අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්

නිදහස් අපිට කළ හැකි දේ

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 29, 2017

හිට්ලර් පාලනය ගැන නිර්මාණය වූ ප්‍රබන්ධ මහත් රාශියකි. මහා පලා යෑම (1950) බ්‍රිතාන්‍ය යුද සිරකරුවන් රඳවන ලද (වර්තමාන පෝලන්තයේ) ස්ටාලැග් ලුෆ්ට් III කඳවුරෙන් පලා යෑම ගැන ඍජු වාර්තා ඇසුරින් පෝල් බ්‍රික්හිල් ලියූ අප්‍රබන්ධයකි. ඒ ඇසුරෙන් ස්ටීව් මැකුවීන් රඟපාන එනමින්ම වූ චිත්‍රපටිය 1963 දී බිහිවිය.

හිට්ලර් යුදෙව්වන්ට කළ කුරිරුකම් ගැන හැදෙන නව නිර්මාණ නැවතී නැත. ඩයාන් ඇකර්මන් ලියූ “සත්තුවත්ත පාලකයාගේ භාර්යාව” (2007) පොතෙන් සිනමා නිර්මාණයක් මේ වසරේ දී බිහිවිය. පොත පාදක කරගන්නේ වෝසාව් සත්තුවත්තේ අධ්‍යක්ෂකගේ භාර්යාව වූ ඇන්ටෝනිනා සබින්ස්කාගේ දිනපොතයි. ජර්මන් ආක්‍රමණිකයන් පෝලන්තයේ යුදෙව්වන්ව වෝසාව් ගෙටෝ වලට ගාල් කරද්දී එතැනින් 300 ක පිරිසක් පෝලන්ත විරෝධන ව්‍යාපාරයෙන් බේරාගත් ආකාරය ගැන ඇයගේ දිනපොතේ ඇති සත්‍ය තොරතුරු පාදක කරගෙන මවන ප්‍රබන්ධය පොතේ සහ චිත්‍රපටියේ දිග හැරේ.

හිට්ලර් පට්ට ගහන නමුත් අපිට ලෙනින්ගේ, ස්ටාලින්ගේ, මාඕ, කැස්ත්‍රෝ, චේ හා චෑවෙස් යනාදීන්ගේ කුරිරුකම් ගැන කියැවෙන ප්‍රබන්ධ හෝ චිත්‍රපටි ලැබෙන්නේ ඉතා මෑතක දී ය. ඒ චිත්‍රපටි බිහිවෙන්නේ හොලිවුඩ් වෙතින් නොවේ. ඒවා බෙදාහැරෙන්නේ ප්‍රධාන රූපවාහිනි මාධ්‍ය වලින් නොවේ. ටිබෙට් හි චීන පීඩක ප්‍රතිපත්තියට ප්‍රසිද්ධියේ විරෝධය දක්වන රිචඩ් ගියර් දැන් හොලිවුඩ් හි රඟපෑමෙන් අයින්කරන ලද්දෙකි.

වෙනිසියුලාවේ මාර්තු අග සිට අද දක්වාම නොනැවතී පැවතෙන උද්ඝෝෂණ ව්‍යාපාරය ගැන ද සමාජවාදයට හිතවාදී ජනමාධ්‍ය නිහඬව සිටිති. දක්ෂිණාංශ පක්ෂයක් වෙනිසියුලාවේ බලයේ සිටියා නම් පමණක් ලංකාවේ පත්තර වලින් ද ඒ උද්ඝෝෂණකරුවන් ස්නයිපර් ප්‍රහාර වලින් මරා දමන්නට හමුදා නායකයන් කතාබහ කරන හැටි ගැන ප්‍රවෘත්ති මෙන්ම ලාංකීය විද්වතුන්ගේ කතිකා වලින් ද පිටු පිරී යනු ඇත.

උද්ඝෝෂණ යනු ප්‍රසිද්ධියේ දකින්නට ලැබෙන්නයි. විරෝධන ව්‍යාපාර රහසේ සිද්ධ වෙති.

ප්‍රංශය ඇතුළු ජර්මනිය ආක්‍රමණය කළ අනෙක් රටවල තිබුණ ද, හිට්ලර්ට විරුද්ධ මහජන විරෝධන ව්‍යාපාරයක් ජර්මන් රටවැසියන් අතරින් දකින්නට නොලැබුණි. හිට්ලර් බලයට එන්නට පෙර දශක ගණනාවක් එඩ්මන්ඩ් හැසරෝල්, මාටින් හෛඩෙගර්, අර්න්ස්ට් යුන්ගර් වැනි අය වෙතින් ප්‍රචණ්ඩත්වය කෲරත්වය ජර්මන් ජනතා හදවත් තුල ප්‍රශංසාවට පත්වී තිබිණ.

පෝලන්තය, එස්ටෝනියා වැනි සෝවියට් දේශය ආක්‍රමණ කළ රටවල දකින්නට තිබුණ ද, ලෙනින්, ස්ටාලින් ඝාතන මෙහෙයුම්වල දී සෝවියට් රටවැසියන් අතරින් ද මහජන විරෝධන ව්‍යාපාර දකින්නට නොලැබුණි. ලෙනින් බලයට එන්නට වසර 60 කට පමණ පෙර මිකායෙල් බකුනින් වෙතින් ජර්මන් ආභාෂයෙන් ලැබෙන කුරිරු මතවාදය රුසියන් වැසියන්ගේ හදවත් තුල ප්‍රශංසාවට පත්වී තිබුණි.

ඉතින් දේශීය විරෝධන ව්‍යාපාර නොමැතිව, තම රටවැසියන් මරා දැමීම එක පැත්තකින් කරගෙන යද්දී, අනෙක් පැත්තෙන් සෝවියට් දේශය වෙනත් දේශයන්හි පුරවැසියන් මරා දමමින් ලෝක විප්ලවයේ යෙදුණහ. මානුෂික අයිතීන් ගැන කතාබහක් සිද්ධ වන සෑම අවස්ථාවක දී ම බ්‍රිතාන්‍යය සහ ඇමෙරිකාව අනුන්ගේ රටවල මිනිස්සු මරනවා යන අවලාදය මේ එදා සෝවියට් සහ අද රුසියන් මෙහෙයුම් ගැන නොදන්නා අය වෙතින් අපිට නිතර අහන්නට ලැබේ.

ඇමෙරිකාව එකතු වූ තැන පටන් ඕනෑම යුද්ධයක් ගැන කතන්දර සහ සිනමා ප්‍රබන්ධ ඇමෙරිකාවෙන්ම දකින්නට ලැබුණ ද, රුසියාවේ ලෝක විප්ලවය ගැන ප්‍රබන්ධ වින්ඳනයට අවස්ථාවක් පෑදෙන්නේ ඉතා මෑතක දී ය. ඒ එම රටවල් රුසියාවේ ග්‍රහණයෙන් මිදී සිය ආර්ථිකයන් නංවාලන්නට සමත් වෙද්දී ය.

1957 දී හංගේරියාවේ උද්ඝෝෂණය අසාර්ථක වීමත් සමඟ කොමියුනිස්ට් රහස් පොලීසියේ මැඬලීම් හමුවේ දිග හැරෙන ආදර කතාව පීටර් බර්ජෙන්ඩි අධ්‍යක්ෂණය කරන ‘විභාගය’ The Exam (2011) නමින් වූවයි. එය දැන් ඇමෙරිකාවේ ප්‍රේක්ෂකයන්ට ඇමසොන් හරහා නරඹන්නට හැකියාව පෑදී ඇත.

දෙවැනි ලෝක යුද්ධයේ දී යුරෝපයේ දැවැන්තම විරෝධන ව්‍යාපාරය මෙහෙයවුනේ පෝලන්තයේය. එය ජර්මන් සහ සෝවියට් ආක්‍රමණිකයන් දෙගොල්ලන්ම විසින් පිහිටුවා ගත් අධිවාස යටින් පැතිර පැවතියකි. ආර්මියා ක්‍රජෝවා (නිජභූමි හමුදාව, AK) එහි විශාලතම සංවිධානයයි. එයට කොමියුනිස්ට් සහ අන්තවාදී දක්ෂිණාංශ කල්ලි එකතු නොවූහ.

පෝලන්තයට බටහිරෙන් නාට්සී ඇතුල් වෙද්දී, නිල වශයෙන් නිල ප්‍රකාශනයක් නිකුත් නොකර නැගෙනහිරෙන් පෝලන්තය ආක්‍රමණය කළේ සෝවියට් දේශයයි. ස්ටාලින්ගේ විදේශ ඇමති සහ හිට්ලර්ගේ විදේශ ඇමති අතර අත්සන් වූ මොලටොව්-රිබන්ට්‍රොප් ගිවිසුම තුලින් ඔවුන් පෝලන්තය බෙදා ගත්හ. රතු හමුදාව හා සටන් වැදි පෝලන්ත සොල්දාදුවන් 3,000 – 7,000 ත් අතර සංඛ්‍යාවක් මිය ගියහ. 230,000 – 450,000 ත් අතර සංඛ්‍යාවක් සිරබාරයට ගැනිණ. අවි අත්හරින්නේ නම් පෝලන්ත සොල්දාදුවන්ට නිදහස පොරොන්දු වූවද, ඔවුන් යටත් වූ සැණින් සිරකරුවන් හැටියට අත් අඩංගුවට ගන්නා ලදි. ආක්‍රමණය සිද්ධ වෙද්දී පවා සිරබාරයට ගත් සිරකරුවන් දස දහස් ගණනින් මරා දැමිණ. පෝලන්ත හමුදා රෝහලක සේවකයන් සහ රෝගීන් 42 ක් මරා දැමුණි. ස්සැක් සටනේ දී අල්ලාගත් පෝලන්ත හමුදා නිලධාරීන් සියල්ලන්ටම වෙඩි තබා මරා දමන ලදි. කත්‍යන් සංහාරයේ දී පෝලන්ත හමුදාවේ සහ සිවිල් ජනතාව 22,000 ක් ඝාතනය කරන ලදි.

Katyń (2007) මේ සංහාරය ගැන හැදෙන චිත්‍රපටියකි. එය පාදක කරගන්නේ පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණය: කත්‍යන් කතන්දරය නමින් අන්ද්‍රේස් මුලාසික් Andrzej Mularczyk ලියූ පොතයි.

සෝවියට් නිසි බලධාරීන් විසින් 1939 දී පෝලන්ත ආක්‍රමණය කිරීම සහ එහි විස්තර යටපත් කරන ලදි. ඔවුන් එය ‘නිදහස් මෙහෙයුමක්’ යැයි හඳුන්වන්නට පටන් ගත්හ. 1989 වසර දක්වාම, මොලටොව්-රිබෙන්ට්‍රොප් ගිවිසුමක් තිබුනා යැයි ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සෝවියට් දේශයේ නිල ප්‍රතිපත්තිය විය. පෝලන්ත-සෝවියට් මිත්‍රත්වයේ නාමයෙන් දෙරටේ කොමියුනිස්ට් ආණ්ඩු දෙක අතර ප්‍රතිරූපය පවත්වාගැනීම සඳහා ඒ ගැන ලෝකයට හෙළිකිරීම තව දුරටත් වාරණය ආරක්ෂා විණ. 1989 දී ගිවිසුමක් පැවතියා යැයි පිළිගැනීමෙන් පසුව ද එය ව්ලැඩමියර් පූටින් වැන්නන් අතින් සාධාරණීයකරණය විය.

2009 අගෝස්තු 23 වැනි දිනය මේ ස්ටාලින්වාදයේ සහ නාට්සිවාදයේ අනුස්මරණ යුරෝපීය දිනය හැටියට යුරෝපීය පාර්ලිමේන්තුව නම් කරන ලදි. අගෝස්තු 23 වැනිදා ඒ සඳහා අපක්ෂපාතී සැමරුම් පැවැත්වීමට ඉඩ ලැබෙද්දී එසේ කළහොත් රුසියාවෙන් ‘දැඩි ඵලවිපාක’ අත්විඳින්නට ලැබෙනවා යැයි ඔවුන් තර්ජනය කළහ.

එනමුත් මෙතෙක් කාලයක් ආරක්ෂා කරගත් වාරණ බිඳහෙලන්නට දිනපතා දියුණු කරන තාක්ෂණය හරහා නිදහස් අපි සමත් වෙමු.

සෝවියට් අධිරාජ්‍යවාදය නොහොත් ලෝක විප්ලවය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 26, 2017

පළමුව යුරෝපය ද ඉන්පසුව ලෝකය ද සමාජවාදී කිරීම 1848 ලියැවුන කොමියුනිස්ට් ප්‍රඥප්තියේ අරමුණකි. “ලෝකවාසී වැඩකරන ජනතාවෙනි, එක්වෙයව්!” ඒ සඳහා ලියූ සුප්‍රසිද්ධ සටන් පාඨයයි. ඒත් රුසියාවේ වගේම අන් රටවලත් සිද්ධ වූයේ අවිගත්තවුන් සුළු පිරිසක් විසින් බලහත්කාරය හා ප්‍රචණ්ඩත්වය රටවැසියන් දක්කන්නට යොදා ගැනීමයි. බටහිර අධිරාජ්‍යවාදය හෙළා දැකිය ද, මේ කුරිරු මතවාදයෙන් කරපින්නා ගත්තවුන් රට රටවලට රිංගා පුරවැසියන් ඝාතනය ද, ඒවායේ හදා තිබුණ ගොඩනැඟිලි සහ සමාජ ආයතන සුනු විසුණු කිරීම ද, සියළු වෑයම් තුල කැපී පෙනෙන ලක්ෂණයයි.

ලෝක විප්ලවය ගෙනෙන්නට ලෙනින් මුලින්ම ඇහ ගැහැව්වේ ජර්මනියටයි. පළමුවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් හටගත් යුරෝපීය දේශපාලන වියවුල් අතර දැවැන්ත වූ ද, සංවිධානාත්මක වූ ද, කර්මාන්ත අංශයේ වැඩ කරන ජනතාවක් එහි සිටියහ. 1918 දෙසැම්බර් මාසයේ දී බර්ලින් නගරයේ ස්පාටකස් නමින් කල්ලියක් හදන්නේ රෝසා ලක්සම්බර්ග් සහ කාල් ලීබ්නෙක්ට් දෙනෙනා විසිනි.

ලෙනින් සේ ම ඔවුන් ද ව්‍යවස්ථාදයක සභාවකට අකමැති වූ අයයි. ඔවුන් අනිත් සමාජවාදී කණ්ඩායම් සමඟ එකතුව ජර්මන් සමාජවාදී පක්ෂය KDP හැදූහ. බර්ලිනයේ කැරැල්ලක් පටන් ගන්නට වෑයම් කළ ද එය සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආණ්ඩුවේ හමුදාවෙන් මර්ධනය විණ. එවැනිම වෑයමක් බෙවේරියා හි ගෙනෙනුයේ ඉයුජින් ලෙවිනේ නම් KPD නායකයායි. 1919 අප්‍රේල් 13 වැනිදා ඔවුන් ජනරජ කවුන්සියලක් හදාගෙන, බැංකු ජනසතු කරමින් රතු හමුදාවක් හැදීමට කටයුතු කළහ. මියුනික් හි සාමූහික වාසස්ථානය හමුදාව විසින් අප්‍රේල් 30 වැනිදා වටලන ලදි. මැයි 13 වැනිදා ලෙවිනේ අත් අඩංගුවට ගෙන, මරණ දඬුවම නියම කර, ජූනි 5 වැනිදා වෙඩිතබා මරා දැමිණ.

මෙවැනි විප්ලවීය මෙහෙයුම් අතරින් හංගේරියාවේ දී ගන්නා වෑයම කැපී පෙනෙන්නකි. පළමු ලෝක යුද්ධයේ ජයග්‍රාහකයන් දෙන තීන්දුවෙන් ට්‍රාන්සිල්වේනියාව අහිමි වීම හංගේරියාවේ අයට දැඩි සේ දැනුන මදිපාඩුවක් විය. ඒ වෙද්දී බොල්ෂෙවික් පක්ෂය සිය ලෝක විප්ලවය පටන් ගැනීම සඳහා 1918 දී රුසියන් නොවන කොමියුනිස්ට් හිතවාදීන් එකතු කර “විදේශීය කොමියුනිස්ට් කණ්ඩායම්වල සමිති සම්මේලනය” හදා තිබිණ. යුද සිරකරුවන් වෙතින් හැදුන බොල්ෂෙවික්වාදී හංගේරියන් පිරිසක් ඉහත කණ්ඩායමේ සිටියහ. මේ අයගෙන් 20 දෙනෙකුව 1918 ඔක්තෝබර් මාසයේ දී හංගේරියාවට එවන ලදි. නොවැම්බර් 4 දා හංගේරියන් වැඩකරන ජනතාවගේ (කොමියුනිස්ට්) පක්ෂය පිහිටුවන ලදි. බේලා කුන් මොස්කව් හි පැවති මෙම විදේශීය … සම්මේලනයේ සභාපති විය. ඔහු ක්‍රියාකරුවන් 80 දෙනෙකු සමඟ ඇවිත් ක්ෂණයෙන් හංගේරියන් … කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ නායකයා විය. 1919 මුල වෙද්දී තවත් 300 ක් පමණ සෝවියට් විප්ලවකරුවන් හංගේරියාවට පැමිණියහ. බොල්ෂෙවික්ස් මුල්‍යාධාර වලින් මේ හංගේරියන් කොමියුනිස්ට්ලා සංවිධානය කරන ලදි.

බොල්ෂෙවික්වාදය තරයේ හෙළා දුටු Népszava (ජනතාවගේ හඬ), හංගේරියාවේ සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන්ගේ නිල පුවත්පත විය. මේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය 1919 පෙබරවාරි 19 වැනිදා සොල්දාදුවන් සහ විරැකියාවෙන් සිටි පිරිසක් එකතු කර කණ්ඩායමක් සංවිධානය කළේ පුවත්පතේ මුද්‍රණාලය අල්ලාගෙන එය විනාශ කර දැමීම සඳහාය. ගැටුමට පොලීසිය මැදි විය. 100 ක් තුවාල ලබා 8 දෙනෙක් මිය ගියහ.

ඒ රාත්‍රියේ දී ම, බේලා කුන් සහ ඔහුගේ සහචරයන්ව අත් අඩංගුවට ගන්නා ලදි. මුද්‍රණාලයේ ගැටුමෙන් මිය ගිය තම සගයන් ගැන පළිගන්නට පොලීසිය විසින් සිරකරුවන්ට අත් අඩංගුවේ දී පහර දෙන ලදි. හංගේරියාවේ ජනාධිපති මිහාලි කරොල්යි කොමියුනිස්ට් නායකයාගේ සුව දුක් විමසන්නට සිය ලේකම් එවන ලදි. ජනාධිපතිගේ ලිබරල් ප්‍රතිපත්ති නිසා බේලා කුන්ට සිය කොමියුනිස්ට් වැඩ කටයුතු කරගෙන යන්නට අවසරයක් ලැබුණි. සිරබාරයේ සිටිය දී ම හේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සහ සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂය අතර හවුලක් හදන්නට සමත් විය. ඒ අස්සේ ජනාධිපතිවරයාට ඉල්ලා අස්වීමට සිද්ධ විණ. අත් අඩංගුවේ සිටි සියළු කොමියුනිස්ට් අය නිදහස් වූහ. ‘සෝවියට් ජනරජයක්’ පිහිටුවන්නට ඔවුන් සමත් වූහ. බොල්ෂෙවික් ආකෘතිය අනුව විප්ලවීය කවුන්සිලයක් හදා සෝවියට් ජනතාවගේ කොමිස්සාර්ලා පාලකයන් ලෙස ඔවුන් පත් කරගත්හ.

එම කොමිස්සාර්ලාගේ ප්‍රථම රැස්වීමේ දී ඔවුන් විප්ලවීය උසාවි පිහිටුවා ජනතාව අතරින් තෝරාගන්නා අයව එහි විනිසුරුවන් පත් කරගන්නට තීරණය කළහ. බුඩපෙස්ට් සමඟ නිතර ට්‍රෙලිග්‍රෑම් මඟින් සම්බන්ධ වූ ලෝක වැඩ කරන ජනතාවගේ ප්‍රධානියා වූ ලෙනින් අනුශාසනා කළේ සියළු සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන්ට සහ ‘කුඩා-බුර්ජුවාසියට’ වෙඩිතබා මරා දමන්න කියායි. හංගේරියන් වැඩකරන ජනතාවට යවන පණිවිඩයක ලෙනින් සිය භීෂණය මෙසේ සාධනීය කරයි: “සූරාකන්නන්ගේ, ධනවාදීන්ගේ, ලොකු ඉඩම් හිමියන්ගේ, සහ ඔවුන්ගේ හෙංචයියන්ගේ විරෝධය හනිකට, සමාව නොදී, තිරසර ප්‍රචණ්ඩත්වයකින් මර්ධනය කළ යුතු බව වැඩ කරන ජනතාවගේ ආඥාදායකත්වය ඉල්ලා සිටියි. මෙය වැටහෙන්නේ නැත්නම් එයා විප්ලවකරුවෙක් නොවේ.”

වැඩි දවසක් යන්නට මත්තෙන් වෙළඳ කොමිස්සාර්, ආර්ථික කටයුතු කොමිස්සාර් සහ අලුත් උසාවිවල ප්‍රධානීන් විසින් රටේ ව්‍යාපාරිකයන්ව, කාර්මික සේවකයන්ව, සහ නීතීඥයන්ව සමාජයෙන් කොන් කළහ. තාප්පවල අලවන ලද එක පෝස්ටරයක “වැඩ කරන ජනතාවගේ සමාජයක ජීවත්වන්නට ඉඩ ලැබෙන්නේ වැඩකරන අයට පමණි!” යැයි ලියා තිබුණි. වැඩට යාම අනිවාර්ය විණ. සේවකයන් 20 කට වඩා ඇති ව්‍යාපාරයක් ක්ෂණයෙන් ජනසතු කෙරිණ. ඊ ළඟට සේවයක් 10 දෙනෙක් සිටින ව්‍යාපාර ජනසතු කෙරිණ. වැඩිකල් නොගිහින් සියළු ව්‍යාපාර ජනසතු කරන ලදි.

හමුදාව සහ පොලීසිය විසුරුවා හැරිණ. ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් වූ විප්ලවකරුවන් ගෙන් පමණක් නව හමුදාවක් නිර්මාණය විය. ආණ්ඩුවේ විප්ලවීය කවුන්සිලයේ භීෂණ කණ්ඩායමක් හැදිණ. ඔවුන්ව හැඳින්වුනේ ‘ලෙනින්ගේ කොල්ලෝ’ කියායි. එහි ප්‍රධානියා රුසියාවේ සිරකරුවෙක්ව සිටි ටිබෝර් ස්සැමුඑලි ය. ලැඩිස්ලාස් ඩොබ්සා නම් වූ තරුණ නාවුක භටයෙකු, හිටපු රාජ්‍ය ලේකම් සහ දුම්රිය සේවාවේ ප්‍රධානියා වූ ඔහුගේ පුත්‍රයා, සහ පොලිස් නිලධාරීන් තිදෙනෙකු ඇතුළු 10 දෙනෙක් පමණ මේ භීෂණ කණ්ඩායම විසින් මුලින්ම ඝාතනය කළහ.

ඊ ළඟට ඒ ලෙනින්ගේ කොල්ලෝ භීෂණ කණ්ඩායම Szolnok නගරයේ කිහිප දෙනෙකුට වෙඩි තබා එය හංගේරියන් රතු හමුදාව යටතට පැවරූහ. තමන්ට පවරාගත් දුම්රියකින් ගම් පළාත්වල ගමන් කරමින් ඔවුන් සාමූහිකරණයට විරෝධ වෙන ගම්බද වැසියන් එල්ලා මැරූහ. සමහරුන්ට වෙඩි තැබූහ. එසේ මරණ ලද ගණන් නිශ්චිතව දැනගන්නට නොහැකි වුවත් 500 කට නොඅඩු සංඛ්‍යාවක් ඒ මාස කිහිපයේ දී මරා දමන ලදැයි සැලකේ.

රුමේනියාවේ භටයන් මේ රතු හමුදාවටත් ලෙනින්ගේ කොල්ලන්ටත් තර්ජනය කළ කණ්ඩායමයි. ඔවුන් සමඟ හංගේරියන් ජනතාව එක්වීම වැළැක්වීමට එවිට ඔවුන් පොදු හතුරෙක් සොයාගත්හ. ඒ පොදු සතුරා යුදෙව්වන් වූහ. යුද්ධයෙන් අවතැන්ව සිටි පෝලන්ත සම්භවයෙන් යුතු යුදෙව්වන් පන්දාහක් ආහාර සොයාගන්නට හංගේරියන් මායිම් හරහා එද්දී ඔවුන්ගේ බඩු භාණ්ඩ උදුරාගත් බේලා කුන් ඔවුන්ව රටින් පිටමං කරන ලදි. හංගේරියන් ජනතාව ලෙනින්ගේ කොල්ලන්ගේ භීෂණ ක්‍රියාවලට විරෝධය පෑහ. භීෂණ කණ්ඩායම සංශෝධනය කරන වෑයමක් ගෙනෙන්නට හැදුව ද, ඒ වෙද්දී ඔවුන්ට එරෙහි ජනතා ප්‍රතිචාරය අයහපත් යැයි දැකි නිසා ඔවුන්ට අනාගත විප්ලවීය සමාජයේ ඉඩක් නැතැයි කියා කොමියුනිස්ට් පක්ෂය විසින්ම ප්‍රසිද්ධ කරන ලදි. ශුද්ධ කිරීම් තුලින් විප්ලවයට සහාය දුන් අය පාවා දීම සමාජවාදය බලහත්කාරයෙන් ගෙනෙන ලෝක විප්ලවයේ සාමාන්‍ය ලක්ෂණයකි.

ඒ අස්සේ බුඩාපෙස්ට් හි සාමූහික වාසස්ථානයේ විසූ බේලා කුන්ට විරුද්ධව ඇතුලතින්ම බල අරගලයක් හටගති. බොහෝ විට එය දියත් කරන ලද්දේ ලෙනින්ගේ කොල්ලන්ගේ ප්‍රධානියා වූ ටිබෝර් ස්සැමුඑලි යැයි සැලකේ. 1919 අගෝස්තු 1 වැනිදා බේලා කුන්ට ඉතාලි හමුදාවේ ආරක්ෂාව යටතේ බුඩපෙස්ට් වලින් ඉවත්වෙන්නට සිද්ධ විය. 1920 ගිම්හානයේ ඔහු සෝවියට් දේශයේ දේශපාලන කොමිස්සාර් වී රතු හමුදාවේ ක්‍රයිමියා භීෂණ මෙහෙයුම් බාරගත්තේය. ස්ටාලින් සමයේ ට්‍රොට්ස්කිවාදියෙක් යැයි නම් වී ගුලාග් කඳවුරකට යවන කුන්ව එහි දී වෙඩි තබා මරා දමන ලදි. ස්සැමුඑලි ඔස්ට්‍රියාවට පළා යන්නට තැත් කරද්දී අත් අඩංගුවට ගැනිණ. ඔහු අගෝස්තු 2 වෙනිදා දිවිනසා ගන්නා ලදි.

පංති නැති සමාජයක් පොරොන්දු වී පාලක පංතිය බිහිකිරීම

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 25, 2017

සෝවියට් රුසියාව පොරොන්දු වූයේ භෞතික සහ සමාජයීය සමානාත්මතාවයෙන් යුතු පංති නැති සමාජයකි. ඒත් ඔවුන් ගෙනෙන ලද්දේ බලය සහ වරප්‍රසාදය දැක්වෙන ධූරානුක්‍රමවේදයකි. අල්ලස් හා දූෂණ, කුමන පුද්ගලයාව දන්නවා ද යන්න සහ ප්‍රියකරනවුන්ට වැඩියෙන් සැලකීම සෝවියට් සමාජවාදී සමාජයේ සහමුලින් පැතිර පැවතිණ. ලංකාව වගේමයි.

සියල්ලේ අයිතිය, නිෂ්පාදනය සහ බෙදාහැරීම රජය සතු වූ නිසා, ‘සලකන්නට’ අවශ්‍ය කුමන අයට දැයි දැන සිටීම ඉතා වැදගත් විය. භාණ්ඩ බෙදා හරින අමාත්‍යාංශ සඳහා, පක්ෂයේ තනතුරු සඳහා, ජනසතු කරන ලද කර්මාන්තවල නිෂ්පාදන අධීක්ෂණය සඳහා, පක්ෂයේ දැක්ම අනුව සමාජය දැනුවත් කරන පුවත්පත් කර්තෘවරු, වෘත්තීය සමිති හසුරුවන පක්ෂ අධ්‍යක්ෂකවරුන් යනාදී තනතුරු වලට මිනිස්සු අවශ්‍ය විණ. බොහෝ දුරට ලංකාව වගේමයි.

කඩා බිඳ දැමූ ට්සාර් ක්‍රමයේ සුන්බුන් වලින් නව මිනිසෙක් හදන්නට පොරොන්දු වූ රතු සමාජවාදීන්ට හිටියේ ද ස්වාර්ථය පෙරදැරි කරගත් මිනිස්සු පමණි. වාසිදායක මාර්ග සොයා යන, තමන්ගේ සහ තම පවුලේ හා හිතවතුන්ගේ ජීවිත වැඩි දියුණු කරගන්නට හැකි අවස්ථා සොයන, ‘සමාජයට පවරණ ලද’ හිඟ සම්පත් පෞද්ගලික භාවිතයට යොදාගන්නට නොපසුබට, සෝවියට් ආණ්ඩුවේ මිත්‍රකම් හදාගත් අය මිසෙක පත් කරගන්නට වෙන ජනතාවක් නොසිටියහ.

බ්‍රිතාන්‍යයෙන් ගැලවෙන ලංකාව ආදේශ කරගත්තේ සමාජවාදී ආණ්ඩු ක්‍රමයයි. අනතුරුව සමාජවාදයෙන් පොරොන්දු වූ යහපත හා දියුණුව සාධනය නොවෙද්දී බනින්නේ නම් කිසිදා ඉඩ නුදුන්, සෝවියට් වෑයමේ අසාර්ථකත්වය සඟවා සමාජවාදය උත්කර්ෂවත් කරමින් ඇඩම් ස්මිත් ගැන කියා නොදෙන මහාචාර්යවරුන් උගන්වන ධනවාදයටයි.

සෑම සමාජවාදී උත්සාහයක්ම අසාර්ථක වනුයේ මන්දැයි අවබෝධයට අවංකවම සත්‍යය පවසන්නා සහ හද පතුලෙන්ම බොරුව පතුරවන්නට ඉදිරිපත් වෙන්නා අතර වෙනස පහදා ගන්නට අවශ්‍යයයි.

සෝවියට් පාලනය යටතේ අත් දැකි කුරිරු තත්වය එසේ නොවේ යැයි විශ්වාසයකින් එම තතු දත් අය රැවටුනේ නැත. ඔවුන් එය උන්මාදයක් පමණක් සේ සලකති. එම උන්මාදයට ඉඩක් ලැබෙන්නේ, අයෙකුගේ වෙහෙසේ ඵලදාවට වෙනකෙකුට අයිතිය කිව හැකියි කියන කුරිරු මතවාදය බව පිළිගන්නට ඔවුන් හද පතුලෙන්ම අකමැති වෙති.

හැරල්ඩ් ලැස්කි ඊට කදිම උදාහරණයකි. අපේ කාලයේ විප්ලවය ගැන ආපසු හැරී බැලීමක් -Reflections on the Revolution of Our Time නමින් පොතක් ලියන ඔහු 1946 සැප්තැම්බර් 19 වැනිදා Town Meeting Air නමින් වූ ගුවන් විදුලි වැඩ සටහනකට සහභාගී විය.

රුසියාවේ කොමියුනිස්ට් අපරාධ ගැන කතාබහේ දී, “රුසියාව අපරාධ කරලා නැහැයි, සිතාගන්න බැරි තරම් මෝඩකම් සහ දැවැන්ත වැරදි කරලා නැහැයි කියන එක නෙමෙයි මගේ කර්තව්‍යය; ඇමෙරිකාවත් ඒවා කරලා තියෙනව, මහා බ්‍රිතාන්‍යයත් ඒවා කරලා තියෙනවා,” යැයි ලැස්කි කීය.

ඉහත ලැස්කි ලියූ පොතේ මෙසේ සඳහන් වේ: “1936 දී ව්‍යවස්ථාවෙන් දුන් පොරොන්දු තිබුණ ද, ස්ටාලින්ගේ අනුගාමිකයන්ට හැර අනිත් අයට නිදහස් ප්‍රකාශයට ඉඩක් නැත, රැස්වීම් පවත්වන්නට හෝ මාධ්‍ය නිදහසක් නැත. හැමෝම දන්නවා මැතිවරණ බොරුවට තියන ඒවා කියල; පක්ෂය කියන එක ප්‍රතික්ෂේප කරන අයට චන්ද අපේක්ෂකත්වය ලැබෙන්නෙ නැහැ. ඔවුන්ගේ චන්ද පත්‍රිකා වුනත් කියැවෙන්නේ ස්ටාලින්ට ගයන දේව ගීතිකා වගේ. නිදහසේ ගමන් කිරීම දැඩි සේ සීමා කරල තියෙන්නෙ. විදේශිකයන් ඇසුර පවත්වා ගැනීම දිහා සැකයෙන් බලන්නෙ. හිතුමතයේ අත් අඩංගුවට ගන්නව. දීර්ඝ කාලීනව සිරගත කරනව සහ නඩු නැතිව වෙඩි තබා මරනව. ආණ්ඩුවේ අවසරයක් නැතිව පුරවැසියන්ට පිටරට යන්න බැහැ. දේශපාලන වැරදි ගැන නඩු අහන්නේ රහසිගතව. හබායස් කෝපස් ආඥාවකට අයිතියක් නැහැ. සාමූහික දේපල වලට හානියක් කළොත් නැත්නම් හොරකම් කළොත් මරණ දඬුවම නියම වෙනව. අපරාධ නීතියේ 58 වැනි ඡේදය අනුව කොමියුනිස්ට් කම්කරුවන් අතර ‘ෂොක් සේවක’ ගෞරව නාමය දිනාගත් අයෙකුට උසුළු විසුළු හෝ නීතිය ඉදිරියට ගේන්න හැදුවොත් මරණ දණ්ඩනය ලැබෙනව.”

එතැන දී ලැස්කි ලියූ පොත කියවාගෙන ගිය මැක්ස් ඊස්ට්මන්ව නවත්වා “ඉතින් මේ ගැන කුමක් හෝ කියනවා ද” යැයි ලැස්කි ගෙන් වැඩ සටහනේ නිවේදකයා විමසීය. ලැස්කි දෙන්නේ එක පිළිතුරකි. ‘නැහැ.’ සමාජවාදියා යනු හද පතුලෙන්ම බොරුවට කැප වූවෙකි.

ඇමෙරිකාව, බ්‍රිතාන්‍යය සහ ප්‍රංශ ආණ්ඩු මානුෂික අයිතිවාසිකම් කඩද්දී, ඒවා සිද්ධ වෙද්දීම, ඒ ගැන මුලින්ම සහ නොබියව හඬ නැඟුනේ ඒ රටවල රටවැසියන් වෙතින්මයි. උදාහරණයක් හැටියට 1964-65 ගණන් වල දී උතුරු වියට්නාමයට සෝවියට් සහනාධාර, සෝවියට් ගුවන් නියමුවන් යැවෙද්දී සහ උතුරු වියෙට්නාම් කොමියුනිස්ට් කැරලිකරුවන්ට සෝවියට් දේශයේ පුහුණු ලැබෙද්දී සෝවියට් දේශයේ ඒ ගැන ප්‍රශ්න කරන්නට කිසිවෙක්ට ඉඩක් නොලැබුණි.

එහෙත් වියට්නාම් යුද්ධයට විරෝධය දක්වමින් ලොව විශාලතම විරෝධතා රැළිය පැවැත්වුනේ වොෂිංටන් ඩී සී හි දී ය. රුසියාවේ සිට උතුරු වියට්නාමයට ‘සහනාධාර ගඟක්’ ගලන බව 1967 ටයිම් සඟරාව වාර්තා කරන ලදි. නමුත් සමාජවාදීන් හුරු වී ඉන්නේ ටයිම් සඟරාවේ ඡායාරූප හුවා දක්වමින් වැරදි අර්ථ කථන පතුරුවන්නට පමණි.

සමාජවාදය යන කුරිරු මතවාදයේ අයහපත් ඵලවිපාක ඇතිවෙන්නේ නොවෙනස්වන මිනිස් ස්වභාවය නිසා යැයි කියද්දී එයින් අදහස් වනුයේ කුමක් ද? අයෙකුගේ වෙහෙස යොදවන්නේ කෙසේදැයි කියා හෝ එහි ඵලදාව ප්‍රයෝජනයට ගන්නේ කෙසේදැයි කියා තීන්දු කරන්නට වෙන අයට අයිතියක් ඇතැයි කියන දැක්ම බාරගන්නා සෑම අවස්ථාවක දී ම, පාලක පංතියකට බෙදන බලය පැවරීම යුක්ති සහගත යැයි පිළිගැනේ.

ධනවාදය යනු අයෙකු සිය වෙහෙස කෙසේ යොදවන්නේ ද, සහ එහි ඵලදාව කෙසේ පරිහරණය කරන්නේ ද යන්න තීරණය කිරීමයි. සමාජවාදය යනු පුද්ගලයෙක් කෙසේ වෙහෙසෙනවා ද, කෙසේ වෙහෙසේ ඵලදාව පරිහරණය කරනවා ද යන්න තීරණය පාලකයන්ට බාර දීමයි.

කුලියට පදවන ත්‍රීවීල් රියැදුරන්ට වයස 35 ක් විය යුතු යැයි නීතියක් ලංකාවේ ප්‍රවාහන අමාත්‍යංශය ගෙනෙන්නට යෑම පාලක පංතිය යොදා ගන්නා සමාජවාදයේ ප්‍රචණ්ඩත්වයට කදිම උදාහරණයකි.

පාලකයන් සහ පාලිතයන් යන භේදය වැඩි වර්ධනය කරන සමාජවාදය තව දුරටත් පංති සටන අහෝසි කරනවා යැයි බොරුව පතුරවන්නට හද පතුලෙන්ම කැප වී සිටින ලැස්කි වැන්නන්, පුරවැසියන්ට දක්වන ප්‍රචණ්ඩත්වය හමුවේ නිහඬව සිටිනවා සේ ම, සමාජවාදී පාලකයන් තමනට, තම පවුලට, නෑදෑ හිතවතුන්ට හිඟ පොදු සම්පත් බෙදා ගනිද්දී ද නිහඬව සිටිති.

“ක්‍රෙම්ලිනයේ සලාක යනු සාමාන්‍යයෙන් ලබාගත නොහැකි නිෂ්පාදනයන් විශේෂයෙන් ලබාගන්නට හැකියාව ලැබීමයි. ඉහළම ප්‍රමිතියකින් වූ ආහාර සඳහා එහි සාමාන්‍ය මිලෙන් බාගයකටත් අඩුවෙන් ගෙවා මිල දී ගන්නට ඉහළම තනතුරු දරණ අයට හැකියි. විවිධ ප්‍රමාණයෙන් සහ විවිධ ප්‍රමිතියෙන් යුතුව මේ විශේෂ සලාක වරප්‍රසාදය ලබන හතළිස්දාහක් මොස්කව් හි සිටිති. රතු කේන්ද්‍රයට ඉදිරියෙන් ක්‍රෙම්ලිනයට මුහුණ ලා ඇති දැවැන්ත GUM කඩමන්දිරයේ සම්පූර්ණ අංශ මහජනයාට විවෘත නැත. ඒවා ඉහළම තනතුරු දරණ අයට පමණක් වෙන් කර ඇත. ඊට පහළ මට්ටමේ තනතුරු දරණ අයට වෙනත් විශේෂ කඩවල් ඇත. ඔක්කොම ‘විශේෂ’ යැයි හැඳින්වේ. විශේෂ කම්මල, විශේෂ රෙදි අපුල්ලන්නන්, විශේෂ ක්ලිනික්, විශේෂ රෝහල, විශේෂ සේවා. ඒ වචනයේ අර්ථය කොතරම් නින්දාශීලී විදියට යොදාගෙන ඇත්ද!” බොරිස් යෙල්ට්සින්, Against the Grain, (1990)

රටවැසියන්ට සමාජවාදයේ නාමයෙන් දේශපාලන ප්‍රජාපීඩනය ගෙනන ලද්දේ රුසියාව පමණක් නොවේ. මන්දිරවල වාසය කරමින්, රස බොජුන් බුදිමින්, රෝල්ස් රොයිස් වලින් ගමන් කරමින්, රොලෙක්ස් අත් ඔරලෝසු අඳිමින්, දූ දරුවන්ව පිටරට බඩු සවාරි වලට යවමින්, ලෙනින් අවශ්‍ය යැයි කියූ ‘ප්‍රයෝජනවත් මෝඩයන්ගේ’ සහායෙන් සමාජවාදී පාලකයන් අදත් යහතින් වැජඹෙති.

සටහනට එකතු කරන ලෙනින්ගේ රෝල්ස් රොයිස් එකේ සහ වියට්නාම් විරෝධතා රැළියේ ඡායාරූප ගත්තේ ගූගල් වලින්. “සහතිකයෙන්ම අපි ඝාතන කරනවා,” කියා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයෙන් අත්පොළසන් ලැබූ චේ ගුවේරාගේ රොලෙක්ස් ඡායාරූපය ගත්තේ රොලෙක්ස් සඟරා වෙබ් අඩවියෙන්.

‘සොසො’ නොහොත් ‘කොබා’ නොහොත් ජෝසෆ් ස්ටාලින්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 24, 2017

1922 සිට 1953 දක්වා බොල්ෂෙවික් පක්ෂයේ ලේකම් වූ ද, 1941-1953 දක්වා සෝවියට් දේශයේ අගමැති වූ ද, ජෝසෆ් ස්ටාලින් ගැනයි මේ සටහන.

සෝවියට් දේශයේ ඉඩම් 1917 දී ජනසතු කරන ලද නිසා ගොවිතැන් සාමූහිකව කිරිම 1920 ගණන් වල දී සිට තැන තැන ඇරඹී තිබිණ. පංතියක් හැටියට කෘෂිකර්මයේ යෙදී සිටි කුලාක් අයව මුලිනුපුටා දමන්නට 1930 දී ස්ටාලින් දියත් කළ කුලාක්හරණය නිසා ආහාර හිඟය යළිත් පැතිර යද්දී, ඔහු රජයේ නියාමන යටතේ කොල්කෝස් නමැති සාමූහිකරණ කෘෂිකාර්මික ක්‍රමය නිර්මාණය කළේය. මෙය සෝවියට් දේශයේ 16 වැනි කොංග්‍රසයෙන් අනුමත කරනු ලැබූ පළමු පස් අවුරුදු සැලැස්මයි.

එතෙක් පැවති සමූපාකාර ක්‍රමයේ ලක්ෂණ ඉවත් කෙරිණ. ඉඩම් නොවන සියළු සම්පත් නාමික සම-අයිතියකින් යුතුවිය. මෙවැනි සාමූහික ගොවිපොලකින් කැමැත්තෙන් අයින්වීමට නිදහසක් නොමැති විය. සියළු තීරණ ‘ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව තෝරා පත් කරන ලද’ කළමනාකරණයෙන් සිද්ධ වූ නිසා ඵලදායී නිෂ්පාදනයේ යෙදෙනවා වෙනුවට සැලසුම් සහ ඉලක්ක හැදීමත්, රබර් මුද්‍රා තැබීමත් පමණකට සේවය සීමා වූහ. විප්ලවයේ 12 වැනි සංවත්සරයේ දී, ජනතාව කැමැත්තෙන් එකඟ වූවා යැයි කියමින් සම්මත කරගන්නා පරිපූර්ණ සාමූහිකරණයෙන් ලෙනින් ගෙනෙන ලද ‘නව ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති’ ඉවත් කෙරිණ.

1928 දී ස්ටාලින්ගේ ආණ්ඩුව තවත් සමාජ කොට්ඨාශයක් හා විරසක වූහ. ඒ ‘බුර්ජුවාසි විශේෂඥයන්’ හැටියට සැලකුණ ස්පෙට්සි හෙවත් කාර්මික අංශයේ ‘සුදු කොලර’ තනතුරු හා කොමිසරේට් හි කළමණකාරන තනතුරු හොබවන ලද පිරිසයි. පතල් කර්මාන්තයේ කඩාකප්පල් සැලැස්මක් හෙළිදරව් වූවා යැයි නිවේදනය කර, බටහිර මුල්‍ය කොම්පැණි හා ගණුදෙනු පවත්වන ලදැයි කියමින් ඉංජිනේරුවන් සහ විධායක කළමනාකරණ තනතුරු දැරූ 53 දෙනෙකුට බරපතල චෝදනා ගෙනෙන ලදි.

එය 1922 න් පසුව මහජනතාවට ප්‍රදර්ශනය කිරීම සඳහා පවත්වන ලද ප්‍රථම නඩුවයි. එහි දී 11 දෙනෙකුට මරණ දඬුවම නියම විණ. 5 දෙනෙකු වෙඩි තබා මරා දැමිණ. අනතුරුව කඩාකප්පල්කරුවන් යැයි හඳුන්මින් දහස් ගණනින් ඉංජිනේරුවන් සහ විධායක තනතුරු දැරූ අයව අත් අඩංගුවට ගෙන නඩු තීන්දු කරමින් දඬුවම් හැටියට මහා පරිමාණ ඉදිකිරීම් ව්‍යාපාර වලට ගාල් කරන ලදි. ඒ අංශයන්හි සේවය කළවුන් අතරින් විශාල සංඛ්‍යාවක් GPU ට “හතුරන් ගැන” ඔත්තු සපයන්නට කැමැත්තෙන් ඉදිරිපත් වූහ.

මෙවැනි පීඩක මෙහෙයුම් නිසා ආර්ථිකය තවත් දුබල විය. විරැකියාව ඉහළ යමින් අපරාධ තවත් වැඩි විය. සිරගෙවල් පිරී යද්දී අපනයනය සඳහා වනාන්තරය කපා ලී නිෂ්පාදනය කරන්නට සිරකරුවන්ව ඈත පිටිසර සිර කඳවුරු හදා ඒවාට වලට පිටත් කර හරින ලදි. ලී අපනයන නිෂ්පාදන ඉලක්ක සපුරා ගැනීම සඳහා 1928 දී සොලොවෙට්සි කඳවුරේ GPU සිරකරුවන් 38,000 ක් වූහ.

1930-31 වසර වල දී ගෙන යන කුලාක්හරණයේ දී ගම්බද ජනතාව මිලියන 2 කට වඩා සංඛ්‍යාවක් උන්හිටි පළාත් වලින් සයිබීරියාවේ සහ කසකස්ථානයේ වනාන්තර මැදට යවන ලදි. පිටමං කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් සීතල දරා ගැනීමට නොහැකිව, ආහාර නොමැතිව සහ පැතිර ගිය බෝවෙන රෝග නිසා ලක්ෂ ගණනින් කුලාක් වැසියන් මිය ගියහ. ගුලාග් සිර කඳවුරු වල 1935 වෙද්දී ලක්ෂ දෙකකට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් සේවය කළහ. සමහර අවස්ථාවල දී ඔවුන් මිනීමස් කෑහ. ඒ ඛේදවාචකයේ පටන් ගැනීම පමණි.

ගම්බද වැසියන් සහ කර්මාන්ත සේවකයන් මට්ටු කරන්නට ගෙනා ප්‍රතිපත්ති නිසා 1932-33 දී ආහාර හිඟය වැඩි වී යළිත් දරුණු සාගතයක් පැතිර ගියේය. ලෙනින් ගෙනා සාගතයේ දී මෙන් විදේශ සහනාධාර ඉල්ලන්නට ඉඩකඩක් ස්ටාලින් ඇතුළු පාලකයන් නොදුන්හ. ඒ වෙනුවට ඔවුන් පැතිර යන සාගතය මුලින් රට්ටු වෙතින් ද, අනතුරුව සෙසු ලෝකය වෙතින් ද වසන් කළහ. සාමූහික ගොවිපල ක්‍රමයෙන් පැතිර ඇති සරු වගා බිම් සහ පැසසුම් කළ යුතු වාරිමාර්ග ක්‍රම වලින් “මහේශාක්‍ය අස්වනු” දකින්නට ඇතැයි කියා රැඩිකල් පක්ෂයෙන් ප්‍රංශ සෙනෙට් සභිකයෙක් වූ එඩුවර්ඩ් හෙරියට් සහ පුලිට්සර් තෑගි දිනන වොල්ටර් ඩුරාන්ටි වැනි ‘ප්‍රයෝජනවත් මෝඩයන්’ ලොව එමට සිටියහ.

ස්ටාලින් ගෙනා දේශපාලන ප්‍රතිපත්ති වලින් ඇති වෙන මෙහ දරුණු සාගතය නිසා 1932-33 දී මිලියන 6 ක ජනතාවක් මිය ගියහ.

1937-38 දී GPU චෝදනා වලින් පමණක් වෙඩි තබා මරන ලද සංඛ්‍යාව 680,000 කි.

1934-1940 දී සිර කඳවුරු වල දී මිය ගිය සංඛ්‍යාව ලක්ෂ හතරකි. ප්‍රවාහනයේ දී මිය ගිය සංඛ්‍යාව ඊට ඇතුලත් නැත.

පිටමං කරන ලද්දවුන්, සරණාගතයන් අතරින් ලිඛිතව සටහන් වෙන මරණ සංඛ්‍යාව ලක්ෂ හයකි.

2,200,000 ක සංඛ්‍යාවක් බලහත්කාරයෙන් උන් හිටි තැන් වලින් පිටුවහල් කරන ලදි.

1934-1941 දක්වා ගුලාග් කඳවුරු වෙත යවන ලද සංඛ්‍යාව මිලියන හතක් යැයි සැලකේ. 1953 වෙද්දී වයස අවුරුදු 4 ට අඩු අනාථ ළදරුවන් 35,000 කට අධික සංඛ්‍යාවක් මේ කඳවුරු වල සිටියහ. ස්ටාලින්ගේ මරණයෙන් පසුව 1953 මැයි 27 වැනිදා මිලියන 1.2 ගුලාග් සිරකරුවන් නිදහස් කරන ලදි.

මේ ශුද්ධ කිරීම් නමින් වූ මහා භීෂණ යුගය 1936 සිට 1938 දක්වා පැවතුණි. එහි දී මිය ගිය බහුතරය කාගේ කවුරුන්දැයි කියා කිසිවෙක් නොදත්හ.

1939 අගෝස්තු 24 වැනිදා හිට්ලර් සහ ස්ටාලින් ඔවුනොවුන්ට එල්ල කරන ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් වැළකෙනවා යැයි පොරොන්දු ගිවිසුමක් අත්සන් කළහ. හිට්ලර් සහ ස්ටාලින් දෙදෙනාම ගෙන ගියේ එක හා සමාන අයිඩියලොජි යැයි දකින්නට බැරි අය තවම බොහෝ වෙති.

භීෂණයෙන් සහ බලහත්කාරයෙන් වැඩ ගැනීම රුසියාවේ කොමියුනිස්ට්වාදයයි. මිලියන 25 ක් අවතැන්ව සිටියහ. ඒත් දේශපාලක පංතියේ ඉහළ තනතුරු දැරූ අය ගෙව්වේ ඩාචා නමින් හැඳින්වෙන ජර්මන් විලාසිතා වලින් හැදූ සුපිරි මන්දිර වලයි. ඔවුන්ගේ දරුවන්ගේ සතුට පිණිස සත්තු වත්තක් ඉදි කිරීම එවක විලාසිතාව විය. ස්ටාලින්ට Zubalovo One නමින් මන්දිරයක් විය. එය වටා විසල් උද්‍යානයක එළවළු පාත්ති, කිරි ගවයන්, පාත්තයන් හා තාරවන්, හාවන්, කුකුලන්, මල් පාත්ති, ස්ට්‍රෝබෙරි හා චෙරි ගස් ද, ටෙනිස් සෙල්ලම් කරන්නට සහ අශ්වයන් පිට යන්නට අවශ්‍ය පහසුකම් ද තිබිණ. දරුවන්ගේ නිදන කාමර ඉහළ මහලේ වූ අතර වැඩිහිටියන් පහල මහලේ නිදාගත්හ. නිවසේ බිලියඩ් කාමරයක්, පුස්තකාලයක්, රුසියන් නාන කාමරයක් සහ සිනමා කාමරයක් ද තිබිණ. තමන්ටත් පවුලටත් අවශ්‍ය සියළු සැප සම්පත් රජයෙන් ලබාගන්නට සමත් වූ ඔවුනට මුදල් භාවිතයට අවශ්‍යතාවයක් නොවීය.

ස්ටාලින් ඇතුළු පාලන බලයට ගිජු වූවන්, තමනට අභියෝගයක් එල්ල වේ යැයි සැක කරන ඕනෑම දේශපාලකයෙක්ව ද, ඔවුන්ගේ අඹු දරුවන්ව ද, මරා දමන්නට කිසිත් ලෙසකින් පසුබට නොවූහ. කිසිවෙක් හෝ පවුලේ අයෙක් බේරා දෙන්න යැයි කියා අයැදින ලද හොත් කොතරම් ජනප්‍රිය වූවත්, කෙතරම් දක්ෂ වූවත්, කොතරම් හිතවත්ව සිටියත්, ඔවුන්ව ද ක්ෂණිකව ඝාතනයට කිසිත් ලෙසකින් පසුබට නොවූහ.

ජනතාවක් මරුමුවට කැඳවාගෙන ගිය කුරිරු මතවාදය ස්ටාලින්ගේ මරණයෙන් අවසන් නොවීය. වෙනිසියුලාව අනිවාර්ය වැඩ ගැනීම මේ වසරේ නීත්‍යානුකූල කරන ලදි. ඔම්ලට් නොහදන බිත්තර කැඩීම උත්කර්ෂවත් කරන ප්‍රංශ ඇලෙන් බදියූ වැනි මාක්ස්වාදීන් කියවන ශ්‍රී ලාංකික ප්‍රයෝජනවත් මෝඩයින් අදත් නොමඳව සිටිති.

Simon Sebag Montefiore විසින් 2003 දී ලියන ලද Stalin, The Court of the Red Tsar සහ කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත ඇසුරින්.

ප්‍රතිවිප්ලවීය ක්‍රියා නමින් නව අපරාධ වර්ගීකරණය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 23, 2017

එතෙක් රුසියානු ඉතිහාසයේම නොවි විරූ ලෙසකින් මුළු මහත් ජනතාව අසරණ තත්වයකට වැටී සිටිය ද, කොමියුනිස්ට් ක්‍රමය වලංගු නැතැයි කියන්නට කිසිවෙකුට ඉඩක් නොලැබිණ. සියළු ප්‍රතිවිප්ලවීය ක්‍රියා සඳහා ක්ෂණික මරණ දඬුවම ලැබිය යුතු යෝජනාව ගෙනන ලද්දේ ලෙනින් විසිනි.

දේශපාලනය සඳහා ප්‍රචණ්ඩත්වය යොදාගැනීම නීත්‍යානුකූල කිරීමත් සමඟින් 1922 පෙබරවාරි 6 වැනිදා චෙකා රහස් පොලීසිය අහෝසි කර දමා ඒ වෙනුවට රාජ්‍ය දේශපාලන අධ්‍යක්ෂක මණ්ඩල පරිපාලනය හෙවත් GPU නම් ආයතනය පිහිටවනු ලැබීය. නම වෙනස් වූවත් එහි සේවකයන් සහ පරිපාලන ව්‍යුහයේ වෙනසක් සිදු නොවීය. නම වෙනස් කිරීමෙන් සිද්ධ වූයේ ජනතාව සහ රජය අතර සියළු ගැටුම් නිරාකරණයට ප්‍රචණ්ඩත්වය යොදා ගැනීම දීර්ඝ කාලීනව පවතින ලෙසට නීත්‍යානුකූල වීම පමණි.

ප්‍රතිවිප්ලවීය ක්‍රියාවක යෙදුනා යැයි තීන්දු වූ අයට ලැබෙන දඬුවම සේ රටින් පිටුවහල් කිරීම පටන් ගැනිණ. එසේ පිටමං කරනු ලැබූ අය නැවත සෝවියට් දේශයට පා තබා අසුවුවහොත් ක්ෂණිකව මරා දමත හැකිවිණ.

1922 මැයි 20 වැනිදා ඩිජෙරෙන්ස්කි වෙතට ලියූ ලිපියකින්, ප්‍රතිවාදීන්ට සහාය දුන් සියළු රචකයන්, ගුරුවරුන්, විද්වතුන් රුසියාවෙන් පිටුවහල් කරන මෙහෙයුම ඉතා සූක්ෂමව සංවිධානය කළ යුතු යැයි ලෙනින් පවසයි. ඒ අනුව මුලින්ම පිටුවහල් කරන්නේ සාගතයේ දී ආහාර බෙදන්නට හදාගත් සමාජ කමිටුවේ වූ සර්ගෙ ප්‍රොකොපොවිච් සහ යිකතරීනා කුස්කෝවා යන දෙදෙනා ඇතුළු 160 ක විද්වතුන් පිරිසකි. ශීත ඍතුවට අඳින එක කබායක්, ගිම්හානයට අඳින එක කබායක්, එක සූට් කට්ටලයක් සහ මාරු කරන්නට ඇඳුම් කට්ටලයක්, රෑට අඳින ෂර්ට් දෙකක්, මේස් කුට්ටම් දෙකක්, යට කලිසම් දෙකක්, සහ විදේශ මුදල් වලින් ඩොලර් විස්සක් පමණක් මේ අයට රැගෙන යා හැකි විය. ආපහු ආවොත් වෙඩි තබනවා යන්න තමන් දන්නේ යැයි ඔවුන් පිටමං වෙන්නට පෙර ලියවිල්ලකට අත්සන් තැබූහ.

1923 වසර මුල පටන් 1927 වසර අවසානය දක්වා පාලකයන්ට තර්ජනයක් එල්ල කරන්නට සමත් වූවෙක් රුසියන් සමාජයේ කුමන පැත්තකින් හෝ සොයා ගන්නට නොවීය. වෙඩිපහර වැදීමෙන් අඩපණව සිටි ලෙනින්ව දේශපාලන බල අරගලයේ පැත්තකට විසි විණ. 1924 ජනවාරි 24 දා ලෙනින් මිය ගියේය.

ජනගහණයෙන් 85% ක් පමණ වූ ගම්බද වැසියන් කෘෂිකර්මය නැවත නඟාලන්නට පියවර ගත්හ. සාගතය කෙමෙන් අඩු වී ජනතාවට නැවතත් කන්න ලැබුණි. කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදනයන්ට ලැබුණු මිල ගණන් අඩු වූහ. කාර්මික නිෂ්පාදන හිඟ වූ අතර ඒවා මිලෙන් ද අධික වූහ. බදු මට්ටම් ද ඉහළ වූහ. ආහාර නිෂ්පාදනයේ යෙදුනු ගම්වැසියන්ට තමන් නගරවාසීන්ට වඩා පහළ පංතියක ඉන්නා බවක් දැනෙන්නට පටන් ගැනුණි. ඔවුන් ජීවත් වූ පළාත්වල අධිකාරි බලය යොදාගෙන ඒ නිලධාරීන් කැමති ලෙසකින් ඔවුන්ට සලකන්නට හැකියාව දිගින් දිගටම පැවතිණ. මත්පැන් භාවිතය වැඩිවිණ. අල්ලස් දූෂණ වංචා වැඩිවිණ.

GPU විසින් සාමාන්‍ය වැඩ කරන සේවකයන් අතර සිද්ධ වෙන සියළු කටයුතු නිරීක්ෂණය කර දැනුම් දීමට ඒජන්තවරුන් පත් කර තිබිණ. ගම්බද සංචාරයට යන සේවකයන් රැගෙන එන්නේ මොනවාදැයි ඇසුරු කරන්නේ කාවදැයි සියල්ල ගැන විපරම් කෙරිණ. වැඩ වර්ජන නොමැති වූවත්, විරැකියාව ඉහළ වූවත්, යම් උද්ඝෝෂණයක් ඇති කරන්නට හැකියාව ඇති අය ගැන GPU විසින් ඇස් ගසා ගෙන සිටියහ. නමුත් සැලකිය යුතු කලබල සිද්ධ නොවීය.

GPU පිහිටුවීමෙන් පසු 1953 දක්වා සිද්ධ වු එකම සේවක අඩු කිරීම 1924 -1926 කාලය තුල සිද්ධ විය.

“සමාජයට අනතුරුදායක පුද්ගලයෙක්” යන ප්‍රතිවිප්ලවීය කටයුත්තක යෙදුනෙක්ව හැඳින්වීම 1924 දී පටන් ගැනිණ.

1926 දී ඩිජෙරෙන්ස්කි මිය ගියේය. එහි ප්‍රධානියා වූයේ වයචෙල්ස්ලාව් රුඩොල්ෆොවිච් මෙසිනෙස්කි නැමැත්තායි. ඒ වන විට GPU තුල ට්‍රොට්ස්කිට සහ බුකරින්ට එරෙහිව ජෝසෆ් ස්ටාලින්ගේ මෙහෙයුම් ක්‍රියාවට නංවන්නට පටන් ගෙන තිබිණ.

1927 ජනවාරි මාසයේ ‘සෝවියට්-විරෝධී සහ සමාජයට අනතුරුදායක’ අය වර්ගීකරණය යුහුසුළු කෙරිණ. ඒ වසරේ දී එසේ වර්ගීකරණය කරන ලද සංඛ්‍යාව 72,000 කි.

ලෙනින්ග්‍රෑඩයේ පැවති කොමියුනිස්ට් සංවිධාන අතරින් පක්ෂයේ අයිඩියලොජියට එකඟත්වයක් නොදක්වන අය යැයි පුද්ගලයන් දිනපතා සොයා ගැනිණ. බල අරගලයේ ඕනෑම ප්‍රතිවාදියෙක් එසේ නම් කර, ඔවුන්ව පක්ෂයෙන් නෙරපා හැරීම පමණක් නොව, සිය ගණනින් ඔවුන්ව ඈත පිටිසර පළාත්වලට පිටමං කරන ලදි. ඔවුන් සමාජයට අනතුරුදායක යැයි නම් කරන ලද නිසා ඔවුන්ට රස්සා දීමට ගම්බද ජනතාව පවා බිය වූහ. ට්‍රොට්ස්කිට පක්ෂපාතී වූවන් ද රට පුරා දහස් ගණනින් එසේ වර්ගීකරණය කර, සිය ගණනින් අත් අඩංගුවට ගෙන දේශපාලන සිරකඳවුරු වලට ගාල් කරන ලදි. ට්‍රොට්ස්කිවත් අනතුරුව සෝවියට් දේශයෙන් පිටමං කෙරිණ.

බොල්ෂෙවික්ස් භීෂණය අවසන් කර, සෝවියට් රුසියාව කඩාකප්පල් කරන ‘ප්‍රතිවිප්ලවීය’ වෑයමක් නැඟී ඒම මර්ධනය කර රට බේරාගත් ජෝසප් ස්ටාලින් පක්ෂයේ ශක්තිමතා හැටියට ඉදිරියට ආවේය.

ඒත් සමාජවාදයට හැම විටම හතුරෙක් සිටිය යුතුමයි. සියළු වැරදි පටවන්නටත්, සියළු භීෂණ ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාවට නංවන්නටත් ජනතාවට ‘හතුරෙක්’ පෙන්වන්නට අවශ්‍යයයි. මෙවර සෝවියට් පාලකයන් “ගම්බදවාසී හතුරා” වර්ගීකරණය ගෙන ආහ.

කාර්මික නිමි භාණ්ඩ හිඟ වීමත් සහ ඒවායේ මිල වැඩිවීමත් නිසා, රජය විසින් අඩු මිලට කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදන මිල තීරණයත්, එකතු කරන ලද ආයතනවල අඩුපාඩුකම් නිසාත්, බදු ඉහළ යාම නිසාත්, 1928 දී ගම්බදවාසී ගොවියන්ගේ කෘෂිකාර්මික ඵලදාව අඩු විය. ස්ටාලින් විසින් මෙය ‘කුලාක් වැඩ වර්ජනයක්’ යැයි නම් කළේය.

වෙළඳපොලේ මිලෙන් කාලකටත් වඩා අඩු මිලකට සිය කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදන රජයට බාර දෙන්නට ගොවියන් අකැමති වෙද්දී, ස්ටාලින් රජය කළේ රජයට පවරාගන්නා ප්‍රමාණය හතර ගුණයකින් වැඩි කිරීමයි. දණ්ඩ නීතියේ 107 නියමය ගෙනැවිත්, මිල ඉහළ යන ලෙසකින් කටයුතු කරන ඕනෑම අයෙකුට වසර 3 ක සිර දඬුවමක් නියම විය. මේ නියමය ඉතා ප්‍රථුල ලෙසින් ක්‍රියාත්මක කරන ලදි. වසර දෙකක් තුල දී බදු මට්ටම් දහ ගුණයකින් ඉහළ යවන ලදි.

ජෝසෆ් ස්ටාලින් විසින් ‘කුලාක්හරණය’ පටන් ගත්තේ එතැනින්.

මේ සටහන් මාලාව ලියන්නේ සමාජවාදයේ කළු පොත ඇසුරින්.

රුසියන් සිවිල් යුද්ධය සහ මහා සාගතය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 22, 2017

සිවිල් යුද්ධයේ නාමයෙන් සිදු වූයේ බොල්ෂෙවික්ස් කල්ලිය විසින් අනෙකුත් සියළු දේශපාලන ක්‍රියාකරුවන් මර්ධනය කිරීමයි. වැඩ වර්ජනයේ යෙදීම නිසා හෝ වැඩකරන ජනතාව නොවේ යැයි සැලකූ නිසා ආහාර සලාක අහිමි වූ රටේ ජනතාව කළුකඩකාරයන්ගේ පිහිට පැතූහ. රජය බඩු නිෂ්පාදනයට හෝ බඩු තොග බෙදන්නට නොදත් නිසා ආර්ථිකය කඩා වැටෙද්දී, ‘නව ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති’ කියා වෙළඳපොල මිල ගණන් වලට ඉඩදෙන්නට සිද්ධ වී සිටි බොල්ෂෙවික්ස් පාලකයන්, පෞද්ගලික ව්‍යාපාරිකයන්ව සමපේක්ෂකයන් යැයි ඕනෑම අවස්ථාවක දී දඬුවම් ලැබිය හැකි කොට්ඨාශයක් බවට හඳුන්වා තිබිණ. ගම්බද ජනතාවගේ අස්වනු රජයට පවරා ගන්නා බලතල පක්ෂයට පවරා ගන්නා ලදි.

1921 ජූනි 11 වැනිදා නිකුත් කළ ආඥා පනත් අංක 171 මෙම සිවිල් යුද්ධයේ කුරිරුබව කියා පායි.

1. නම කියන්නට ප්‍රතික්ෂේප කරන ඕනෑම පුරවැසියෙක් දුටු තැන මරා දමනු.
2. ආයුධ සඟවා තැබෙන ඕනෑම ගමක් ගැන තීන්දුවක් දෙන්නට දිස්ත්‍රික්ක හෝ පළාත් දේශපාලන කොමිසමට අවසර ඇත. අවි ආයුධ සඟවා ඇති තැන් හෙළි නොකරන්නේ නම් අත් අඩංගුවට ගැනීමට සහ ඔවුන්ට වෙඩි තබා මරා දමන බලය ද ලැබේ.
3. සඟවාගත් අවි ආයුධ අසුවුනහොත්, ක්ෂණිකව පවුලේ වැඩිමහල් පුත්‍රයාට වෙඩි තබා මරා දමන්න.
4. මංකොල්ලකාරයෙක්ට උදව් කරන ඕනෑම පවුලක් අත් අඩංගුවට ගැනීමට සහ පළාතෙන් පිටුවහල් කිරීමට අවසර ඇත. ක්ෂණිකව පවුලේ වැඩිමහල් පුත්‍රයාට වෙඩි තබා මරා දමන්න.
5.මංකොල්ලකාරයන්ට උදව් කරන ලද පවුලකට උදව් කරන පවුල් වලට ද එයාකාරයෙන්ම දඬුවම් දිය යුතුයි. ඔවුන්ගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයාට ක්ෂණිකව වෙඩිතබා මරා දැමිය යුතුයි.
6. මංකොල්ලකාර පවුල් පළා ගොස් ඇත්නම්, ඔවුන්ගේ බඩු භාණ්ඩ සෝවියට් රෙජිමයට පාක්ෂික වූ ගම්වැසියන් අතර නැවත බෙදාහැරිය යුතුයි. ඔවුන්ගේ ගෙවල් දොරවල් ගිනිතැබීම හෝ කඩාබිඳ දැමීම කළ යුතුයි.
7. මේ ආඥා පනත එයාකාරයෙන්ම සේ ම කිසිත් සමාවක් නොමැතිව ක්‍රියාවට නැංවිය යුතුයි.

මේ ආඥා පනත නිකුත් වූ දිනට පසු දිනයේ දී සියළු විප්ලවකරුවන් සැඟවී සිටින වනාන්තර වලට වසවිෂ වායුව ගසා මරා දැමිය යුතු යැයි තීරණය කෙරිණ. ඉන් මිය ගිය සංඛ්‍යාවන් ගැන සංඛ්‍යා දත්ත තවමත් සම්පූර්ණයෙන් විමර්ශනය වී නැත.

ආහාර හිඟය තවත් ප්‍රථුල ලෙසින් සෝවියට් දේශය පුරා පැතිර ගියේය.

1921 ජූනි මාසයේ දී කෘෂිකාර්මික, ආර්ථික හා වෙනත් විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරු එකතුව සාගතයට එරෙහිව සටන් වැදීම පිණිස ‘සමාජ කමිටුවක්’ පත් කරගත්හ. ලෙනින් ඔවුන් හමුවීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. එහෙත් ජාත්‍යන්තර මට්ටමෙන් සබඳතා ගොඩනඟාගෙන තිබූ ඔවුන් විදේශ ආධාර හැටියට ආහාර, ඖෂධ සහ සත්ව ආහාර එකතු කර ඒවා බෙදාහරින්නට මධ්‍යම කමිටුවේ අවසරය ලබාගන්නට සමත් වූහ. රතු කුරුස සංගමයේ නම යොදාගන්නටත්, ඒ ආධාර ප්‍රවාහනයටත් ඔවුනට අවසර ලැබිණ. සෝවියට් දේශයේ එවැනි උත්සාහයකට අවසර ලැබුණ ප්‍රථම සහ අවසන් අවස්ථාව එය විය.

1921 ජූලි 7 වැනිදා රුසියන් සත්‍යලබ්ධික පල්ලියේ ප්‍රධානියා ‘නරක් වූ මස් වුවත් මේ හාමතෙන් පෙළෙන ජනතාව සතුටින් අනුභව කරනු ඇත, ඒත් දැන් එය පවා සොයාගන්නට අසීරුයි. කොහේ ගියත් ඇහෙන්නේ අඬන කෙඳිරිගාන හඬ. ජනතාව මිනීමස් කන්න හිතන තත්වයට ඇවිත්.’ යැයි කියා සිටියේය.

යුක්රේන දේශයන් වෙතින් මිනී මස් කෑම වාර්තා විය.

1921 ජූලි 12 වැනිදා සාගතය පැතිර යාමට හේතුව ඉඩෝරය යැයි ප්‍රාව්ඩා පුවත්පතේ පළ විය.

ඒත් ජූලි 21 වෙද්දී හාමතයෙන් මිය ගිය මිනිස්සු දහස් ගණනින් මහමඟ ඇද වැටී සිටීම තව දුරටත් වසන් කරන්නට නොහැකි තත්වයකට රට මුහුණ පා සිටියහ.

“අපේ කෘෂිකර්මය දියුණු නැති නිසා, සංවිධානාත්මක නැති නිසා, කෘෂිකර්ම දැනුම බාල නිසා, යල් පැන ගිය ක්‍රම වගා මාරු කරන්නට යොදාගන්නා නිසා, යනාදී වශයෙන් මේ සියල්ලම අපේ ඉතිහාසයේ ප්‍රතිඵල” යැයි මධ්‍යම කමිටුව එවිට කියා සිටියහ.

සාගතයට හේතුව වගා කළ ගොවියන් වෙතින් ඔවුන්ගේ ආහාර පමණක් නොව ඔවුන්ගේ ධාන්‍ය බීජ පවා උදුරාගත් ක්‍රමවේදය යැයි ප්‍රසිද්ධියේ කියන්නට එහෙත් කිසිවෙක් ඉදිරිපත් නොවූහ.

මිනිස්සු සාගතයෙන් මැරී වැටෙද්දී උද්ඝෝෂණ ද ඉබේම නැවතී තිබිණ. සාගතයෙන් පෙළුන ජනතාව පක්ෂ මූලස්ථාන වටා රැස්ව සිටියේ ආහාර බෙදා දේවි යැයි බලාපොරොත්තුවෙනි. පණ අදිමින් බිම වැතිර සිටි අයව පන්නා දමන්නට ද හැකියාවක් නොවීය.

සාගතයේ නාමයෙන් 1922 මාර්තු සිට මැයි දක්වා පල්ලි සතු දේපල රජයට පවරා ගැනීම සිද්ධ විය. ඊට විරුද්ධව ජනතාව හඬ නැඟීම වළක්වන්නට පූජකවරුන් 2,691 ක්, යතිවරයන් 1,962 ක් සහ කන්‍යා සොහොයුරියන් 3,447 ක් මරා දමන ලදි. ලෙනින්ගේ අණ මත දේපල රජයට ගැනීමත් පල්ලියේ අයව මරා දැමීමත් ප්‍රසිද්ධියේ කරන ලදි.

1922 ගිම්හානය සාගතය දරුණුම වූ කාලයයි. මිලියන 30 ක ජනතාවක් සාගතයෙන් පෙළුනහ. මධ්‍යම කමිටුව විසින් ඔවුන්ගේ නිලධාරීන් සහ හමුදා භටයන් යනාදී මිලියන 3 කට පමණක් කඩින් කඩ ආහාර සපයන්නට සමත් වූහ. රතු කුරුස සංගමය, ක්වේර්කස්, ඇතුළු ඇමෙරිකන් සහනාධාර සංවිධානය මිලියන 11 කට පමණ සංඛ්‍යාවකට දිනපතා ආහාර සැපයූහ.

1921 සහ 1922 වසර දෙක තුල දී රුසියාවේ වාමාංශික දේශපාලනය නිසා හටගත් සාගතයෙන් පෙළුන මිලියන 29 ක ජනගහණයකින් මිලියන 5 ක් පමණ මිය ගියහ.

ඇමෙරිකන් සහනාධාර ලැබීමත් සමඟ 1921 අගෝස්තු 27 වැනිදා ඒ සාගතයෙන් පෙළෙනවුන්ට සහනයක් ගෙන ඒම පිණිස පිහිටුවා ගනු ලැබූ සමාජ කමිටුව විසුරුවා හරින්නේ ලෙනින් ගෙනෙන යෝජනාවක් අනුවයි. එහි සමහර සාමාජිකයන්ව වහාම අත් අඩංගුවට ගන්න යැයි ද, අනෙක් කමිටු සාමාජිකයන්ව මොස්කව් වලින් පිටමං කරන්න යැයි ද, එහි ප්‍රධානින් වෙන වෙන පළාත් වලට විසිරුවා හරින්න යැයි ද, ඔවුන් අතර සම්බන්ධීකරණයට ඉඩක් නොතබන්න යැයි ද, ඔවුන් ගැන නිති විපරමින් සිටින්න යැයි ද කියා සිටියේය. රජයේ නිවේදනයකින් ඒ කමිටුව විසුරුවා හැරියේ ඔවුන් සේවය ප්‍රතික්ෂේප කළ නිසා යැයි පතුරුවා හැරීම ද යෝජනා කළේය. එපමණක් නොව, සියළු පුවත්පත් වලින් මේ අයට පරිභව කළ යුතු යැයි ද, රටේ මිනිස්සුන්ට උදව් කරනවාට වඩා විදේශ සංචාරයට මේ අය කැමතියි කියා පතුරවා යැවිය යුතු යැයි ද යෝජනා කළේය.

එම යෝජනා එයාකාරයෙන්ම ක්‍රියාවට නැඟිණ.

“කුසගින්න සමඟ සෙල්ලම් එපා” ප්‍රාව්ඩා, 1921 අගෝස්තු 30
“සහානාධාර කමිටුව .. ප්‍රතිවාදීන්ගේ සහායට” ඉස්වෙස්ටියා, අගෝස්තු 30
“කුසගින්නේ සමපේක්ෂකයන්” කොමියුනිස්ටිෂෙස්කි, 1921 අගෝස්තු 31

අත් අඩංගුවට ගැනුණු සහ පිටමං කර දමනු ලැබූ කමිටුවේ අය නිර්දෝෂී යැයි කියන්නට අයෙක් ඉදිරිපත් වෙද්දී, චෙකා හි ඩිජරෙන්ස්කිගේ සහායකයෙක් වූ Josif Unshlikht මෙසේ කියා සිටියේය:
“ඔබ කියනවා කමිටුව නිර්දෝෂී කියල. එක වෙන්නැති. නමුත් ඔවුන් වටා සමාජය එකතු කරගන්න ඔවුන් සමත් වෙලා තියනව. අපිට ඒකට ඉඩදෙන්න බැහැ. ඇටයක් වතුරට දැම්මම එතැන මුල් ඇදෙනව. සමාජය පුරා මුල් පතුරවන්න මේ කමිටුව සමත් වෙලා… ඒ මුල් වලින් ඇදලා අයින් කරල පාගලා දානව හැරෙන්නට අපිට වෙන විකල්පයක් නැහැ.”

මාසයකට වැඩි කාලයක් මහජන උද්ඝෝෂණය පැතිර පවතින, සිවිල් යුද්ධයක් කරා ඇදෙන වර්තමාන වෙනිසියුලාවේ මධූරෝ ආණ්ඩුව ලෙනින්ගේ රුසියාවට වඩා වෙනස් නොවේ. උද්ඝෝෂණ පවත්වන මහජනතාවට ස්නයිපර් පහර දෙන ආකාරය ගැන ජනරාල්වරයෙක්ගේ කතාබහ ඊයේ පෙරේදා විඩියෝ පටියකින් හෙළිවුණි.

සෝවියට් රහස් පොලීසියේ වසවිෂ විද්‍යාගාර

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 19, 2017

තම ආරක්ෂාව සඳහා චෙකා බලකාය වැඩිකරගත් බොල්ෂෙවික්ස්, පෙට්‍රොගෑඩයෙන් ඉවත් වී මොස්කව් සිය පාලනයේ අගනගරය කරගත්හ. ජනතාවට පාන් නොලැබිණ. ගම්වැසියන්ට ඉඩම් නොලැබිණ. ඊ ළඟ වසර පහ තුල ගෙන ගිය සිවිල් යුද්ධය නිසා රටේ සාමයක් ද නොපැවතිණ.

1918 මාර්තුවේ දී ලෙනින් විසින් බ්‍රෙස්ට්-ලිටොව්ස්ක් ගිවිසුමෙන් ජර්මනියට බාල්ටික් පළාත්, නැගෙනහිර පෝලන්තය, සහ යුක්රේනය පවරා දී තිබිණ. ගිවිසුම කඩාකප්පල් කරනු සඳහා ජර්මන් තානාපති කවුන්ට් වොන් මර්බාහ්ක් ඝාතනය වුවද, ජර්මනිය ප්‍රතිචාරයක් දැක්වූයේ නැත.

පැතිර යන බොල්ෂෙවික්ස් භීෂණ පාලනය නොරිස්සු අය දේශපාලන වශයෙන් ලෙනින් වෙනුවට වෙනත් නායකයෙක් සෙවූහ. පැරණි රාජාණ්ඩුක්‍රමය යළි ගෙන්වා ගත හැකි යැයි සටන් වැදීමෙන් බලාපොරොත්තු සුන් වූවන් තවමත් තැන තැන විසිරි පැවති ‘සුදු’ හමුදා කාණ්ඩ යටතේ එකතු වී සිටියහ.

ලෙනින්ගේ පාලනයට එරෙහිව අවිගත් පළමු කල්ලිය වූයේ දකුණු රුසියාවේ කොසැක්ස් අයයි. හමුදා දැනුම අතින් ඉහළ වූවත් ඔවුන්ගේ දේශපාලන අභිප්‍රාය පටු වූවකි. යුදෙව්වන් ඝාතනය කළ ඔවුනට උවමනා වූයේ ඔවුන්ගේ දේපොල ආරක්ෂා කිරීම පමණි. බොල්ෂෙවික්ස් විරෝධීන් සහ කොසැක්ස් අයව එක අභිමතාර්ථයක් යටතේ පෙළගස්වන්නට විවිධ හමුදා ජනරාල්වරුන් ගත් උත්සාහයන් සියල්ල අසාර්ථක විය.

ඩොන් කොසැක්ස් සංහාරය සෝවියට් දේශයේ ජනවාර්ගික සමූල ඝාතනයන්හි පටන් ගැනීමයි. 1919 දී කොසැක්ස්හරණය බොල්ෂෙවික්ස් ප්‍රතිපත්තියක් විය. ලෙනින්ගේ අණ මත ලක්ෂ හතක සිට මිලියනයක් පමණ වූ ඩොන් කොසැක්ස් ජනතාවක් ඝාතනය විය. රිචඩ් පයිප්ස් ලියූ නොහඳුනන ලෙනින් -The Unknown Lenin පොතේ එම සිද්ධීන් වාර්තා වේ. බොල්ෂෙවික් පක්ෂයේ සිටි “නොමේරූ අයගේ අධිඋද්‍යෝගය” නිසා සිද්ධ වූවක් යැයි ලෙනින් ඊට වරදකරුවෙක් වීමෙන් ගැලවෙන්නට උත්සාහ කළ ද, මධ්‍යම ආණ්ඩුව එම ක්‍රියාදාම සියල්ල අනුමත කරන ලද බවට සාක්ෂි පවතී.

1918 ගිම්හානයේ දී චෙක් සිරකරුවන් වෙතින් හැදුන විශාල යුද හමුදාවක් මධ්‍යම බලවතුන් හා සටන් වදින්නට යැව්වේ සයිබීරියාව හරහා පැසිෆික් සාගරයට යන දුම්රිය මාර්ගයෙනි. එහි දී නැව් මගින් ඔවුන්ව ප්‍රංශයට පිටත් කරන්නට සැලසුම් කර තිබිණ. සිරකරුවන් වූ මේ චෙක් කණ්ඩායම් දේශපාලන වශයෙන් බොල්ෂෙවික්ස් හිතවාදීන් වූහ.

විදේශ කටයුතු කොමිස්සාර් හැටියට පත්ව සිටි ට්‍රොට්ස්කි ඔවුන් ගමන් කළ දුම්රිය නැවැත්වීය. “ශ්‍රම හමුදා” වලට ඇතුලත් කිරීම සඳහා රතු හමුදාවට එකතු වෙන්න යැයි ඔහු ඔවුනට නියම කළේය. එනම්, බොල්ෂෙවික්ස් හමුදාවේ අනිවාර්ය සේවයේ යෙදෙන ශ්‍රම බලකාය වෙන්නට කියායි. එයට අකමැති වූ අයව දේශපාලන සිරකඳවුරු වෙත යවන බව ට්‍රොට්ස්කි කියා සිටියේය. ‘සුදු’ හමුදා ප්‍රතිවාදීන් පරදවන රතු හමුදාව අනතුරුව යුරෝපය අල්ලා ගෙන ඉන්පසු ඇමෙරිකාවට ද පහර දෙනවා යැයි ට්‍රොට්ස්කි කියා සිටි විදේශ ප්‍රතිපත්තියයි.

නමුත් සිද්ධ වූයේ අනපේක්ෂිත වූවකි. ඒ චෙක් සිරකරුවන් වහල් ශ්‍රමිකයන් වෙන්නට විරෝධය පාමින් දුම්රිය මාර්ග පද්ධතියේ බොහෝ කොටස් අල්ලා ගත්හ.

ඒ අස්සේ සෙසු බොල්ෂෙවික්ස් විරෝධීන් බලය අල්ලාගන්නට යළිත් කැරලි ගැසූහ.

ඒ අස්සේ රුසියාවේ පැසිෆික් වෙරළ අල්ලාගෙන කඳවුරු බඳින්නට ජපන් හමුදාවක් සමත් වූහ.

“එකට එක කරන්නෙ නැතිව හමුදාවක් හදන්නට බැහැ. මරණ දඬුවම හමුදාවේ අවි ගබඩාවේ එකක් විදියට නැත්නම් මහා ජනතාවක් ඔවුන්ගේ මරණය කරා දක්කන්න බැහැ. ඉතින් ඒ නැට්ට නැති දුෂ්ට වඳුරන් ඔවුන්ගේ තාක්ෂණික දස්කම් ගැන ආඩම්බරයෙන් සිටින තාක් කල්, මිනිසුන් යැයි අපි කියනා සත්තු හමුදා හදමින් සටන් කැඳවන තාක් කල්, සිද්ධ වෙන මරණය හමුවට ඉදිරියෙන් ද, සිද්ධ විය හැකි මරණය සඳහා පසුපසින් ද සොල්දාදුවන් තබන්නට යැයි අපි අණ දෙමු.” -ලියොන් ට්‍රොට්ස්කි, මගේ ජීවිතය

1922 අග වෙද්දී ව්ලැඩිවොස්ටොක් වෙතින් ජපනුන් ඉවත් වූහ. රතු හමුදාව එහි පාලනය අල්ලා ගත්හ.

බලය අල්ලා ගන්නට පමණක් නොව, දක්කාගෙන යන්නට දැක්මක් ද අවශ්‍ය නිසා, භීෂණය පැතිර තිබූ මේ සිවිල් යුද්ධ මැද්දේ ට්‍රොට්ස්කි විසින් ත්‍රස්තවාදයට පාක්ෂිකව The Defense of Terrorism පොත ලිවීය.

රුසියන් විප්ලවය හා ප්‍රංශ විප්ලවය ලෙනින් විසින් සසඳන ලද අවස්ථා බොහෝ විය. පැරීසියේ ගිලටිනයෙන් පටන් ගත් පංති සටන ලෝකය පුරා පතුරවන අරගලයේ දෙවන පියවර රුසියානුවන් පටන් ගෙන ඇතැයි ඔහු කීය. ප්‍රංශ ධනවාදීන්ට එරෙහිව පාරට බහින්න යැයි හේ ප්‍රංශයේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට කියා සිටියේය. ඒත් 1920 ගණන් ප්‍රංශය “පිස්සු කෙළින” ලද සමයයි. ජලවිදුලිබලාගාර පිහිටුවීමත් සමඟ කම්හල් වැය අඩුවීමෙන් ප්‍රංශයේ කාර්මික අංශයේ කොම්පැණි ලාබ සොයන්නට සමත් වූ කාලයයි. රේඩියෝව, මෝටර් රථය වැනි නව නිෂ්පාදන නිසා ප්‍රංශයේ ආර්ථික වර්ධනය නැඟී ගිය කාලයයි.

ප්‍රංශ ජනතාව විප්ලව කරන්නට පාරට බැස්සේ නැත. කම්හල් අයිතිකරුවන් ආර්ථිකය ගොඩනඟද්දී රටවැසියන් කලා නිර්මාණ අගය කළහ. ඇමෙරිකාවෙන් ගිය ජෑස් සංගීතය පැරිසිය කුල්මත් කරවීය. එවක ඇමෙරිකාවේ මත්පැන් ඇතුළු තහනම් රැසක් පැවති නිසා පැරිසීයේ පදිංචියට ගිය ඇමෙරිකන් කලාකරුවන් හා වැසියන් මහත් රැසක් වූහ. ඒ අර්නස්ට් හෙමින්ග්වේ, එෆ්. ස්කොට් ෆිට්ස්ජෙරාල්ඩ් වැනි ඇමෙරිකන් රචකයන්ට කන්න සල්ලි හිඟ යැයි රඟපාමින් බොන්න සල්ලි තිබූ සමයයි! ලෑන්ග්සටන් හියුස් වැනි ලෙනින් ගැන කවි ලියූ ගද්‍යකරුවන් සහ ජෝන් ස්ටයින්බෙක් වැනි නවකතාකරුවන් රුසියාව දිහා නොබලා සමාජවාදය තවත් උත්කර්ශවත් කරමින් ප්‍රබන්ධ ලියූ සමයයි.

එසේම එය ලෙනින් විසින් රුසියාවේ ජලවිදුලිබලාගාර පිහිටුවන්නට ඇමෙරිකන් ඉංජිනේරුවන් යොදවා ගත් කාලයයි. නමුත්, පෞද්ගලික දේපල අයිතියට ඉඩ ලැබී තිබූ ප්‍රංශයේ මෙන් ආර්ථික නැඟීමක් පොදු දේපල අයිතියෙන් යුතු වූ කොමියුනිස්ට් රුසියාවේ සිද්ධ නොවිණ. ප්‍රංශය ඔම්ලට් හැදෙන ක්‍රමයට යාන්තම් ඉඩ දී තිබිණ. ඒත් සෝවියට් දේශය සිවිල් යුද්ධයෙන් අනතුරුව ගියේ ජෝසෆ් ස්ටාලින්ගේ ‘ශුද්ධ කිරීම්’ පවත්වන කාල වකවාණුවටයි.

සමාජවාදය උත්කර්ශවත් කරමින් සහ ලෙනින් ගැන කවි පද ලියූ බටහිර කලාකරුවන් අතින් රුසියන් ජනතාව අත්විඳි හිංසනය ගැන කිසිවක් ලියැවුනේ නැත. ඒ සැබෑ සමාජවාදය නෙමෙයි කියූහ.

එසේම 1921 දී සෝවියට් රහස් පොලීසිය වසවිෂ නිපදවන විද්‍යාගාර මහාචාර්ය ඉග්නාටී කසකොව් යටතේ පිහිටුවද්දී ද ලෝක සමාජවාදීන් නිහඬව සිටියහ. ගුලාග් හෙවත් දේශපාලන සිරකඳවුරුවල සිටි සිරකරුවන්ව මේ මාරාන්තික වසවිෂ අත්හදා බැලීම් වලට ලක් කරද්දී ඔවුන් නිහඬව සිටියහ. මේ විද්‍යාගාරයකින් නිපැදවූවකින් මැක්සිම් ගෝර්කි සහ ඔහුගේ පුත්‍රයාට විෂ පොවන ලදැයි Genrikh Yagoda 1938 දී පිළිගත්තේය. ඒත් සෝවියට් ආණ්ඩුව ඔහු දේශපාලන බලඅරගලයේ අහිංසක ඉත්තෙක් පමණක් යැයි කියා ඔහුට දඬුවම් නොකළහ.

1921 පටන් 2017 මැයි 1 වැනිදා මුහුණට ඇසිඩ් වැදුණ ඇලෙක්සෙයි නැවල්නි දක්වා වසවිෂ වලින් බැට කෑ සෝවියට් සහ රුසියන් ආණ්ඩුවට විරුද්ධ වූ ජන නායකයන් කොතරම් සංඛ්‍යාවක් ගැන ඔබ අසා ඇත්ද?!!!!

කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත ඇසුරිනි.

සාමය, ඉඩම්, සහ පාන් පොරොන්දු වූ ලෙනින්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 18, 2017

“සාමය, ඉඩම්, සහ පාන්!” ඒ 1917 ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ සටන් පාඨයයි!

රතු භීෂණයේ ජන සංහාරය රුසියාව පුරා පැතිර යද්දී, සෝවියට්ලාටත් ඉහළින් සහ පක්ෂයටත් ඉහළින් මහජනතාව චොප්ප කරන චෙකා පොලීසිය මෙල්ල කරන නීති අවශ්‍ය යැයි විප්ලවයේ පැරැන්නන් වූ නිකලායි බුකහරින්, ඇලෙක්සැන්ඩර් ඔල්මිනිස්කි වැනි අය ඉල්ලා සිටියහ. නියාමනය සඳහා පත් වූ ලියෝ කෙමෙනෙව්, එය පිරී ඇත්තේ සාහසික අපරාධකරුවන්, පරපීඩාවෙන් සතුට විඳින්නන් සහ පිරිහුණු ලුම්පන් කම්කරුවන් වෙතින් යැයි කියා එය අහෝසි කර දමන්න යැයි කීවේය.

ඒත් චෙකා බේරාගැනීමේ සහායට ආවේ ඩිජෙරෙන්ස්කි, ලෙනින්, ස්ටාලින් සහ ට්‍රොට්ස්කි වැනි අයයි.

ඔවුන් ගෙනා අනගි විසඳුම කුමක්දැයි ඔබ සිතන්නේ ද?

රටේ ආයතන ගැන, විශේෂයෙන් චෙකා ගැන, අපහාස කිසිවක් පළ නොකළ යුතු යැයි බොල්ෂෙවික්ස් පුවත්පත් වූ ප්‍රාව්ඩා සහ ඉස්වෙස්ටියා සඳහා නියමයක් ලෙනින්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් මධ්‍යම කමිටුව අනුමත කළේය.

“හොඳ කොමියුනිස්ට්කාරයෙක් යනු හොඳ චෙකිස්ට් කෙනෙක්.” -ලෙනින්

මාධ්‍ය නිදහස සහ මාධ්‍යවේදීන්ගේ අයිතිවාසිකම් ගැන පෙනී සිටිනවා යැයි කියන වාමාංශිකයා එදා පටන් අද දක්වා තමනට පාලන බලය ලැබුණු සෑම අවස්ථාවක දී ම කරන ලද්දේ ලෙනින් එදා ගෙනා අනගි විසඳුම ක්‍රියාවට නැංවීමයි.

චෙකා යටතේ සියළු හමුදා කාණ්ඩ එකතු කෙරිණ. වානේ පන්නරය ලැබූ හැටි ප්‍රබන්ධයේ කියැවෙන දුම්රිය මිලීෂියාව, රතු හමුදාව, ජනසතු කළ ආහාර එකතු කරන බලඇණි, වෘත්තීය වර්ජන හා විරෝධතා මැඩළීමේ යෙදී සිටි අය, පුරෝගාමී දේශයන්හි සටන් වැදි බලඇණි යනාදී සියල්ල ජනරජයේ අභ්‍යන්තර ආරක්ෂාව සඳහා වූ හමුදාව යැයි කියා එකතු කරන ලදි.

ඕක්‍රානා නම් වූ ට්සාර්ගේ රහස් පොලීසියේ සිටින ලද්දේ 15,000 ක සංඛ්‍යාවකි. වසර 3 ක් ඇතුලත 250,000 ක පූර්ණ කාලීන ඒජන්තවරුන් බඳවා ගත් චෙකා හමුදාව රටේ විනිසුරු, ජූරිය සහ අලුගෝසුවා වන බලය තමන් සතු කරගත්හ. බොල්ෂෙවික් පාලනයට එරෙහි විරෝධය මැඬලන්නට නඩු නොමැතිව හිසට වෙඩි තැබීම, සිර කඳවුරු වලට ගාල් කිරීම සහ වහල් ශ්‍රමයට යැවීම වැනි භීෂණ ක්‍රම යොදාගත්හ.

1918 දී රතු හමුදාවෙන් පළා යන සංඛ්‍යාව මිලියනයකට වඩා අධික වූහ. 1919 දී පළා යන සංඛ්‍යාව මිලියන දෙකක් පමණ විය. 1921 වෙද්දී රතු හමුදාවෙන් පළා ගිය සංඛ්‍යාව මිලියන 4 ක් පමණ වූහ. 1919 දී ලක්ෂ පහක පමණ පළා ගිය හමුදා භටයන් අත් අඩංගුවට ගන්නා ලදි. 1919 වෙද්දී ඒ සංඛ්‍යාව ලක්ෂ අටක් පමණ විය. 1920 වෙද්දී මේ රතු හමුදාවෙන් පළා යන භටයන් අත් අඩංගුවට ගැනීම සඳහා චෙකා හමුදා විසින් විශේෂ බලකායක් යොදවන ලදි. ලෙනින්ගේ අණ මත පළායන ලදැයි සැක නම් එතැනම වෙඩි තබා මරා දමන බලය ලැබිණ. පළා ගිය හමුදා භටයන්ගේ පවුල් සහ ඔවුන්ට උදව් කරන අයවත් දේශපාලන සිර කඳවුරු වෙතට යැවිණ. 1918 සැප්තැම්බර් මාසයේ දී රුසියාවේ ප්‍රාන්ත 12 ක පමණක් පළාගිය හමුදා භටයන් 48,735 ක් අත් අඩංගුවට ගැනිණ.

දේශපාලන තර්ජන මැඬලමින් සිටි චෙකා රටේ ‘නව ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය’ ද ක්‍රියාත්මක කරන්නට පටන් ගති. මිල පාලනය නිසා බඩු හිඟයක් පැතිරිණ. ගොවියන් වෙතින් සහ වෙළෙන්ඳන් වෙතින් ආහාර තොග රජය සතු කරගනිමින් හමුදාවේ අයට ආහාර සැපයූහ. (වර්තමාන වෙනිසියුලාවේ මෙය එයාකාර ලෙසකින්ම මේ දිනවල සිද්ධ වේ.) වික්ටර් හියුගෝ ලියූ සිංහලට පරිවර්තන වූ මනුතාපය හි එන ජෝන් වැල්ජෝන් වැනි කුසගින්න නිසා හොරකම් කළ අයව අලුත් වර්ගීකරණයකට ලක් වූහ. මං පහරන මදාවියන් -bandit සිරකරුවන් අතර එක් අලුත් කොට්ඨාශයයි. 1918 සැප්තැම්බර් හි දී මං පහරන මදාවියන් 7,325 ක් අත් අඩංගුවට ගැනිණ. ඉන් 2,230 ක ගේ හිසට වෙඩි තබා මරා දමන ලදි.

වැඩ කරන ජනතාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා කියා ගනිමින් බලය අල්ලාගත් බොල්ෂෙවික්ස් කල්ලිය කම්හල් තුලින් නැඟී ආ වෘත්තීය සමිති විරෝධය ද මර්ධනය කළේ බුර්ජුවා අය සමාජයෙන් ඉවත් කළ ආකාරයෙන්මයි. උදාහරණයක් හැටියට 1919 මාර්තු 16 වැනිදා පුටිලොව් කම්හල වෙත කඩා වැදුණු චෙකා එහි වැඩ වර්ජනයේ යෙදී සිටි 900 ක් සේවකයන් අත් අඩංගුවට ගත්හ. ඊ ළඟ දින කිහිපය තුල දී කිසිත් නඩු ඇසීමකින් තොරව 200 කට පමණ වෙඩි තබා මරා දමන ලදි.

රතු හමුදා භටයන්ට සහ චෙකා බලකායට ආහාර සලාක තිබුණි. එහෙත් කම්හල් හි සේවය කළ වැඩ කරන ජනතාවට කුසගින්න පිරිමසා ගන්නට ප්‍රමාණවත් තරමට ආහාර නොතිබිණ. ඔවුන් ද රතු හමුදා භටයන්ට ලැබෙන තරමේ සලාක ඉල්ලා සිටියහ. බොල්ෂෙවික්ස් අයට ඇති වරප්‍රසාද ඉවත් කරන්න යැයි ඉල්ලා සිටියහ. මාධ්‍ය නිදහස ඉල්ලා සිටියහ. නිදහස් මැතිවරණ ඉල්ලා සිටියහ. ඒ උද්ඝෝෂණ කළ සියල්ලන්වම චෙකා විසින් ඝාතනය කළේ කිසිත් අනුකම්පාවක් නොමැතිව වැඩ කරන ජනතාවගේ උන්නතිය සඳහා වූ විප්ලවයේම නාමයෙනි.

එසේ විරෝධය පෑ වර්ජනකරුවන්ව සහ ඔවුන්ට සහාය දුන් රතු හමුදාවේ භටයන්වත් ඇස්ට්‍රාඛාන් නගරයේ දී 1919 මාර්තු 12-14 දින ඇතුලත වොල්ගා ගඟට අත්හැරියේ ඔවුන්ගේ ගෙල වටා කළුගල් බැඳීමෙනි. 2,000 – 4,000 දක්වා මිනිස් ජීවිත සංඛ්‍යාවක් එහි දී වෙඩි වැදීමෙන් හෝ ගිලීමෙන් මිය ගියහ.

1919 අප්‍රේල් මාසයේ දී චෙකා විසින් දේශපාලන සිරකඳවුරු නීත්‍යානුකූල කරමින් සිරකරුවන් වර්ග 16 කට බෙදූහ. 1919 මැයි මාසයේ සිර කඳවුරු වල සිටියේ 16,000 ක් වැනි සංඛ්‍යාවකි. 1921 සැප්තැම්බර් වෙද්දී ඒ සිර කඳවුරුවල 70,000 කට වඩා පිරිසක් රැඳවිණ. එහෙත් මේ සංඛ්‍යා වලට “දාමරිකයන්” යැයි සැලකුණු අය සඳහා වූ කඳවුරුවල සිටි පිරිස් එකතු කර නැත. උදාහරණයක් වශයෙන් ටැම්බොව් ප්‍රාන්තයේ 1920-1921 කාලයේ පැවති ගම්බද වැසියන්ගේ කැරැල්ල නිසා සිර කඳවුරු හතක් ආරම්භ කරන ලදි. ආහාර උදුරාගන්නට එන චෙකා හමුදාවට විරෝධය දක්වන ලද්දවුන් ‘දාමරිකයන්’ සහ ‘දාමරිකයන්ගේ පවුල්වල අය’ යැයි කියා සිරගත කරන ලද හා පිටුවහල් කරන ලක්ෂයක පමණ ගම්බද වැසියන් සිටියහ. ඒ අය අතරින් 15,000 ක් පමණ ඝාතනය කරන ලදැයි සැක කෙරේ.

මේ සියල්ල සිද්ධ වූයේ ‘යුද කොමියුනිස්ට්වාදය’ නමින් ප්‍රජා පීඩනය පටන් ගන්නට පෙරයි.

රතු භීෂණය – ලංකාවේ නෙමෙයි 1918 රුසියාවේ!

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 17, 2017

“මිනිසත්බව හොඳ අතට හරවන්නට ඔබට උවමනාවක් ඇත්නම්, මෘගයන් තරමට ආසන්න වූවන් මිනිසුන් බවට හරවන්නට නම්, එහෙනම් ඔවුන්ට ඉඩම් දෙන්න, එවිට ඔබේ අරමුණට ඔබට ළඟා විය හැකියි.” -ෆියඩොර් ඩොස්ටොයොවෙස්කි

දේපල අයිතීන් සඳහා ගෙනෙන ලද නීතිමය වෙනස්කම් තුලින්, බ්‍රිතාන්‍යය රදළ උරුමයේ වූ ඉඩම් මිල දී ගන්නට සාමාන්‍ය ජනතාවට හැකියාව ලැබී එංගලන්තයේ දුප්පතුන් මැද පංතියක් කරා යද්දී, ට්සාර් රුසියාවේ ද එවැනි උත්සාහයකට තැතක් දැරිණ.

සාමූහික ගොවිපොළ අත්හැර ධනවාදී වෙළඳපොල ක්‍රමයට ඉඩදෙන, කෘෂිකර්මය සඳහා කුඩා ඉඩම් අයිතිකරුවන් ගම්බද වැසියන් අතරින් ගෙන ඒමට ප්‍රතිසංස්කරණ යෝජනා කළේ 1908 දී ට්සාර්ගේ ඉඩම් ඇමති වූ පියතෝර් ස්ටොලිපින් විසිනි.

පෞද්ගලික ඉඩම් අයිතියට පාක්ෂික වූ ඩොස්ටොයොවෙස්කි සමඟ ඒ වන විටත් උරණ වී සිටි ලියෝ ටොල්ස්ටෝයි විසින් සාමූහිකය විනාශ කර ඉඩම් අයිතිකරුවන් සිටින පංතියක් නිර්මාණයට යන ඔබේ දරුණු ක්‍රියා නවත්වන්න යැයි කියමින් ස්ටොලිපින් වෙත ලිපි කිහිපයක් ලිවීය.

බොහෝ ගම්බද වැසියන් ඒ සාමූහික ගොවිතැන් අත්හැර දමා පෞද්ගලික ඉඩම් අයිතියට යන්නට මැළි වුවත්, එසේ අවදානම් ගත් දිරිය මිනිසුන් අල්පයක් වූ බැවින් 1906 සිට 1915 දක්වා කාලයේ දී මුළු රුසියාවේම ධාන්‍ය ඵලදාව 14% කින් ද, සයිබීරියාවේ 25% කින් ද වර්ධනය වූවා යැයි කියැවේ.

එහෙත්, දුප්පත්ව සිට මැද පංතියට ඉහළට නඟින්නට හැකි වූ බ්‍රිතාන්‍යයන් සේ මිත්‍ර සංවිධාන හෝ තාක්ෂණික අධ්‍යාපනය ලබාදෙන මිකැනික්ස් ආයතන පිහිටුවන තත්වයට එන්නට රුසියන් වැසියන්ට කාලයක් හෝ අවස්ථාවක් නොලැබිණ. ඝාතන උත්සාහයන් 10 කට පසුව 1911 දී ස්ටොලිපින්ව ඝාතනය කර, අනතුරුව ට්සාර් ඇතුළු රජ පවුලම ඝාතනය කරන ලදි.

1918 අගෝස්තු 30 වැනිදා සිදු වූ ඝාතන වෑයම් දෙකකි. පෙට්‍රොගෑඩ් චෙකා ස්ථානයේ ප්‍රධානියා වූ එම්. එස්. යුරිට්ස්කි සහ ලෙනින් ඉලක්ක වූහ. ඒ වෑයම් දෙක අතර සම්බන්ධයක් නොවිණ. පෙට්‍රොගෑඩයේ චෙකා විසින් සිය හිතවත් නිලධාරියාව මරා දැමූ නිසා ඒ ගැන පළිගන්නට උවමනා වූ හමුදා කැඩෙට් තරුණයෙක් යුරිට්ස්කිව ඝාතනය කළේය. ලෙනින්ට වෙඩි තැබුවා යැයි වහාම අත් අඩංගුවට ගත් ෆැනී කැප්ලන්ව දවස් 3 කට පසුව නඩු නොමැතිව වෙඩි තබා මරන ලදි. නමුත් පසුව ලැබෙන තොරතුරු වලින් පෙනී යන්නේ චෙකා ඇතුලේම ලෙනින්ට එරෙහි මෙහෙයුමක් පැවති බවයි. සමහර විට වෙඩි තබන්නට ඇත්තේ දේශපාලන සිරකඳවුරක වාසයෙන් බොහෝ දුරට ඇස් අන්ධ වී තිබුණ ෆැනී කැප්ලන් ද නොවේ යැයි අද සැක කෙරේ.

“ප්‍රංශ සහ ඉංග්‍රීසි අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ මෙහෙකරුවන් සහ දක්ෂිණාංශය සමාජවාදී විප්ලවීයවාදීන් මේ ඝාතන දෙකට මුල් වූවා” යැයි බොල්ෂෙවික්ස් ආණ්ඩුව නිල නිවේදනයන් නිකුත් කර භීෂණය වැඩි කළ යුතු යැයි කියා සිටියහ. සැක කරන සියළු අයවළුන් ගැන ලිපි ගොණු එකතු කරන බව දන්වා සිටියහ. වැඩ කරන ජනතාවගේ මහා භීෂණයෙන් ප්‍රතිවිරුද්ධවාදීන්ගේ හයිඩ්‍රාව මර්ධනය කළ යුතු යැයි කියා සිටියහ.

සැප්තැම්බර් 3 වැනිදා ඉස්වෙස්ටියා පුවත්පත (1917 සෝවියට් ආණ්ඩුවේ නිල පුවත්පතක් හැටියට අරඹන ලද්ද) වාර්තා කළේ පෙට්‍රොගෑඩයේ චෙකා විසින් 500 කට වඩා අත් අඩංගුවට ගත් පිරිසක් වෙඩිතබා මරා දැමූ බවයි. චෙකා වාර්තා පෙන්වන්නේ ඒ සැප්තැම්බරයේ දී පෙට්‍රොගෑඩයේ දී පමණක් 800 කට වඩා පිරිසක් මරා දමන ලද බවයි.

බොරිස් පැස්ටර්නෙක්ගේ ‘ඩොක්ටර් ශිවාගෝ’ ප්‍රබන්ධයෙන් බොල්ෂෙවික්ස් විරෝධී පෙළපාලි පවත්වන සමාජවාදීන්ව අමු අමුවේ මරා දැමූ හැටි කියවන්නට ලැබෙන්නේ 1957 ගණන් වෙද්දී ය.

සැප්තැම්බර් 5 වැනිදා පංති හතුරන් වෙතින් ජනතාව ආරක්ෂාව කරගන්නට යැයි කියමින් රතු භීෂණය නීත්‍යානුකූල කෙරිණ. මොස්කව් හි සිරගෙවල් තුල රඳවා සිටි සිය ගණනක්ව මරා දමන ලදි. “පළිගැනීම සඳහා ඇති මහජනතාවගේ යුක්ති සහගත වූ ආශාව” ගැන කියන්නට චෙකා විසින් සතිපතා පුවත්පතක් පළ කළහ.

ග්‍රිගොරි සිනොවියෙව් නමැති බොල්ෂෙවික්ස් නායකයෙක් 1918 සැප්තැම්බර් හි දී මෙවැනි ප්‍රකාශනයක් නිකුත් කරන ලදි: “අපේ හතුරන් අයින් කරන්නට, අපිට අපේම වූ සමාජවාදී මිලිටරිවාදයක් උවමනායි. සෝවියට් රුසියාවේ ජනගහණයෙන් මිලියන සියයෙන් මිලියන 90 ක් අපි හා රැගෙන යමු. ඉතිරි අයට කියන්නට අපිට කිසිවක් නැත. ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන් විනාශ කර දැමිය යුතුයි.”

අත් අඩංගුවට ගත්, වෙඩි තබා මරා දැමූ, දේශපාලන සිර කඳවුරු වෙත යැවූ සංඛ්‍යාවන් ගැන ඔවුන් උදම් ඇනූහ. මේ ඝාතන පොදු ජනතාවගේ පළිගැනීම් නොවන බව ඔවුන්ට අවබෝධ වෙන්නට පටන් ගනිද්දී, එනම් පටන් ගෙන සති හයක් යද්දී මධ්‍යම කමිටුව විසින් මේ පත්තරය නවත්වන ලදි.

රතු භීෂණයේ පළමු රැල්ලෙන් මරණයට පත්වූවන් සංඛ්‍යාව කොපමණක්දැයි නිශ්චිතවම කිව නොහැකියි. චෙකා හි තවත් ප්‍රධානියෙක් වූ ලැට්සිස් කියන්නේ 1918 වසරේ දෙවැනි භාගය තුල චෙකා විසින් වෙඩි තබා මැරූ සංඛ්‍යාව 4,500 ක් කියායි. 1918 ඔක්තෝබරයේ මෙන්ෂවික් නායක යුරි මාර්ටොව් ඇස්තමේන්තු කළේ චෙකා අතින් සැප්තැම්බර් සිට ඝාතනය වූ සංඛ්‍යාව “දහ දාහකට වැඩි” යැයි කියායි.

1825 සිට 1917 දක්වා වසර 92 ක කාලය තුල දේශපාලන හේතු සම්බන්ධයෙන් ට්සාර් උසාවි වලින් (යුද්ධාධිකරණ ද ඇතුළුව) මරණ දඬුවම් නියෝග කර ඇත්තේ 6,321 ක පිරිසකටය. ඒ මරණ දඬුවම් බොහොමයක් ක්‍රියාත්මක නොකර ඔවුන්ව බලහත්කාරයෙන් වැඩ ගන්නා සිර කඳවුරු වලට යවා ඇත.

වර්තමානයේ දත්ත සම්පාදනය කරන අය ගණන් බලා ඇත්තේ 1918 සැප්තැම්බර් සිට ඔක්තෝබර් දක්වා මාස දෙක ඇතුලත පමණක් පැවති රතු භීෂණයේ දී චෙකා නියෝග වලින් 10,000 සිට මිලියන 1.5 ක් අතර සංඛ්‍යාවක් මරා දමන ලද බවයි. ලැබෙන නව තොරතුරු නිසා සංඛ්‍යාව ඉහළ යනවා මිසෙක අඩුවෙන බවක් නොපෙනේ යැයි 1994 සිට Death by Government සම්පාදනය කරන රුඩොල්ෆ් රමල් විසින් පෙන්වා දෙයි.

සටහනට එකතු කරන පින්තූරය ලුඩ්විග් වොන් මීසස් ලියූ සමාජවාදය පොතේ කවරයයි. මීට කළින් මේ ඡායාරූපය දැමූ විට පොතේ කියැවෙන්නේ කුමක්දැයි නොදත් සමාජවාදයට හිතැති අය නම පමණක් කියවා ලයික් දැමූ හැටි සිහිවේ. සටහන කොමියුනිස්ට්වාදයේ කළු පොත හෙවත් Black Book of Communism ඇසුරිනි.

මතවාදයක කුරිරුබව වටහා ගැනීම නොහැකි මන්ද?

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මැයි 15, 2017

කුරිරු මතවාදය බෙදා හරින්නේ විචාර බුද්ධිමය හැකියාවක් නොමැති වූවාගේ හිතට සමීප යැයි හැඟෙන අයුරකින්. පහසුවෙන් අවුල් ලිහන්නට බැරි තරමට පටලවා, ප්‍රස්තුතයෙන් නිගමනයට එන අතරමැද බොඳකර, ද්වේශයෙන් පුරවන බස් අතරින් කුරිරු අදහස් ඇතුල් කර පිළිගන්වති. ඒකීය පුද්ගල අයිතියට එරෙහි නම්, ධනවාදය අසාර්ථක යැයි සඳහන් නම්, ඉතිරිය විචාරයෙන් තොරව අතිශය ප්‍රබුද්ධ කියමන් වලින් පිරී ඇතැයි ප්‍රශංසා කරමින් වාමාංශිකයන් බාර ගනිති. එම නිර්මාණය ප්‍රබුද්ධ යැයි ඔවුන් සමඟ එකඟ නොවන අය, ගැඹුරු දර්ශනයක් අවබෝධයට හැකියාව නැති අය ලෙස හෑල්ලු කරති!!!

එකා මෙන් සියල්ලන්ම අනෙකා වෙනුවෙන් කැමැත්තෙන් වෙහෙසන සමාජයක් කරා යන පරමාර්ථය උත්කෘෂ්ට ලෙස පෙනුනාට ඊට හැකියාවක් මිනිස් ස්වභාවයට නැතැයි කියා පෙන්වද්දී, වැඩියෙන් හමුවෙන්නේ “ඔව් ඒක එහෙම වෙන්නැති, ඒත් අපි සමාජවාදයට තමයි කැමති,” කියන අයයි. සමාජවාදය යන විෂය හොඳින් පිරික්සා බලන්නට තරම් ළංවීමට පොදු ජනතාව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ එහි ඇත්ත දැනගන්නට හැකිවේ යැයි බිය නිසා ද? නැත්නම් එහි කුරිරු පැත්ත අනගි පරමාර්ථ වලින් සඟවන ලද නිසා ද?

අපිට ඇමෙරිකන් විප්ලවය, ප්‍රංශ විප්ලවය, ඇමෙරිකන් සිවිල් යුද්ධය, පළමු ලෝක යුද්ධය ගැන ගෙතුන අනේක වූ ප්‍රබන්ධ සහ වාර්තා කියවන්නටත් නරඹන්නටත් ලැබේ. නාට්සි ජර්මනිය ගැන සහ වියට්නාම් යුද්ධය ආශ්‍රයෙන් ජර්මන් සහ ඇමෙරිකන් හමුදාවන් ගැන දැනගන්නට ලැබෙන නිර්මාණ මහත් සංඛ්‍යාවකි. කොමියුනිස්ට් සහ සමාජවාදී ආඥාදායකයන් කළ අපරාධ ගැන හැදෙන ප්‍රබන්ධ සහ වාර්තා ලොව නැති තරම් ය. උගෝ චෑවෙස් බලයට එද්දී වෙනිසියුලාවේ උත්කර්ෂවත් අනාගතයට සුබපැතුම් ඇතුලත් ප්‍රවෘත්ති සිංහලෙන් පළවිය. ඒත් වර්තමාන වෙනිසියුලාව ගැන කිසිත් පුවත් වාර්තා නොවේ. ඒ ලංකාව වෙනිසියුලාවේ රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කරන බව ජනතාවට වැටහේවි කියා බියෙන් ද?

ඔවුන්ගේම ජනතාවට කරන කුරිරු අපරාධ සඟවනවා මෙන්ම, සඟවන්නට නොහැකි වෙද්දී ඒවා යුක්ති සහගත කරති. 1956 දී නිකිතා කෘෂ්නෙව් විසින් පැවැත්වූ ‘රහසිගත ප්‍රකාශනය’ කොමියුනිස්ට් නායකයෙක් විසින් කොමියුනිස්ට් කෲරත්වය ගැන කළ ලොව ප්‍රථම පිළිගැනීමයි. එහෙත් එහි දී කෘෂ්නෙව් තමන් කළ අපරාධ යුක්ති සහගත යැයි පෙන්වීය. භීෂණයේ ඉහළම අවධියේ යුක්රේන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ප්‍රධානියා ලෙස කටයුතු කළ කෘෂ්නෙව් සියළු අපරාධ ස්ටාලින් පිට පටවා තමා සහ අනිකුත් ස්ටාලින්ගේ හෙංචයියන් කළේ ස්ටාලින්ගේ නියෝග පිළිපැදීම පමණක් යැයි කියූහ.

සමාජවාදයේ නාමයෙන් අපරාධ සිද්ධ වෙද්දී ඒවා ලෝකයට හෙළිකරන්නට ගත් උත්සාහය ක්‍රමානුකූල මර්ධනයට සමාජවාදී ප්‍රජාපීඩකයන් සමත්වූහ. නිදහස් ප්‍රකාශනයට අයිතිය ඉල්ලා කෑ මොර දෙන මාධ්‍යවේදීන් ඒ ප්‍රජාපීඩකයන්ට සහාය වූහ.

1922 සිට 1936 දක්වා නිව් යෝර්ක් ටයිම්ස් පුවත්පතේ මොස්කව් බියුරෝවේ ප්‍රධානියා ලෙස පත් වී ගිය වෝලටර් ඩුරාන්ටි එවූ වාර්තා සඳහා ඔහුට 1932 දී පුලිට්සර් තෑග්ගක් පවා හිමිවිය. එහෙත් ඔහු යුක්රේනයේ ජනතාව සාගතයට ලක් කර මරා දැමීම ගැන හෝ රුසියාවේ පැතිර තිබූ සාගතය ගැන කිසිදු සඳහනක් නොකළේය. අහිංසක මිනිස් ජීවිත මිලියන 100 ක් පමණ මරා දමන්නට සමත් වූ සමාජවාදී නායකයන්ගේ ප්‍රජාපීඩක ක්‍රියාවන් තවමත් බහුතර ජනතාවක් වෙතින් වසන් කෙරෙයි. 1949 දී ස්ටාලින්ගේ මෙහෙයුම් හෙළි කරන්නට ගිය වික්ටර් ක්‍රව්චෙන්කෝ සිට ඇමෙරිකන් එඩ්වඩ් ස්නෝඩන් හට ද පැවරෙන ‘නඩු’ ඊට උදාහරණ වෙති. ඉතින්, සමාජවාදයේ කුරිරු බව හෙළි කරද්දී පහර එන්නේ ඒවායේ නියැළි ප්‍රජාපීඩකයන් වෙතින් පමණක් නොවේ. කොමියුනිස්ට් සඟරා වලින් ක්‍රැව්චෙන්කෝට පරිභව කරන ලදි. ඇමෙරිකන් සමාජවාදීන් ස්නෝඩන් දේශද්‍රෝහියෙක් හැටියට හංවඩු ගැසූහ. සමාජවාදය කුරිරු යැයි පෙන්වද්දී සමාජවාදයට හිතැති සියළු ගැත්තන් කඩි සේ කුලප්පු වෙති.

1918 ගිම්හානයේ දී රුසියාවේ බොල්ෂෙවික්ස් පාලනයේ පැවති පළාත් හි ප්‍රධාන කැරලි 140 කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් සිද්ධ විය. ආහාර පැහැර ගත් බොල්ෂෙවික්ස් පාලකයන්ට මහජනතාව විරෝධය පෑහ. ඔවුන්ට වෙඩි තබා මර්ධනය කිරීම චෙකාට පමණක් නොහැකි වෙද්දී ඔවුන් ඊ ළඟට කරන්නේ ජනතාව වෙතින් ආහාර උදුරාගනිමින් ඔවුන්ව රතු හමුදාවට බඳවා ගැනීම අනිවාර්ය කිරීමයි. ලෙනින් නියෝගයක් යවන්නේ ආහාර උදුරා ගනිද්දී සහ හුවමාරු තහනම් කඩද්දී විරෝධය දක්වන මිනිසුන්ව වෙඩි තබා මරන්නට කියායි. අමු අමුවේ මිනිස්සු මරන්නට හැකි දැඩි සිත් ඇති මිනිස්සු සොයා ගන්න කියායි. උදාහරණයක් හැටියට 1918 ජූලි 24 සිට 28 දක්වා දින පහ තුල දී Yaroslavl හි විශේෂ සෙවීම් කමිටුවකින් තීන්දු වී මිනිස් ජීවිත 428 ක් එසේ වෙඩි තබා මරා දමන ලදි.

ඒ 1918 සැප්තැම්බර් 3 වැනි රතු භීෂණය පටන් ගන්නටත් පෙර. ලෙනින් සහ Dzerzhinsky විසින් ඒ ඒ පළාත් වලට පත් වූ චෙකා රහස් පොලීසියේ අයටත්, පක්ෂ නායකයන්ටත් යැවූ ටෙලිග්‍රෑම් වලින් කියා සිටියේ දරුණු ‘වසංගතයක් මර්ධනය’ කරන ලෙසින් පියවර ගන්නට යැයි කියායි.

1918 අගෝස්තු 9 වැනිදා ලෙනින් ලියන නියෝගයකින් දේශපාලන සිරකරුවන් රඳවන කඳවුරු ඇරඹිණ. ඒවා ඉල්ලා සිටියේ ට්‍රොට්ස්කි සහ Dzerzhinsky විසිනි.

අහා කුමන පුදුමයක් ද? ඒවාට පළමුවෙන් යවන ලද්දේ ‘සැක කටයුතු’ යැයි හඳුන්වන ලද විරුද්ධ පක්ෂ නායකයන්වයි!!! යූරි මාර්ටොව්, ෆෙඩොර් ඩෑන්, ඇලෙක්සැන්ඩර් පොට්‍රෙසොව්, සහ මිකායෙල් ගොල්ඩ්මන් නම් වූ මෙන්ෂවික් පක්ෂයේ ප්‍රධාන නායකයන්ව එසේ රැඳවුම් කඳවුරු වලට ගාල් කරන්නට 1918 අගෝස්තු 15 වැනිදා ලෙනින් සහ Dzerzhinsky එකතුව අත්සන් තැබූහ.

බලය අල්ලා ගන්නා සමාජවාදියාට, සමාජවාදයෙ විවිධාකාර බෙදීම් ගැන නිදහස දීමට කිසිත් උවමනාවක් නැති බව එතැන් පටන් මේ දක්වා සියළු සමාජවාදී අරගල වලින් පෙනී යයි. පංති සටනක දී කළින් ලියා ඇති රටේ නීති අදාල නැතැයි කියමින් ඔවුන් මුලින්ම මරා දමන්නේ තමන්ගේම අදහස් ඇති ප්‍රතිවාදීන්වයි.

“වැඩ කරන ජනතාවට කරන ඇයදීමක්” නමින් Dzerzhinsky සහ ඔහුගේ සහායක ජැන් පීටර්ස් අගෝස්තු 31 වැනිදා නිවේදනයක් නිකුත් කරති. තහනම් කරන ලද ගිනි අවියක් ළඟ තබාගෙන අසුවුනොත් ක්ෂණිකව වෙඩි තබා මරා දමන බව එයින් “වැඩ කරන ජනතාවගේ හතුරන්ට” දන්වති. සෝවියට් රෙජිමය ගැන කටකතා පතුරුවා හරින ඕනෑම අයෙක්ව ක්ෂණිකව දේශපාලන සිර කඳවුරු වලට පිටමං කරනවා යැයි දන්වති.

රතු භීෂණය ඕපපාතිකව හටගත්තක් නොවේ. ප්‍රතිවාදීන් ක්ෂණිකව අත් අඩංගුවට ගෙන රජයේ නිලධාරීන් සහ බුර්ජුවාසියේ හැකි තරම් පිරිසක් මරුමුවට පත් කිරීම ඔවුන්ගේ ඒකායන අභිප්‍රාය විය. යාන්තමින් හෝ බාධා කළහොත් පුළුල් ලෙසින් වෙඩි තැබීම් කළ යුතු බවට ඔවුන් ටෙලිග්‍රෑම් යැවූහ. කුරිරු ලෙසින් මරා දමන්නට අදිමදි කරන අයව ජනතාවගේ කොමිසරියාට් හි පැවති අංශයට වාර්තා කළ යුතු විය. මන්ද, ඒ මහා රතු සංහාර වකවාණුවේ දුර්වල හෝ දෙගිඩියාවට ඉඩක් නොලැබිණ. “ඔබ මැරුවේ නැත්නම්, ඔබ මිය යනු ඇත. ඔබ මරුමුවට පත්වෙන්නට කැමති නැත්නම් ඉතින් මරන්න!” ඒ බොල්ෂෙවික්ස් පාක්ෂිකයන්ට ලැබුණු අණ විය.

මේ කුරිරු මතවාදය වෙනුවෙන්ම අදත් පෙනී සිටින ‘අලුත් වම’ යැයි කියා ගත්තවුන්ගේ අදහස් හෙළිකරන පොතේ කවරය මේ සටහනට ඇතුලත් කරමි.