට ගැනීම් පොලීසියට බාර දී තිබුණහ. තමන් අත්අඩංගුවට ගනිද්දී ඒ ගැන ප්‍රශ්න කිරීම ඒ නිසා මාඕව ප්‍රශ්න කිරීම හා සමාන ලෙසින් සැලකිණ.

ශාරීරික වදහිංසා දුලබ විය. බොහෝ විට සිද්ධ වූයේ මාඕ ඉදිරිපත් කරන මතවාදී වගන්ති කටපාඩමෙන් උපුටන්නට සිද්ධ වීමයි. ඒවා ගැන අහන ප්‍රශ්න වලට සිරගෙදර නිලධාරීන් විසින් ඉල්ලා සිටින උත්තර සපයන්නට සිද්ධ වීමයි. ඔවුනට උවමනා වූයේ සිරකරුවා ලවා ඔහුගේ සාමාන්‍ය එදිනෙදා ජීවිතය නිෂ්ඵල වූ ද, පව්කාර වූ ද, රජයෙන් දඬුවම් ලැබිය යුතු වූ ද, ජීවිතයක් යැයි ඔහු ලවාම පිළිගන්නා අසරණ තත්වයට පත්කරවීමයි.

සංස්කෘතික විප්ලවය කාලයේ දී සිරකරුවන්ට පහර දීම, අතින් ඇල්ලීම පවා තහනම් විය. එහෙත් දඬුවම් සඳහා ‘පොර අල්ලන’ ඉඩකඩ සැපයිණ. එහි දී එක් සිරකරුවෙකුට පහර දෙන්නට අනිත් සිරකරුවන්ට අවසර ලැබිණ. මතවාද විරෝධී අදහස් ඇති අයට පහර දීම වරදක් හැටියට නොසැලකිණ. එසේම වායුව හමා නොයන සීතල කුඩා කුටි වල අත් පා දිග හරින්නට නොහැකි වන සේ රඳවා තැබීම, මාංචු හෝ දම්වැල් එහි රඳවන සම්පූර්ණ කාලය තුල දමා තැබීම යනාදිය සිද්ධ විණ. සමහර අවස්ථාවල දී පිටුපසට කර මාංචු දමා තබා ඒවා ආහාර අනුභවයට ගලවා නොදැමුණි. ඒ නිසා ඔවුන්ට ආහාර අනුභවයට හැකියාව නොලැබිණ. දින අටකට වඩා එවැනි දඬුවමක් දීර්ඝ වූ අවස්ථාවල සිරකරුවන් මිය ගියහ.

දේශපාලන සිරකරුවනට සිර ඇඳුම් නොමැති විය. අත්අඩංගුවට ගන්නා අවස්ථාවේ දී හැඳගෙන සිටි ඇඳුම් සිරගෙදර ජීවිතයේ ද භාවිතා විය. උතුරු මැන්චූරියාව වැනි සීත පෙදෙස් හි දී හේමන්ත කබා ලැබුණි. සෑම වසරකට එක අලුත් යට ඇඳුමක් ලැබුණි.

ඒ සිර කඳවුරු වලින් ජනතාව ඉවත් කර ගැනීමේ මුල් වෑයම පටන් ගැනෙනුයේ 1978 දී ය.

ඉතිහාසයේ දරුණුතම මහා සාගතය (1959-1961)

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 13, 2017

නිර්බාධ වෙළඳපොලට යාන්තමින් හෝ ඉඩක් ලැබීම නිසා එක දූරදර්ශී මිනිසෙක්ට ආසියාවේ මිලියන ගණනින් මිනිස් ජීවිත බේරාගන්නට හැකි වූ යුගයක දී, කුරිරු මතවාදයක් අල්ලාගත් එක අදූරදර්ශී මිනිසෙක් බලය අල්ලා ගැනීම නිසා ආසියාවේ මිලියන 20 ත් 75 ත් අතර සංඛ්‍යාවක මිනිස් ජීවිත අහිමි වූ අවස්ථාවක් ගැනයි මේ සටහන.

1955 දී මාඕගේ මූලිකත්වයෙන් චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ස්ථාපිත කළ සාමූහිකරණය ගම්බද වැසියන් විසින් පිළිගන්නා ලදි. ශ්‍රේෂ්ඨ ඉදිරි පිම්ම (Great Leap Forward) යන ප්‍රතිපත්තිය රටවැසියන්ට මුලින්ම දන්වන ලද්දේ 1957 දෙසැම්බර් මාසයේ දී ය. එය 1958 මැයි මාසයේ දී සකසුරුවම් කර මහජනතාවගේ සාමූහිකත්ව තුලින් සාක්ෂාත් කරගන්නා ආකාරය 1958 අගෝස්තුවේ දී නිවේදනය විය.

“වසර තුනක බර වැඩ සහ දුක තුලින් වසර දහසක් පැතිරෙන සමෘද්ධිය ගෙන ඒම” යන පාඨය ඉදිරිපත් කෙරුණි. ගම්බදවැසි පවුල් දහස් ගණනින් හෝ දස දහස් ගණනින් සාමූහික දිවි ගෙවීම සඳහා එක්කාසු කරන ලදි. ගෙදරක ආහාර පිසීම නැවතී එය ද සාමූහිකයට අයත් විණ. මෙය වසර 335 කට පෙර 1623 දී අත්හදා බලා අසාර්ථක වූ ක්‍රමයක් යැයි කියන්නට කිසිවක් ඉදිරිපත් වූයේ නැත. ඒ වෙද්දී ප්ලිමත් වතුයාය ගැන දැන සිටි අයෙක් වී නම් ඔහු සිරගෙදරක හෝ ශ්‍රම කඳවුරක රඳවා තිබුණෙකි. නැත්නම් බටහිර ගැත්තෙක් නැත්නම් දක්ෂිණාංශිකයෙක් යැයි අවඥාවට පත්කර සමාජයෙන් කොන් කර දමන ලද්දෙකි.

ජනතාව සාමූහික ජන වාසයට දමා, දැවැන්ත ජල සම්පාදන ව්‍යාපෘති හදමින් සහ නව වගා ක්‍රමවේද අනුව විශාල පරිමාණයෙන් කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදනය දියත් කිරීම ශ්‍රේෂ්ඨ ඉදිරි පිම්මේ සැලැස්ම විය. කෘෂිකර්මය සහ කාර්මික යන අංශ දෙක එක්කාසු කර ඒ අතර වෙනසක් නැති අයුරින් සෑම ගම්මානයක්ම ස්වයංපූරිත කිරීමට සැලැස්මට හැකි යැයි කියා සිටියහ.

මෙය එවක සෝවියට් දේශයේ, නිකිතා කෘශ්නෙව් ගෙනෙන ලද ‘ඇග්‍රොටවුන්’ පරමාදර්ශය හා සමාන වූවකි. ගම ස්වයංපෝෂිත කර, ගම්බද නව කර්මාන්ත නිර්මාණයෙන් කාර්මික අංශය සිඝ්‍රයෙන් දියුණු කරවා, රජයේ හා කර්මාන්ත යටතේ පාලනය තුලින් අතිරික්තව ලැබෙන කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදන සියල්ලන් විසින් භුක්ති විඳීම සැලැසුමේ පරමාර්ථය විය. මේ සමාජවාදී සැලසුම අනුව ප්‍රාග්ධනය එක්රාශි වී ජීවන මට්ටම් ඉහළ යනු ඇතැයි රතු සහෝදරයන් අපේක්ෂා කළහ. කළ යුතු වූයේ පක්ෂය විසින් ඉදිරිපත් කරන සරල වූ ඉලක්ක එකින් එක සාක්ෂාත් කිරීම පමණකි.

සැලැස්ම පටන් ගැනිණ. මුල් මාස වල දී රතු කොඩි සුළඟේ ලෙළ දෙද්දී චීන ජනයා එකා මෙන් දිවා රෑ වෙහෙසුනහ. වාර්තා බිඳ හෙළමින් ජනතාව විශාල ප්‍රමාණ වලින් “වැඩි ඉක්මණින්, වැඩි හොඳින්, වැඩි අරපිරිමැස්මෙන්” ඉලක්ක ඉටු කරනවා යැයි පළාත් නායකයන් ඉහළට දැනුම් දුන්හ. 1958 දී ඉලක්කය වූයේ ධාන්‍ය ටොන් මිලියන 375 ක් නිෂ්පාදනයයි. ඊට කළින් වසරට වඩා දෙගුණයක් පමණ වැඩියෙන්. සැක නිසා ගමට ගොස් වාර්තා පොත් ද විමසා බලා, දෙසැම්බර් මාසයේ දී ඉලක්කය සාක්ෂාත් වූවා යැයි ගණන් බැලූ මධ්‍යම සංඛ්‍යාන බියුරෝවේ සේවකයන් දැනුම් දුන්හ.

මාඕ චීනයේ මුල් සැලැස්ම වූයේ වසර 15 ක දී මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ නිෂ්පාදනය ඉක්මවා යන්නටයි. දැන් එය වසර දෙකකින් කරගන්නට හැකියාව ඇතැයි පෙනිණ. නිෂ්පාදන දත්ත ආශ්චර්යමත් ලෙසින් ඉහළ වෙද්දී කෘෂිකර්මයෙන් කාර්මික අංශයට ජනතාව යොමු කරන්නට තීරණය කරන ලදි.

සියළු පෞද්ගලික ඉඩම් ජනසතු කර තිබිණ. නිර්බාධ වෙළඳාම අහෝසි කර තිබිණ. එසේම සාමූහිකයෙන් ඉවත් වී යෑම ද තහනම් විය. රජය විසින් යකඩ හැදීම සඳහා සියළුම වානේ ආම්පන්න එකතු කරන දැවැන්ත ව්‍යාපෘතියක් පටන් ගැනිණ. එසේම දොරවල් ඇතුළු ලී එකතු කරන ව්‍යාපෘතියක් ද ඇරඹුනේ අලුතින් හැම පළාතකම පිහිටුවන ලද, සාමූහිකව උයන්නට හැදූ, කුඩා උදුන් සඳහා ඉන්ධන පිණිස යොදා ගන්නටයි. සාමූහිකය එකතු වී ආහාර ගැනීම උත්සවාකාරයෙන් කරන ලදහ.

ඒත් බෙයිජිං නගරයෙන් පිටතට ආ පක්ෂ නිලධාරීන්ට සත්‍යය අවබෝධ වෙන්නට වැඩිකල් නොගියේය. මාඕ ඉන් පිටත ගියේ කලාතුරකිනි. පක්ෂ සේවකයන් තමනට පැවරී තිබූ පැතිවල ඉලක්ක සාක්ෂාත් වූ ලෙසකින් බොරු වාර්තා හදා තිබිණ. මහ ඉහළින් බොරු කියන්නාට ඉතා ඉක්මණින් උසස්වීම් ලැබිණ. එකා පරයා අනෙකා අතිවිශාල ජයග්‍රහණයන් වාර්තා කරද්දී සත්‍යය හෙළිකරන්නට කිසිවෙක් ඉදිරිපත් නොවූහ.

මාඕ කැමති වූ නිසා චීනය යොදාගත් සමහර කෘෂිකාර්මික ක්‍රමවේද සෝවියට් වියතෙක් වූ Tromfim Lysenko පෙනී සිටිය ජාන ප්‍රතික්ෂේපය මත පදනම් වූහ. “සමූහය අතර ධාන්‍ය ඉක්මණින් වැවෙයි; බීජ වැඩියෙන්ම සතුටින් ඉන්නේ එකමුතුව වැඩෙද්දීය,” යනාදී පංති එකමුතුව ස්වභාව ධර්මයට අනුගත කිරීමට ගම්බද වැසියන්ට සිද්ධ විණ. සාමාන්‍ය පරතරයට වඩා පස් ගුණයක සිට දහ ගුණයක් තරම් ළංවෙන පරිද්දෙන් බීජ රෝපණය කරන ලදි. මිලියන ගණනින් නව පැළෑටි මැරුණි. මේ වගා ක්‍රමය නිසා පස් වියළී ගියේය. ලුණු ඉහළට ආවේය. තිරිඟු සහ බඩ ඉරිඟු එකම වතුයායේ සරුව වැඩුනේ නැත. සාම්ප්‍රදායික බාර්ලි වෙනුවට ටිබෙට් හි සීතල වතුයායන්හි තිරිඟු වගා කිරීමේ විශාල පරිමාණ උත්සාහය අසාර්ථක විය. Fujian හි ඉතා සාර්ථකව පැවත ආ තේ වතුයායන් සියල්ලේ සහල් වගා කෙරිණ.

රට පුරා ක්‍රියාත්මක වෙන අන්දමින් නීති හැදීම මධ්‍යම පාලන සැලසුම් ක්‍රමයයි. මීයන්, මැස්සන් සහ මදුරුවන් සමඟින් වගාව බේරාගන්නට යැයි කියමින් කරල් බුදින්නට එන ගේ කුරුල්ලන් වඳ කර දමන ලදි. ඉන් සිද්ධ වූයේ කුරුමිණියන් වැනි පරපෝෂිතයන් අතිශයෙන් වර්ධනය වී පාරිසරික අර්බූදයක් හටගැනීමයි. එහි දී මාඕ ගේ කුරුල්ලන් වෙනුවට ඇඳ මකුණන් මරන්න යැයි කීවේය.

මහා විශාල ප්‍රමාණයකින් ජල සම්පාදන කටයුතු සඳහා අවශ්‍ය හයිඩ්‍රොලික් උපකරණ නිමකරන ලදි. ඉක්මණින් සහ නොසැලකිල්ලෙන් නිමවන ලද ඒවායෙන් වැඩක් ගැනීම පමණක් නොව යෙදවීම අනතුරුදායක විය. Henan හි පමණක් ඒවා හදන්නට යොදවන ලද සේවකයන් හැටදාහෙන් දහ දාහකට වඩා සංඛ්‍යාවක් මිය යන ලදි.

මහා විශාල ධාන්‍ය අස්වැන්නක් ගෙන ඒම සඳහා ගෙන ගිය “ලොකු නම් ලස්සනයි” යන පාඨය නිසා කෘෂිකාර්මික කටයුතු සඳහා අවශ්‍ය සත්ව පරිපාලනය වැනි කුඩා වෑයම් සියල්ල නැවතිණ.

ජලසම්පාදන ව්‍යාපෘති සීයයට සීයයක්ම සම්පූර්ණ කළ Henan ප්‍රදේශය මහා සාගතයෙන් මුලින්ම බැට කෑ පළාත විය. කන්න හිඟ වී තිබීම නිසා යාන්තම් හෝ තිබූ අස්වැන්නක් වූයේ නම් එය නෙළන්නට පවා ජනතාවට ශක්තියක් නොතිබිණ. බොරු වාර්තා බව ඔප්පු වෙද්දී පවා පාලකයන් සත්‍යය පිළිගත්තේ නැත. වතුර වලින් උයන බත් සුප් කන්න යැයි ජනතාවට නිර්දේශ කෙරිණ. 1959 People’s Daily පුවත්පතේ කියැවුනේ “ඇති තරම් අස්වැන්න ඇති වසරක සමවිකතාවයෙන් (frugally) ජීවත්වන්න” කියායි. ජාතික මාධ්‍ය වලින් දවල් කාලයේ නිදා ගැනීම වර්ණනා කෙරිණ. චීන අයට සුවිශේෂී වූ ශරීර පද්ධතියක් ඇති බැවින් මේද සහ ප්‍රෝටීන් ඔවුන අනවශ්‍ය වූ සුඛෝපභෝගීත්වයන් යැයි වෛද්‍ය මහාචාර්යවරු කියා සිටියහ.

ධාන්‍ය ළඟ තිබී අසුවුවහොත් වෙඩි තබා මරා දමන ලදි. අනවසර ගිනි මැළ ගැසීම තහනම් විය. නාස්තිකාර හැදියාවක් යැයි කියා අවමංගල තහනම් විය.

ඒ චීනය ලෝක වෙළඳපොලේ මිලට වඩා අඩු මිලකට ලංකාවට චීන සහල් එවා ලංකාවෙන් ලෝක වෙළඳපොලේ මිලට වඩා වැඩි මිලකට රබර් ලබාගත් කාලයයි. ආර්ථික ඝාතකයන් ගැන කතා කරන ලෝකයක ඒ ගිවිසුම් ගැන අපි නිහඬව සිටිමු.

මල් සීයේ මෙහෙයුම

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 12, 2017

නිදහස මැකී යද්දී දැනුම ද හිඟ වී යයි. නිදහස යනු යම් පාලකයෙක් හෝ කමිටුවක් විසින් මෙයාකාර යැයි තීන්දු කරන ලද නිදහස නොවේ. දැනුම යනු ද යම් වියතුන් පිරිසක් විසින් මෙයාකාර යැයි තීන්දු කරන ලද දැනුම ද නොවේ.

මෙම මෙහෙයුම, සෝවියට් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ විසිවැනි කොංග්‍රසය එතෙක් කාලයක් කුරිරු ලෙසින් කටයුතු කළ විධායක බලය ප්‍රතිසංස්කරණයට ලක් කළ යුතු යැයි කියා සිටි කාලයේ දී සිද්ධ වූවකි.

කලාවේ සහ විද්‍යාවේ ප්‍රගතිය වෙනුවෙන් මල් දහසක් පුබුදුවන්නට ගෙනෙන ලද මෙහෙයුම 1956 වසර අග දී දියත් කරන ලදි. එක හේතුවක් හැටියට දක්වන්නේ සමාජයෙන් පළවා හරින ලද වියතුන් නැවතත් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට එකතු කර ගැනීමයි. තවත් හේතුවක් හැටියට දැක්වෙන්නේ මාඕ සිය බලය විභාගයට බඳුන් කිරීමයි. මහජනතාව අතර පවතින විරුද්ධාභාසයන් නිවැරදි විදියට හසුරවන්නේ කෙසේදැයි පහදන මාඕ පැවැත්වූ දේශනයෙන් මල් සීයේ මෙහෙයුම දියත් විණ. රාජ්‍ය නිලධාරීන් ගැන ඇති විවේචන නිසා ආණ්ඩුව වැඩියෙන් හොඳ අතකට හැරෙනවා යැයි මාඕ එම දේශනයෙන් කියා සිටියේය.

1957 පෙබරවාරි 27 වැනිදා ඒ දේශනය ප්‍රකාශනයක් හැටියට මහජනතාව අතට පත්විණ. හතුරන් වෙතින් පක්ෂයට එල්ල වෙන ද්වේශ සහගත විනාශකාරී ප්‍රකාශ නොව ජනතාව අතර හටගන්නා වූ රජයේ වැරදි හදා ගැනීම සඳහා වූ විවේචන දිරිගැන්වීමක් හැටියට මෙහෙයුම පටන් ගැනිණ.

“මල් සීයයක් පිපෙන්නට ඉඩ දෙන්න; අදහස් දක්වන ගුරු කුල සීයයකට වාද කරන්නට ඉඩ දෙන්න,” යන කවියෙන් මෙහෙයුම සඳහා නම ලබාගන්නා ලදි. මෙහෙයුම ගැන මහජනතාව දැන සිටිය ද විවේචනයට ඉදිරිපත් වූ අය නොසිටියහ.

1957 වසන්තයේ දී මධ්‍යම රජයේ ප්‍රතිපත්ති ගැන විවේචන ගෙන ඒම අවශ්‍ය යැයි මාඕ තදින් කියා සිටියේය. විද්වත් හැටියට ඉතිරි වී සිටියවුන්ට ඉදිරියට එන්නට යැයි රජයෙන් දැඩි බලපෑම් සිද්ධ විය.

රතු හමුදාවේ දීර්ඝ පාගමනෙන් පසුව Yan’an හි සිද්ධ වූ පිළිසකර මෙහෙයුම බොහෝ අයගේ මතකයේ තිබිණ. එය පක්ෂ දැක්ම නිවැරදිව දන්නවාදැයි සොයා බලන දැඩි පීඩන යටතේ වූ ශුද්ධ කිරීම් සිද්ධ වූ අවස්ථාවකි. කොමියුනිස්ට් විද්වතුන් බොහොමය නිහඬව සිටියේ මෙය ද එවැනි පියවරක් යැයි සැක කරමිනි. ඒත් සාමාන්‍ය ජනතාව අතර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අගයන ලද බහුතරය වෙතින් විවේචන ඒම ඇරඹිණ. 1957 මැයි 1 දා සිට ජූනි 7 දක්වා කාලය තුල මිලියන ගණනින් ලිපි අගමැති කාර්යාලයටත් වෙනත් අධිකාරියන්ටත් ගලා ආහ. අනතුරුව වියතුන් වෙතින් විශ්ව විද්‍යාල තුල පෝස්ටර් ඇලවෙන්නට පටන් ගැනිණ. වීදිවල රැළි පැවැත්විණ. සඟරාවල ලිපි පළ වූහ.

ඒ වෙද්දී ස්ටාලින්ව ප්‍රසිද්ධියේ හෙළා දැක්ක නිකිටා කෘශ්නෙව් නිසා හංගේරියන් විප්ලවයට ඉඩ ලැබුණ ආකාරය මාඕ දුටුවේය. කළින් කළ දේශනය දක්ෂිණාංශ විරෝධී වූවක් ලෙසින් වෙනස් කර අලුතින් ලියන ලදි!

1957 ජූලි මාසයේ දී මාඕ මෙහෙයුම නවතා දැම්මේය. විවේචනය කරන ලද වියතුන්, නිලධාරීන්, ශිෂ්‍යයන්, කලාකරුවන් යන පොදුවේ එරෙහි වූ සියල්ලන්ටම ‘දක්ෂිණාංශිකයන්’ හැටියට හංවඩු ගැසී ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් කප්පාදු කරන ලදි. ඔවුන්ව ඇසුරු කිරීම අත්හැර දැමිණ. සියදිවිනසා ගැනීම් බහුල විය. වාසස්ථාන රක්ෂාව අනුව ලැබී තිබුණ බැවින් අසල්වැසියන් සහ කාර්යාල සගයන් වෙතින් ඔවුන්ව මෙන්ම ඔවුන්ගේ දරුවන් පවා අපහාසයට සහ උසුළු විසුළු වලට ලක්වූහ. ඉදිරියට ආ අයව ඝාතනය නොවිණ. ඒ වෙනුවට එසේ විවේචනයට ඉදිරිපත් වූ අයගෙන් ලක්ෂ 4-7 අතර පිරිසක් පව් ගෙවීම පිණිස වසර 20 ක කාලයකට සිරගත වීම හෝ දුෂ්කර පළාත්වලට පිටමං කර යැවීම කරන ලදි. නිල වශයෙන් ප්‍රතිසංස්කරණය වුවද ඔවුන් ආපසු නගරවලට එන්නට වරම් නොලදහ. මෙසේ පිටමං කිරීම දඬුවමක් සේ ම, එය ඊ ළඟට ආරම්භ කරන “ශ්‍රේෂ්ඨ ඉදිරි පිම්ම” සඳහා වූ ලකලැහැස්තියක් විය.

චීන ඉතිහාසය තුල රජය විසින් නිදහස් අදහස් වලට ඉඩ දීමත් අනතුරුව එය මර්ධනයත් සිද්ධ වූ අවස්ථා බොහොමයකි. අදහස් කියා පාන්නට නැවතත් ඉඩක් ලැබෙන්නේ 1980 ගණන් අග දී ය. මල් සීයේ මෙහෙයුම දී තරම් දිරිගැන්වීමක් රජයෙන් සිද්ධ නොවිණ. 1989 ටියැනමන් චතුරශ්‍රයේ විරෝධතා සමඟ එය ද නැවතිණ.

ඕනෑම අවස්ථාවක දී සමාජවාදී රජයක් අදහස් කියා පාන්නට ජනතාවට නිදහස් ඉඩකඩක් ලබාදෙනවා යැයි කියද්දී මහජනතාව විශේෂයෙන් ප්‍රවේසම් විය යුතුයි. දක්කාගෙන යන්නට බැරි අදහස් ඇතැයි හෙළිදරව් වෙද්දී රජයේ තනතුරු අහිමි වීමත් මෙන්ම පුද්ගලිකව කරගෙන යන ව්‍යාපාර සඳහා ද වැටවල් බැඳෙන්නට එහි දී මහත් ඉඩක් ඇති බැවිනි.

සමාජයෙන් තුරන් කර දැමිය යුතු හතුරන් ඇතැයි යන්න, අනෙකාගේ වෙහෙසේ ඵලදාවට අයිතියක් ඇතැයි කියන ක්‍රමයේ පවතින මූලික තර්කයයි. හතුරන් අඩු වී යද්දී අලුතින් හතුරන් සොයා ගැනීම සිද්ධ වේ.

ජනතා මර්ධනයෙන් රට පාලනය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 11, 2017

අනෙක් සෑම රටක දී සේ ම, චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය එහි ආඥාදායක පාලන බලය අල්ලා ගැනීමට සමත් වූයේ සූක්ෂම ලෙසින් (ගම්බද වලින් පටන් ගෙන නගරයට) ගෙනෙන ප්‍රචණ්ඩ කටයුතු මාර්ගයෙනි.

මහජන ආරක්ෂාව සඳහා පත් කරන ලද නිලධාරීන් සිටි දීර්ඝ ඉතිහාසයක් තිබූ චීන වැසියන්ට ඉහළින් එන අණ පිළිපැදීම අලුත් සංකල්පයක් නොවිණ. එහෙත් ඒ ඒ පළාතේ අය වෙතින් නොව මුළු රටටම එක සේ බලපාන අන්දමින් සාම්ප්‍රදායික ක්‍රම වලින් බැහැර වී නීති විපර්යාසය පටන් ගැනුනේ මා ඕ සේතුං යටතේ පෙළ ගැසුණු චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය බලය අල්ලාගත් පසුවයි.

මුලින්ම ‘ජනතා ආණ්ඩුවේ හතුරන්’ යැයි කියා ගණිකා වෘත්තිය, සූදු කෙළීම සහ අබිං ව්‍යාපාර මඬලන්නට හුදී ජනතාව කැමති කරවා ගන්නට ඉතා පහසු විය. අනතුරුව ‘පංති හතුරන්’ යැයි හඳුන්වන පිරිස ඊට එකතු කරන්නට ඔවුනට අපහසු නොවීය. චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ සංඛ්‍යා ලේඛන අනුව 1949 සිට 1952 දක්වා කාලයේ දී මංකොල්ලාකාරයන් යැයි කියා මිනිස් ජීවිත මිලියන 2 ක් මරා දමන්නටත් ඒ හා තරම් පිරිසක් සිරගත කරන්නටත් පාලකයන් සමත් වූහ.

මහජන සේවයේ යෙදෙන නිලධාරීන් තමන්ට ලැබෙන බලයට කොතරම් ගිජුදැයි යන්න ගැන පාසැල් වියේ පටන් ඕනෑම රටක ඕනෑම පුරවැසියෙකුට අත්දැකීම් නොමඳව ඇත. මර්ධනය මුල් කරගන්නා පාලන ක්‍රමයක දී, අනුන්ට රිදවන්නට කැමති මානසිකත්වයෙන් යුතු පිරිසට ඒ සඳහා නීතිමය අවසර ඇති කදිම ඉල්ලම් පෑදේ.

චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය බලය අල්ලා ගන්නට පෙර පටන්ම ඔවුනට මිලීෂා හමුදාවක් සිටියහ. 1950 වසර අවසන් වෙද්දී මිලියන 5.5 ක් එහි වූහ. 1953 වෙද්දී ඊට තවත් මිලියන 3.8 ක් ක්‍රියාකරුවන් ඊට එකතු කර, ඔත්තු සපයන්නට තවත් 75,000 කට බලය පවරන ලදි.

කළින් එකිනෙකාගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පැවති සාම්ප්‍රදායික baojia නිලධාරි ක්‍රමය වෙනුවට පවුල් 15-20 ක් ගැන ඔත්තු බලන්නට එක කමිටුවක් බැගින් පත් කරන ලදි. ඒ කමිටුව අධීක්ෂණයට ඉහළ කමිටුවක් පත්කරන ලදි. රාත්‍රියේ යන එන අය, දවසකට වඩා කාලයක් නිවසක රැඳී සිටින අමුත්තන් ගැන, යනාදී වශයෙන් ගමේ කමිටුව ඉහළට යවන වාර්තා සැපයූහ. ගමෙන් පිට යන අයට අවසර පත්‍රයක් අවශ්‍ය විණ. ඒ ගම්වැසියන් බුරුතු පිටින් කොමියුනිස්ට් ගම්මාන හැරදා පිටවී යාම වළක්වන්නටයි. මිනිසාගේ වෙහෙස මංකොල්ලය සඳහා බලාත්කාරය යොදා නොගෙන කොමියුනිස්ට් ක්‍රමය අත්හදා බැලූ රටක් ලොව නැත.

දීර්ඝ වූ චීන ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට සෑම පුරවැසියෙක්ම පාහේ යම් ආකාරයක පොලිස් ඔත්තුකාරයෙක් බවට පත් වූහ. 1949 වසර අවසන් වෙද්දී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය යටතේ වූ ෂැන්හයි රහස් පොලීසියේ මිලියන 1.2 ක පිරිසක් සේවය කළහ. අත් අඩංගුවේ සිටිය දී සිද්ධ වූ මිය යෑම් ඉහළ ගියේය. අත් අඩංගුවේ සිටිය දී සිද්ධ වූ දිවිනසාගැනීම් වැඩිවිණ. ප්‍රශ්න කිරීම් වල දී දෙන ලද වධහිංසා අතර අතේ මාපට ඇඟිලි වලින් හෝ මැණික්කටුවෙන් එල්ලා තැබීම බෙහෙවින් සිද්ධ වූවකි.

මහජනතාවගේ හතුරන්ව ගාල් කරන්නට දේශපාලන සිරකඳවුරු විවෘත කෙරිණ. ඒවායේ රඳවන ලද්දවුන්ව ඒවායේ නිලධාරීන් අතින් ලිංගික දූෂණයට ගොදුරු වූහ. ඊට අමතරව එක කඳවුරක එක වසරක් ඇතුලත දී හිසට වෙඩි තබා මරා දමන ලද සහ පණ පිටින් වූ මිනිස්සු 1,320 ක් වළලා දමන ලදි. කොමියුනිස්ට් වීමට අකමැති වූ ‘පංති හතුරන්’ උද්ඝෝෂණ කරද්දී ඔවුන්ව අමු අමුවේ මරා දැමීමෙන් විරෝධතාවය මර්ධනය කරන ලදි. යැන්චැන්ග් හි තෙල් නිධි වල සේවයට යැවූ සිරකරුවන් දහස් ගණනකගේ හිසට වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදි. 1949 නොවැම්බර් මාසයේ දී කැළෑ කඳවුරක උද්ඝෝෂණය කළ දාහක පිරිසක් පණ පිටින් වළලා දමන ලදි.

ප්‍රතිවිප්ලවවාදීන් මර්ධනයට කියා මෙහෙයුමක් නිල වශයෙන් දියත් වනුයේ 1950 ජූලි මාසයේ දී ය. 1951 වෙද්දී එය නාස්තියට එරෙහි, දූෂණයට එරෙහි, රාජ්‍ය නිලධාරිවාදයට එරෙහි ‘විරෝධතා තුන’ යනුවෙන් නම් කෙරිණ. ඊ ළඟට ආ වර්ගීකරණය ‘විරෝධතා පහ’ හැටියට හැඳින්විණ: අල්ලස, වංචාව, බදු මඟ හැරීම, බොරු කීම සහ රාජ්‍ය රහස් හෙළි කිරීම යනාදී බුර්ජුවාසිය ඉලක්ක කරගත් කටයුතු හැටියට එය ජනතාවට ප්‍රදානය කරන ලදි. බටහිර වියතුන් යැයි සැලකෙන ලද්දවුන්ගේ ‘චින්තනය ප්‍රතිසංස්කරණය’ සඳහා මෙහෙයුමක් අනතුරුව පටන් ගැනිණ. ඒ අයව තනතුරු වලින් ඉවත් කර ශ්‍රම සාමූහික වෙතට පිටත් කර යැවිණ. පක්ෂයේ දැක්ම වෙතින් යාන්තමින් හෝ වෙනස් සිතුවිල්ලක් අයෙකුට තිබුනේ නම් එවැන්නා ප්‍රතිවිප්ලවීය යැයි හැඳින්විණ. ප්‍රතිඵලය වූයේ පරිස්ථානීය වශයෙන් පක්ෂ ලේකම්වරුන්ට තමන් යටතේ වූ මහජනතාවගේ ජීවිත රතු භීෂණයෙන් මර්ධනය කරන්නට අසිමීත බලයක් ලැබීමයි.

ෂැන්හයි නගරයේ එක රාත්‍රියක දී පමණක් 3,000 ක්, (මාස හයක දී 38,000 ක්) අත් අඩංගුවට ගැනිණ. බෙයිජිං නගරයේ එක දිනයක දී 220 කට මරණ දණ්ඩනය නියම කර ඔවුන්ව මහජනතාව ඉදිරියේ මරා දමන ලදි. කුඩා ව්‍යාපාර හිමියන් 450,000 ක් විමර්ශනයට ලක් කර ඒවායේ අයිතිකරුවන් සහ කළමනාකරුවන් කුමන හෝ වංචාවකට වරදකරුවන් යැයි තීන්දු කර දඬුවම් දෙන ලදි. ඔවුන් අතරින් ලක්ෂ තුනක් පමණ සිරගත වූහ.

විදේශිකයන්ව ද ඉලක්ක විය. ඉතාලියෙන් පැමිණ සිටි කතෝලික බිෂොප්වරයෙක්ව ජීවිතාන්තය දක්වා සිරගත කරන ලදි. 1950 දී එහි කතෝලික මිෂනාරීවරු 5,500 ක් සිටියහ. 1955 වෙද්දී ඔවුන්ගේ සංඛ්‍යාව අතලොස්සක් බවට පත්වූහ. විදේශ සාක්ෂිකරුවන් නැතිවී යද්දී බලාත්කාර බලයෙන් දැඩි මර්ධනයට හැකියාව පෑදිණ. ඊ ළඟ දශක දෙක තුල දී සියළු ක්‍රිස්තියානි ආගමිකයන් ලක්ෂ ගණනින් අත් අඩංගුවට ගැනිණ. 1949 දී තායිවාන් සහ හොංකොං වෙතට මහජනතාව පළා යෑම අවම කරනු පිණිස ඔවුනට ආගම අදහන්නට ලබා දී තිබුණ අවසර අනතුරුව අහෝසි කර දැමිණ.

විප්ලවීය ප්‍රතිවාදීන් ලක්ෂ අටක් තුරන් කළා යැයි මා ඕ සේතුං ප්‍රසිද්ධියේම කියා සිටියේය. නගර ඇතුලත ඝාතනය කරන ලද සංඛ්‍යාව මිලියනයක් පමණ වෙද්දී, සියදිවිනසා ගත්තවුන්ගේ සංඛ්‍යාව ලක්ෂ හතක් පමණ විය. 1951 වසර පටන් ගනිද්දී සියළු කර්මාන්තවල ව්‍යාපාරික අයිතිකරුවන්ගේ සියළු ගණුදෙනු මහජනයා ඉදිරියේ විපරම් කළ හැකි බලය පක්ෂ නිලධාරීන් සතුව පැවතිණ. දරා ගත නොහැකි ලෙසින් බදු බර වැඩි කෙරිණ. 1953 දෙසැම්බර් මාසයේ දී ඔවුන්ගේ සම්පූර්ණ ප්‍රාග්ධනය රජයට බාර දෙන්නට සිද්ධ විය. 1954 වෙද්දී බඩු හිඟය නිසා සලාක ක්‍රමය රට පුරා ක්‍රියාත්මක විය.

වහල් ක්‍රමය නිසා බටහිර රටවල් (විශේෂයෙන්ම ඇමරිකාව) සශ්‍රීක වූවා යැයි වැරදි මතයක් ලොව පවතී. ආර්ථික න්‍යාය වෙතින් පහදා දීමට නොයා අපිට කොමියුනිස්ට් වෑයම් දිහා බැලිය හැකියි. ස්ටාලින්ගේ ශ්‍රම කඳවුරු සහ මා ඕ සේතුං පවත්වාගෙන ගිය ශ්‍රම කඳවුරු නිසා සෝවියට් දේශය හෝ කොමියුනිස්ට් චීනය සශ්‍රීක වූයේ නැත.

1953 වසරේ අවසානය වෙද්දී චීනය තුල ප්‍රසිද්ධියේ උද්ඝෝෂණ පැවැත්වූ අය කිසිවෙක් නොසිටියහ. එහෙත් ජනතා මර්ධනය අවසන් වූයේ නැත. 1955 දී චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ‘සැඟව සිටින විප්ලවීය ප්‍රතිවාදීන්’ තුරන් කරන (sufan) නව මෙහෙයුමක් දියත් කරන ලදි. ඒ හිටපු පක්ෂ සාමාජිකයන් සහ යාන්තමින් හෝ නිදහස් අදහස් සඳහා තවමත් පෙනී සිටි අය තුරන් කරන්නටයි. පක්ෂ දැක්ම සියල්ලන් විසින් හිස නැමිය යුත්තක් යැයි කියමින් ලේඛකයන්ව මර්ධනයට මධ්‍යම කමිටුව යොදා ගත් ‘කිනිසි පහ’ ප්‍රතිපත්තිය 1954 ජූලි මාසයේ දී හෙළා දුටු Hu Feng නම් මාක්ස්වාදී රචකයා ඊට මුලින්ම භාජනය වූ පුද්ගලයායි. මේ මෙහෙයුමේ දී 81,000 ක් පුද්ගලයන් අත් අඩංගුවට ගැනුණා යැයි එක මූලාශ්‍රයක් පෙන්වන අතර තවත් මූලාශ්‍රයකින් දැක්වෙන්නේ 770,000 ක සංඛ්‍යාවක් ඝාතනය කරන ලද බවයි. සෑබෑ තොරතුරු තවම හෙළිදරව් වී නැත.

කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත ඇසුරිනි.

ආසියාවේ කොමියුනිස්ට්වාදය පැතිර ගිය ආකාරය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 10, 2017

“අවිගත් හතුරු හමුදා මර්ධනයෙන් පසුව, අවි නොගත් අපේ හතුරන් තවමත් සිටිනු ඇත, ඔවුන් අපේ මරණය දක්වාම සටන් වදින්නට උත්සාහ කරනු ඇත. ඔවුන්ගේ ශක්තිය අපි කිසි විටෙක අවතක්සේරු කළ නොයුතුයි. නිශ්චිතවම මෙයාකාරයෙන් අපි සිතුවේ නැත්නම්, එවිට වැරදි අතරින් දැඩිම වූ වැරැද්ද අප කරනු ලබයි.” -1949 වසරේ මාර්තු මස පැවැත්වුණ චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ හත්වැනි කොංග්‍රස් සභාවේ මධ්‍යම කාරක කමිටුව අමතමින් මා ඕ සේතුං එසේ කියන ලදි.

ස්ටාලින්ගේ ඡායාරූප බෙයිජිං නගරයේ 1980 ගණන් මුල දක්වාම දිස් වූවත් ස්ටාලින් මෙන් පක්ෂය ඇතුලත මරණීය ශුද්ධ කිරීම් චීනයේ සිද්ධ වූයේ ඉතා කලාතුරකිනි. එසේම චෙකා මෙන් නොව එහි රහස් පොලීසිය ද ඉතා රහසිගතව කටයුතු කළහ. කොමියුනිස්ට් කටයුතු නිසා චීනයේ ඍජුවම මිය ගිය සංඛ්‍යාව මිලියන 6-10 ත් අතර සංඛ්‍යාවකි. එයට ටිබෙට් හි ලක්ෂ ගණනක මරණ ද ඇතුලත්ය.

මිලියන 20 ගණනක් දේශපාලන සිරකඳවුරු තුල දී මිය ගියහ. චීන දේශපාලන සිර කඳවුරු ගැන ලොවට සවිස්තරව හෙළි කරන ලද්දේ ශෝන් පැස්කුවාලිනි (Jean Pasqualini) නැමැත්තායි. මේ සටහන පාදක කරගන්නේ කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොතේ ශෝන්-ලුවි මාගොලින් ලියන ලද “චීනය: රාත්‍රිය දක්වා ගිය දීර්ඝ පාගමන” යන පරිච්ඡේදයයි.

තවත් මිලියන 20-43 ක මිනිස් ජීවිත අහිමි වී ගියේ ‘ශ්‍රේෂ්ඨ ඉදිරි පිම්ම” නම් වූ පස් අවුරුදු සැලැස්මක මුල් වසර 3 (1959-1961) ඇතුලත දී ය. සැලැස්ම හැදුවේ මා ඕ සේතුං විසිනි. ඒ අහිමි වූ ජීවිත සියල්ලම ඔහුගේ විනාශකාරී සැලැස්මේ විපාකයයි.

1989 ජූනි මාසයේ ටියැනමන් චතුරශ්‍රයේ සිද්ධ වූ ඝාතනයේ මිය යන ලද සංඛ්‍යාව දාහක් පමණ වෙද්දී ඩෙන්ග් ක්ෂියාඕපිං පුදුමයට පත් වූව ද, තවමත් ඊට වඩා මහත් විශාල සංඛ්‍යාවකින් අහිමි වූ මිනිස් ජීවිත ගැන බහුතර ලෝකය නොදනිති.

උතුරු කොරියාව සහ වියට්නාමයෙන් රැකෙන ලාඕස් ද යම් තරමකට හැරෙන්නට, ආසියාවේ රටවල් අතර කොමියුනිස්ට්වාදය පැතිර ගියේ ඒ ඒ රටවල පැවති ස්වාධීන දේශපාලන පද්ධති ගොඩනැඟූ දැඩි දේශීයත්ව ව්‍යාපාර තුලිනි. චීනය, වියට්නාමය, ලාඕස්, සහ කාම්බෝජය යන රටවල් තුල එදා වූ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයන් සියල්ලම (මාක්ස්-ලෙනින් අයිඩියලොජිය බැහැර කරන ලද වුවත්) තවමත් පාලන බලයේ සිටිති. කාම්බෝජයේ පොල් පොට් භීෂණ යුගය මෙන්ම චීනයේ සංස්කෘතික විප්ලවය ද හෙළා දකින්නට ඒ රටවල ජනතාවට අද ඉඩ ලැබී තිබුණ ද, ඒ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ දෙන අනුමැතිය අනුව පමණි.

ආසියාවේ කොමියුනිස්ට් වෑයම් සියල්ල චීනයෙන් පෝෂණය ලැබූ ඒවා වූහ. කිම් ඉල් සුන් විසින් මා ඕ සේතුංගේ අදහස් ප්‍රකාශ කරන ලදි. බෙයිජිං ගිය වියට්නාම් නායකයා වූ Hoang Van Hoan ගේ මතක සටහන් පෙන්වන්නේ වියෙට් මින් හමුදා සහ පාලකයන්ව බෙයිජිං වල දී පුහුණු කරන ලද අන්දමයි. 1965 සිට 1970 දක්වා කාලය තුල දී දකුණු වියට්නාමය සමඟ සටන් වදින්නට බෙයිජිං වලින් සොල්දාදුවන් තිස්දහසක් උතුරු වියට්නාමයට සපයා ඇත. 1964 චී Dien Bien Phu සටන ජයගත් ජනරාල් Vo Nguyen Giap චීනයෙන් ලැබුණ සහායට ස්තූතිය පළ කර ඇත. කේමර් රූශ් යටතේ වූ කාම්බෝජය 1975-79 කාලයේ දී බෙයිජිං වෙතින් දැඩි සහායක් ලබා ඇත.

ජීවතුන් අතර සිටිය දී මා ඕ සේතුං කොතරම් බලවත් වූවාදැයි කිවහොත් ඔහුව බොහෝ විට හැඳින්වෙන ලද්දේ රතු එම්ප්‍රදෝරුවා කියායි. කිසිවෙකුට සිතාගත නොහැකි වෙනස්වන සුළු චරිතයකින් යුතු වූ ඔහු දැඩි මමත්වයකින් යුතු වූවෙකි.

රුසියන් කොමියුනිස්ට් විප්ලවය නගරයෙන් පටන් ගෙන ගම්මාන වලට පැතිර යන ලද්දකි. චීන කොමියුනිස්ට් විප්ලවය ගම්මාන වලින් ඇරඹී නගර වලට පැමිණෙන ලද්දකි. විප්ලවකරුවන් ගම්බද ජනතාව කොටස් හතරකට බෙදූහ: දුප්පත්, තරමකට දුප්පත්, සාමාන්‍ය සහ ධනවත්. අනෙක් සියළු දෙනාම ඉඩම් හිමියන් හෙවත් සමාජයේ හතුරන් වූහ. මේ වර්ගීකරණය පැහැදිලි නොවූ නිසා ධනවත් අයව බොහෝ විට ඉඩම් හිමියන් යන කොටසට දමා පළිගැනීම් වලට භාජනය කරන්නට හැකියාව ලැබිණ. චීනයේ ද ‘කුලාක්’ හැටියට හඳුන්වා ශ්‍රම කඳවුරු වලින් ප්‍රතිසංස්කරණය කරන laogai ක්‍රමය යටතේ ජීවත් වන්නට මිලියන 4-6 ක් අතර ජනතාවක් යවා ඇත.

දුෂ්කර පළාත්වල ශ්‍රම සාමූහික (danwei) වලට උගතුන් පිටමං කරන ලද්දේ ඔවුන්ට ‘යළි ඉගැන්වීම’ සඳහායි. වැඩිකල් යන්නට පෙර රටේ වෛද්‍යවරු හිඟයක් පැතිර යන ලදි. උගත් වෛද්‍යවරු ශ්‍රම කඳවුරු ඇතුලේ වගා කරන්නට යැවූ චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ‘හොර වෙද්දු’ රටේ රෝගීන්ට බෙහෙත් කරන්නට පත් කරන ලදි. සංස්කෘතික හෙජමනිය අල්ලාගන්නා උගතුන්ට නීතිය වෙනස් කරන බලය ලැබෙද්දී එවැනි විකෘති වූ සමාජයක් බිහිවීම පුදුමයක් නොවේ.

සමෘද්ධිමත් ජීවිත සියල්ලන්ටම පොරොන්දුවෙන සමාජවාදය/කොමියුනිස්ට් මෙහෙයුම් සෑම වෑයමක දී ම මුළු මහත් ජනතාවක් දුගී දුප්පත් බවට ගෙන යයි. ආසියාවේ සියළු සමාජවාදී/කොමියුනිස්ට් වෑයම් තුලින් ලැබුණ ප්‍රතිඵලය ද එයම විය.

ප්‍රැක්සිස් යන්නේ නිවැරදි අර්ථය මෙසේය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on ජූලි 3, 2017

මිනිසා ක්‍රියාවක් කරද්දී එහි අරමුණ කුමක්දැයි ආචාර ධාර්මිකව වැදගත්කමක් තිබ්බාට ආර්ථිකයකට ඒ ගැන එහි කිසිම වැදගත්කමක් නැහැ. ඒ වගේම, මිනිසාගේ හමේ පාට, කුලමල, පංති හා ආගම් භේද හෝ දේශපාලන දර්ශනය යනාදියට කිසිත් සැලකිල්ලක් නොදක්වා ආර්ථිකයක් ඉහළ යන ක්‍රියාවන් ඒ ආර්ථිකය තුළ ඉන්නා මිනිසුන් කරන්නේ ද ආර්ථිකය ඉහළ යයි. එය පහළ යන ක්‍රියාවන් හි යෙදෙන්නේ ද එය පහළ යයි.

අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්

ඒ වගේම කොයි තරම් නිර්වචන හදාගත්තත්, මිනිසාගේ උත්සාහය තව මිනිසෙකුට මංකොල්ලයට ඉඩදීම ආචාර ධාර්මික ක්‍රියාවක් කරන්නට ද ක්‍රමයක් ලොව නැහැ.

දැන් මගේ සටහන ඔය සාමූහිකය ගැන නොවේ. මෙම සටහන ප්‍රැක්සිස් (praxis) නොහොත් ක්‍රියාව ගැනයි.

අර්ථ ශාස්ත්‍රයේ ප්‍රධාන මූල ධර්මය තමයි ක්‍රියාවේ යෙදෙන මිනිසා (human being).

ක්‍රියාවක් යනු අරමුණක් ඇතිව ඔබ කරන ඕනෑම කටයුත්තක්. ආශ්වාස ප්‍රාශ්වාසය ඔබ කළ යුතු යැයි තීරණයකින් සිද්ධ වෙන දෙයක් නෙවෙයි. ඒත් මෙය කියැවීම ඔබ අරමුණකින් යුතුව කරන ක්‍රියාවක්. තමන් ඉදිරියේ පොතක් සඟරාවක් තිබ්බට කෙනෙක්ට ඒක ඉබේම කියැවෙන්නෙ නැහැ. එයා එය කියවන්න අවශ්‍ය යැයි තීරණයක් ගත් පසුවයි තම පාලනය යටතට ගෙන අයෙක් ඒ ක්‍රියාවේ යෙදෙන්නෙ.

හැම ක්‍රියාවක්ම කළ යුත්තක්ම නොවෙයි.

මේ අඩවියේ අදහස් අගයන අයෙක් මන්ත්‍රීවරයෙක් වූවා යැයි සිතමු. එයා දන්නවා බදු කියන්නෙ මංකොල්ලයක් බව. ඉතින් පාර්ලිමේන්තුවේ බදු ඉහළ දාන චන්දයක දී කතානායකතුමා කිව්වොත් ඊට පක්ෂ අය නැඟිටින්න, විපක්ෂ අය ඔහොම ඉඳගෙන ඉන්න කියලා, බදු වලට එරෙහි බව පෙන්වන්න එයා නැඟිටින්නෙ නැතිව හිඳගෙන හිටියා නම්, එය ද…

View original post 471 more words