අරුණි ශපීරෝ‍ වෙතින්

පුරවැසි බලය සහ ඒකීයපුද්ගල බලය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 16, 2017

වසර සියවස් හයක් පුරා මිනිස් සත්වයා තම අභිවෘද්ධිය සඳහා විශ්වාසය තැබුවේ මිත්‍යා දෘශ්ටික වන්දනා මත විය. එනම්, ලෝකයේ පැවතියේ ඒකීයපුද්ගලයන්ව ඔවුන්ට පරිබාහිරව සිටින අධිකාරියක් තුලින් නියාමනය විය යුතු යන මිථ්‍යා දෘශ්ටිය පමණකි.

ඒකීයපුද්ගලයාගේ ජීවිතය මෙහෙයවන බලය කුමක්දැයි පහදන්නට මිනිස් මනස් ගත් නොයෙකුත් උත්සාහයන් මිනිස් ඉතිහාසයේ ඇති පදම් දකින්නට හැකියි. ක්‍රියාශීලී මිනිසුන් සිය ආණ්ඩුවලට එරෙහිව විප්ලව කළහ. පාලකයන් මරා දැමූහ. එකිනෙකා මරා ගත්හ. හිතාගන්නට හැකි විවිධාකාර වලින් අධිකාරිය ගොඩනැඟූහ. එක අධිකාරියක් බැහැරලා තව අධිකාරියක් බැගින් දිගින් දිගටම අධිකාරියන්ම පිහිටුවා ගත්හ.

මහපොළවේ ජීවත්වෙන මිනිසා කුසගිනි නිවන්නට, ලෙඩදුකෙන් ගැලවෙන්නට, සහ ස්වභාවික අපදාවකින් මිය නොයන්නට නම් අනෙක් මිනිසුන් සමඟ සහයෝගයෙන් වෙහෙසිය යුතුයි යන්න වැටහී ගිය බැවින් ගෝත්‍රික කල්ලිය බිහිවිය. සෑම මිනිසුන්ටම එක හා සමාන ආකාරයෙන් ජීවිතයට අයිතියක් ඇතැයි යන්නත්, ඒ නිසාම ජීවිතය පවත්වාගැනීම සඳහා අවශ්‍ය දේවල් සඳහා ද එක හා සමාන අයිතියක් සියල්ලන්ටම ඇතැයි යන්නත් වැටහෙන්නට වැඩිකල් නොගියේය. නමුත් මිනිසාට ඉහළින් ඉන්නා වූ සුපිරි බලවේගයක් ඇතැයි යන විශ්වාසය ඔවුන් අත්හැරියේ නැත.

පරිසරය, කාලගුණය, වගාබෝග තුලින් ජීවිතය යහතින් ගෙනියන්නට හැකියාව ඇතැයි අත්හදා බැලීමේ දී මිනිසාට තමන්ගේම කියා මිනිස් බලවේගයක් ඇතැයි පෙනී ගියත්, ඔහුට උවමනා වූයේ තමන්ට ඉහළින් සිටින අධිකාරියක් ලවා මිනිසාව නියාමන කරවීමටයි.

ලංකාවේ වැසියන් තිස්තුන් කෝටියක දෙවි දේවතාවන් අදහන්නට වූහ. ඇමෙරිකන් ස්වදේශීන්ට “ශ්‍රේෂ්ඨ ස්ප්‍රීතුව”, මෙසපොටේමියාවේ ඉෂ්ටාර්, ඉන්දියාවේ කාලි, බලඩාර් සිට විලි දක්වා නොර්ස් දෙවියන් ද ඒකීයපුද්ගලයාගේ බලයට බාහිරව සහ ඉහළින් සිටි බලයන් වූහ. මිත්‍යා දෘශ්ටික දෙවියන් පළවා හැරිය ස්පාර්ටන් වැසියන් මිනිසාට ඉහළින් සිටින සුපිරි බලය ‘ස්පාර්ටාව’ හැටියට සැලකූහ. වැඩවසම් යුගයේ උතුරු ඇල්බේනියාවේ ඩුකාජිනි ගෝත්‍රිකයන් අධිකාරිය හැඳින්වූයේ ‘ලෙකෙගේ නීතිය’ කියායි. ඊජිප්තුවේ ‘පාරෝ’ හැටියටත්, ඉතාලි වැසියන් ‘අජරාමර ඉතාලිය’ කියාත්, රෝමයේ සහ 1911 තෙක් චීනයේ ‘එම්ප්‍රදෝරුවන්’ කියාත්, ජපනුන් ‘මිකාඩෝ’ කියාත්, ටිබෙටන් ‘දළෙයි ලාමා’ කියාත්, හෛඩෙගර් වෙතින් පන්නරය ලැබූ නාට්සීන් ‘ජර්මන් ජාතිය’ කියාත් එය හැඳින්වූහ. යුදෙව්, ක්‍රිස්තියානි, බෞද්ධ හා මුස්ලිම් ආගම් අබිං යැයි කියමින් ඒකීයපුද්ගලයාගේ පරමාධිපත්‍යය ප්‍රතික්ෂේප කළ කාල් මාක්ස් ගෙනාවේ ශ්‍රමික දේශයේ “පොදුජනතාවගේ පරමාධිපත්‍යයයි”. මාක්ස්ගේ ‘අතිරික්ත අගයෙන්’ ප්‍රබෝධමත් වී සියළු සමාජ බැඳියාවන් දිය කර හරින්නට සමත් බලවේගය පහදන්නට ජාක් ලැකාන් ප්‍රංශ වචනයක් යොදාගෙන ‘ජුයිසාන්ස් අතිරික්තය’ ඉදිරිපත් කළේය. ලැකාන්ගේ ජුයිසාන්ස් විවිධාකාරයෙන් යළි පහදන්නට වෑයම් කරන ස්ලාවෝ ස්ෂීජැක් එයින් ධනවාදී ගෝලීයකරණයේ හානිය පහදනවා යැයි කියයි.

මිනිස් ඉතිහාසය පුරාම ‘දෙවියන්’ හදමින් කරන්නේ වගකීම ඒකීයපුද්ගලයාගෙන් ඉවත් කර, නැති අයෙකු මත පැටවීමටයි. මිතුරෙක්, නෑදෑයෙක්, නොදන්නා අයෙක් හා හතුරෙක් සොයාගත හැකි වුවත් හදිසියකට උදව්වක් ඉල්ලාගන්නට සමාජය හොයාගත හැකිද? නමුත්, බහුතරයක් තරයේ විශ්වාස කරන්නේ මිනිසාගේ උවමනා සමාජය සැපයිය යුතු යැයි කියායි. මිනිසා යන්ත්‍රවල වහලුන් වීමෙන් ගලවා ගන්නට සමාජය පෙරට ආ යුතු යැයි කියායි. එසේම ආහාර හිඟය, නැත්නම් ආහාර දැන් වසවිෂෙන් පිරී තිබීමෙන් බේරෙන්නට තමන්ට බාහිරව ඉන්නා ‘දෙවියන්ට කන්නලව්’ කළ යුතු කියායි.

ඒත් ඕනෑම ඒකීය මිනිසෙකුගේ එදිනෙදා ජීවිතයේ අත්දැකීම් මේ මිත්‍යා දෘශ්ටික දේව විශ්වාසයට සැබැවින්ම පටහැනි වූවකි. උදේ නැඟිට්ටාම ඇඳෙන් බහින්නට ‘දෙවියන්’ සහාය නොවේ. පිස්සු බල්ලෙක් හපන්නට හඹා එද්දී ගැලවීමට ‘දෙවියන්’ එන්නේ නැත. ඔහු ස්වකීය වෑයමක් නොගන්නේ ද, කිසිත් සෙතක් සිද්ධ නොවේ. එසේම, ‘දෙවියන්ට’ පිටුපා අනෝරා වැස්ස යටින් වායුසමීකරණය කළ වාහනයකින් ගමන් කළ හැකියි. ඉතින් ඒ විවිධ නම් වලින් හැඳින්වෙන මිථ්‍යා දෘශ්ටික සුපිරි බලවේගයට පටහැනිව ඔහු කටයුතු කරන විට ද ඔහුට කිසිත් හානියක් සිද්ධ නොවේ.

එනමුත් මිනිස් සත්වයන් අතර බහුතරය හැමදාම අත්විඳින අත්දැකීම් ඉදිරියේ පවා ‘දෙවියන්’ නැතැයි යන නිගමනයට එළඹෙන්නේ නැත. ඔවුන් ‘දේවත්වයේ’ නම වෙනස් කරති. දෙවියන් වැඩකරන ආකාරය වෙනස් විදියකින් ඉදිරිපත් කරති. දෙවියන් අදහන්නේ නැතැයි කියමින් තමන්ට වඩා ඉහළින් සිටින සුපිරි බලයක් ගැන කියති. එය රජය හෝ රජයේ නියාමන හැටියට හඳුන්වති.

රජය තමන්ව පාලනය කරනවා යැයි සිතන මිනිසුන් සංඛ්‍යාව යම් ප්‍රදේශයක වැඩිවෙද්දී ඒ සෑම ප්‍රදේශයේ දී ම ඔවුන්ගේ ඒකීයපුද්ගල බලය ඔවුන්ගේ ජීවන තත්වය වෙනස් කරන්නට සමත් වෙන්නේ ඉතා යාන්තමෙනි.

ඉතිහාසය පිරික්සා බලන්න. මම මාව පාලනය කරගන්නවා යැයි සිතන මිනිසුන් සංඛ්‍යාව වැඩිවූ සෑම දේශයක දී ම, එවැනි සෑම අවස්ථාවක දී ම, ඔවුන්ගේ ජීවන තත්වය වේගවත් ලෙසින් ඇදුනේ යහපත් අතටයි.

මට හානියක් කරන්නට හෝ මට යහපතක් කරන්නට ‘දෙවියන්’ සතු බලයක් නැතැයි පැහැදිලි වෙන්නේ ‘දෙවියන්’ වැඳීමෙන් අයින් වෙද්දී ය. ශිෂ්ඨාචාරය යනු කිසිවෙකුටත් දැකිය නොහැකි ලෝකය පුරා පැතිර සිටින දැවැන්ත මෘගයෙක් නොවේ. ශිෂ්ඨාචාරය යනු ඒ ඒ ඒකීයපුද්ගලයා තම පැවැත්ම යහපත් කරගන්නට සෑම පැයක දී ම, සෑම දවසක දී ම, ගන්නා උත්සාහයයි. ඔබ ගොඩනඟමින් සිටින්නේ වහල් ශිෂ්ඨාචාරයක් ද? නැත්නම් නිවහල් ශිෂ්ඨාචාරයක් ද? ඔබ ඉල්ලන්නේ පුරවැසි බලය ද? නැත්නම් ඒකීයපුද්ගල බලය ද?

රෝස් වයිල්ඩර් ලේන් – ලිට්ල් හවුස් ජීවිතය සැබැවින්ම ගෙවූ දැරිය

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 10, 2017

වෙනත් රටවල මෙන්ම ලංකාවේ ද මහත් ජනප්‍රියත්වයක් ලැබූ පොත් මාලාවක් තමයි ගංගා නිරෝෂිණි සුදුවැලිකන්ද අතින් පරිවර්තනය වූ ලෝරා ඉන්ගල්ස් වයිල්ඩර් ලියූ ලිට්ල් හවුස් කතා මාලාව. මේ සටහන ලෝරාගේ දියණිය රෝස් ගැනයි.

රෝස් උපදින්නෙ 1886 දී. උතුරු ප්‍රාන්ත වලින් ෆ්ලෝරීඩාවටත්, එතැනින් මිසූරියටත් පවුලේ අය හා යන ඇය අසාර්ථක අස්වනු සහ ඩිප්තීරියා රෝග වසංගත යනාදී අභියෝග වලට මුහුණ දෙමින් දුප්පත් ගොවි ජීවිතයෙන් තමයි ළමා කාලය ගෙවන්නෙ. අම්මා ලියපු ලිට්ල් හවුස් කතා මාලාවේ කියැවෙන ජීවිතය සැබැවින්ම අත්දකින රෝස් තමයි පසුව ප්‍රකාශනයට සුදුසු පරිදි පොත් ටික සකස් කරදෙන්නේ. ටෙලිග්‍රාෆ් ලිපිකාර සේවයෙන් පටන් ගෙන, නිවාස හා ඉඩම් විකුණන ඒජන්තවරියක් (එම රස්සාව කරපු පළමු කාන්තාවන් අතර අයෙක්) සහ පුවත්පත් වාර්තාකාරණයට යන ඇයත් අම්මා වගේම කතුවරියක්.

ඒත් රෝස් ලියපු පොත් ගැන දන්නේ කීයෙන් කී දෙනා ද? ඇය මිනිස් නිදහස උදෙසා පෙනී සිටිය කාන්තාවක්. රට රටවල් පුරා හැමතැන ඇවිදලා ඇමෙරිකන් ක්‍රමය තමයි ලෝකෙ තියන එකම හොඳ ක්‍රමය කියල කිව්ව අයෙක්. හැබැයි ඇය කියන ඇමෙරිකන් ක්‍රමය මොකක්දැයි කියල නොදන්න අය අද වගේම එදත් ගොඩක් හිටිය.

රෝස් ඇමෙරිකන් ක්‍රමය කියල කිව්වෙ ලිට්ල් හවුස් පොත් වලින් දකින්න ලැබෙන ක්‍රමයයි. නිදහස අගයන, ඒකීයපුද්ගලත්වය මත කේන්ද්‍රීය වූ, අවම ආණ්ඩු බලපෑමක් ඇතිව, පුද්ගලයාට නිදහස් ජීවිතයක් ගෙවන්න ඉඩ ලැබීම ගැනයි.

1916 දී ඇය චාලි චැප්ලින් ගැන චරිතපදානයක් ලියනව. 1936 දී ඇය ලියන්නේ “මට දෙන්න නිදහස” කියන පොත. 1938 දී “නිවහල් භූමිය”, ලියන ඇය විදෙස් සංචාර වලින් පසුවයි 1943 දී “නිදහස සොයා ගැනීම: අධිකාරියට එරෙහිව ගන්නා මිනිසාගේ පරිශ්‍රමය” පොත ලියන්නේ. ස්වභාව ධර්මය එක්ක හැමදාම ගැටෙන්න සිද්ධ වෙන මිනිසා ජයගන්නට සමත් වෙන්නේ කුමන වෑයමෙන් දැයි කියා ඇය එහි විස්තර කරන්නේ ඒ කාලයේ දකින්නට ලැබෙන සරල වූ ද, ගද්‍යමය වූ ද, ඉංග්‍රීසි රචනා ශෛලියකින්.

මේ නිදහස සොයා ගැනීම නම් පොතෙන් කියැවෙන්නෙ මිනිසත් බවේ ඉතිහාසය ගැනයි. ඇමෙරිකාව ආරක්ෂා කළ ඒකීයපුද්ගල අයිතීන් සහ රජය ඉඩදුන්න පුද්ගලික නිදහස් වාතාරවණය තුලින් ඉතිහාසයේ පළමු වරට මිනිසුන් සියල්ලන්ටම හොඳම ජීවන මට්ටම් අත්විඳින්නට ලැබිච්ච හැටි ගැනයි ඇය ලියන්නේ.

“කවුරු හරි කියනවා නම් ආර්ථික ආරක්ෂාව මිනිස් අයිතිවාසිකමක් කියා, එයා අවශ්‍ය පමණට වඩා නැළවිල්ලට ලක්වෙච්ච අයෙක්. ‘රජය’ විසින් ඔහුට දිය යුතු ආරක්ෂාව වෙනුවෙන්, සියළු මිනිස්සුන්ට ලැබිය යුතුයි කියන ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් එයා කටමැත දොඩද්දී අනෙක් මිනිස්සු තමන්ගෙ ජීවිත අහිමි කරගනිමින් සහ අවදානම් ගනිමින් ක්‍රියා කරන්නේ එයාව ආරක්ෂා කරන්නයි. ඔවුන් මුහුදේ සටන් වදිනවා, භූමියේ සටන් වදිනව, ලෙඩ රෝග වලට එරෙහිව, කෘමීන් සහ කාලගුණයට සහ ඉඩකඩ සහ කාලයට එරෙහිව, එයා වෙනුවෙන්.”

ඇමෙරිකාවේ දේශපාලන පක්ෂ දෙකේම මූලධර්ම සාමකාමී දේශපාලන ක්‍රියාවලියකට මග පාදන්නේ නැතැයි ඇය එවක දී දුටුවාය. “අවශ්‍ය වන්නේ ඒකීයපුද්ගල නිදහස වෙනුවෙන් එකතු වෙන රචකයන්, ක්‍රියාකරුවන්, ගුරුවරුන්, ප්‍රොපගැන්ඩාකරුවන්, සහ දේශපාලනඥයන් හෙවත් නිදහස ආරක්ෂා කරන්නට කැමති සියල්ලන්” යැයි එදා ඇය සිය පොතේ ලියුවාය.

ඒ පොත කියවා පන්නරයක් ලැබූ අය තමයි ලිබටේරියන් අදහස් සඳහා ඇමෙරිකාවේ විවිධ සංවිධාන පිහිටුවන්නෙ. ‘මම, පැන්සල’ ලියන ලෙනාර්ඩ් රීඩ් විසින් 1946 දී අර්ථ ශාස්ත්‍ර අධ්‍යාපනය සඳහා පදනම පිහිටුවා ගන්නව. 1957 දී රොබට් ඒ. ලිෆ්‍රාර්ව විසින් නිදහස පාසැල පටන් ගන්නව. 1961 දී එෆ්. ඒ. හාපර් තමන්ගේ ගරාජ් එකෙයි පටන් ගන්නෙ මානුෂීය අධ්‍යයන සඳහා වූ ආයතනය.

කර්කශ ස්වභාව ධර්මය සමඟ දිනපතා ගැටෙමින් ලිට්ල් හවුස් කතා මාලාවේ එන පරිද්දෙන්ම රසවත් ළමා ජීවිතයක් සැබැවින් අත්දැකි රෝස් ගමෙන් එහා ලෝකය පුරා සංචාරය කර එළඹෙන්නේ මෙවැනි නිගමනයකටයි.

“රජයක අවශ්‍යතාවය නම් බලාත්කාරයේ (force) අවශ්‍යතාවයයි; බලාත්කාරය අවශ්‍ය නැති තැන්වල දී, රජයක් අවශ්‍ය නොවේ.” -රෝස් වයිල්ඩර් ලේන්

රිචඩ් කැන්ටිලොන්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 9, 2017

අලුත් දෙයක් යැයි යමක් ගැන අප දැනගනිද්දී ඊටත් කළින් එහෙම දෙයක් තිබුණ බව හොයාගන්න අපිට අවස්ථාව පෑදෙනව. ලිබටේරියන් දර්ශනය අගයන අයට ඔවුන් අගයන ‘නිවහල්’ කියන අර්ථය දැක්වෙන වචනය ක්‍රි. පූ. 2300 දී බිහිවුණා යැයි දැනගන්නට ලැබෙනව වගේ.

ලොව බහුතරය නූතන අර්ථ ශාස්ත්‍රයේ නිර්මාතෘවරයා නැත්නම් පියා හැටියට සලකන්නේ ඇඩම් ස්මිත්ව. ඒත් ඊට කළින් හිටියා නිදහස් වෙළඳපොල අගයපු ඒ ගැන වර්තමානයේ පවතින්නාවූ වැනි අර්ථ ශාස්ත්‍රමය පැහැදිලි කිරීම් ඉදිරිපත් කරපු රිචඩ් කැන්ටිලොන්.

ජාතීන්ගේ ධනය නමින් සිංහලෙන් කියවන්නා අහලා තියෙනවා මිසක් කියවලා නැති පොත 1776 දී ඇඩ්ම් ස්මිත් ප්‍රකාශනය කරන්න කළින්, 1730 දී විතර රිචඩ් කැන්ටිලොන් නැමැත්තා ලිව්ව අර්ථ ශාස්ත්‍රය ගැන පොතක්. 1755 දී ප්‍රකාශනය වූ ප්‍රංශ බසින් ලියැවුණ එය ‘වානිජ්‍යයේ සාමාන්‍ය ස්වභාවය ගැන රචනාව’ යැයි හැඳින්වෙනව.

කැන්ටිලොන්ගේ ඒ කෘතිය හොයාගැනෙන්නේ ඇඩම් ස්මිත් සිය ජාතීන්ගේ ධනය පොතේ උපුටා දක්වන පුද්ගලයන් අල්පයට ඔහු ද අයත් වෙන නිසා බවයි ෆ්‍රීඩ්රික් ඒ. හයෙක් රිචඩ් කැන්ටිලොන් ගැන ලියූ රචනාවකින් පෙන්වා දෙන්නේ.

1870 ගණන් තෙක් රිචඩ් කැන්ටිලොන්ගේ නම අර්ථ ශාස්ත්‍රය ගැන කතාබහ වෙන තැනක දෙකක ඉඳහිටලා සඳහන් වෙන නමක් පමණයි. 1881 දී විලියම් ස්ටැන්ලි ජෙවොන්ස් නැමැත්තා “රිචඩ් කැන්ටිලොන් සහ දේශපාන ආර්ථිකයේ ජාතිකත්වය” යනුවෙන් රචනාවක් ලියමින් අර්ථ ශාස්ත්‍ර චින්තනයේ කැන්ටිලොන්ට හිමිවිය යුතු නිසි තත්වය ඔහුට පිරිනමනව.

කැන්ටිලොන් උප්පත්තියෙන් අයිරිශ් ජාතිකයෙක්. ඉඩම්හිමි රදළ පවුලක උපදින අයෙක්. ඔටුන්න ආරක්ෂා කරගන්න සටන් වැදිලා මුහුණ දුන් පරාජයෙන් පසුව ඔලිවර් ක්‍රොම්වෙල් බලය අල්ලාගත්තම ධනවස්තු අහිමිවෙන අය අතරට වැටෙන පවුලක පුතෙක්. එවැනි අනෙක් පරාජිත පවුල් වගේම ඔවුන් ද ප්‍රංශයේ පදිංචියට යනව. එහි දී පවුලේ සම්බන්ධතා තුලින් බැංකුකරුවෙක් වෙන කැන්ටිලොන් තමන්ගේ දෙමව්පියන්ට උරුමයෙන් ලැබුණටත් වඩා වැඩියෙන් ධනයක් උපයන්නට සමත් වෙන පුද්ගලයෙක්.

ව්‍යාපාර ලෝකයේ අත්දැකීම් තුලින් ආර්ථිකය වැඩ කරන ආකාරය තීක්ෂණ බුද්ධියකින් හඳුනාගන්නට අවස්ථාව කැන්ටිලොන්ට ලැබෙනව. කැන්ටිලොන් වානිජ්‍යවාදය නුසුදුසු යැයි තර්ක කළ අයෙක්. වානිජ්‍යවාදීන් විශ්වාස කරන්නේ රටක ධනවත්කම මැනිය යුත්තේ රට සතු රිදී රත්තරන් වලින් කියල. ඒ වගේම දේශීය කර්මාන්ත ආරක්ෂා කරගන්න පිටරටෙන් එන භාණ්ඩ වලට ඉහළ රේගු බදු පනවන්න අවශ්‍යයි කියලයි. විවෘත ආර්ථිකය කියන්නේ ඒකටයි කියල වැරදියට හිතන අය අදත් ඉන්නව.

ධනවස්තුව කියන්නෙ මුදල් නෙමෙයි කියල කැන්ටිලොන් පෙන්වා දෙනව. ධනවස්තුව කියන්නේ පුද්ගලයෙක් -නැත්නම් රටක්- සතු භාණ්ඩ හා සේවා ප්‍රමාණයයි. මිනිසෙකුට පරිභෝජනය කරන්නට හැකියාව තිබෙන භාණ්ඩ හා සේවා ප්‍රමාණය වැඩිවෙන්නේ ද නම් එයා වැඩියෙන් ධනවත් අයෙක් බවට පත්වෙනව.

වැඩි වැඩියෙන් බඩු මිල දී ගන්න කියනවා කියල වැරදියට අල්ල ගන්න එපා. එහෙම නිර්දේශ කළේ දාසයන් දක්කන් යන්න පාර හැදූ ලිබටේරියන් දර්ශනයට එරෙහි වූ ජෝන් මේනාඩ් කේන්ස්.

වැඩි බඩු ප්‍රමාණයක් මිල දී ගත හැකියාව තිබීම සහ දකින දකින දේ මිල දී ගැනීම වෙනස් දෙකක්. මිල දී ගත හැකි භාණ්ඩ හා සේවා ප්‍රමාණය වැඩිවෙද්දී, එවැනි සමාජයක් ධනවත් සමාජයක් බවට හැරෙන බව කැන්ටිලොන් පෙන්වා දුන්න. මිල දී ගත හැකි භාණ්ඩ හා සේවා ප්‍රමාණය අඩුවෙද්දී එවැනි සමාජයක් දුප්පත්වෙනව. රටේ උග්‍ර වී ඇති ආහාර හිඟය නිසා 2016 වසරේ දී වෙනිසියුලාවේ වැසියන් 75% ක් අතර බර සාමාන්‍යය අවම වශයෙන් රාත්තල් 19 කින් අඩුවෙලා තියනව.

කැන්ටිලොන් සවිස්තරව පෙන්වා දීපු තවත් දෙයක් තමයි මිල ගණන් හැදෙන්න ඉල්ලුමට දැනටමත් පවතින බඩු තොග බලපාන ආකාරය. වෙළඳපොල මිල ගණන් ගැන නූතන වූ සූක්ෂම විශ්ලේෂණයක යෙදිච්ච ප්‍රථම පුද්ගලයා හැටියට මුරේ රොත්බාඩ් ඔහුව හඳුන්වනව. ඉල්ලුම හා සැපයුම මත මිල ගණන් තීරණය වෙන ආකාරය කැන්ටිලොන්ට සියවස් ගණනකට කළින් හිටපු කතෝලික දාර්ශනිකයන් පෙන්වා දීල තිබුණ. නමුත් කැන්ටිලොන් තමයි ඉල්ලුම සහ සැපයුම අන්‍යෝන්‍යව ක්‍රියා කරද්දී මිල ගණන් හැදෙන හැටි සවිස්තරව පහදලා දුන්න පුද්ගලයා.

වෙළඳපොලේ ගණුදෙනුවක් කරන්න යන පුද්ගලයාගේ කැමැත්ත පරිදි භාණ්ඩයක අගයක් තීරණය වෙන්නෙ කොහොම ද කියල පෙන්වා දෙන කැන්ටිලොන් ආර්ථිකයක වැදගත්ම පුද්ගලයා හැටියට හඳුන්වන්නේ ව්‍යවසායකයාව. ඒ වගේම ඔහු තමයි ආර්ථිකයක අවිනිශ්චිත ස්වභාවය දකින්න සමත් පුද්ගලයා. ඒ අවිනිශ්චිත ස්වභාවය තුල අවදානම් අරගන්න සූදානම් ව්‍යවසායකයා තමයි සමාජයක් ධනවත් බවට හරවන, එනම් භාණ්ඩ හා සේවා වැඩිකරන්න සමත් වෙන පුද්ගලයා වෙන්නෙත්.

ඉතින් වෙළඳපොලක සාර්ථකත්වය රඳන්නේ ව්‍යවසායකයාගේ සාර්ථකත්වය මත. ඒ කියන්නෙ බඩු ගන්න පොලට ගියාම පොලේ බඩු තියෙන්නේ ව්‍යවසායකයා සාර්ථක පුද්ගලයෙක් වෙද්දී. ව්‍යවසායකයා තමයි මිල ගණන් සහ නිෂ්පාදනය පාරිභෝගික ඉල්ලුමට සරිලන එක තලයකට ගෙනෙන්න සමත් වෙන්නා. ව්‍යවසායකයා මුහුණ දෙන බාධා වැඩිවෙද්දී බඩු මිල ඉහළ යාම, බඩු හිඟ, පෝලිම් සහ සලාක දකින්න ලැබෙනව.

කැන්ටිලොන්ගේ මේ නිර්මාණයෙන් ආභාෂය ලැබූ අය හැටියට තමයි ඇඩම් ස්මිත්, ඈන් ටියුගෝ (පිරිමියෙක්), ජෝන්-බැප්ටිස්ට් සේ, ෆ්‍රෙඩරික් බැස්ටියාට්, සහ ෆ්‍රැන්සුවා කුවෙස්නේ වැනි අයව සැලකෙන්නේ.

ඉස්ලාමීය දේශපාලනය සහ මාටින් හෛඩෙගර්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 8, 2017

ලෝකයේ දියුණු රටවල් දියුණුව කරා පා තබන්නට පටන් ගත් හෙවත් වැඩවසම් ජනතාවට බුද්ධිය පෑදුණු යුගය බුද්ධිමය විචාරයේ යුගය -The Age of Enlightenment යැයි හැඳින්වේ.

බුද්ධිමය විචාරයේ යුගය යනු ආගම හා සම්ප්‍රදාය වෙනුවට හේතුව සෙවීම හා විද්‍යාත්මක ක්‍රමය භාවිතය වැඩි වැදගත්කමෙන් යුතු යැයි ලෝකයේ බුද්ධිමතුන් හඳුනාගත් යුගයයි.

ඇඩම් ස්මිත් වැනි, බුද්ධිමය විචාරමය යුගයේ විද්වතුන් අතර මහත් ජනප්‍රසාදයක් දිනාගන්නට සමත් වූ ද, ඇමෙරිකන් ව්‍යවස්ථාවට දැක්ම සැපයූ, බුද්ධිමත් අයගේ දාර්ශනික අදහස් ලෝකයේ බොහෝ රටවලට ඒවායේ දේශීය භාෂාවෙන් ගියේ නැත. යටත් විජිත ක්‍රමයෙන් ලෝකයේ දේශ සීමාවන් අලුතින් ඇඳෙන්නට පටන් ගෙන තිබිය දී ඒ නිසාම බටහිර විරෝධයක් ඇතිවීමෙන් බුද්ධිමය විචාරමය යුගයේ අදහස් බටහිර නොවන (සිංගප්පූරුව සහ හොංකොං යන ව්‍යතිරේකයන් හැරුණු විට) බොහෝ රටවලට අහිමි විය.

ලතින් ඇමෙරිකාවේ, ආසියාවේ හා අප්‍රිකාවේ රටවල පැතිර ඇති ආර්ථික හා සමාජයීය දුප්පත්කම, මැද පෙරදිග වැසියන් මුහුණ පාන මානුෂික අයිතීන් උල්ලංඝණය හමුවේ බටහිරවාසීන් ඒවායේ සම්පත් සූරාකන ලද්දා යැයි කියමින් තම රටවැසියන් රවටන්නට හැකිවීම අද කෙමෙන් තුරන් වී යන්නේ විකල්ප මාධ්‍ය ලෝකයේ බිහිවීමත් සමඟයි. ආසියාවේ අනෙකුත් රටවල් දුප්පත් වෙද්දී සිංගප්පූරුව හා හොංකොං ධනවත් වූයේ කෙසේදැයි මේ අඩවිය කියවන අය දැනටමත් දනිති.

බුද්ධිමය විචාරයේ යුගය තුලින් ලොවට බිහිවූයේ පුද්ගලයාගේ අභිවෘද්ධියට වාසිදායක වූ චින්තනයකි. ඒ වෙනුවට බටහිරෙන්ම ගිය පුද්ගලයාව විනාශය කරා ගෙන යන දර්ශනය දුප්පත් රටවලට රිංගා ගන්නා ලදි. යටත් විජිත ආක්‍රමණිකයන් පෙන්වා, උන් අපේ දේවල් උදුරා ගෙන ගියා යැයි කියමින් අඳෝනා කියද්දී, ඒ රටවල ජනතාවට බුද්ධිමය විචාරයේ යුගයේ අදහස් දැනගන්නට ඉඩ නොතැබිණ. ජීවිතයට වැඩදායක අදහස්වලට පටහැනිව බිහි වූ, ඒත් බටහිරෙන්ම ආ අදහස්, දේශීය විද්වතුන් සහ ජනප්‍රසාදය දිනාගන්නට සමත් වූ සමාජ නායකයන් තම ජනතාවට ඉදිරිපත් කළේ බටහිර විරෝධී අදහස් හැටියටයි. ඒවා ඉත් සිතින් වැළඳගන්නට ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට කියවන්නට ලියන්නට වරම් ලැබූ ජනතාව පොරකෑහ.

දේශපාලනය ආගමික වූ ඉරානයේ සිද්ධ වූයේ ඒ බටහිරෙන් ගිය බුද්ධිමය විචාරයේ යුගයට විරෝධී අදහස් ඉස්ලාම්වාදයේ අයිඩියලොජිය හදන්නට තුඩු දීම යැයි නිව් යෝර්ක් විශ්ව විද්‍යාලයේ මහාචාර්ය අලි මිරසෙපාසි පෙන්වා දෙයි. දේශපාලන ඉස්ලාමය බටහිර බලපෑම් වලින් ගොඩනැඟිච්ච ආකාරය ගැන දැනුවත් අය ලොව අඩු යැයි පෙන්වන ඔහු නම් ගම් දත්ත හා තොරතුරු සහිතව ඉරාන විප්ලවය දිග හැරුනේ කෙසේද, ඉස්ලාම් ධර්මයෙන් ඉස්ලාමීය දේශපාලනය බිහිවෙන්නට මග පෑදුනේ කෙසේදැයි සිය පර්යේෂණ ග්‍රන්ථ සහ ලිපි වලින් පෙන්වා දෙයි.

බටහිර විරෝධය සහ බුද්ධිමය විචාරයේ යුගයට පටහැනි ආකාරයෙන් වර්ධනය වූ චින්තනය ඉරානයට ගියේ ජර්මන් දාර්ශනිකයන්ගේ සහ ප්‍රංශ විද්වතුන් මාර්ගයෙන් යැයි මිරසෙපාසි දක්වයි. ප්‍රංශයේ පුරාණ රෙජීමය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි ජෝසෆ් ඩ මෙයිස්ට්‍රෙ සිට අලුත් රදළ පංති ක්‍රමයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටි ෆ්‍රෙඩ්රික් නීට්ෂ සහ ෆැසිස්ට් යුද්ධයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටි මාටින් හෛඩෙගර් තෙක් වූ දාර්ශනික අදහස් වලින් ඉරානයේ ඉස්ලාමීය දේශපාලනය පෝෂණය වූ හැටි විශ්ලේෂණය වෙන්නේ “දේශපාලන ඉස්ලාමය, ඉරානය සහ බුද්ධිමය විචාරමය යුගය – Political Islam, Iran and the Enlightenment (2011) නමින් මිරෙසපාසි ලියන ලද පොතෙහිය.

1934 අප්‍රේල් මාසයේ සහ 1936 ජූලි මාසයේ ජර්මනියේ ෆ්‍රයිබර්ග් විශ්ව විද්‍යාලයේ දී මාටින් හෛඩෙගර් හමුවෙන හෙන්රි කෝබින්, හෛඩෙගර්ගේ ‘පාරභෞතිකවාදය යනු කුමක්ද?’ ප්‍රංශ බසට පරිවර්තනය සඳහා සංවාද පැවැත්විය. කෝබින් හෛඩෙගෙර්ගේ තවත් කෘති පරිවර්තනය කරන ලද්දෙකි. ඉස්ලාම් ධර්මයේ සහ දර්ශනයේ විද්‍යාර්ථියෙක් හැටියට කෝබින්ට ඉරානයේ ලැබෙන තත්වයෙන් හෛඩෙගර්ව ඉස්ලාමික විද්වත් කවයන් තුලට ද ගෙන යන්නට කෝබින් සමත් වෙයි.

ප්‍රංශ දාර්ශනික විද්‍යාර්ථියෙක් වූ හෙන්රි කෝබින් සහ එවක විශිෂ්ඨ ෂියා විද්‍යාර්ථියෙක් සහ දාර්ශනිකයෙක් ලෙස සැලකුණු අල්ලාමාහ් ටබාටාබා’යි 1945 දී ඉරානයේ දී මුණ ගැසුණහ. අධ්‍යාත්මික ඉස්ලාම් ධර්මය සහ ඉරාන-ඉස්ලාමීය දර්ශනය ගැන හදාරන විද්‍යාර්ථියෙක් වූ කෝබින්ව හැඳින්වෙන ලද්දේ ඉස්ලාමයේ ප්‍රංශ හෛඩෙගරියන් විද්‍යාර්ථියා හැටියටයි.

1960 සහ 70 ගණන් වල දී ඉරාන විද්වතුන්, අහමඩ් ෆරීඩීඩ්, ජලාල් අල්-ඊ අහමඩ්, සහ අලි ෂාරි’යාටි, ඩේරියුශ් ෂායෙගන්, රීසා ඩවාරි යනාදීන් 1979 ඉස්ලාමීය විප්ලවය හැඩගස්වන්නට කෝබින් සහ හෛඩෙගර් සමත් වූ ආකාරය සවිස්තරව පොතේ දැක්වෙයි.

රැඩිකල් හා ප්‍රචණ්ඩ ඉස්ලාම්වාදය හදන්නට හෛඩෙගර්ගේ දර්ශනය භාවිතා වූ ආකාරය ලියැවුණු පර්යේෂණ ලිපියක් මෙතැනින් කියවත හැකියි.

1980 ගණන් මුල කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ දර්ශන විශේෂවේදී උපාධිය හැදෑරූ මම සාංදෘශ්ටිකවාදය තේමා කරගත් නිබන්ධනය ලියද්දී මාටින් හෛඩෙගර් ගැන ඉගෙන ගත්තේ මගේ ගුරුවරයාගෙන් සහ එවක විශ්ව විද්‍යාලයේ පුස්තකාල පොත පත් ආශ්‍රයෙනි. බටහිර විරෝධී පැත්තේ පොත් අතිශයෙන් තිබිණ. විභාගයට ලිවිය යුතු වූයේ ද ඒ අදහස් අනුව විය. හෛඩෙගර් ලියූ විනාශකාරී අදහස් විස්තර කරන ලද සිංහල හෝ ඉංග්‍රීසි පොතක් ලංකාවේ නොතිබුණ ද මගේ ගුරුවරයා සෝර්බොන් විශ්ව විද්‍යාලයේ දර්ශනය හැදෑරූ නිසාත්, ඔහු කිසිදා ප්‍රකාශනය නොකළ පොත් පිටපත් කළ නිසාත් මා අනෙක් පැත්ත යාන්තමෙන් දකින්නට වාසනාව ලද්දෙමි.

වර්තමාන ඇමෙරිකාවේ දේශපාලන තුල ගැටුම් වැඩිවීමත් සමඟ, අපට එරෙහි උන් කියාගනිමින් පොදු දේපල විනාශය සිද්ධ වෙද්දී මෙහි විශ්ව විද්‍යාල තුලට හෛඩෙගර් රිංගා සිටින ආකාරය ගැන දැනගන්නට ලැබුනේ පසුගිය දා මා වොෂිංටනයේ දී සහභාගී වූ සම්මන්ත්‍රණයේ දී ය.

යල්පැන ගිය අදහස් නිසා අද සිද්ධ වෙන හානිය ගැන සිංහලෙන් කියවන්නාට ලියන්නට යද්දී ලංකාවේ පිරිසක් ඒ යල් පැන ගිය අදහස් අද හදාරන බව දැනගන්නට ලැබිණ. ලංකාවට හොටු වුනත් එන්නේ වසර 5 ක් 10 ක් පහුවෙලා ද?!!!! අද ලංකාවේ ජාක් ඩෙරීඩා සහ ස්ලාවෝ ස්ෂීජැක් හරහා හෛඩෙගර් කියවන අය සිටින බව දැන ගතිමි. අනගාරික ධර්මපාල අපිට එරෙහි උන් වෛරය ලාංකික හදවත් පතුලට යැව්වේ ‘අනාදිමත්’ කාලයකයි. අලුත් මුහුණුවරකින් එන එම අදහස්ම හදාරන්නට කැමති සිංහලයන් තවමත් සිටීම රටේ අවාසනාව ද?!!!!

අපිට එරෙහි උන්ව නිර්මාණය කළ කාල් ෂ්මිට්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 7, 2017

හෛඩෙගර්ගෙ සමකාලීන විද්‍යාර්ථියෙක් සහ මිත්‍රයෙක් වූ කාල් ෂ්මිට් (Carl Schmitt) ගැනයි මේ සටහන. නාට්සි පක්ෂයට හෛඩෙගර් බැඳෙන එකම මාසයේ ඊට එකතු වෙන ෂ්මිට්, නාට්සීන් බලයට එන්නටත් පෙර පටන් සිය සෙමැටික්-විරෝධය දේශපාලන න්‍යාය තුලින් දක්වන ලද්දෙකි. නාට්සි පරාජය වූවාට පසුව ඒවා ලියුවේ නාට්සි අදහස් හරිහැටියට පහදාගන්නට ගත් උත්සාහයක් පිණිස යැයි කියමින් කිසිත් දඬුවමක් නොලබා ගැලවෙන්නට ෂ්මිට් සමත් විය. ඒත් ඉන් පසුව කිසිම විශ්ව විද්‍යාල දේශක තනතුරක් ඔහුට නොලැබුණි. අප්‍රකට ලෙස ජීවත්වෙන ඔහු මිය යන්නේ 96 වියැතිව 1985 දී ය.

අනුන්ගේ දේපල හා අයිතීන් කුමන ලෙසින් නියාමන කරනවාදැයි තමන් දන්නා බව කියාගන්නා අය හෙවත් වාමාංශිකයන්, කොතරම් අන්ත පරාජයන්ට මුහුණ දුන්නත් වෑයම අත්හරින්නේ නැත.

දේපල අයිතිය, වගකීම, නිවහල් බව අගයන ලිබටේරියන් දැක්ම පිළිගන්නා ඒකීයපුද්ගලයා වාමාංශික දර්ශනය ප්‍රතික්ෂේප කළාට වාමාංශික අදහස් වලින් පිරි පුද්ගලයාව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නැත. වාමාංශිකයාගේ නිර්මාණශීලිත්වය ඉදිරියේ, මෙරිල් ස්ට්‍රීප්ගේ රංගනය රැගත් සිනමා කෘතියට මිලක් ගෙවා රසවිඳින්නට හෝ අකියා ගෘහභාණ්ඩයක් පරිභෝජනයට පැකිළෙන්නේ නැත. එපමණක් නොව ලිබටේරියන් දැක්ම අවබෝධ කරගත් ඒකීයපුද්ගලයා යනු වාමාංශිකයාට සිය බෙදුම්වාදය පතුරවන්නට නිදහසක් අනිවාර්යෙන්ම ලැබිය යුතු යැයි කියන්නට පමණක් නොව එම අයිතිය ඔහු වෙනුවෙන් ආරක්ෂා කරදෙන්නට පවා ඉදිරිපත් වෙන්නෙකි.

ලිබටේරියන් දැක්ම කුමක්දැයි අවබෝධ කරගත් ඒකීයපුද්ගලයා අපේ දැක්මට එරෙහි අය කවුදැයි හඳුනාගන්නට සමත්ය. එහෙත් ඔවුන් “අපිට එරෙහි උන්” හැටියට සලකන්නේ නැත. වැඩි වටිනාකමෙන් යුතු උසස් දර්ශනය තෝරාගන්නට නිදහස ලැබෙන්නේ ඕනෑම සමාජයක පහත්, බොඳ, බෙදුම්වාදී, පරාජය, දුප්පත්කම හා මරණය කැඳවන බොරු මායම් වලට ඉඩතිබෙන්නේ නම් පමණි. ඒකීයපුද්ගලයන්ගේ බොරු වංචා වලට ඉඩ නැතිවෙද්දී, පවතින්නේ පාලන බලය අල්ලාගත් අයගේ බොරු වංචා පමණකි.

අනෙකාගේ ජීවිතය හසුරුවන බලයක් තමනට අල්ලාගත හැකි යැයි මුලාවෙන වාමාංශික බැටළුවන් හෛඩෙගර්ලා ෂ්මිට්ලා වැනි බෙදුම්වාදීන්ට රැවටී තමන් ඉල්ලා සිටින නිදහස තමන්ටම නැති වී යන්නේ කෙසේදැයි හඳුනාගන්නට අපොහොසත් වෙති.

නිවහල් මිනිසාට ද්වේශ කරනවුන් මිය ගිය හෛඩෙගර්ව සහ ෂ්මිට්ව යළි කරලියට ගෙනෙන වෑයමක් වර්තමානයේ දේශපාලන දර්ශනය නම් ක්ෂේත්‍රයෙන් එළිබහින්නට පටන් ගෙන තිබේ. ඔවුන්ගේ නිර්මාණ යළි පළවීම පමණක් නොව ඔවුන් ගැන ලියැවෙන, ඔවුන්ගේ කෘති පහදන්නට ලියැවෙන නිර්මාණ හා සංවාද මේ කාලයේ වැඩිවෙමින් පවතියි.

මිතුරු සහ හතුරු යන දේශපාලන විභජනය සපයන ලද්දේ වයිමා රජයේ ජර්මන් නීති න්‍යායවාදියෙක් වූ ෂ්මිට් විසිනි. දේශපාලනමය බව ගැන සංකල්පය The Concept of the Political නම් පොතෙන් ඔහු මේ අපි/උන් භේදය ඉදිරිපත් කළේය. හොඳ සහ නරක යැයි පැහැදිලිවම වෙනස් වූ දෙකක් ආචාර ධාර්මීය ක්ෂේත්‍රයේ පවතින ලෙසින් සෞන්දර්යයේ ලස්සන හා කැත යැයි දෙපැත්තක් ද, අර්ථ ශාස්ත්‍රයේ ලාබය සහ අලාබය යැයි දෙපැත්තක් ද ඇතැයි කියන ඔහු දේශපාලනයේ දෙපැත්ත මිතුරා සහ සතුරා යනුවෙන් දක්වයි. ෂ්මිට්ට අනුව ආදීතම වෙන්නේ දේශපාලනයයි. රජයට හා එහි ප්‍රතිපත්ති වලටත් කළින් ඇත්තේ දේශපාලනයයි.

මිතුරා සහ හතුරා අතර වෙනස යනු සම්බන්ධතා පවත්වනවා ද නැද්ද යන්න අතර තීන්දුව දෙන්නයි. දේශපාලන හතුරා අධ්‍යාත්මීය වශයෙන් දුර්ජනයෙක් නොවෙන්නට පුළුවන් යැයි නැත්නම් රූපයෙන් කැත පුද්ගලයෙක් වෙන්නට පුළුවන් යැයි කියන ඔහු ඒ හතුරා සමඟ වෙළඳ හුවමාරුවක යෙදීම වාසිදායක විය හැකි ද කියයි. ඒත් ඒ මොනවා වුණත්, ඔහු අනෙකායි. ඔහු අමුත්තායි. සාංදෘශ්ටික වශයෙන් ඔහුගේ පැවැත්ම වෙනස් නිසා ඔහු බාහිරව සිටින කෙනෙක්. එබැවින් හැමවිටම ඔහු සමඟ ගැටුම් ඇතිවීම ස්වභාවිකයි. මේක ගැන තීන්දු දෙන්නට කිසිත් තෙවැනි පාර්ශවයකට නොහැකියි.

දේශපාලන හතුරා සහ පුද්ගලික හතුරා එකම ආකාරයක හතුරන් නොවේ යැයි ෂ්මිට් කියයි. දේශපාලන හතුරෙක් ඉන්නේ සාමුහිකයක් හැටියට වෙනත් සාමූහිකයක් හා සටන් කරද්දී පමණයි. ඒ නිසා හතුරා යනු මහජන හතුරෙකි. හැම සම්බන්ධතාවයක්ම මිනිස් සාමූහිකත්වයකට ඈඳී ඇති බැවින්, විශේෂයෙන්ම සම්පූර්ණ ජාතියකටම, එවැනි අවස්ථාවක දී, යම් ජාතියට ඇති සම්බන්ධයෙන් මිතුරු/හතුරු බව තීරණය කරත හැකියි.

මෙයින් ෂ්මිට් ලබා දෙන්නේ තමන්ගේ පුද්ගලික ජීවිතයේ ඉන්න හතුරෙක් සමඟ සැබෑ ගැටුමක් නැතැයි කියමින්, සාමූහිකත්වයේ හතුරා හා අනිවාර්යෙන්ම සටන් වදින්නට මතවාදයෙන් අවසරයකි, ඉඩකඩකි.

“මට කියන්න ඔබේ හතුරා කවුදැයි කියා, එවිට මම කියන්නම් ඔබ කවුදැයි කියා,” යන්න ෂ්මිට් නිතර කියන ලදි.

“යුද්ධය සියල්ලේ පියායි, සියල්ලේ රජුයි. සමහර අය දෙවියන් යැයි ඔප්පු කරයි. අනිත් අය මිනිසුන්; සමහර අයව වහලුන් කරවයි, අනෙක් අයව නිදහස් කරයි.” -ෂ්මිට්, දේශපාලනමය බව ගැන සංකල්පය

නිවහල් මිනිසුන් අතර සිද්ධ වෙන සමාජ සුසංයෝගයක් නැතැයි කියාත්, ආක්‍රමණයට එරෙහි වූ හුවමාරුව ආචාර ධර්මීය විකල්පයක් නොවන්නේ යැයි කියාත්, සටන් වැදීම නවත්වන්නට විචාරාත්මක විවාදයෙන් නොහැකි යැයි කියාත්, වෛරය වෙනුවට ඉවසීම කළ නොහැකි යැයි කියාත් කාල් ෂ්මිට් කියන ලදි. කෙටියෙන් කිව්වොත් ඔහුට අනුව සාමකාමී ලෝකයක් යනු ඇතිවිය නොහැකි තත්වයකි.

මිනිස් සත්වයාට නැතිවම බැරි දේශපාලනය නිසා ගැටුම යන්න දේශපාලනය තුලින් අනිවාර්යෙන්ම සිද්ධ වෙන්න යැයි හේ කියයි. මේ දේශපාලන නියතවාදය හෛඩෙගර්ගේ සාංදෘශ්ටික ඔන්ටොලොජිය හා අත්වැල් බැඳගත්තකි. අනිවාර්යෙන්ම ගැටුම කරා යන තීරණය තමන්ගේම වූ තත්වයකින් එහා කල්ලියට යන සම්පූර්ණත්වයයි.

ෂ්මිට්ගේ අදහස එයා ඊ ළඟට ලියන දේශපාලන දේවධර්මය නම් කෘතිය තුලින් විස්තර කරන්නේ ආගමික හාස්කමක් වැනි දෙයකටයි. හෛඩෙගර් ඉදිරිපත් කළ Dasien දෙවියෙක් නොවනවා සේ ම, ෂ්මිට් කියන ‘ශ්‍රේෂ්ඨත්වය’ ද දේවත්වයෙන් නොයුතුයි. එය කටයුතු කරන්නේ ඒ පවතින මොහොතක දී තමන්ව ‘සාංදෘශ්ටිකමය වූ මැදිහත්වීමක්’ හැටියට හඳුන්වා ගැනීමෙනි.

සාම්ප්‍රදායික දෙවියන් අත්හරින වාමාංශිකයන් නිර්වචනයෙන් හා වෙනස් නම් දී මිනිසාට ඉහළින් ඉන්න බලයකට හේත්තුවෙන්න ක්‍රම විධි එසේ සොයාගනිති!!!!!

දේශපාලන පැවැත්මක් තමන්ම තහවුරු කරගැනීමෙන් ජීවිතය පූජා කර මරණය කරා යා හැකි අධ්‍යාත්මීය නිදහස වාමාංශිකයාට ලැබේ. මෑත කාලයක දී තම ක්‍රමය බංකොළොත් වී ගිය පරාජිත රටවල් හමුවේ වාමාංශිකයන්ට සහ ඉස්ලාමීය රාජ්‍යයක් හදන්නට යන අය හෛඩෙගර්ලා කාල් ෂ්මිට්ලා වෙතට ආකර්ශනය වන්නේ මන්දැයි සිතාගත හැකි ද?!!!!

හෛඩෙගර්ගේ යාළුවා අර්න්ස්ට් යුන්ගර්

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 5, 2017

17098295_10154903212635851_2570086085374172985_n එක හා සමාන අදහස් අගයන අය ඔවුනොවුන් වෙත ඇදී යාම මිනිස් ස්වභාවයයි. දේශපාලන සමාජය තුල පැහැදිලිවම ඇත්තේ පැති දෙකකි. ඒකීයපුද්ගලයාගේ නිවහල්බව අගයන අය එක පැත්තක් ගනිති. වහලෙක් සේ මිනිසාව දක්කාගෙන යා හැකි බලය පුද්ගලයෙකුට හෝ පිරිසකට පැවරීම අවශ්‍ය යැයි කියන්නේ සමාජවාදී හෙවත් අනෙක් පැත්තයි.

පළමුවෙන් සඳහන් කළ ඒකීයපුද්ගලයාගේ නිවහල් බව අගය කළ යුතුයි කියන සංකල්පය ලොව බිහිවූයේ ක්‍රි. පූ. 2300 තරම් ඈත අතීතයක දී. සුමේරියන් කුනිෆෝම් අක්ෂර වලින් අමාගි හෙවත් freedom හෙවත් liberty හෙවත් නිවහල් යැයි අර්ථය ඇති වචනය ලියැවෙනව.

වහලෙක් සේ මිනිසාව දක්කාගෙන යා හැකි බලය පුද්ගලයෙකුට හෝ පිරිසකට පැවරිය යුතු යැයි කියන පාර්ශව ගැන අහන්න ලැබෙන්නේ ඊට ගොඩක් පසු කාලයක දී. ඊට ගත් වෑයම් සියල්ලම මේ දක්වා අසාර්ථක වීම ගැන මේ සංකල්පය වෙනුවෙන් තව දුරටත් පෙනී සිටින අයට කිසිම ලැජ්ජාවක් හෝ පසුතැවිල්ලක් නැහැ.

නිවහල් මිනිසා අගයන අය තමන්ගේ සහ සමාජයේ සැබෑ දියුණුවට වෙහෙසෙද්දී, අනිත් පැත්තේ අය වෙහෙසෙන්නේ හැකි තරම් මිනිසුන්ව තමන්ගෙ පැත්තට හරවා ගන්නා රැවටිල්ලේ යෙදෙන්නයි. එහි දී මෙතෙක් කාලයක් තමන් පෙනී සිටින පැත්තේ අදහස් නිසා සිද්ධ වූ ඛේදනීය සිදුවීම් ඒ රැවටිල්ලට ඉලක්ක කරගත් ජනතාව වෙතින් සඟවා තැබීමට ඔවුන් දැඩි උත්සාහයක යෙදෙනව.

මිනිසා කියන්නේ තමන්ටම හිතන්න පුළුවන් විචාරමය බුද්ධියක් සතු අයෙක්. අයෙක් සමාජවාදය අගයද්දී තවකෙක් නිවහල්බවේ අගය පෙන්වීම අපිට නිරතුරුවම දකින්න ලැබෙන්නේ ඒ නිසයි. එඩ්වර්ඩ් බෙලමි ලියූ “ආපසු හැරී බැලීම” (1887) සහ රිචඩ් මිකායෙලිස් ලියූ ‘තවත් ඉදිරිය දිහා බැලීම” (1890) ප්‍රබන්ධ ගැන මා ලියූ කළින් සටහන කියවන්න.

1920 දී පළමු ලෝක යුද්ධයෙන් අනතුරුව ජර්මන් බසින් ලියන “වානේ කුණාටුව” ප්‍රබන්ධය සමාජවාදය උත්කර්ෂවත් කරන තවත් උත්සාහයක්. අර්න්ස්ට් යුන්ගර් එයින් සාමූහික මිලිටරි වෑයම ප්‍රශංසනීය කරනව. යුන්ගර්ට අනුව සාමකාමී යුගයේ දී මිනිසා ගෙවන්නේ වැදගැම්මක් නැති ජීවිතයක්. බඩු නිපදවීම හා ඒවා මිල දී ගැනීම, නර්තන සංදර්ශන බලන්නට යෑම, විද්‍යාගාර සහ කලාගාර පවත්වා ගැනීම, එමෙන්ම විද්‍යාත්මක දැනුම සොයා යෑම යනාදී සියල්ල අනර්ථකාරීයි. ඒ වෙනුවට අරගලය, ගැටුම, යුද්ධය කීර්තිමය විය යුතුයි.

තවත් විදියකින් කිව්වොත් මිතුරන් හා එක්වී හොඳ බියර් එකක් බොමින් වින්ඳනයක් ලබන ජීවිතය මොට්ට යැයි ලියන යුන්ගර් ඇත්තෙන්ම ජීවත්විය හැකියාව ලැබෙන්නේ ගැටුමක් පවතින ජීවිතයක දී, ප්‍රචණ්ඩ මරණයකට මුහුණ දෙන අබියසක පවතින ජීවිතයක දී, කෙටියෙන් කිව්වොත් යුදමය වාතාවරණයක් තුල දී පමණක් යැයි සටහන් තබනව. බියර් සමඟ සමාජවාදී අදහස් සංවාදයට අද එකතුවෙන අය මාටින් හෛඩෙගර්ගේ ආකල්පමය සමීපතයා වූ යුන්ගර් කියන ලද්ද නොදන්නවා වෙන්නැති ද? එහෙම නැත්නම් ඔවුන් බියර් බොමින් එකතුවෙන්නේ හැකි ඉඩක් ලද පමණින් ප්‍රචණ්ඩ මරණයට සූදානම් වෙන්න ද?!!!

යුන්ගර් දක්වන ආකාරයේ “උත්කෘෂ්ට ජීවිත ගෙවන්නට සිද්ධ වී ඇති” අද වෙනිසියුලාව ගැන මේ අය කතා නොකරන්නේ, තමන් රවටන්නට ඉලක්ක කරගත් ජනතාවට ඇත්ත වැටහේවි කියල. ඉතින් ඒ ගැන නිහඬව සිටිනව. ඒ හැදියාව ඉගෙන ගන්නෙත් යුන්ගර් සහ හෛඩෙගර් වෙතින්මයි.

සම්පූර්ණ සචලීකරණය (mobilization) යන සංකල්පය 1930 දී හඳුන්වා දීලා තමයි යුන්ගර් නිවහල්බවට එරෙහි හෛඩෙගර් වැනි අයට තවත් සමීප වෙන්නේ. ඒ කාලයේ එන්න එන්නම ‘ඒකීයපුද්ගල නිවහල්බව’ කප්පාදු වීම කොතරම් පංකාදු දැයි යුන්ගර් ප්‍රශංසා කරනව. සෝවියට් යුනියනය ලොව ප්‍රථම වතාවට ‘පස් අවුරුදු සැලැස්මක්’ ඉදිරිපත් කරමින් සාමුහික ජෛවය එක්රැස් කරමින් ශ්‍රේෂ්ඨ රාජ්‍යයක් ගොඩනඟන්නට වෙහෙසීම සැබෑ ආශ්චර්යයක් යැයි යුන්ගර් ලියනව.

“මට උනන්දුවක් තියෙනවා සැලස්ම ගැන, සැලැස්මක් යන සංකල්පය ගැන. ඒ අයට ව්‍යවස්ථාවක් නැතිවුනාට එයාලට සැලැස්මක් තියෙනව කියල මම මට කියාගත්ත. ඒක විශිෂ්ඨ දෙයක් වෙන්න පුළුවන්.” -යුන්ගර්

ඒ උත්කර්ශවත් සැලැස්මට භාජනය වෙච්ච අයෙක් තමයි රුසියන් රචක වැසිලි ග්‍රොස්මන්. සෝවියට් සාමූහිකවාදයේ තියෙන්නෙත් ෆැසිස්ට්වාදයම තමයි කියල දැක්ක අයෙක්. ඔහු රතු තරුව නමින් වූ රතු හමුදාවේ පුවත්පතට ලියූ මාධ්‍යවේදියෙක්. ග්‍රොස්මන් තමයි නාට්සීන්ගේ තෙවැනි රාජ්‍යයේ මරණ කඳවුරක් වූ ට්‍රෙබිලින්කා නිවහල් කරගැනීම ගැන මුලින්ම වාර්තාවක් ලියූ තැනැත්තා.

නිවහල් සමාජයක ජීවත්වෙන්න අවශ්‍ය නැහැ නිවහල් අදහස් කරා සිත ඇදී යන්න. ග්‍රොස්මන් කවදාවත් නිවහල් සමාජයක ජීවත්වුනේ නැහැ. ඒත් නිවහල් යන සංකල්පයට ඇලුම් කළ අයෙක්. ජීවිතය සහ දෛවය නමින් වූ ඔහුගේ නවකතාව ඔහුගේ ජීවිත කාලය තුල දී ප්‍රකාශනය වුණේ නැහැ. පොතයි පොත ලිව්ව ටයිප්රයිටරයේ කාබන් පටියයි දෙකම KGB වලින් රාජසන්තක කළා.

ඒ කතාවේ සෝවියට් යුනියනය සහ තෙවැනි රාජ්‍යය අතර යුද්ධය ඇවිලෙමින් තිබිය දී, රතු හමුදාවේ කර්නල් පියතෝර් පැව්ලවිච් නොවිකොව් තමන් යටතේ පෙළගැසී සිටින සොල්දාදු බල ඇණිය පරීක්ෂා කරනව. එහි දී ඔහුට මෙවැනි අවබෝධයක් ඇතිවෙනව:

මිනිස් කණ්ඩායම් වලට එක ප්‍රධාන අරමුණක් තියෙනව: හැමෝටම විවිධ පුද්ගලයන් හැටියට වෙනස් ලෙසින් හැසිරෙන්න පුළුවන් අයිතිය තහවුරු කරගන්නට, තමන් විශේෂ යැයි කියාගන්නට, හිතන්නට, සංවේදී වෙන්නට, ඒ ඒ පුද්ගලයාට අවශ්‍ය විදියට ඒ ඒ ආකාරයෙන් ජීවත් වෙන්නට. මිනිස්සු කණ්ඩායමක් හැටියට එකතු වෙන්නේ මේ අයිතිය දිනාගන්නට නැත්නම් ආරක්ෂා කරගන්නට. නමුත් මෙන්න මෙතැන දී තමයි ඛේදනීය වූ, මාරාන්තික වූ දෝෂය හටගන්නේ. එයින් දිනාගත්ත යුත්ත – එනම් නිවහල් බව වෙනුවට, මේ කණ්ඩායම් ජාතියක නාමය, දෙවියන්ගේ නාමය, පක්ෂයක නාමය, නැත්නම් රජයක නාමය යනාදිය තම තමන්ගේ ජීවිතයේ අරමුණ කරගන්නව. එපා! ජීවිත අරගලයේ සත්‍ය අරමුණ හා කල් පවතින්නා වූ එකම අර්ථය වනුයේ ඒකීයපුද්ගලත්වයයි, ඒ ඒ මිනිසාට සුවිශේෂී වූ හැදියාවන් සහ ඒ ඒ මිනිසාට ඒවා පවත්වා ගැනීමට ඇති අයිතියයි.

අර්න්ස්ට් යුන්ගර් “ශ්‍රමිකයා” ලියන්නේ 1932 දී ය. ‘පැවැත්ම’ සහ ‘පැවැත්මෙන් යුතු අය’ අතර වෙනස හඳුනාගන්නට අපොහොසත් පුද්ගලයෙක් යැයි හෛඩෙගර් විසින් යුන්ගර්ව සැලකුවත්, හැකි සෑම ආකාරයෙන්ම මුලිනුපුටා දැමීම් කරමින් Volk (ජර්මන් ජනතාවගේ) ප්‍රමුඛත්වයට ඉඩ දීමට කටයුතු කළ යුතු යැයි ජුන්ගර් ලියද්දී හෛඩෙගර් සහ ජුන්ගර් අතර මිත්‍රත්වය දැඩිවිණ. මුලිනුපුටා දැමිය යුත්තේ කුමක් ද? පළමුවෙන්ම හා ඉක්මණින්ම කළ යුත්තේ “ඒකීයපුද්ගලයාව” මුලිනුපුටා දැමීමයි.

1949 වසරේ මුල් කාලයේ සිට හෛඩෙගර් 1975 දී මිය යන තුරුම ඒ දෙපළ අතර වූ සම්පූර්ණ ලිපි හුවමාරුව පමණක් නොව, ඔවුන්ගේ ලිපිවල සඳහන් වෙනත් අයගේ ලියුම් කියුම් ද, හෛයිඩෙගර්ගේ භාර්යාව, පුතා සහ අතින් ලියැවුණ ලිපි ද ප්‍රකාශනය වී අද ඉංග්‍රීසි බසට ද පරිවර්තනය වී ඇත.

1949 ජූනි 25 වැනිදා ලිපියේ යුන්ගර් විසින් හෛයිඩෙගර් වෙත මෙසේ ලියයි: “පහුගිය වසර තුල දී මට සහමුලින් පැහැදිලි වූයේ, යමක් නිහඬතාවය පිටුපස සඟවන්නට හැකිනම්, ඒ දැය නිශ්ශබ්දව තැබිය යුතු වටිනාකමෙන් යුතු වූයේ නම්, එහෙනම් වැඩියෙන්ම ශක්තිමත් අවිය නිහඬතාවය බවයි.”

හිට්ලර් දක්කාගෙන ගිය Volk (ජර්මන්) ජනතාවට මිනිස් සමූලඝාතනයේ යෙදෙන්නට හෛඩෙගර්ගේ අදහස් මාර්ගය පාදා දුන් බව සමාජවාදියා ඔබ වෙතින් තව දුරටත් සඟවා තබයි.

එන්න හෛඩෙගර් කවුදැයි හඳුනාගන්න

Posted in Uncategorized by arunishapiro on මාර්තු 2, 2017

img_2849මාටින් හෛඩෙගර් ලියැවිලි අතරින් සැක නැතිවම නාට්සි දැක්ම හැදුනේ කොහොමදැයි පෙනෙන රචනා එළියට එන්න පටන් ගන්නේ පහුගිය වසර 10 තරම් මෑතක දී. ඒ මොකද හෛඩෙගර් ජීවත්වෙලා ඉන්න කාලේ ඒ පොත් ප්‍රකාශනයට එයා ඉඩ තිබ්බෙ නැහැ. විසිවැනි සියවසේ වැඩියෙන්ම බලපෑම් කරන්නට සමත් වූ දාර්ශනිකයා 1976 දී මිය ගියාට පස්සේ ඒ අදහස් ඔහුගේ යැයි වසන් කරන්න සහාය වෙච්ච අය හිටිය නිසා තවත් කාලයක් ගියා එයාගෙ කෘති එළියට බහින්න.

හෛඩෙගර් උවමනාවෙන්ම ලියන්නේ රළු ජර්මන් බසකින් පැහැදිලි නැතිවෙන්න හැම අදහසක්ම අනෙක් ඒවා එක්ක මිශ්‍ර වෙලා බොඳවෙලා යන ශෛලියකින්. ප්‍රපංචවේදය නම් දර්ශනය ඉදිරිපත් කළ එඩ්මන්ඩ් හැසරෝල් (Husserl) ගේ ගෝලයෙක් තමයි හෛඩෙගර්. ඒත් විශ්ව විද්‍යාලයේ හොඳ තනතුරකට ආපු ගමන් ගුරාව අයින් කරලා දානව විතරක් නෙමෙයි හෛඩෙගර් ගුරාගේ දර්ශනයත් අත්හරිනව.

සද්භාව විචාරමය ප්‍රශ්න, ඒ කියන්නේ එක එක පුද්ගලයාගේ පැවැත්ම ගැන ප්‍රශ්න අහන එක නවත්තලා හෛඩෙගර්ට උවමනා වෙන්නේ පැවැත්මේ පැවැත්ම ගැන අහන්නයි. තවත් විදියකින් කිව්වොත්, පැවත්ම ගැන අහන පැවැත්මෙන් යුතු අය කවුද කියල විමසීම. ඩාසයින් (Dasein) කියන ජර්මන් වචනයෙන් හෛඩෙගර් කියන්නේ පැවැත්මෙහි අර්ථය හඳුනාගන්න අපිට ඒ ගැන අහන එකෙන්ම පමණක් හැකියාව තියෙනව කියලයි.

සාංදෘශ්ටිකවාදය යන දර්ශනයට හෛඩෙගර් මඟ පෑදුවේ ඔන්න ඔහොමයි. සාංදෘශ්ටිකවාදය සහ බුදු දහම ගැන තමයි මගේ ප්‍රථම උපාධියේ නිබන්ධනය. අහන්න එපා මොනවා ලිව්ව ද කියල!!! විශ්ව විද්‍යාලයෙන් අයින් වුනාට පස්සෙයි අනිත් දේවල් ගැන වගේම ඒ දෙක ගැනත් වැඩියෙන් ඉගෙන ගත්තෙ.

යමක් ගැන කතා කරද්දී, කාලය වේලාව, ස්ථානය, ප්‍රමාණය, ගුණය, වෙනත් දැයකට ඇති සම්බන්ධය වගේ නියත දේවල් භාවිතා කරනවා වෙනුවට ඩාසයින් ගොඩනැඟිලා තියෙන්නෙ අපිට බාහිරව පවතින දේවල් වලින් කියල තමයි හෛඩෙගර් ගෙනෙන දැක්ම. හැබැයි ඒ ඩාසයින්ට සාරයක් (essence) නැහැ. “මොකක් ද” කියන එකක් නැහැ. පවතිනව සහ පැවැත්මක් නැහැ කියන දෙක අතර ගැන දැනුමක් පමණයි තියන්නෙ. ඒ කියන්නේ ඩාසයින් හැමවිටම තමන් ගැන අවබෝධ කරගන්නේ පැවැත්මෙන් පමණයි.

පවතින ඒ ඒ පුද්ගලයන් වූ අපිට අර පැවැත්මට ආපහු යන්න බැරි බාධකය කියල හෛඩෙගර් හඳුන්වන්නේ ඒ සඳහා අපි යොදා ගත වූ අපේ භාෂාව. කැඩිලා බිඳිලා ගිය දුහුවිලි පිරිල තියෙන අතීතයෙන් භාෂාව අරගෙන විරේක සහ සුද්ද කිරීම් වලට ලක් කරන්න අවශ්‍ය බව තමයි එයාගේ දැක්ම වෙන්නෙ.

යම් වස්තුවක් දිහා බලල ඒක ගැන විද්‍යාත්මක පැහැදිලි කිරීමක් වෙනුවට ඒක පුද්ගලයාට ඵලක් වෙන්නේ කුමන ආකාරයකින් ද කියල පැහැදිලි කිරීම තමයි කළ යුත්ත. කොට්ටයක් කියන්නේ නිදාගනිද්දි ඔළුව තියාගන්න එක. ඒ මූලික සම්බන්ධය මත තමයි විද්‍යාත්මක අවබෝධය අපිට ලබාගන්න පුළුවන්.

ඉතින් නිව්ටන්ගේ නීති ඉගෙන ගෙන යමක් ගැන විද්‍යාත්මක අවබෝධයක් ලබාගන්නවට වඩා, එහෙම නැත්නම් ඉයුක්ලීඩ්ගෙ ගණිත ක්‍රමයෙන් සත්‍යය සොයා යනවාට වඩා, මිනිස් පැවැත්ම ගැන ඉගෙන ගන්න පටන් ගන්න ඕන මිනිස් පැවැත්ම ගැන වූ දර්ශනයකින්. අර විද්‍යාත්මක දැනුම පැත්තකට දාලා.

දැන් එයා මේවා ලිව්වෙ ජර්මන් භාෂාවෙන්. හෛඩෙගර් වගේ ජර්මන් නම් මාර වාසියි. මොකද නූතන භාෂා අතර ජර්මන් තමයිලු සත්‍යයට වැඩියෙන්ම ළඟ. ඒකෙ බොරු පැටලිලා තියෙන්නේ අඩුවෙන්ලු!!! අනිත් භාෂා වලට වඩා අධ්‍යාත්මික අතින් සහ බලගතු බවෙන් වැඩියිලු. ග්‍රීක්? සොක්‍රටීස්ටත් කළින් තිබ්බ භාෂාවනේ. පැවැත්ම ඍජුවම දැක්ක අය කතා කෙරුවේ ග්‍රීක් වලින් නිසා ඒක ජර්මන් වලටත් වැඩියෙන්, ඒ කියන්නේ ලෝකෙ බලවත්ම භාෂාව කියල හෛඩෙගර් ලියනව.

ග්‍රීක් වලින් Being හෙවත් පැවැත්ම (කැපිටල් නැහැනෙ සිංහලෙන් ලියද්දී) කියන Parousia යන වචනයේ අර්ථයක් හැටියට “තනියම ස්ථිරවම ඉන්න, ඒ නිසාම පවතින, ඒ ගැන විදහා පාන, ඒ ගැන හෙළිදරව් කරන යමක්” සඳහන් වෙලා ඇතැයි හෛඩෙගර් හොයාගන්නව. තවත් ග්‍රීක් වචනයක් තමයි aletheia හෙවත් සත්‍යය යන්න. එහි අර්ථයක් තමයි “නිරාවරණ භාවය”.

ඒත් ග්‍රීක් විතරක් සහ ජර්මන් විතරක් ඉගෙන ගෙන කතා කරන්නට දැනගත්තට ඵලක් නැහැ. අපි හැමෝම එකම වේලාවක ආපහු මූලාරම්භයට යන්නට හැකියාව ලැබෙන රැඩිකල් අලුත් දෙයක් හොයාගන්න අවශ්‍යයයි. ඉතින් ඒ සඳහා හෛඩෙගර් කළේ අමුතු පන්නයේ වචන ලැයිස්තුවක් හැදීම.

මගේ-ඉලක්කය-මාටින්-හෛඩෙගර්ටත්-වඩා-වැඩියෙන්-ඉස්සරහට-ගිහින්-අකුරු-විස්සකට-වැඩියෙන්-තියන-සිංහල-වචනයක්-නිර්මාණයට!!!! දැක්ක ද එක වචනේ!!!!

ඒත් මේක විහිළුවකට ගන්න එපා. එයින් සිද්ධ වුනේ ප්‍රචණ්ඩත්වය, කෲරත්වය, පළමු ලෝක යුද්ධයේ මරණ යනාදිය ගැන ප්‍රශංසා මුඛයෙන් ලියැවෙන සාහිත්‍ය බිහිවීමයි.

ඒකීයපුද්ගලයාගේ ජීවිතය
නැත්නම් එපමණක් නොව
ජනතාවගේ ජීවිත පවා
වැදගත්කමක් නොයුතුයි.
අර්න්ස්ට් යුන්ගර්, වානේ කුණාටුව

1933 දී ජාතික සමාජවාදී ජර්මන් ශ්‍රමිකයන්ගේ පක්ෂයට හෛඩෙගර් බැඳෙන්නේ හිට්ලර් එහි බලයට ආවට පස්සෙ. විශ්ව විද්‍යාලයේ සිසුන් හා ආචාර්යවරුන් අතරේ මිලිටරි පන්නයේ සංවිධාන හදලා ‘නායකත්ව මූලධර්මය’ කියන ප්‍රඥප්තියට ප්‍රසිද්ධියේ දිව්රුම් දීම් උත්සව පවත්වනව. ඒත් යුද්ධය පැරදුනාම එයා නාට්සියෙක් නෙමෙයි, ඒ ගැන මුකුත් දන්නෑ, Mein Kampf කියවල නෑ, එක අවුරුද්දකට පස්සෙ එපා වෙලා ගියා, පුද්ගලිකව විරෝධය පෑවා වගේ කයි කතන්දර කියන්න පටන් ගන්නේ වෘත්තීය අනතුරේ බව පෙනී යද්දී. ඒවා ඔක්කොම බොරු කියල ෆ්‍රයිබර්ග් විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉතිහාසඥයෙක් වූ හියුගෝ ඔට් නැමැත්තා ඒ කාලයේ පුවත්පත්, පුද්ගලික දිනපොත්, පක්ෂ ලේඛනාගාර ලියැවිලි, පුද්ගලික ලියුම්, විශ්ව විද්‍යාල දේශන සටහන් යනාදියෙන් හොයාගන්නව. එකක් කියන්න ඕන, නාට්සි වුනත් ජර්මන් හැදියාව නිසා හැම අපරාධයක්ම ඔවුන් අතින් වාර්තාගත වුණා. ඒ වාර්තා ආරක්ෂා කෙරුණ.

බලාගෙන යද්දි එයාව විශ්ව විද්‍යාලයේ රෙක්ටර් කරන්න කළින් මිනිහා ජාතික සමාජවාදී පක්ෂයේ ක්‍රියාකාරී සමාජිකයෙක් විතරයි නෙමෙයි ඒකෙ රහස් ඔත්තු සපයන කෙනෙකුත් වෙලා ඉඳල. එයා නාට්සි නෙමෙයි කියන බොරුව පවත්වා ගන්න ජාක් ඩෙරීඩා ඇතුළු විද්වතුන් කණ්ඩායමක් ඔවුන් මිය යන තුරුම කටයුතු කළා.

ඒ රචනා හෙළිදරව්වට කළින් ඩාසියන් ගැන හදාරපු අය හිතුවේ හෛඩෙගර් ලිව්වෙ ඒකීයපුද්ගල මිනිස් බව ගැන නැත්නම් ඔබටයි මටයි මිනිසෙක් හැටියට ඇති පැවැත්ම ගැන කියල. ඒත් නාට්සිවාදය ගැන ඔහු ලියූ දේවල් එළි පහළියට බැස්සම තමයි ලෝකයා දැනගන්නේ ඩාසියන් කියන්නේ ‘අපි’ සාමූහිකත්වය පිළිබඳ සංකල්පයක් කියල. ඩාසියන් කියන්නේ විශේෂ මිනිස් කොට්ඨාශයක් ගැන, ජර්මන් බසින් කියන Volk ලා. සෙසු ජනතාව ඩාසයින් නෙමේ, දාසයන්!!! ඉඳහිටලා දකින්න ලැබෙනවා ලංකාවේ ඉන්න මෝඩයෝ තමන් ‘ආර්ය සිංහල’ කියාගෙන නාට්සි පාටියට බඳවා ගනීවි කියලත් හිතාගෙන ඉන්න හැටි. ‘ලුම්පන්’ අයට නාට්සි සැලකුව හැටි දකින්න ලංකාවේ කෞතුකාගාර තියෙනවයැ!!!!

රෙනෙ ඩෙකාට් කිව්වනෙ, “මම සිතමි, ඒ නිසා මම සිටිමි” කියල. ඒක ප්‍රතික්ෂේප කරපු හෛඩෙගර් කිව්වේ “අපි සිතමු, ඒ නිසා අප පවතිමු” කියල.

අද දකින්නට ලැබෙන ඉස්ලාමීය දේශපාලනයේ, හිස උස්සන සෑම ජාතිකවාදී ෆැසිස්ට් ව්‍යාපාරයකම, ට්‍රම්ප් රැළිවල නාට්සි සැලියුට් ගහන අය, යුරෝපීය පොපියුලිස්ට් ව්‍යාපාර කියල හැඳින්වෙන ඒවයේ යන සියල්ලේම ප්‍රතිපත්ති දැක්ම සඳහා මූලබීජය රෝපණය කළේ හෛඩෙගර් තමයි.

ලුම්පන් නම් ශ්‍රමික පංතියේ ගොබ්බයා

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 28, 2017

ලුම්පන් යන විශේෂණය අනේක ආකාර වලින් යොදාගන්නා ඒත් සුවිශේෂී වූ තේරුමක් සහිත වචනයක්. කෙටියෙන් කිව්වොත් ලුම්පන් කියන්නෙ ගොබ්බයාට. ජර්මන් භාෂාවේ Lumpenproletarier වලින් අරන් Lumpenprolterariat හදන්නේ කාල් මාක්ස්.

ප්‍රංශ බසෙන් අරගත්තු බොහීමියන් කියන හැඳින්වීම වැටෙන හැමෝවම සමස්තයක් හැටියට අරගෙන ඔවුන් ලුම්පන් අය කියල තමයි මාක්ස් හැඳින්වූයේ. සමාජයට සුදුසු නොවන හිඟනුන්, වෛශ්‍යාවන්, මැරවරයන්, හොර තක්කඩි, පාදඩයන්, අභිගුණ්ඨිකයන්, මුඩුක්කුවාසීන්, කර්මාන්තශාලා වලින් පන්නපු අය, සූදු කෙළින අය, බේබද්දන්, නට්ටාමිලා යනාදී සියල්ලන්ම පංති භේදය වැටහෙන්නේ නැති අයයි කියල මාක්ස් විස්තර කරනව. ඒ අයගෙන් සමාජයට කිසිම ප්‍රයෝජනයක් නැහැ. ඒ නිසා ඔවුන් පංති අරගලයට අවශ්‍ය නොවන වැඩකට නැති පිරිසක් හැටියට තමයි මාක්ස් හඳුන්වා දුන්නේ.

දැන් කාලයක් යද්දී, ලෝකේ හැම තැනින්ම ගත්තු, කැමැත්තෙන් සහ බලහත්කාරයෙන් දෙකෙන්ම වෑයම් කරපු සමාජවාදී උත්සාහයන් කඩා වැටෙද්දී, ලුම්පන් යන වචනයත් සංශෝධනය වෙනව. දැක්ම වැරදියි කියල පිළිනොගන්න අය නියැළෙන්නේ එක පස් අවුරුදු සැලසුමක් හරි නොගියාම තවත් පස් අවුරුදු සැලසුම් හදන්න. ධවල පත්‍රිකා සීයක් වැරදුනත් ආයෙත් තව ධවල පත්‍රිකාවක් ලියනව. ප්‍රතිසංස්කරණ හා සංශෝධන හරි නොගියට කමක් නෑ, වැඩක් කරනවා වගේ පේනවා නම් ඒ ඇතිනෙ. ඉතින් කාල් මාක්ස් මේ වචනය නිර්මාණය කරද්දී රස්සාවක් නැති අයව ලුම්පන් යන වචනයෙන් හැඳින්වුණා. ඒත් අද එය යොදාගැනෙනව තමන්ගේ දැනුම මට්ටමට සුදුසු රස්සාවක් හොයාගන්න බැරි විද්වත් අයව හඳුන්වන්නට. නොමිලේ බෙදූ නිදහස් යැයි කියාගත් අධ්‍යාපනයෙන් පෝෂණය වෙලා, අනුන් නිර්දේශ කරපු ක්ෂේත්‍ර වලින් ලබාගත් විද්වත් දැනුම වෙළඳපොලේ අලෙවි කරගන්නට බැරි වෙද්දී මේ අය තමන්වම ලුම්පන් යැයි හැඳින්වෙන්නට පටන් ගැනීම දෛවයේ සරදමක් හැටියට දකින අයත් ඉන්නව.

හැබැයි තවමත් ලංකාවේ විරැකියාවෙන් පෙළෙන කලා උපාධිධාරීන් ගැන කියැවෙන විශේෂණයක් විදියට ලුම්පන් පාවිච්චි වෙලා නැහැ. ලංකාව කොහොමත් ඉතින් සෙසු ලෝකයට වඩා වසර 5 ක් විතර පස්සෙන් ඉන්නවා කියනවනේ. තාමත් ධනපතියා ගැන කියද්දී තමයි ලුම්පන් විශේෂණය වැඩියෙන්ම අහන්නට ලැබෙන්නෙ.

ජර්මන් ලුඩ්විග් ෆොයියබාහ් (Ludwig Feuerbach) ගෙනාපු සංකල්පයක් තමයි “උත්තරීතර මිනිසා”. ස්වභාව ධර්මය ඉක්මවා යන අද්භූත දෙවියෙකුට වඳින පුදනවාට වඩා මිනිසා තමන්ටම වැඳ පුදා ගත යුතු බව තමයි මේ පරිපූර්ණ කළ හැකි මිනිසා යන සංකල්පයෙන් කියැවෙන්නේ.

තමන් තුල ස්වභාවයෙන් පවතින ස්වාර්ථය පැත්තකට දාලා පරාර්ථයෙන් මිනිස් සංහතියේ දියුණුවට වැඩ කරන්න මිනිසා වෙනස් කළ හැකි යැයි කියන දැක්ම කාල් මාක්ස් ගෙනෙන්නේ ඒ ෆොයියබාහ් කියන උත්තරීතර මිනිසා සංකල්පයෙන්.

මාක්ස්ට අනුව උත්තරීතර මිනිසෙක් විය හැකි ආකාරය හරිහැටියට තේරුම් ගන්න පුළුවන් අය තමයි ලුම්පන් නොවන සමාජයේ සෙසු සියල්ලන්ම.

ස්ටාලින්ගෙ රුසියාවේ, මාඕ චීනයේ වගේම හිට්ලර්ගේ ජර්මනියෙත් ‘ලුම්පන්’ යැයි සැලකිච්ච බොහෝ දෙනෙක්ව ඝාතනය කරල දැම්ම. ෆිඩෙල්ගෙ කියුබාවේ වගේම ඒ රටවලින් ජීවිත බේරාගෙන පැන යන්නට පවා ඉඩ ලැබුනේ නැහැ. ඒ රටවල ඒ වැඩ සටහන් ක්‍රියාත්මක කළ නායකයන් පවා තමන්ගේ ස්වාර්ථය ගැන වැඩියෙන් කැපවෙලා හිටපු බව මිසක් උත්තරීතර මිනිසාගේ පරාර්ථවාදී දැක්මක් තිබිච්ච අය නොවන බව අද අපිට පැහැදිලිවම දකින්න සාක්ෂි ලැබෙනව.

ස්වාර්ථකාමය මිනිස් ගති ලක්ෂණයක් නොවන ලෙසින් අයින් කරලා දැම්මම, පරාර්ථකාමය වැඩියෙන්ම ඉහළට එන ගති ලක්ෂණය බවට පත්වෙලා, සමාජයේ සියල්ලන්ම හිඟ සම්පත් අයිති කරගැනීම සඳහා ඉදිරිපත් වෙන ‘තරඟකරුවන්’ නොවෙද්දී තමයි, බුදුරජාණන් සහ ජේසුතුමා වගේ පිහිටවෙන ඒත් ‘ආගමික නොවූවාට අපිට වඳින්න පුදන්න පුළුවන්’ මේ උත්තරීතර මිනිසා දකින්න ලැබෙන්නේ කියල තමයි සමාජවාදය කියන්නෙ.

කාර්මික විප්ලවය පැතිර යද්දී හිටිහැටියේ යුරෝපය සාගත වලින් ගැලවිලා, දුප්පතුන් පෝසත් වෙන්න සමත් වෙන්නෙ ඇයි කියල විමර්ශනය කරන්න පටන් ගත්තේ ඇඩම් ස්මිත්. රටවල් ධනවත් වෙන්නට හේතු සහ ඒ රටවල දකින්නට ඇති ස්වභාවයන් මොනවාදැයි විමර්ශනය කියන දිගු නමෙන් යුතු පොත තමයි අද අපි කෙටියෙන් ජාතීන්ගේ ධනය නමින් හඳුන්වන්නේ.

ඇඩම් ස්මිත් තමන්ගේ අම්මා එක්ක ජීවත්වෙච්ච උඩතට්ටු කාමරයෙන් දැක්කේ පොලේ බඩු ගන්න විකුණන්න එන ජනතාව එකිනෙකා හා සුහදව බඩු හුවමාරු කරගන්න ආකාරය. ඇඩම් ස්මිත් බ්‍රිතාන්‍යයෙන් පිට යන්නෙ එකම එක වතාවක් පමණයි. ප්‍රංශයේ දී බාර් එකක මත්පැන් විකුණන ආකාරය දකින ගමන් ස්මිත් කල්පනා කරනවා ඒ මිනිහා මත්පැන් විකුණන්නේ මොන අරමුණකින් ද කියල.

“මස්කපන්නාගේ, මත්පැන් පෙරන්නාගේ, බේකරිකාරයාගේ ගුණයහපත්කම තුලින් නොව අපි අපේ රෑ කෑම වේල බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ඔවුන් සිය ස්වාර්ථයට දක්වන අවධානයෙනි.” -ඇඩම් ස්මිත් 1776

ඇඩම් ස්මිත් මිනිස් ස්වභාවය වෙනස් කරන්න සැලසුමක් හදන්නේ නැහැ. ස්මිත් හොයලා බලන්නේ සාගතයෙන් ලෙඩ රෝග වලින් දුප්පත්කමෙන් ලක්ෂ සංඛ්‍යාත මිය ගිය රටවල් හිටිහැටියේ එයින් ගැලවුනේ කොහොමදැයි කියල.

ධනවත් වෙන්නට සමත් වූ ජාතීන් ඔවුන්ගේ ධනය හොයාගත්තේ කොහොම ද? ප්‍රවේණි දාසයන් හැටියට ජනතාවෙන් බහුතරයක් තව දුරටත් තියාගන්න වැඩවසම් හිමියන් අසමත්වෙද්දී ඉබේම පෑදිච්ච නිවහල් වාතාවරණයේ මිනිසා විශේෂ ප්‍රාගුණ්‍යයට සමත් වෙන ආකාරය ස්මිත් නිරීක්ෂණය කරනව. ශ්‍රම විභජනය යොදාගන්නා හැටි නිරීක්ෂණය කරනව. ඒ සත්‍ය ලෝකයේ දකින මිනිස් හැදියාව තමයි ස්මිත් සිය පොතෙන් වාර්තා කරන්නේ.

කොමියුනිස්ට් සමාජයක දී කිසිම කෙනෙකුට එක කටයුත්තක විශේෂයෙන් යෙදෙන්න අවශ්‍යතාවයක් නැතැයි කියල මාක්ස් ලිව්වේ 1845 දී. කැමති ක්ෂේත්‍රයක ප්‍රවීනයෙක් වෙන්න හැකියාව සමාජය විසින් නිෂ්පාදනය නියාමනය කරද්දි ලැබෙනව කිව්ව. ඉතින් එක්කෙනෙකුට අද එක රස්සාවක් කරල හෙට වෙන රස්සාවක් කරන්න හැකියාව ලැබෙනව කිව්ව. උදේට සත්තු දඩයම් කරල, දවල්ට මාළු බාල, හවසට හරක් ඇතිදැඩි කරල, රාත්‍රියට විවේචනයේ යෙදෙන්න ඒකීයපුද්ගලයන්ට පුළුවන් කියල ලිව්ව.

ලෝකයේ ඉතිහාසය විමසා බලන්න. සැලසුම් සහ නියාමන ගෙනැල්ල උත්තරීතර මිනිසා පමණක් සිටින සමාජයක් හදන්න ගත්තු වෑයම් දිහා. ස්වාර්ථයෙන් කටයුතු කළ මිනිසුන් නිසා සමාජයක් යහපත් වූයේ කෙසේදැයි කියා. නමුත් තාමත්, නිවහල් වෙළඳපොලක් ගැන කතා කරන අපිටයි ඒ වුනාට සමහර අය මනෝරාජ්‍යයන් වල ජීවත්වෙනවා කියන්නේ!!!!!!!

වෙළඳපොල කුමක්දැයි නොදන්නා සිංහල පුවත්පත්කලාවේදියාට

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 27, 2017

සිංහලෙන් ලියන පුවත්පත් කලාවේදියෙක් මෙහෙම ප්‍රශ්නයක් දාලා තියෙනව දැක්ක.

“වෙළඳපොලට වඳිනකොට අපරාධකාරී ආයුධ, ඖෂධ, කෘෂිරසායන වෙළඳපොලටත් වැඳෙයිද??”

ලංකාවේ සිංහල පුවත්පත් මාධ්‍යවේදීන් මෙතෙක් කාලයක් ගෙන යන ඒකාධිකාරයට පුංචිම පුංචි අභියෝගයක් එල්ල කරන්න තමයි මම මගේ බ්ලොග් එක පවත්වාගෙන යන්නෙ. කෙටියෙන් කිව්වොත් එකම එක දෘශ්ටියකට පමණක් වහල් වී ඉන්නට සිද්ධ වී සිටින ජනතාවකට හිතන්න සැබැවින්ම අලුත් වෙනස් යමක් ඉදිරිපත් කරන්න. තව විදියකින් කිව්වොත් සිංහලෙන් තොරතුරු බෙදාගැනීම පටන් ගත් දා පටන්, ලංකාව නම් වූ දුප්පත් රටේ සියළු ගැහැට වලට හේතුව කවදාවත් තිබ්බෙ නැති ධනවාදයේ ඵලයක් බව පුනපුනා කීම වැරදි බව පෙන්වීමට මුදල් ලාබ සොයන පරමාර්ථයෙන් තොර වූ උත්සාහයක නියැළීම.

වෙළඳපොල අගයන, ඒ වෙනුවෙන්ම පෙනී සිටින අයෙක් මුදල් ලාබ සොයන පරමාර්ථයෙන් තොර යැයි කිව්වා??!!!

ඒක පුදුමයක් වෙන්නේ වෙළඳපොල මොකක් ද කියල දන්නෙ නැති අයට විතරයි.

වෙළඳපොල කියන්නේ යමක නියැළෙන අපි හැමෝටම. මිනිසා කියන්නෙ තම තත්වය වෙනස් කරගන්න කැමති සත්වයෙක්.

සතා සීපාවා නැත්නම් වෙනත් මානවයෙකුගෙන් තමන්ගේ ජීවිතයට අනතුරක් සිද්ධ වෙනු ඇතැයි සිතූ ආදී මානවයා මුගුරක් අතේ අරන් යන්න පුරුදු වුනේ ජීවිතයට අනතුරක් නොවෙන අන්දමින් තම තත්වය වෙනස් කරගන්න. මුගුරෙන් පහර දීලා වෙන මානවයෙක් හාරා ගත්තු අල හොරකම් කරගත්තු අයත් හිටිය. එක මානවයෙක් තවෙකෙකුගේ දේපල හොරකම් කරන එක වැරදියි කියල නීති හදාගනිද්දි මිනිස් ශිෂ්ඨාචාරය ගොඩ නැඟෙන්න පටන් ගන්නව. හමුරාබි නීති සංග්‍රහය ලියැවෙන්නේ ඇඩම් ස්මිත් වෙළඳපොල ගැන කතා කරන්න ගොඩාක් කළින්!!!

එක, දෙක, තුන කියල ගණන් කරන්න වගේම, බුද්ධි විචාරය කියන්නෙත් මිනිසාට උපතින් පිහිටා තිබුණත් වර්ධනය කරගත හැකියාවක්. භාෂාවක් කතා කරපු මිනිසා හෝඩියක් හදාගෙන අදහස් හුවමාරු කරගන්න සමත් වුණාට පස්සෙ තමයි නීති සංග්‍රහයක් ලියැවෙන්නේ.

මිනිස් ශිෂ්ඨාචාරය එහෙම හැදෙන කොට අපි බුද්ධි විචාරයෙන් අවබෝධ කරගන්න සමත් වෙනව මුගුර අපරාධකාරී ආයුධයක් වෙන්නෙ කුමන අවස්ථාවේ දී ද? මුගුර ජීවිත ආරක්ෂාව සපයන මෙවලමක් වෙන්නේ කුමන අවස්ථාවේ දී ද? කියන වෙනස. ඒ වෙනස දන්න අයට අපි බාරදෙනව නීතියේ රීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්න. ඒත්, මුගුර අපරාධකාරී ආයුධයක් වෙන්නේ කුමන අවස්ථාවල දී ද, මුගුර ජීවිත ආරක්ෂාව සපයන මෙවලමක් වෙන්නේ කුමන අවස්ථාවල දී ද කියන වෙනස ජනතාවට පහදලා දීම අපේ වගකීමක්. ඒක අපි කිසිමදාක නීතියේ රීතිය ක්‍රියාත්මක කරන අයට බාරදීලා පැත්තකට වෙන්නෙ නැහැ.

තුවාලයක් වුනාම වෙන සත්තුන්ට සිද්ධ වෙන්නේ තුවාලය ඔඩුදුවා ගිහින් මැරෙන්න. මිනිසා ඊට වෙනස්. තුවාලය හොඳ කරගන්නේ කොහොමදැයි ඔහු සිතා බලනව, ඊට පස්සේ ඒ සඳහා වෑයමක් ගන්නව. අපේ ආදී මිනිසා එහෙම වෑයම් ගත් නිසා බේත් සැත්කම් දක්වා දියුණු වෙන ඉතිහාසයක් අපට ලැබෙනව. බඩේ අජීර්ණයට ඵලවැලක් කන දැනුම සහජයෙන් පිහිටන සත්වයෙක් නොවන නිසා මිනිසාට සිද්ධ වෙන්නේ ඒ දැනුම උපත ලැබුවාට පස්සෙ වර්ධනය කරගන්නයි. අපිට උදව් වෙන්නේ මෙතෙක් මිනිස් ශිෂ්ඨාචාරය ඒ සඳහා දායාද කරල තියෙන දැනුම.

ලේ උරාබෙන කූඩැල්ලාව භාවිතා කළ යුතු අවස්ථාව මොකක් ද ඒක ලෙඩා මැරෙන අපරාධයක් වෙන අවස්ථාව මොකක් ද යන දැනුම අද ඕනෑකමක් තියන ඕනම කෙනෙකුට හොයාගන්න පුළුවන්.

වගාබෝග වලට වැළඳෙන රෝග නිසා අස්වැන්න සම්පූර්ණයෙන්ම අහිමිවෙලා ජනගහණයෙන් 15% ක් 20% ක් මියගිය සාගත වලට ලෝකය මුහුණ දුන් අවසන් වතාව ඇහෙන්නේ ස්වීඩනයෙන් සහ ෆින්ලන්තයෙන්. The great hunger years කියල 1866-1868 දක්වා පැතිර ගිය එයින් වසර තුනක දී දෙලක්ෂ හැත්තෑ දහසක් ජනතාව මිය යනව.

වගාබෝගයකට දමන කෘෂිරසායන අපරාධකාරී වෙන්නේ කුමන අවස්ථාවල දී ද, කෘෂිරසායන නිසා ලක්ෂ සංඛ්‍යාත මිනිසුන් හාමතයෙන් මැරෙන්නට නොදී ආහාර සපයන්නට සමත් වෙන්නේ අවස්ථාවල දී ද යන දැනුම අද ලෝකෙ තියෙනව.

මුගුරක් අපරාධයක් කරන ආයුධයක් වෙන අවස්ථාව සහ එයින් ජීවිතය ආරක්ෂා කරගන්න ලැබෙන අවස්ථාව අතර වෙනස නොදන්නා අය ලංකාවේ බහුලව ඉන්නව.

ඖෂධයක් අපරාධයක් වෙන අවස්ථාව සහ ජීවිත ආරක්ෂාව සපයන අවස්ථාව අතර වෙනස නොදන්නා අය ලංකාවේ බහුලව ඉන්නව.

කෘෂිරසායන මිනිසාගේ ජීවිතය ආරක්ෂා කරන අවස්ථාව මොකක් ද, ජීවිතයට හානි පමුණුවන අවස්ථාව මොකක් දැයි නොදන්නා අය ලංකාවේ බහුලව ඉන්නව.

කවුද ඉතින් ඒකට වගකියන්න ඕන. කැමති පරිද්දෙන් ඒ දැනුම බෙදන්නට අවසරයක් අවුරුදු 18 ක් දක්වා ලැබිය යුතු යැයි කියන අධ්‍යාපන වෙළඳපොලේ තිබුණා ද?!!! කැමති පරිද්දෙන් ඖෂධ පිළිබඳ දැනුම ලබාගන්නට අධ්‍යාපන වෙළඳපොලෙන් ඉඩ ලැබුණා ද?!!! කැමති පරිද්දෙන් කෘෂිරසායන නිර්මාණයට, බෙදාහැරීමට, ආනයනයට/අපනයනයට ඉඩ ප්‍රස්ථාව ශ්‍රී ලංකාවේ තිබුණේ කවදා ද?!!!!

ආයෙත් මතක් කරන්නම් උඩින් ලියපු දෙයක්. වෙළඳපොල කියන්නේ යමක නියැළෙන අපි හැමෝටම. මිනිසා කියන්නෙ තම තත්වය වෙනස් කරගන්න කැමති සත්වයෙක්. ඒ වගේම මිනිසා කියන්නේ තමන් හමුවේ පවතින අයහපත් තත්වය දැක්කත් ඒක වෙනස් කරගන්න හැකියාවක් දකින්න බැරි වෙද්දි මුකුත් නොකරන සත්වයෙක්. ඒ නිසයි දුප්පත් රටවල් හැමදාම දුප්පත්.

සැලසුම් ආර්ථිකයක ඉතිහාසයේ පටන් අද දක්වාම හිර වී සිටින මිනිසුන්ට කිසිදා නොතිබුණ වෙළඳපොලක් පෙන්වා ඒක පිට වැරද්ද පටවා රවටා තැබීම කොතරම් පහසු ද?

වෙළඳපොල කියන්නේ වඳින පුදන තැනක් නෙමෙයි. යමක් මිල දී ගන්නා සහ යමක් මිල දී නොගන්නා තීරණ ගන්නා හැකියාව මෙහෙයවන අපි අපිටම වැඳගන්න ඕන ඇයි?!!!!

ක්‍රේසි ග්ලෝරියා

Posted in Uncategorized by arunishapiro on පෙබරවාරි 25, 2017

16806987_1608262592523225_655533163946920007_n වොෂිංටන් අගනුවර දී හඳුනාගත් අපූරු චරිතයක් තමයි ක්‍රේසි ග්ලෝරියා හෙවත් ග්ලෝරියා ඇල්වාරේස්. නමට අමුණා ඇති සබැඳියෙන් ඇයගේ Facebook පිටුවට යන්නට ඔබටත් හැකියි. ගුවාතමාලාවේ උපන් ඇය ජාත්‍යන්තර සබඳතා පිළිබඳව සහ දේශපාලන විද්‍යාව ගැන වූ උපාධිධාරිණියකි. ලතින් ඇමෙරිකාවේ දේශපාලනඥයන් හිර වී සිටින 21 වැනි සියවසේ සමාජවාදය ගැන සිය ලතින් ඇමෙරිකා වැසියන්ටත් සෙසු ලෝකයටත් දැනගත හැකි ආකාරයෙන් ප්‍රසිද්ධියේ විවේචනය කිරීම සඳහා ඇය දේශන, විඩියෝ, රේඩියෝ, පොත් යනාදි විවිධ මාධ්‍ය භාවිතා කරන්නීය.

ඇය ලෝක අවධානයට පත්වූයේ 2014 දී ස්පාඤ්ඤයේ පැවැති තරුණ පාර්ලිමේන්තුවක දී පැවැත්වූ කතාවක් සමාජ අඩවි තුලින් ක්ෂණිකව ලොව හැම අත පැතිර යාම නිසයි. ජනතාවට තොරතුරු බෙදන්නට දන්නවා කියාගත් ප්‍රධාන මාධ්‍ය අපක්ෂපාතීව එය කරන්නට අපොහොසත් වෙද්දී වෙළඳපොල විසින්ම ඊට හැකියාව පාදාගැනීම සැලසුම් ක්‍රමය පරදවා ඕපපාතික ක්‍රමය සැමවිටම ජයගන්නා බව පෙන්වයි.

ට්‍රම්ප්ගේ ජයග්‍රහණයට තුඩු දුන්නා යැයි සැලකෙන ‘ජනප්‍රියවාදය’, අද යුරෝපීය රටවල පමණක් නොව කැනඩාවේ ද ඇති වී තිබෙන තත්වයක් යැයි සැලකෙන්න, ලතින් ඇමෙරිකන් කලාපයේ පැවතීම ඇය හෙළා දකිමින් ඒ ගැන ලතින් ඇමෙරිකන් රටවල් පුරා දේශන පවත්වන ජනප්‍රිය චරිතයක් බවට පත් වී සිටින්නීය. 2016 දී ඇය තම අදහස් දක්වන්නට ඇලෙක්ස් කයිසර් නමැති චිලේ ජාතිකයා සමඟ “ජනප්‍රියවාදියාගේ ප්‍රෝඩාව: අපේ රටවල් විනාශ වී ඇත්තේ ඇයි සහ ඒවා බේරාගන්නේ කෙසේද” නමින් පොතක් නිකුත් කළාය. මෙවසරේ නිකුත් කළ ඇයගේ කෘතිය “ප්‍රගතිශීලිවාදියෙකුට කතා කරන්නේ කෙසේද” නමින් වේ.

ලිබටේරියන් දැක්ම ලතින් ඇමෙරිකාවේ පතුරවන්නට ඇප කැප වී සිටින ඇය 31 වියැති ලතින් ඇමෙරිකන් රූමතියකි. ඇයගේ රසික රසිකාවියන් බොහොමයක් ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ ද සිටින බව දකින්නට ලැබුණි. අපි හමුවූයේ දේශන පැවැත්වෙමින් තිබිය දී හිස් වූ කොරිඩෝවක දී ය. මාධ්‍ය කැමරා ඇය වෙතින් වෙනතක ගියේ නැත. ලතින් කාන්තාවන්ට ආවේණික සුහදශීලී ගති ලක්ෂණ වලින් හෙබි ඇය ආකර්ශණීය ලෙසින් ඉංග්‍රීසි බස ද හුරුවන්නට දැන සිටියාය. ඒත් දේශනයකින් පසුව ශාලාවෙන් ඉවතට ආ ඇයව වටකරගත් තරුණ සිසු කැල තමන් දන්නා කැඩිච්ච ස්පාඤ්ඤ වචන දෙක තුනකින් ඇය හා කතා කරන්නට ගත් උත්සාහය දිහා බලාගෙන සිටිය දී, ලිබටේරියන් දැක්ම ජනතාව අතරට ගෙන යන්නට ඇය සැබැවින්ම සුදුස්සෙක් යැයි පැහැදිලි වුණි.

ලතින් ඇමෙරිකාවේ උපන් මානව හිතවාදීන් යැයි ලෝකය සලකන ඒත් තම රටවැසියන්ගේම කුරිරු ඝාතකයන් වූ චේ ගුවේරා, චෑවේස්, කැස්ත්‍රෝලා යනාදීන් වෙනුවට අද අහන්නට ලැබෙන්නේ ජීවිතය, නිවහල්බව සහ දේපල ආරක්ෂාව ගැන කියන ග්ලෝරියා වැනි අයව නම් තව දුරටත් පරපෝෂිතයන් නොවී ලතින් ඇමෙරිකාවේ රටවල අනාගතය සැබැවින්ම සශ්‍රීක වනු ඇතැයි සිතීම කිසිසේත්ම සිහින මැවීමක් නොවේ.