අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්

ඔබ සිහසුන් ක්‍රීඩා සඳහා සහාය වෙන්නෙක් ද?

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අප්‍රේල් 13, 2019

හෙට ඇරෙඹන සිහසුන් ක්‍රීඩා අවසාන කොටස නරඹන්නට ඇමෙරිකන් ජනගහණයෙන් බොහෝ විශාල පිරිසක් සූදානම්ව සිටිති. ඒ සඳහාම පැවැත්වෙන “නැරඹීමේ සාද” සඳහා එහි ලාංඡන සහ රූප වලින් හැදෙන විශාල කේක් ගෙඩි ග්‍රොසරි කඩවලින් මිල දී ගන්නට ඇති සැටි දුටුවෙමි. වර්තමානයේ ‘සුපර් බෝල්’ නරඹන්නට එකතු වෙනවාට වැඩියෙන් ජනතාවක් මෙය පළමු දිනයේ නරඹන සංඛ්‍යාව නියෝජනය කරනු ඇත.

‘සිහසුනට තරග වැද’ නමින් මෙම ටෙලිනාට්‍යයට පාදක වූ ජෝර්ජ් ආර්. ආර්. මාර්ටින් ගේ ‘ගිනි සිසිලක ගීතය’ කතා මාලාවේ සිංහල පරිවර්තනයක් මෙතැනින් කියවන්නට හැකියි.

මෙම සිහසුන් ක්‍රීඩා වලින් ඔවුන් තරඟ වදින්නේ බලය තුලින් වත්කම් අල්ලාගන්නට සහ ඒ අල්ලාගන්නා ලද වත්කම් බෙදන ආකාරය තීන්දු කරන්නටයි. වර්තමානයේ අපිට අපගේ දේශපාලනඥයන් වෙතින් දකින්නට ලැබෙන හැදියාවන් බොහොමයක් මේ ටෙලිනාට්‍යය තුලින් දිස්වෙයි.

මෙහි සිහසුනට තරඟ වදින අය මෙන්ම වර්තමාන ලෝක දේශපාලනඥයන් ද නියැළෙන්නේ නීත්‍යානුකූලව පිරිසක් වෙතින් මංකොල්ලන වත්කම් ඔවුන් කැමති තවත් කොටසක් වෙතට බෙදන්නේ කෙසේදැයි තීන්දු කරන්නටයි.

සිහසුනට තරඟ වදින මූලික චරිත ඒ ඒ අයවළුන් හා පාර්ශවික ගිවිසුම් වලට එළඹෙති. ඒත් තම පාර්ශවයට ඇඳාගන්නා මිතුරුකම් ඇතිවෙන්නේ සහ ඒ මිතුරන් හතුරන් බවට පත්වෙන්නේ ඉතා ඉක්මණින්. දේශපාලන වේදිකාව තුල ද අපිට එසේ අයෙක් සිය බලය තහවුරු කරගන්නට මිත්‍ර පාර්ශව හදා ගැනීමත්, බලය එයින් තහවුරු නොවන කල ඒ මිත්‍රත්වයන් කැඩී යන ආකාරයත් දැකිය හැකිවේ.

සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකුට, හෙතෙම කොතරම් හිතෛෂී සොල්දාදුවෙකු වුවත්, වගවිභාගයක් නැතිව හිස ගසා දැමෙන අතර, එම වරදම කරන ලද ඉහළ තානාන්තරයක් උසුලන අයෙකුට නීතිය හමුවේ නඩු ඇහෙන හැටි බොහෝ දුරට වර්තමාන ලෝකයේ සිද්ධවන අපරාධ සහ දඬුවම් හා සමානයි.

වෙහෙසෙන මිනිසුන් උපයන ලද වත්කම් අල්ලාගන්නට රජවරුන් තරඟ කරන ලද එවැනි සැබෑ ඉතිහාසයක් ලොව පැවතිණ. එය අඩු ආයුෂ කාලයෙන්, දුප්පත්කමෙන්, බඩගින්නෙන්, බෝවෙන රෝග වලින් ගහණ වූ දීර්ඝ මිනිස් ඉතිහාසයයි.

කාර්මික විප්ලවය නිසා සීඝ්‍රයෙන් වෙනස් වූ ලෝකයේ, වෙහෙසෙන මිනිසුන්ට තම වත්කම් සඳහා අයිතියක් කියන්නට ලොව ප්‍රථම වරට අවස්ථාව පෑදිණ. ආයුෂ කාලය වැඩිවී, දුප්පත්කම ලොව අඩුවී ගියේය. කුසගිනි නිවාගැනීමට කනවා වෙනුවට රස කෑම ඇස පිනවන ආකාර වලින් හොයන මිනිසුන් ලොව වැඩි වූහ. බෝවෙන රෝග ලොවෙන් තුරන් කරන්නට මෙන්ම ජානගතව ඇතිවන රෝග සඳහා ද බෙහෙත් සොයා ගැනිණ.

ඒ ජයග්‍රහණ සියල්ලටම හේතු වූයේ වත්කම් අල්ලාගැනීම සහ ඒවා තමන් කැමති අය අතර බෙදා හැරීමේ ක්‍රමය ලෝකයේ මඳකට නැවතුණ නිසයි. තමන්ගේ වෙහෙසේ ඵලදාව තමනට රිසි පරිදි ආයෝජනය සඳහා ලෝකයේ වැඩි ජනගහණයකට මිනිස් ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට අවස්ථාවක් පෑදුණ නිසයි.

තම වෙහෙසේ ඵලදාව තමනට රිසි පරිදි ප්‍රයෝජනය ගැනීමට පුද්ගලයාට වැඩියෙන් ඉඩකඩක් සලසා ඇති රටවල් අද දියුණු රටවල් හැටියට හැඳින්වෙයි. එයට අඩුවෙන් ඉඩකඩ ඇති රටවල් හැමදාම දියුණුවෙමින් ඉන්නා රටවල් යැයි පෙනී යයි. දියුණු වෙමින් පවතින නොහොත් දුප්පත්කමෙන් වැඩි ජනතාවක් පෙළෙන රටවල වැඩි ජනගහණයක් තවමත් රජවරු විශ්වාස කරති. බලය අල්ලාගන්නට තරඟ වදින මූලිකත්වය ගන්නා අය අතර සිද්ධ විය යුතු යැයි සිතන පාර්ශවික ගිවිසුම් ගැන, සහ නීතිය විපර්යාස කළ යුතු අන්දම කෙසේදැයි ගැන කතාබහෙන් ඔවුන් රජවරුන්ට වැඩි ජනතාවකගේ සමෘද්ධිය සලසන්නට හැකි යැයි තරයේ විශ්වාසය තබාගෙන සිටිති.

සියල්ලන්ගේම දියුණුව සඳහා අවශ්‍ය රට හදන්න රජෙක් පත්කර ගැනීම නොවේ. එකිනෙකා සමඟ එකතු වී එකිනෙකාගේ සුවසෙත සලසා ගන්නට ජනතාවට ඉඩ දී රජයේ බලය අඩු කිරීමයි. සියල්ලන්ටම එක හා සමාන ලෙසින් නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමයි. තවදුරටත් මංකොල්ලයට සහාය දැක්වීම නවතා සැබෑ සමෘද්ධියට සහාය දක්වන අයෙක් වෙනවා ද යන්න, වෙන කාගේවත් නොව ඔබගේ තීරණයයි.

ජූලියන් අසාන්ජ් අත්අඩංගුව පිටුපස බිලියන 4.2 ක්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අප්‍රේල් 12, 2019

වසර 7 කට ආසන්න කාලයක් හැංඟී සිටි ජූලියන් ආසාන්ජ්ව ඉක්වදෝර තානාපති කාර්යාලයෙන් පිටතට ගෙන අත්අඩංගුවට ගැනීම පසුගියදා සිද්ධ වුණි.

රාජ්‍ය රහස් ජනතාවට නොමිලේ හෙළිකරන ඒ වාර්තාකරුවා නිදහස අගයන පිරිසකගේ වීරයෙකි. තවත් අයට අනුව ඔහු දේශ ද්‍රෝහියෙකි. ලෝකයේ හැම රටකම ඔහු ගැන බියෙන් හා අකමැත්තෙන් පසුවන දේශපාලනඥයන් සිටිති.

ඒත් මෙපමණ කාලයක් පුරා ඔහුව සොයාගෙන එන ආණ්ඩුවලට ඉක්වදෝර රජය විසින් ඔහුව බාර දුන්නේ නැත්තේ ඇයි යන්න දැන් පැහැදිලියි. එනම් ඔවුන් ඔහුව වැඩිම මිලක් සඳහා හුවමාරු කරගන්නට බලාසිටි බව පෙනී යයි.

විශාල මුල්‍ය හිඟයක් සහ බරපතල ණය අර්බූදයක ගිලී සිටින ඉක්වදෝරය, ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය අරමුදලෙන් ඇමෙරිකන් ඩොලර් බිලියන 4.2 ක ණයක් ලබාගන්නට සමත් වීමත් සමඟ අසාන්ජ් වෙත එතෙක් ලබාදුන් රැකවරණය ඉවත් කෙරිණ. IMF හැරෙන්නට ලෝක බැංකුව, අන්තර්-ඇමෙරිකන් සංවර්ධන බැංකුව, CAF ඇන්ඩියන් සංවර්ධන බැංකුව හරහා තවත් ඇමෙරිකන් ඩොලර් බිලියන 6 ක ණය ආධාර මුදල් ඔවුන්ට ලැබෙනු ඇතැයි ඉක්වදොර් ජනාධිපති ලෙනින් මොරෙනෝ කියා සිටියේය.

ඒත්, පර්කින්ස් ලියූ ‘ආර්ථික ඝාතකයා‘ අගයන අයගේ අදහස් වෙනස් වෙන එකක් නම් නැහැ!!!

විදුලිබල මණ්ඩලය සහ සත්කුමාර, ඔව් සම්බන්ධයක් තියනව!

Posted in Uncategorized by arunishapiro on අප්‍රේල් 2, 2019

“නීතිය විපර්යාස කර ඇත! ඒ සමඟින් පොලිස් බලය ද විපර්යාස කර ඇත! මා කියන්නේ, නීතිය, එහි නිසි අරමුණ ඉටුකිරීම වෙනුවට හාත්පසින්ම ඊට පටහැනි අරමුණ වෙනුවෙන් යොදාගෙන ඇතැයි කියාය! සෑම කෑදරකමක් සඳහාම මුල්වෙන අවිය බවට පත්ව ඇත්තේ නීතියයි! අපරාධ විමසීම වෙනුවට, එය විසින් දඬුවම් දිය යුතු වූ දුෂ්ටත්වයට දැන් එය වරදකරුවී ඇත!

මෙය සත්‍යයක් නම්, එය අතිශය වැදගත්, මගේ සෙසු පුරවැසියන්ව මේ ගැන දැනුවත් කිරීම මගේ ආචාර ධාර්මික වගකීමයි.”

ෆ්‍රෙඩරික් බැස්ටියාට්, ඉහත වගන්ති වලින් පටන් ගත් ‘නීතිය’ නම් කෘතිය 1850 දී ප්‍රංශයේ දී ලියන ලද්දකි. ලෝකයේ විවිධ රටවල රජය හරහා බෙදන අධ්‍යාපන තුලින් විවිධ අනිවාර්ය කියැවීම් නිර්දේශ වුවද, බැස්ටියාට්ගේ නීතිය කිසිදිනෙක ඒ කෘති අතරට එක්වූයේ නැත. එවැනි රටවල ජනතාව නිරවුල් චින්තනය නුහුරු අධ්‍යාපන පසුබිමක හිරකර දමන ලද නිසා, මෙම “නීතිය විපර්යාස කර ඇත!” යන සත්‍යය අවබෝධය ඔවුනට පහසු නොවන්නකි.

පසුගිය දිනයක, ඩකා පුවත්පතින්, ලංකාවේ විදුලි බලමණ්ඩලය බෝධියකට පැන් වත්කර විදුලිබල අර්බූදය විසඳීම සඳහා යදින්නට යන බව කියැවීමි. රටේ බදු ගෙවන ජනතාවගේ දාඩිය මහන්සියේ ඵලදාව කොල්ලාකන රජයට රිසි පරිදි එහි ආයතනයක් හරහා මිථ්‍යාදෘශ්ටික වෑයමකට එසේ වියදම් කිරීම නීතිය විපර්යාසය කර ඇති බවට කදිම සාක්ෂියකි.

රජය කරන මැදිහත්වීම් නිතිපතා ඉල්ලා සිටින මිනිසෙක්, විද්‍යාත්මක හේතු දක්වමින් රජයේ වියදමෙන් පැන් පූජා කරන්නට එපා යැයි මෙහි දී ඉල්ලා සිටියි.

රජය කරන මැදිහත්වීම් නිතිපතා ඉල්ලා සිටින මිනිසෙක්, ආගමික හේතු දක්වමින් රජයේ වියදමෙන් පැන් පූජා පැවැත්විය යුතු යැයි මෙහි දී ඉල්ලා සිටියි.

නමුත් නීතිය එහි නිසි අරමුණ ඉටුකිරීම සඳහා පමණක් යොදාගන්න යැයි ඉල්ලන අයෙක් සොයා ගැනීමට නැත.

නීතිය එහි නිසි අරමුණ ඉටුකරනවා නම්, සිද්ධ විය යුත්තේ මෙයයි. පෞද්ගලික වියදමෙන් යම් අයෙක් හෝ පිරිසක්, පවතින විදුලිබල අර්බූදය විසඳන්නට කියා පැන් වත්කරන පූජා සඳහා තම තමන්ගේ දාඩිය මහන්සියේ ඵලදාව වැය කරද්දී ඊට කිසිම දඬුවමක් නීතිමය මාර්ගයකින් නොකිරීමයි.

එතැනින් නීතියේ නිසි අරමුණ ඉටුවෙයි. එතැනින් නීතියේ කාර්ය භාරය නිමා වෙයි. එතැනින් එහාට රජය කිසිවක් කළ යුතු නැත.

ඒත් ඊට පක්ෂපාතී වෙන්නේ කීයෙන් කී දෙනාද? ඔවුනට උවමනා රජය ලවා විදුලිබල අර්බූදය විසඳාලීමටයි. පැන් පූජාවෙන් එය විසඳන්නට බැහැයි කියා විද්‍යාත්මක අදහස් දක්වන අයත් ඉතින් අර්බූදය විසඳන්නට ආණ්ඩුවක් දන්නවා යැයි තරයේ විශ්වාස කරති.

ඊ ළඟට දැක්කේ, ෆේස්බුක් හරහා බෙදාගන්නා ලද ශක්තික සත්කුමාරගේ ලියැවිල්ල නිසා ඔහුව රිමාන්ඩ් බාරයට ගැනීමයි. එයද නීතිය විපර්යාස කර ඇති බව පෙන්වයි.

ඒත් කිසිවෙක් ICCPR සම්මුතිය සහ එයින් ලංකාව ඇතුළු රට රටවල් තමන් කැමති පරිදි කරන ලද ප්‍රතිසංස්කරණ වලින් බලාත්මක කරගත් පනත තමයි මුලින්ම නීතිය විපර්යාස කරන ලද්දේ කියා පිළිගනීවිද?!

එම නීතියේ අරමුණ කුමක්ද?

සියල්ලන්ටම තමන් කැමති ලෙසකින් භාෂණයට සහ ලේඛනයට ඇති නිදහස ආරක්ෂා කිරීම ද?

එසේ නම්, සම්මත කරගත යුත්තේ නිදහස් භාෂණයට සහ ලේඛනයට බාධක ගෙන ඒමට කිසිම රජයකට වෙනත් කිසිත් නීතියක් පනවන්නට අවසරයක් නැතැයි කියායි.

නමුත් ඒ වෙනුවට සිද්ධ වී ඇත්තේ, අතුරු වගන්ති, අතුරු පනත්, ප්‍රතිසංශෝධන යනාදියෙන් නීතියේ නිසි අරමුණ වෙනුවට හාත්පසින්ම එහි අරමුණ ඉෂ්ට නොවන විදියකට විපර්යාස කරන ලද්දකට ලෝකයේ සියල්ලන්ම අද එකඟ වී සිටීමයි.

නමුත් අද මේ පුද්ගලයාව රිමාන්ඩ් බාරයෙන් නිදහස් කරන්න යැයි ඉල්ලන කිසිවෙක් මෙම බැස්ටියාට් දැක්ම හා පක්ෂපාතී නොවන බව නිසැකයි.

මන්ද, ඔවුනට අනුව නිදහස යන්න සියල්ලන්ටම එක සේ බලපාන අයිතීන් තහවුරු කරන්නට හැකි වූවක් නොවේ. ඔවුන් තරයේ විශ්වාස කරන්නේ නීතියේ නිසි අරමුණ කියා උත්කෘෂ්ටයක් දක්වමින් ඒත් සමාජයේ ඒ ඒ පුද්ගලයෙකුට ගැලපෙන පරිද්දෙන් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නට ක්‍රමවේදයක් ගැන දැනුවත් පුද්ගලයන් ලොව ඇති නිසා ඔවුන්ට ඒ බලය ප්‍රදානය කළ යුතු බවයි.

ඉතින්, සත්කුමාරගේ ලියැවිල්ලේ නිර්මාණශීලීත්ව ගැන කතාබහට ඔවුන් වෑයම් කරති. ඒ ලියැවිල්ල නිසා සමාජයේ කැළඹීම් හෝ ද්වේෂ සහගත සිද්ධීන් ඇති වූවාද නැද්ද යන්න ගැන කතාබහට ඔවුන් වෑයම් කරති. ඒවා අනුව රටට තර්ජනයක් වෙන/නොවෙන බැවින් ඔහු රිමාන්ඩ් බාරයට ගත යුතු/නොයුතු බව ගැන කතාබහ කරති.

ඒත්, සියල්ලන්ටම එක සේ පිරිනැමෙන අයිතීන් සහ බලපාන දඬුවම් සඳහා පෙනී සිටිය යුතු යැයි කියන්නට? නැත, නැත, ඊට මේ මුග්ධයන් කිසිවිටෙක කැමති නොවෙති. ලංකාවෙ පමණක් නොව මෙම
තත්වය අද ඇමෙරිකාව ඇතුළු බොහෝ රට රටවල් වලින් දකින්නට හැකියි.

පුද්ගලයාට කියන්නට ලියන්නට ඇති නිදහස යම් පනතක් හරහා තහවුරු කරද්දී ඊට පුරවැසියන් සියල්ලන්ගේම ජනාදරය හිමිවේ. කොතරම් උත්කෘෂ්ට පරමාර්ථයක්ද? අපිට දැන් ඕනෑම දෙයක් කියන්නට නිදහස් ඉඩක් ඇතැයි ඔවුන් සතුටු ඝෝෂා කරති.

ඒත් රජය හරහා බෙදන අධ්‍යාපනය තුලින් හදාරන්නට ලැබෙන්නේ නම් අනිවාර්ය කරන ලද විෂයයන්, අනිවාර්ය කරන ලද පතපොත සහ අනිවාර්ය කරන ලද දැක්ම පමණකි. ඊට විරුද්ධව ලියා රජයේ විභාග සමත්වූ අයෙක් නැත.

පුද්ගලයෙකුට ලියන්නට කියන්නට ඇති නිදහස අගය කරන ජනතාව එහෙත් ඒ රජය දමා ඇති බාධක ගැන කිසිවිටෙක කිසිත් උද්ඝෝෂණයක් නොකරති. මන්ද, ඔවුන්ට උගන්වා ඇත්තේ රජය විසින් නීතිය විපර්යාස කර ඇතැයි කියා නොවේ. යුක්තිය ඉෂ්ට කරනු පිණිස රජයට නීති පැනවිය හැකි යැයි කියායි.

ඉතින් ඔවුන් තව තවත් ඉල්ලා සිටින්නේ රජය විසින් සියල්ලන්ගේම භාෂණ සහ ලේඛන නිදහස ආරක්ෂා කරන නීති පැනවිය යුතුයි කියායි. රජය විසින් අනුමත විභාග සියල්ලන් සඳහා අනිවාර්යෙන්ම පැවැත්විය යුතුයි කියායි.

නීතිය විපර්යාස වී ඇති නිසා, සියල්ලන් සඳහා අනිවාර්ය කරන විභාග අසමත් වූ අය පවා, සියල්ලන් සඳහා අනිවාර්ය විභාග කෙසේ පවත්වන්නේ ද යන්න ගැන තීන්දු කරන තනතුරුවලට පත්වී සිටිති.

ඉතින්, 1. යම් පුද්ගලයෙකුට තම අදහස් ප්‍රකාශයට ඇති නිදහස මානුෂික අයිතියක් කිරීමටත්, ඒ එක්කම, 2. රටට අවදානමක් ගෙනෙත හැකි පුද්ගලයාගේ කියමන් සහ ලියැවිලි සඳහා එයාට දඬුවම් දීමට පුළුවන් යන්නත්, එකවර ක්‍රියාත්මක කරත හැකි නීතියක් හදන්නට හැකියාවක් තිබේද?

නවසීලන්තයේ තුවක්කු තහනම් ඇතිවේවිද

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 20, 2019

නවසීලන්තයේ ක්‍රයිස්ට්චර්ච් සමූලඝාතනය හේතුවෙන් නැවත නැවතත් කතාබහට ලක්වන කරුණකට යළි අවධානය යොමුවී ඇත. නවසීලන්ත අගමැතිනිය ඉතා ඉක්මණින් පොරොන්දුවූ තුවක්කු තහනම් නීති ප්‍රතිසංස්කරණය එයයි.

නවසීලන්ත ඉතිහාසයේ වෙඩිතැබීමකින් සමූල ඝාතනයක් සිද්ධ වූ ප්‍රථම අවස්ථාව ඊයේ පෙරේදා නොවේ. නවසීලන්ත යුරෝපීයයන් සහ මයෝරි ජනතාව අතර සිද්ධ වූ යුද්ධවලදී හතුරා මරාගෙන කෑහ. ඇත්තටම මයෝරි අය නවසීලන්තයන්ව මරා මස් බුදින ලදි.

ඉන් අනතුරුව එළඹෙන පසුකාලීන යුගයේ, පෞද්ගලික පළිගැනීමක් නොවන අමුඅමුවේ මරා දමන සිද්ධියක් අහන්න ලැබුනේ ෆෙදර්ස්ටන් යුද සිරකඳවුරක හටගත් වර්ජනයකදීය. ජපන් යුද සිරකරුවන් 48 ක් සහ නවසීලන්ත වැසියෙක් මියගිය වෙඩි තැබීම 1943 දී සිදුවිය. ඉතින්, එතැන් සිට වසර 75 ක් පුරා කාලයක් නවසීලන්තයේ ඉඳහිට පෞද්ගලික ආරවුල් හේතුවෙන් සහ උමතු රෝගීන් විසින්ද තුවක්කුවලින් මෙන්ම ගිනිතැබීම් සහ කැති සහ මිටිවලින් දන්නා හඳුනන අයව මරාදමන ලද අවස්ථා කිහිපයක් තිබේ.

ප්‍රචණ්ඩ නොවන සමාජ වාතාවරණයක හදිසියේ කඩාපැන තමන්ව මරාදමන අය ඇතැයි බලාපොරොත්තුවක් නැති හෙයින් ඊට සූදානම් ආරක්ෂා සහගත පිළිවෙතක්ද නැත. පිටවී යා හැකි දොරවල්, වසා දැමිය හැකි කොටස්, ආරක්ෂාවට මුරකරුවන් හෝ ක්ෂණයෙන් පොලීසියට දැනුම්දෙන විධික්‍රම යනාදිය ගැන සොයා බැලීම සිදුවන්නේ සිද්ධියෙන් පසුවයි. ඒ, පෞද්ගලිකව ජනතාව එක්රොක්වන ඕනෑම ස්ථානයකට ගතහැකි පියවර වෙති.

මෙවැනි සිදුවීමකින් අනතුරුව නීතිගරුක නවසීලන්ත වැසියන් සතු තුවක්කු අයිතියට ඇති නිදහස කප්පාදු කරන්නට යුහුසුළුවීම පාලකයෙකුට පහසුවෙන් ජනතා ප්‍රසාදය දිනාගත හැකි උප්පරවැට්ටියකි. ඒත්, ඒ ප්‍රතිසංස්කරණ නිසා මෙවැනි සමූලඝාතනයක් අනාගතයේ වළක්වාගත හැකිදැයි ඔප්පු කරන ලද නගරයක්, ප්‍රාන්තයක් හෝ දේශයක් ලොව කිසිතැනක නැත.

තුවක්කු තහනම් නිසා සිද්ධ වී තිබෙන්නේ ගිනිතැබීම් සහ පිහිවලින් කරන අපරාධ වැඩිවීමයි. උදාහරණයක් වශයෙන් එංගලන්තයේ පිහිවලින් කරන අපරාධ 54% කින් වැඩිවී ඇතැයි කියන බ්‍රිතාන්‍ය රජය දැන් ඒවා මර්ධනයට පවුම් බිලියනයක් වෙන්කරන්නට යති.

එදිනෙදා ජීවිතයේ සෑම අදිරයක්ම මෙහයවන්නට රජය මැදිහත්වීම නිසා මෝඩ, අලස, අසරණ හා දුප්පත් බහුතරයක් බිහිවෙන බව තවමත් බොහෝ රටවැසියන් පිළිනොගන්න, ඒත් පහසුවෙන් ඔප්පුකරන්නට හැකි සත්‍යයකි.

මානසික උමතු රෝගියෙක් කරන අපරාධයක් වළක්වන්නට ඒ ගැන කල්තියා දැනගත හැකි දක්ෂයෙක් ලොව නොමැත. ඒත් බහුතර අපරාධ සහනාධාරවලින් ජීවත්වන, අසරණ, මෝඩ, අලස, ද්වේෂසහගතවූ දුප්පත් අය අතින් සිද්ධවීම ඛේදයකි. මන්ද ඒ කොට්ඨාශය ජනගහණයේ ඉතා සුලුතරයක් කළ හැකි ක්‍රමයක් ලොව ඇත. රජයක් ජන ජීවිතයෙන් අයින්වෙන තරමට ඒ කොට්ඨාශය අඩුවී යයි. රජයක් ජන ජීවිතයට මැදිහත්වීම වැඩිවෙන තරමට ඒ කොට්ඨාශය වැඩිවී යයි. කදිම උදාහරණයක් අද (තුවක්කු තහනම ඇති) වෙනිසියුලාවෙන් දකින්නට හැකියි. එහි අද සිදුවන ඝාතන ගණනයට පවා කිසිවෙක් ඉදිරිපත් නොවෙති.

ක්‍රයිස්ට්චර්ච් සමූලඝාතනයේ දී පොලීසිය එතැනට පැමිණීමට ප්‍රමාදවීම මෙහිදී අවධානයක් යොමුවිය යුතු තත්වයකි. අපරාධකරුවන් පොලීසියට දන්වා අපරාධයක් කරන්නට නොයති. ඒ නිසා අපරාධයක් වළක්වාගන්නට ලොව කිසිම පොලීසියකට කිසිදු හැකියාවක් නැත.

ඒ අපරාධය සෝෂල්මීඩියා හරහා පැතිරයාම නිසා ඒවායේ බෙදා හදා ගැනීම් දැඩි අධීක්ෂණයක් යටතේ සිදුකිරීම අවශ්‍ය යැයි කියන්නට නිතර පෙනී සිටින අයටත් යළිත් වේදිකාවක් සැකසී ඇත. ඇමෙරිකන් කොංග්‍රසය හමුවේ ඒ ගැන වගවිභාගයට මාර්ක් සකර්බර්ග් කැඳවීම එවැන්නකි.

ඕනෑම ෆේස්බුක් ගිණුමක් ඇති අයෙකුට තමන් සිටින තැනේ සිට ලෝකය සමඟ ‘ලයිව්’ සම්බන්ධවීමේ හැකියාව කප්පාදුවට නිති වෑයම් කරන අය බොහෝය. එවැනි සම්බන්ධවීම් තුලින් ජීවිතයට වැදගත් දේ, රසවත් විනෝදය සහ අනවශ්‍ය පල්හෑලි අපිට දකින්නට ලැබෙන බහුතරයයි. මෙවැනි අපරාධකාරයෙක් නිසා ඒ අපූරු බෙදාගැනීමේ හැකියාව අනෙකුත් සියල්ලන් වෙතින් ඉවත්කළ යුතුයි කීම සමාජයක් ආපස්සට යැවීමයි.

ඉඳහිටකදී සිදුවන මෙවැනි අපරාධයක් මැඬලීම සඳහා පොලීසිය නිති සූදානමෙන් තියන්නට කොතරම් වැයක් රජය දැරිය යුතුද? ඒ සඳහා ප්‍රතිපාදන වැඩිකරද්දී, වැඩිවෙන්නේ ජනතාව ගෙවන බදු නොවේද?

පාලකයන් කිසිවිටෙකත් සිය බලය අඩුකරන්නට කැමැත්තෙන් ඉදිරිපත් නොවෙති. කදිම උදාහරණය ලංකාවයි. විධායක ජනාධිපති බලතල අඩුකරනවා යැයි පොරොන්දුවෙමින් බලයට ආ අය ඒ බලතල කොතරම් අඩුකර ඇත්ද!!!

තම එදිනෙදා ජීවිතයට කරන මැදිහත්වීම් වලින් පාලකයන් ඈත්කර තබන්නට වෑයම් ගැනීම ඒ නිසා මහජනතාවගේ කාර්ය භාරය වේ.

මැදිහත්වීම් වැඩිකරන නීතියක් නිසා අපේක්ෂා කරන ප්‍රතිඵලය සැබැවින්ම ලැබෙන්නේ නැත්නම්, ඒ ප්‍රතිසංස්කරණය එපා යැයි ජනතාව ඉල්ලා සිටිය යුතුයි.

අසාර්ථක යැයි ඔප්පුවෙද්දී එයම යළි යළිත් ඉල්ලා සිටීම

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 17, 2019

එමානුඑල් මැක්‍රොන් බලයට පත්වෙද්දී ප්‍රංශයේ ගැටළු විසඳන්නට හැකි අයෙක් ලෙසින් හේ ලොව සෑම ජනමාධ්‍යයකම පාහේ ප්‍රශංසාවට පාත්‍රවූයේය. එදා ඔහුගේ ජයග්‍රහණයට දුන් අවධානයට වඩා ඉතාමත් අඩුවෙන් ලෝක අවධානයක් යොමුවෙන්නේ මාස හතරක් තිස්සේ පවතින ‘යෙලෝ වෙස්ට්’ උද්ඝෝෂණ මෙහෙයුමටයි.

මේ වෙද්දී ඒ නිසා සිවිල් වැසියන් 15 දෙනෙක් මරුමුවට පත්ව සිටිති. දෙදහසකට ආසන්න සිවිල් වැසියන්ද, දාහකට ආසන්න පොලීසියේ නිලධාරීන්ද තුවාල ලබා සිටිති. මේ වෙද්දී සිරඅඩස්සියට පත්වූ සංඛ්‍යාව අටදාහක් ඉක්මවා ගිහින්.

ඇමෙරිකන් ජනාධිපතිවරයෙක් ගෑවිලා නැත්නම්, යම් රටක ආණ්ඩුවක් කරන මැදිහත්වීම් නිසා එරට සිවිල්වැසියන් අතර ආරවුල් පැතිරයද්දී, ඒ නිසා මිනිස් ජීවිත පවා අහිමිවෙද්දී, බොහෝ රටවල ජනතාව ඊට වැඩි අවධානයක් යොමුකරන්නේ නැත.

මේ ප්‍රචණ්ඩ උද්ඝෝෂණ ඇරඹෙන්නේ ප්‍රංශ රජය පෙට්‍රල් සඳහා පනවා ඇති “හරිත බද්ද” ඉහළ දැමීමත් සමඟයි. එය යම් කාලයක් යනතුරු නවත්වන්න යැයි ඉල්ලා පටන්ගත් උද්ඝෝෂණයට දැන් තවත් ඉල්ලීම් ගණනාවක් එකතුවී තිබේ. ඒ අතර මැක්‍රෝන් ඉල්ලා අස්විය යුතු යැයිද එකකි.

වෙනත් ජනාකීර්ණ නගරවල මෙන්ම පැරීසියේද දිනපතා තම පෞද්ගලික වාහනවලින් ගමන් බිමන් යන සාමාන්‍ය වැසියන් සිටින්නේ අල්පයකි. පැට්‍රල් සඳහා වැඩිකරන ලද හරිත බද්ද ඒ නිසා වැඩියෙන්ම බලපාන්නේ පැරීසියෙන් පිටත වාසය කරන අයට මිසෙක පැරීසියේ වාසය කරන ධනවත් අයට නොවේ.

චන්ද දිනන්නට එන්න එන්නම වැඩිකරන ලද සහනාධාර සහ කම්කරු නීති නිසා ප්‍රංශයේ බදු මට්ටම් අද ජනතාවට උසුලන්නට බැරි තරම් ඉහළ මට්ටමක පවතී. කාලයක් තිස්සේ පොරොන්දු වූ සහනාධාර ගෙවාගන්නට බැරි තරමට භාණ්ඩාගාරය හිස්වෙද්දී එක්කෝ බදු වැඩිකරත යුතුයි, නැත්නම් සහනාධාර කප්පාදු කළ යුතුයි. බෙදන්නේ කෙසේදැයි නොදැන බෙදන්න කියා ඉල්ලන ජනතාව ඒ දෙකටම අකමැති වෙති.

උදාහරණයක් හැටියට පිටු තුන්දාහක් පමණ පුරවන ප්‍රංශයේ කම්කරු නීතිය තුල “දින නියමයක් නොමැතිව එළඹෙන ලද කොන්ත්‍රාත්තු ගිවිසුමක්’ අතැති කිසිවෙක් රැකියාවෙන් අස්කර දමන්නට නොහැකියි. රස්සාවේ ස්ථාවර පත්වීම ලැබෙන තෙක් ඉතා කඩිසර ලෙසින් සේවයේ යෙදෙන පුද්ගලයෙක්, පත්වීම ස්ථාවරවීමත් සමඟ ‘අකුරට වැඩ කරන’ අයෙකු බවට හැරෙයි. කම්කරු නීතිය යටතේ එවැන්නෙක් අස්කරන්නට නොහැකියි. කඩිසර අය මැද්දේ අලසයෙකුටද ඒ හා සමානම පඩියක් ගෙවන්නට සිද්ධවීම යන අවදානම ගන්නට අකමැති ව්‍යාපාර අයිතිකරුවන් වැඩිවීමෙන් අද ප්‍රංශය තුල තරුණ වයසේ බහුතරය තාවකාලික පත්වීම් තුල හිරවී සිටිති.

ස්ථාවර පත්වීමක් ලද අයෙක්ව අස්කරත නොහැකිවීම උසස් ජයක් ලෙස දකින කම්කරු නීතිය නිසා සැබැවින්ම කුමක්වේදැයි කැඩුණු ජනේලය කියැවූවෙකුට සිතාගත හැකියි.

“කර්මාන්තවලට රෙගුලාසි පැනවීමෙන් ආණ්ඩුව කීවේ ඒවා සමෘද්ධිමත් වෙනවා කියාය. එසේ නොවන්නේ නම් කර්මාන්තවලට ඔවුන්ගේ නිදහස නැතිකර දැමීම විහිළුවක් වෙයි. ඉතින් කර්මාන්ත දැන් පිරිහී ඇත්නම් එය වෙන කාගේ වරදක්ද?

“තීරු බදු සමඟ සෙල්ලම් කළ නිසා වෙළඳාමේ අඩුපාඩු නැතිවේ යැයි කියූ ආණ්ඩුව ඒවායෙන් සමෘද්ධිය නොව විනාශය දකින්නේ නම්, එය වෙන කාගේ වරදක්ද?

“කර්මාන්තවලට නිදහස නොදී ඒවාට ආරක්ෂාව දීම නිසා ආණ්ඩුව කීවේ ඒවා ලාබ උපයනවා කියාය. ඒවා බදු ගෙවන ජනතාවට බරක්වී ඇත්නම්, එය වෙන කාගේ වරදක්ද?

“ඉතින් මෙහෙම බලද්දී, ආණ්ඩුව ස්වේච්ඡාවෙන්ම වගකීම් බාරගත් බැවින් ආණ්ඩුව ඍජුව වගකිව යුතුවූ පැමිණිලි හැරෙන්නට රටේ වෙනත් කිසිම පැමිණිල්ලක් නැත. ඉතින් පුදුමයක්ද එහෙනම්, හැම අසාර්ථකවූ වෑයමක්ම දැන් ප්‍රංශයේ තවත් විප්ලවයක් කැඳවන අවදානමක් ගෙනෙනවා යැයි කීම.

“ආණ්ඩුව වේතන පාලනය සහ ඉහළ දැමීම බාරගෙන එය කරගත නොහැකි විටදී, දුප්පත් සියල්ලන්වම බලා කියාගත නොහැකි විටදී, සියළු රැකියා නැති අයට රැකියා දෙන්නට නොහැකි විටදී, සියළු ණය ගන්නා අයට පොලී නැති ණය දීගත නොහැකි විටදී, අපිට කියන්නට කණගාට සිතෙන …..ඉතින් ආණ්ඩුවට මේ සියල්ල කරගත නොහැකි කළ, එවිට කුමක්වේද? සෑම අසාර්ථක ආණ්ඩුවක් පසුපසින්ම, —මෙය නොවැළැක්විය හැකිවීම කණගාටුදායකය— එවිට නොවේද එවැනිම නොවැළැක්විය හැකිවූ විප්ලවයක් හඹා එන්නේ?

ඔව්, අද යෙලෝ වෙස්ට් උද්ඝෝෂණ හටගෙන ඇත්තේ ඉහත සඳහන් වැකි 1850 දී නීතිය නැමති කෙටි ප්‍රකාශනය ලියූ ෆෙඩ්රික් බැස්ටියාට් උපන් දේශයේය.

උද්ඝෝෂණකරුවන් පළඳින ‘යෙලෝ වෙස්ට්’ රජයේම මැදිහත්වීමක් නිසාම ජනතාව අතට පත්වූවකි. සියළු මෝටර් රථ රියැදුරන් හදිසියකදී නැවතුණ වාහනයකින් එළියට බහිද්දී පැළැඳගත හැකි පරිදි කහ පැහැති වෙස්ට් එකක් වාහනයේ තබාගත යුතුයි කියා ප්‍රංශයේ නීතිගත කෙරිණ. එයින් යෙලෝ වෙස්ට් බොහොමයක් පුරවැසියන් අතට පත්විය. පැට්‍රල් සඳහා කරන විරෝධතාවයට එය ඉතාමත් සුදුසු යැයි තීන්දුවීම අරුමයක්ද!

සවුත් බයි සවුත්වෙස්ට් SXSW↙

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 14, 2019

අලුතින් භාණ්ඩයක් හෝ සේවාවක් වෙළඳපොලට ඉදිරිපත් කරන්නට කැමති ව්‍යවසායක වෑයමට සහ ලෝක වෙළඳපොලට අලුතින් එකතු වෙන අයෙකුට කදිම පරිසරයක් හදා ඇති උත්සවයකි මෙය. ටෙක්සාස් ප්‍රාන්තයේ ඔස්ටින් නගරයේ වාර්ෂිකව පැවැත්වෙන SXSW↙ 1987 දී ආරම්භ විය.

එහි ආරම්භය නොසිතූ විදියකට දිග හැරැණකි. නිව් යෝර්ක් හි පැවැතෙන සංගීත උත්සවයක් දකුණට ගෙනෙන්නට ගත් වෑයමක් අතරමඟ නැවතෙද්දී, එය දකුණේ අයට එකතුව කළ හැකිදැයි සොයා බලන්නට ගත් උත්සාහයක් සාර්ථක වීමේ ප්‍රතිඵලයයි මෙය. ඉතා ඉක්මණින් ජනප්‍රිය වූ උත්සවය දැන් විශාල ජනකායක් ඇදී යන්නක් බවට පත්ව ඇත.

මුලින්ම සහ විශේෂයෙන්ම හුවා දක්වන්නට අවශ්‍ය වැදගත් කරුණකි. මෙම උත්සවය ඇමෙරිකන් ෆෙඩරල් රජයේ හෝ ටෙක්සාස් ප්‍රාන්ත ආණ්ඩුවේ වෑයමක් හෝ ඒවායේ අනුග්‍රහයෙන් පැවැත්වෙන්නක් නොවේ. බදු ගෙවන ජනතාවට බරක් පටවන්නේ නැතිව, නිර්මාණශීලී පුද්ගලයන්ට තම තමන්ගේ වෘත්තීන් වැඩි දියුණු කරගන්නටත්, ලෝකයේ නන් දෙසින් එන එවැනි වෙනත් අය සමඟ මුණ ගැසෙන්නටත්, එකිනෙකාගේ අදහස් දැනගැනීමට සහ බෙදාගැනීමට මෙම උත්සවය කදිම අවස්ථාවක් සපයයි.

යම් ව්‍යවසායක වෑයමකින් ලාබයක් සොයන්නට නම් එයින් සපයන අගයක් තිබිය යුතුයි. විකෘති වූ ආර්ථිකයක (ලංකාවේ වැනි) මුළු මහත් ජනතාව පිට බදු බර පටවමින් සුලුතරයක් (දේශපාලනඥයන් සහ එද්දලයන්) ධනවස්තුවලට හිමිකම් කියති. අගයක් සපයන ව්‍යවසායකත්ව වෑයමක නියැළෙන්නාට මුහුණ දෙන්නට සිද්ධවෙන නීති රීති වැඩිවී ආර්ථිකය බංකොළොත්වෙද්දී (අද වෙනිසියුලාව වැනි) පවා අර සුලුතරය තම බලයෙන් ඉවත් නොවෙති. තව දුරටත් ව්‍යවසයාකත්වයේ යෙදෙන අයටම වරද පටවමින් දුප්පතාගේ හිතසුව පිණිස යැයි පෙනී සිටින එම සුලුතරය සැබැවින්ම තරකරගන්නේ ඔවුන්ගේ බඩ සහ ඔවුන්ගේ මල්ල යැයි දැක දැක කරකියාගත නොහැකි තත්වයකට රටවැසියන් සිටිති.

මහජනතාවට බදු බරක් පටවන්නේ නැතිව, අගයක් සපයන අයට සහ ඒ අගයට ගෙවන අය අතර කැමැත්තෙන් සිද්ධ වෙන හුවමාරුවට කදිම ස්ථානයක් සැපයීම නිසා මෙම උත්සවය ඉතා සාර්ථක අතරමැදියෙක් බවට පත්ව සිටියි.

ලංකාව වැනි රටක මෙවැනි වෑයමක් ඵල නොදරන හේතු කිහිපයකි. මුල්ම හේතුවක් වනුයේ දේශපාලනඥයෙක් සහභාගී කරනොගන්නේ නම් එහි කටයුතුවලට අවශ්‍ය අනේකවිධ අවසර ලබාගත නොහැකියාවයි. අර කියන සුලුතරයට කුට්ටියක් නොදුන්නොත් එතැනට කඩාකප්පල්කාරී චණ්ඩි පවා පැමිණෙන්නට ඉඩ ඇත.

ලංකාවේ සිටින ව්‍යවසායකයන් අල්පය රටේ දේශපාලනඥයන් සහ එද්දලයන් සමඟ ඇති ඇයි හොඳයිකම් නැතිවේය යන බියෙන් මෙවැන්නකට සහයෝගය දීමෙන් පසුබට වෙනු ඇත. ඒ සුහදකම් නැතිවුවහොත් ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාරවලට කණකොකා හඬන්නට ඉඩ තිබීම සැබෑ අවදානමකි.

පුහු ආකල්ප වෙනස්නොවීම නිසාත්, ව්‍යවසායකත්වය සහ වෙළඳපොල තරඟය ගැන සැබෑ අවබෝධයක් නැතිකම නිසාත්, මෙවැන්නකට දායකත්වය සැපයීම කෙසේ වෙතත්, ඊට හවුල්වීමෙන් ද දේශීය ව්‍යවසායකයන් වැළකෙනු ඇත. එපමණක් නොව ඒ ගැන මවාගත් බොරු කීමද පැතිර යනු ඇත.

ඉතින් මෙවැනි වෑයමක් සාර්ථක වේදැයි සොයා බලන්නට නම් ලංකාව වැනි රටක පුද්ගලයෙකුට හැකිවනුයේ ඒ සඳහා විදේශීය සමාගම්වල අනුග්‍රහය ලබාගන්නටයි. විදේශීය කියූ සැනින් මුහුණ දෙන්නට සිද්ධ වෙන්නේ කුමන ආකල්පයන්ටදැයි කියන්නට අවශ්‍යද?!!!!!

විකල්ප සොයන්නට අවශ්‍ය යැයි කියන, ඒත් සමාජවාදී පාරේ (වෙනිසියුලාව ගිය පැත්තේම) තව ඈතට යෑම විකල්පය යැයි කියන්නට පෙනී සිටින පිරිස මෙය දේශීය වෙළඳපොල ආක්‍රමණයට ආ බටහිර සහ ඇමෙරිකන් කඩාකප්පල්කාරී වෑයමක් හැටියට කටකතා පතුරුවා යවනු ඇත.

සම්මන්ත්‍රණ, සංගීත සහ සිනමා උත්සව, වෙළඳ ප්‍රදර්ශන, ව්‍යවසායකයන් අතර එකිනෙකා හමුවීමට අවස්ථා සහ විවිධ තෑගි ප්‍රදානෝත්සව පිරිණු මෙවැනි වෑයමක් ආරම්භවීම නිසා, අගයක් සපයන ව්‍යවසායකත්ව වෑයම් කොපමණ ගණනාවක් රටේ ආර්ථිකය සරුසාර කරන්නට දායකත්වය සැපයූවාද යන්න දැනගැනීමට ඉතින් ලංකාවේ වැසියෙකුට අවස්ථාවක් නොලැබී යයි.

වීසා ලබාගැනීමේ අපහසුව නිසා මෙවැන්නකට සහභාගීවන්නට ලංකාවේ ව්‍යවසායකත්වයට දැඩි ආශාවක් නළියන ඒත් නමගිය ව්‍යාපාරයක් නොමැති පුද්ගලයෙකුට කිසිත් ඉඩක් නැතිවීම සැබැවින්ම ඛේදනීය තත්වයකි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වර්ණනා කරන්නට පෙර

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 27, 2019

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ කුරිරු අවදානම සෑම පුරවැසියෙක්ම දැන සිටිය යුතු වූවකි. “කාලයෙන් කාලයට අත්හදා බලන ලද අනිකුත් සියළු ක්‍රම හැරෙන්නට ඇති අතිශය නරක ක්‍රමය” යැයි වින්ස්ටන් චර්චිල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හැඳින්වීය. අනෙකුත් පාලන ක්‍රම සියල්ලම මෙයට වැඩියෙන් බෙහෙවින් නරක වෙද්දී ඉතිරි වූව පමණක් නිසා එය අති ප්‍රශංසා මුඛයෙන් වර්ණනා කළ යුතු නොවන්නක් වනුයේ මන්ද?

ඔබ ජීවත්වන සමාජයේ බහුතර කැමැත්ත අනුව තමන්ගේ ජීවිතයේ සෑම අස්සක් මුල්ලක්ම පාලනය කරන්නට අවශ්‍ය පූර්ණ බලතල යම් පිරිසකට පවරන්නට ඔබ එකඟ ද? එහෙම නම්, ඔබ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ මූලික අදහසට එකඟයි.

අයෙක් ඉගෙන ගත යුතු අධ්‍යාපනය තීන්දු කරන්නට? පෙනී සිටිය යුතු විභාග තීන්දු කරන්නට? ඒ විභාග වලට පෙනී සිටිය යුතු ආකාරය තීන්දු කරන්නට? කළ යුතු රස්සාවට අවශ්‍ය සුදුසුකම් තීන්දු කරන්නට? වෙහෙසන ශ්‍රමයෙන් ලැබෙන ඵලදාවෙන් මිල දී ගන්නා පෞද්ගලික දේපල මොනවාදැයි, ඒවා පාවිච්චි කළ යුත්තේ කෙසේදැයි හා ඒවා විකුණත හෝ උරුමක්කාරයන්ට පවරත හැකි කෙසේදැයි කියා තීන්දු කරන්නට? බස්රථයක දී අහන්නට ලැබෙන සිංදු මොනවාදැයි තීන්දු කරන්නට? සුදුසු පිරිසක් සිටිනවා යැයි විශ්වාසය කරන පාලන ක්‍රමය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයයි.

ජෝන් ජාක් රූසෝ ඉදිරිපත් කළ “පොදු කැමැත්ත” අනුගමනයෙන්, ඔබ ගෙවන කෙටි ජීවිතයේ සියළු අවධි නිවැරදි ලෙසකින් මෙහෙයවන්නට දන්නවා කියාගත් දේශපාලනයේ යෙදුනු පුරවැසියන් කොට්ඨාශයකට පවරා ඒ අය කියන අන්දමට කටයුතු කරන්නට ඔබ සූදානම් නම් එය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට කැමැත්ත දැක්වීමයි.

එසේ අනුන් වෙනුවෙන් තීන්දු ගන්නට පත්වෙන පිරිස නිරතුරුවම ඔවුන්ගේ බලය වැඩිකරගන්නට වෑයම් කරති. ඔවුන්ගේ බලය වැඩිවීම යනු ඔබ ගෙවන ජීවිතයට වැටෙන බාධක වැඩිවීමයි. සමස්ත සමාජයෙන් වැඩි චන්ද කැමැත්තක් ඉල්ලා සිටින ඔවුන් එම චන්ද බලයෙන් ඔවුන්ගේ පාලන බලය වැඩිකර ගනිති. ඔවුන්ගේ පාලන බලය වැඩිවීම යනු සාමාන්‍ය පුද්ගලයාට සිය ජීවිතයේ තීන්දු ගත හැකි බලය අඩුවීමයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ කුරිරු අවදානම එයයි.

වෙනත් කෙනෙකු නිවැරදි තීන්දු ගන්නා නිසා අපේ ජීවිතය යහපත් වෙනවා නම් ඉතින් එහි ඇති නරක කුමක්දැයි මේ ගැන කිසිවිටෙකත් සොයා නොබලන ලද කෙනෙක් විමසනු ඇත. ඉතිහාසයේ නොයෙකුත් කාලයන්හි දී එසේ දේශපාලකයන් පිරිසක් අතට සමස්ත සමාජයේ බහුතර තීරණ ගන්නට බලය පැවරූ අවස්ථා සියල්ලක්ම අවසානයේ දී, නොවැරදීම අසන්නට ලැබෙන්නේ මෙම සත්‍යයයි: එනම්, බහුතර කැමැත්තෙන් පත්කරගත් දේශපාලකයන් කොට්ඨාශය ජනතාව වෙනුවෙන් ගත් තීරණ නිවැරදි ලෙසින් මෙහෙයවන්නට අසමත් වූහ.

එම සත්‍යය හමුවේ ජනතාවට ලැබෙන පිළිතුර වූයේ මෙයයි: ඔවුන් අසමත් වූව ද ක්‍රමය නිවැරදි බැවින්, ඒ සඳහා වෙනත් දේශපාලකයන් පිරිසක් ඊට පත්කරගත යුතුයි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමයේ කුරිරු අවදානම අඩුකරගැනීම සඳහා ගත යුතු වූ පියවර මොනවාදැයි සහ ඒවා කළ යුත්තේ කෙසේදැයි කියා බොහෝ දෙනෙක් විමසන්නේ නැත. සමහර විට ඔවුන්ගේ නොදන්නාකම, අකමැත්ත සහ කම්මැලිකම ඊට හේතු විය හැකියි. ඒත් වැඩියෙන්ම සිද්ධ වෙන්නේ වැඩි බලය තමන් අතට ගන්නට මාර්ග නිරතුරුව හොයන දේශපාලකයන් ඊට වැඩි අවධානයක් එල්ලවීම වළක්වාලීමයි.

ස්පාර්ටාව සමඟ දීර්ඝ කාලීන යුද්ධයක නියැළුන, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමයෙන් පාලනය වූ ඇතැන්ස් රාජ්‍යය, ක්‍රි. පූ. 415-413 හි පැවති සිසිලියන් මෙහෙයුමේ දී අන්ත පරාජයක් අත්කර ගත්හ. සිසිලියන් මෙහෙයුම නම් ඇතැන්ස් අධිරාජ්‍යය විසින් ස්පාර්ටා, සිරකියුස් සහ කොරින්ත් පරදවන්නට ගත් වෑයමයි. ඒ යුද මෙහෙයුම පටන් ගන්නට පෙර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ඇතැන්ස් රාජ්‍යයේ පාලකයන් අතර වාද සහ මන්ත්‍රණ සභා ගණනාවක් පැවැත්විණ. ඒවායේ දී ඇතැන්ස්හි දේශපාලන බලය අල්ලා ගන්නට සිද්ධ වූ වෑයම් මිසෙක සිසිලියන් මෙහෙයුම කුමක් අරබයා කරන්නක් ද, කවුරු මෙහෙයුමේ කෙසේ අණ සහ ආඥා නිකුත් කළ යුතුද, එහි නඩත්තුව කෙසේද, යනාදී වැදගත් ප්‍රශ්න කිසිවක් සැලකිල්ලට ගැනුනේ නැත.

සිසිලියන් මෙහෙයුමේ ඉතිහාසය ගැන සටහන් තබන තුසිඩයිඩස් වෙතින් අපට දැනගන්නට ලැබෙන්නේ මේ මෙහෙයුම පෙලපනීසියන් යුද්ධයේ දී ලොව මුල්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ඇතැන්ස් අධිරාජ්‍යයේ පරාජයට පාර කැපෙන ලද අවස්ථාව හැටියටයි. එහෙත් එම අවස්ථාව ඇතැන්ස්හි පාලන බලයට පොරකෑ දේශපාලන බහුතරය විසින් හඳුනා නොගත් නිසා පෙලපනීසියන් යුද්ධය තවත් දශකයක් පුරා ඇදී ගියේය.

පෙලපනීසියන් යුද්ධය ලෝක ඉතිහාසයේ වැදගත් තැනක් ගන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ඇති කුරිරු අවදානම එහි දී මනාව ඔප්පු කළ බැවිනි. එනම් එය පොදු කැමැත්ත තුලින් පුරවැසියන් සිය පාලක කොට්ඨාශයකට තමන් වෙනුවෙන් තීන්දු ගැනීමේ බලය පවරා අන්ත දුක්ඛිත අසරණ තත්වයකට පත්වූ ලොව මුල්ම අවස්ථාවයි. සටහන්ගත ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට දකින්නට ලැබෙන ඒ ඛේදවාචකය වෙනත් මුහුණුවරින්, නොයෙකුත් කාලයන්හි දී, නොයෙකුත් දේශයන්හි දී, නැවත නැවතත් දිගහැරෙයි. නමුත් ලෝකයේ බහුතරය ලෝක ඉතිහාසය නොදන්නා බැවින් ඉතිහාසයෙන් පාඩම් ඉගෙන ගන්නේ ද නැත.

අප ගැන තීන්දු ගන්නට, අප විසින්, අපේ කැමැත්තෙන්ම, අප සතු බලය පවරා දෙන්නේ දේශපාලකයාට නම් ඒ පවරන මහා බලයේ ඇති අනතුරුදායක අවදානම ගැන අප මුලින්ම සහ පරතෙරට කතාබහ කළ යුතු නොවේද?

පුරාතනයේ පටන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමයේ දකින්නට ලැබෙන අපූරු ලක්ෂණයක් ඇත. පුරවැසියන්ගේ සිත් දිනා ගන්නට, ජනතාවගේ “හද ගැස්ම දන්නා” දේශපාලකයෙක් හැටියට සමස්තයේ කැමැත්තෙන් ඉහළම පුටුවට තෝරා පත්වෙන්නට නම් තරඟකරුවන් අතර වැඩියෙන්ම වාග් කෞශල්‍යය හැකියාව තිබීම පමණක් ප්‍රමාණවත් වීම ඒ අපූරු ලක්ෂණයයි.

මේ බව ඉතිහාසයෙන් ඉගෙන ගත් මෑත කාලීන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි උගතුන්, ජනතාව අතරින් වැඩිම හදවත් දිනාගන්නට සමත් වූ අයෙක්ව මෙල්ල මට්ටු කරන්නට හැකි පියවර පිහිටුවා ගත්හ.

ජනතාවගේ නියෝජිතයන් තුලින් පාලන බලය මෙහෙයවීම එයින් එකකි. සම්පාදකය, විනිසුරු සහ විධායක ලෙසින් බලය බෙදී පැවතීම අනෙකයි. ඒ අනුව යමින් චන්ද පෙට්ටිය හමුවේ නැවත නැවතත් ජනතාව සිය කැමැත්ත දැක්වීම නිසා පාලනයක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යැයි සැලකේ.

සිය කැමැත්ත දක්වන්නට සමහර රටවල පෝලිම්වල පැය ගණන් සිටගෙන ඉන්න ජනතාව තමන් තෝරන චන්ද අපේක්ෂකයන් ගැන දන්නේ අල්ප වශයෙනි. දේශපාලන සොයා බැලීම් සඳහා යන කාලය සහ මුදල් වෙනුවට තමන් වෙනුවෙන් කළ හැකි දේවල් ගණනාවක් ඔවුනට ඇත. උඩින් පල්ලෙන් බලා හිතෙන හැටියට චන්දය දෙන්නට බහුතරය පෙළඹෙන නිසා අර කාලයක් සහ මුදලක් වැයකර සොයා බලන්නාගේ චන්දයට කිසිත් වැදගත්කමක් නොලැබේ.

අයෙක් ඔහු පෞද්ගලික අයිතියක් කියන දේවල් ගැන කොතරම් දැන සිටිනවාද? ගෙයක් හදන්නට යද්දී, වාහනයක්, මහන මැෂිමක් නැත්නම් සීතකරණයක් ගනිද්දී, තැන්පතු සහ රන් ආභරණ යනාදිය ගැන කොතරම් සොයා බලනවාද? ඒත් අයෙක් ඔහු තම අනගිතම අයිතිය හැටියට සලකන චන්දය දෙන්නට යද්දී ඒ ඒ පුද්ගලයන් ගැන දන්නේ සහ විපරම් කරන්නේ කොපමණක්ද?

ප්‍රකාශ කරන චන්දය නිසා ඇතිවන ඵලවිපාක ගැන සහ එයින් තමන්ට සිද්ධවිය හැකි කුරිරු අවදානම ගැන සාමාන්‍ය චන්දදායකයාට ඇත්තේ අල්ප වැටහීමකි. අල්ප වැටහීම නිසා ප්‍රකාශ කරන චන්දයෙන් තමන් කැඳවන හානිය නොදැන ඔවුන් තමන්ගේ තෝරාගැනීම දක්වන චන්දය යනු තමන් සතු අනගි අයිතියක් යැයි විශ්වාසයෙන් ඒත් තමන් සේ ම වැඩි සොයාබැලීමක් නොකළ දහස් ගණනක් සමඟ පෙළ ගැසෙති.

ලින්ඩන් බී. ජොන්සන්ගේ LBJ ජනාධිපති පුස්තකාලය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 15, 2019

ඔස්ටින්, ටෙක්සාස් (නගරය මුලින්, ප්‍රාන්තය පසුව) හි පිහිටන ලින්ඩන් බී. ජොන්සන් ජනාධිපති පුස්තකාලය නැරඹීමට අප ගියේ අහල පහලක එය පැවති නිසාත්, කිසිදිනෙක ඇමෙරිකන් ජනාධිපති පුස්තකාලයක් දැක නොතිබි නිසාත්ය.

මුලින්ම කිව යුත්තේ එය කාලය සහ මුදල් නාස්තියක් බවයි. අලුත් යමක් ඉගෙන ගන්නට හැකි කිසිවක් එහි වූයේ නැත. එසේම එහි පැවති තොරතුරු විකිපීඩියාවටත් වඩා අඩු විය.

ජනාධිපති පුස්තකාල හැදෙන්නට පෙර ඇමෙරිකාවේ ජනාධිපතිවරු සහ ඔවුන්ගේ උරුමක්කාරයන්, ජනාධිපතිව සිටියදී භාවිතා කළ පොතපත සහ ජනාධිපති තනතුරේ සිටියදී ලියූ ලිපි සියල්ල වාරය අවසන්ව ගෙදර යද්දී, විවිධ තැන්වලට යැවූහ. ජාතික ලේඛනාගාරයේ, ඉතිහාසය ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වූ සමිති සංගම්, සහ පෞද්ගලික එකතුවන් තුල ඒ ඵෛතිහාසික ලියැකියැවිලි තවමත් දකින්නට ලැබේ.

ජනාධිපති පුස්තකාල හැදීමේ රැල්ල බිහිවූයේ 1939 දී ෆ්‍රෑන්ක්ලින් රූසවෙල්ට් ඔහුගේ තනතුරේ සිටිය දී බිහිවූ පෞද්ගලික ලියකියැවිලි පවා ෆෙඩරල් ආණ්ඩුවට තෑගි කිරීමත්, ඔහුගේ හයිඩ් පාර්ක් වතුයායේ කොටසක් පුස්තකාලයක් හදන්නට වෙන් කිරීමත් සමඟයි. රූසවෙල්ට්ගේ හිතමිතුරන් ලාබ නොමැති සමාගමක් හදමින් පුස්තකාල සහ කෞතුකාගාරයක් සඳහා මුදල් එකතු කළහ.

නිව් ඩීල් ගෙනා රූසවෙල්ට් නිසා මහා අවපාතය තවත් දීර්ඝ ලෙසින් ඇදී ගියත්, අනුන්ගේ වත්කම් බෙදන්නට සහ රට ණය බරින් පුරවන්නට සමත් වූ ජනාධිපති රූසවෙල්ට් හිතුවේ ඔහු දුප්පත් අසරණයන් ගලවාගත්තෙක් හැටියටයි. තම නාමය ඉතිහාසයේ අමතක නොවන ලෙසින් පවතින්නට හේ සිය ලිපිගොණු සහ පොතපත ඇතුලත් ජනාධිපති පුස්තකාලය සංරක්ෂණය සහ පවත්වාගෙන යාම පිණිස ජාතික ලේඛනාගාරයට පැවරීය.

1950 දී හැරී එස්. ටෲමන් ද සිය ජනාධිපති ලිපි ගබඩා කිරීම සඳහා පුස්තකාලයක් හැදීය. 1955 දී ජනාධිපති පුස්තකාල පනත සම්මතයෙන් ඒ සඳහා පෞද්ගලික මුදලින් ඉදිකරන ෆෙඩරල් ආණ්ඩුවෙන් පවත්වාගෙන යන ජනාධිපති පුස්තකාල ක්‍රමය බිහි වූහ.

ඇමෙරිකන් ජනාධිපති පුස්තකාලයක් ඉදිකරන්නේ පෞද්ගලික මුදලින්. ඒත් ඉන් පසුව ඒ පෞද්ගලික සංවිධානය එම පුස්තකාලය ජාතික ලේඛනාගාරයට සහ වාර්තා පරිපාලන දෙපාර්තමේන්තුවට එය පවරයි.

තනතුරේ සිටියදී බිහි වූ වාර්තා සියල්ල ජනාධිපතිවරයාගේ පෞද්ගලික දේපල යැයි ජෝර්ජ් වොෂිංටන් සිට 1978 වර්ෂය දක්වා සියළු නීති වෘත්තීයවේදීන් සහ විද්‍යාර්ථීන් සැලකූහ. පසුව සම්මත කරගන්නා අතුරු පනත් වලින් ඒවා බහුතරය ජනාධිපතිවරයාගේ දේපල නොවී ඇමෙරිකන් රජයේ දේපල හැටියට වර්ගීකරණය විය. ජනාධිපතිවරයා සිය තනතුරෙන් ඉවත්වීමත් සමඟ ඒ වාර්තා සියල්ල ලේඛනාගාරයට අයිති වේ.

මුදල් ගෙවා යා යුතු LBJ පුස්තකාලයට ඇතුල්වෙද්දීම ඔහුගේ ගුණ වයන කෙටි වාර්තා චිත්‍රපටියක් දිග හැරේ. වියට්නාම් යුද්ධයට තරුණ ඇමෙරිකන් සොල්දාදුවන්ගේ මෙහෙයුම් අධික ලෙසින් වැඩිකළ නිසා, ඒ වෙද්දී රටපුරා ඇතිව තිබූ වියට්නාම් යුද විරෝධය හමුවේ LBJ නැවත වතාවක් චන්දය ඉල්ලන්නට ඉදිරිපත් වූයේ නැත. මෙම වාර්තාව තුල ඔහු තමන් ගත් පියවර ගැන කණගාටු වූ නිසා (ජනතා අප්‍රසාදය ගැන සඳහනක් නැත) නැවත චන්දය නොඉල්ලන සේයාවක් දක්වයි.

ඇමෙරිකන් ජනතාව යනු යුද්ධයට බෙහෙවින් කැමති පිරිසක් හැටියට නිරූපනය කරන බොහෝ තැන්වල දී ඇමෙරිකාව මැදිහත්වන යුද්ධ බොහොමයක් ආරම්භ කරන ලද්දේ සහ තව දුරටත් ව්‍යාප්ත කරන ලද්දේ සමාජවාදී පැත්තට බර වූ ජනාධිපතිවරුන් අතින් බව සඳහන්වීම මඟහැරී යයි. රටවැසියන්ට අනුගමනය කරන්නට සිද්ධ වූ, අනුගමනය නොකළ හොත් හිරබාරයට යන්නට සිද්ධ වූ, ඉහළින් ආ නියෝග කුමන අදහස් ඇති පුද්ගලයන් අතින් සිද්ධ වූවාදැයි නොපෙන්වනවා සේ ම, වෙනත් කිසිම රටක කිසිත් කලක දී දකින්නට නොමැති වූ තරම් ඇමෙරිකාවේ මහා ජනකායක් ඒවාට විරෝධය පෑවාදැයි යන්නත් දැක්වීම මඟහැරී යයි.

1964 චන්දය සඳහා LBJ යොදාගත්තේ රටේ මහා මාර්ග ඉදිකිරීම, පරිසරය සුරැකීම, අධ්‍යාපන සහ සෞඛ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ, දුප්පත්කම සහ අපරාධ මර්ධනය යනාදී සියල්ල රැගත් “මහා සමාජය” යන සමාජවාදී චන්ද පොරොන්දුවයි. ආදීපීතෘවරු සකස් කළ රටේ ව්‍යවස්ථාව පහසුවෙන් වෙනස් කළ නොහැකි නිසා LBJ හදන්නට ගිය “මහා සමාජය” එවක මාඕගේ චීනයේ “මහා ඉදිරි පිම්ම” මෙන් දිගහැරුනේ නැත.

1937 වසරේ LBJ සහ ඇලිස් ග්ලාස් නම් කාන්තාව අතර අනියම් සබඳතාවයක් ඇතිවිය. ඇය LBJ ට දේශපාලන සහයෝගය දුන් ප්‍රධාන පුද්ගලයෙකුගේ බිරිඳයි. වසර 21 පුරා මැඩෙලින් බ්‍රවුන් නමැත්තියක් හා ඇසුරක් ද හෙළිවිය. LBJ ගේ බිරිඳ ඔහුට අනියම් සබඳතා තිබුණු බව දැන සිටියා යැයි කියැවේ. තමනට කෙනඩිටත් වැඩියෙන් කාන්තාවන් සිටියා යැයි සිය හිතවතුන් අතර LBJ පාරට්ටු බා ඇත්තෙකි. එහෙත් ඔවුන් ගැන කිසිදු සඳහනක් මෙම පුස්තකාලයේ නැත. LBJ පුස්තකාලයේ ඇති ඡායාරූප සියල්ලම දක්වන්නේ ඉතා ආදරබර යුගදිවියක් ගෙවන LBJ සහ ඔහුගේ බිරිඳ සහ දරුවන් වෙති.

සාමාන්‍යයෙන් කවුරු කා සමඟ අනියම් සබඳතා පවත්වනවාදැයි යන්නෙහි ඇති කිසිත් වැදගත්කමක් නැත. ඒත්, අනුන් අනුගමනය කළ යුතු, අනුගමනය කළේ නැත්නම් හිරේ යන නීති හැදීම ඉතා ඉහළින් අගයන අය අතරේ තමන් සමාජයේ සාමාන්‍ය පිළිගැනීම අනුව සිටියා යැයි පෙන්වීමට ගන්නා වෑයම් පුස්තකාලයක සහ කෞතුකාගාරයක පැවතීම ජනතාව නොමඟ යවන සුළු නොවේද?!

කළින් ලියූ සටහනක්: හොඳ සහ නරක ඇමෙරිකන් ජනාධිපතිවරු

2019 Asia Liberty Forum

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 14, 2019

සලාඩෝ නගරයේ බාර්ටන් නිවහන

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 13, 2019

1681 සිට පැවතෙන පිටකොටුවේ පැරණි ඕලන්ද රෝහල පටන් ගන්නා ලද්දේ ඩච් ඊස්ට් ඉන්දියා කොම්පැණියේ නිලධාරීන් සහ සේවකයන්ගේ සෞඛ්‍ය පහසුකම් සපයන්නට යැයි කියැවේ. 2011 දී එම ඵෛතිහාසික ස්ථානය සාප්පු සහ අවන්හල් සංකීර්ණයක් බවට හැරවිණ. කුමාර් සංගක්කාර, මහේල ජයවර්ධන සහ දර්ශන් මුනිදාස යන අයගේ මූලිකත්වයෙන් විවෘත වූ මිනිස්ට්‍රි ඔෆ් ක්‍රැබ් නම් භෝජනාගාරය අද ලංකාවේ අය මෙන්ම සංචාරකයන් ද ගැවසෙන තැනක් බවට පත්ව ඇත.

එලෙසින් වෙනත් අරමුණක් වෙනුවෙන් පටන්ගෙන පසුව අවන්හල් බවට වෙනස් වූ අපූරු ස්ථාන බොහොමයක් ලොව පවතී. ඇමෙරිකාවේ නිරතුරුව දකින්නට ඇති බැංකු වෝල්ට් එකක ඇතුලත අවන්හලක් බවට හැරවීම හෝ පැරණි ගුවන්යානාවක් හෝ දුම්රිය මැදිරියක් අවන්හලක් වීම එතරම් පුදුමයක් ඇති කරන්නක් නොවේ.

ඒත් වසර 80 කට පෙර අතීතයේ මෘතශරීරාගාරයක් හැටියට පැවති තැනක් අද අවන්හලක් වෙද්දී කී දෙනෙක් එහි දී බඩගිනි නිවාගන්නට යාවිද?! ලින්ගර් රෙස්ටුරාන්ට් නම් එය කොලරාඩෝ ප්‍රාන්තයේ ඩෙන්වර් නගරයේ පිහිටයි. 1917 වසරේ බෆලෝ බිල් නැමැත්තාගේ මෘතදේහය එහි මාස 6 ක් තිස්සේ රැඳී තිබුණා යැයි කියැවේ.

පැරණි ගොඩනැඟිලි ආරක්ෂාවට හා නඩත්තුවට ඒවායේ ඉඳුම් හිටුම් සපයන හෝටල් හෝ කෑම බීම ගන්නට හැකි අවන්හල් පිහිටුවා ගැනීම අලුත් අදහසක් නොවේ. පැරණි රජමාලිගා පවා අද අවන්හල් බවට පත්වී ඇති ආකාරය යුරෝපයේ සංචාරය කරන අයට දකින්නට ලැබේ.

ටෙක්සාස් ප්‍රාන්තයේ සලාඩෝ නමැති කුඩා නගරයේ දී අපි ගොඩවැදුනේ අවන්හලක් බවට හැරවුන පෞද්ගලික නිවහනකටයි.

1800 ගණන්වලදී නිමැවෙන ලද පෞද්ගලික නිවහන් බොහොමයක් තවමත් ඇමෙරිකාවේ විවිධාකාර ලෙසින් භාවිතයට ගැනෙන තැන් හැටියට පවතී. ඉතිහාසය ගැන උනන්දුවක් දක්වන අයට ඊට අගනා අවස්ථා සලසනවා මෙන්ම එවැනි තැනකට ඇතුල්වෙන එවන් රුචියක් නැති කෙනෙකුට පවා ඉතිහාසය සොයාබලන්නට කැමැත්තක් ඇති කරවයි.

සලාඩෝ බෙහෙවින් පුංචි නගරයකි. එහි ප්‍රධාන කඩමණ්ඩිය පයින් ඇවිද හැම තැන යන්නට හැකි තරම් ප්‍රමාණයෙන් කුඩා වූවකි. එහි දකින්නට ලැබෙන කඩ සියල්ලම සංචාරකයන් ඉලක්ක කරගත් ව්‍යාපාර වෙති.

මහ වීදියේ කුඩා කඳු ගැටයක් මුදුනේ පිහිටන ලද මෙම නිවස 1866 දී ඉදිවී ඇත්තේ වෛද්‍යවරයෙක් වූ වෙල්බෝර්න් බාර්ටන් සහ ඔහුගේ බිරිය වූ ලුයිසා ඇඩෙලින් කොක්ස් වෙනුවෙනි. ඔවුනට දරුවන් දහ දෙනෙක් වූහ. නිවස අදිරය 3 ක දී නිමැවී ඇත.

1854 දී ගැල්කරත්ත වලින් බටහිර පෙදෙස් බලා ඇදී ආ සියයක් පමණ පිරිසක් සමඟ බාර්ටන් පවුල ද ටෙක්සාස් වලට පිවිස ඇත. ගොවිතැන් සඳහා ඉඩමක් මිල දී ගෙන පදිංචි වෙන ඔහු වෛද්‍ය වෘත්තියේ යෙදෙන අතරේ ගොවිතැනේ ද යෙදෙන ලද්දෙකි.

ඇමෙරිකන් සිවිල් යුද්ධයේ දී දොස්තර බාටන් දකුණේ සමාබන්ධන හමුදාවේ වෛද්‍යවරයෙක් ලෙසින් කටයුතු කර ඇත. යුද්ධයෙන් පසුව පවුල සමඟ සලාඩෝ පැත්තට පැමිණෙන ලද්දේ ඒ පැත්තේ පාසැල් ඉතා දියුණු තත්වයක පවතිනවා යැයි ආරංචි වූ නිසා යැයි කියැවේ. සිය වෛද්‍ය වෘත්තිය නැවත පටන් ගත් ඔහු සමඟ හෙදියක් ලෙසින් කටයුතු කරන්නට ඔහුගේ බිරිඳ වූ ලුයිසා ඔවුන්ගේ අශ්ව කරත්තය පදවාගෙන යන ලදැයි කියැවේ.

මෙම නිවහනේ සියලු කාමර අද අවන්හලේ භෝජනාගාරය සඳහා පාවිච්චි වේ. අපි තෙමහල් නිවසේ හැම කාමරයක්ම නැරඹූ නමුත් ආහාරපාන පිළියෙල වෙමින් පැවති මුළුතැන්ගෙය බැලීමට නොගියෙමු. අවන්හල ඉදිරිපත් කළ ආහාර පාන රස නහර පිනා යන සේ ප්‍රණීත වූ අතර සේවාව ද ඉතා ඉහළ මට්ටමකින් විය. පරණ ගෙයක් ඇතුලතට ගියා යැයි මතක්වෙන්නේ එහි ගෘහ නිර්මාණය සහ බිත්තිවල ගසා ඇති පිංතූර නිසා පමණි. එදා වැහිබර දවසක් වුවද කිසිදු කුටිල ගඳක් එහි නොවීය.

පැරණි ගොඩනැඟිලි අබලන්ව ජරාවට පත්ව යා නොදී මෙසේ ඒවා ප්‍රයෝජනයට ගැනීම සහ ඒ නිසා පිරිසකට රැකියා සැපයීමට සමත්වීම ගැන බඩත් සිතත් පුරවා ගත් ප්‍රීතියෙන් අප සලාඩෝ නගරයෙන් නික්ම ආවෙමු.